چپتر 35: طبقه چهارم، خدای پیروزی. بالتازار (۴)
0«آها؟»
تغییرات هزارتو‌بزرگش مرا به‌آورد بیرون رانده بود.
روح که کمی‌منم دیر متوجه ماجرا‌اینجا شده بود، قاه‌قاه خندید.
«پس واسه همین‌هیاهو بود که هم‌خونه‌ای‌چیزی به این ناجوری داشتین؟»
«اه... چرا‌شبیه هزارتو یهو‌تازه داره تغییر می‌کنه...»
زن نالید، انگار‌پیش که واقعاً در‌برازنده حقش ظلم شده بود.
در حالی که در فضای خودش‌اینجا زندگی می‌کرد، ناگهان بیرون انداخته شده و‌بیش با یک جنگجوی اورک هم‌اتاق شده بود.
حتماً حسابی دستپاچه شده بود.
«همش تقصیر این یاروئه.»
«چی؟»
بهت و‌هدف حیرت چشمان زن‌زمان را پر کرد.
نگاهی به ته‌سان انداخت‌می‌کردند و حرفش را خورد،نگاهش انگار که باورش نمی‌شد.
«این که شبیه‌ماجراجوییه یه ماجراجوییه که‌بگذریم تازه وارد هزارتو شده...»
«خب، بگذریم.
بعداً حرف می‌زنیم.
اول حساب اینو برسیم.»
جنگجو شمشیرش را بالا برد.
ته‌سان نیز‌بزرگش به همان‌آورد شکل پاسخ داد.
«وو، وو.»
زن زیر لب‌هیاهو زمزمه کرد و‌چیزی تنش را شکست.
«یه لحظه‌شبیه وایسا. اون ماجراجو‌وارد قراره... با اون...»
«چیزیش نمیشه.»
روح با صدایی‌منم سرشار از اعتماد‌اینجا و ایمان صحبت کرد.
«فقط تماشا کن.»
گرچه پشت سرش‌ماجراجوییه هیاهو می‌کردند، ته‌سان‌بگذریم تقریباً چیزی نمی‌شنید.
نگاهش تنها‌بزرگش بر جنگجوی اورک‌تیغه‌ای قفل شده بود.
«کورروک.»
جنگجو با خوشحالی‌هیاهو خندید و شمشیر‌چیزی بزرگش را پیش آورد.
تیغه‌ای که برازنده‌ماجراجوییه هیکل تنومندش بود، به‌بعداً سمت ته‌سان نشانه رفت.
«هدف منم؟»
اگر زن از زمان تغییر‌زمان هزارتو اینجا بود، او می‌توانست‌نادیده هر لحظه او را بکشد.
اما جنگجو او‌هیاهو را نادیده گرفت، انگار‌نمی‌شنید که حشره‌ای بیش نبود.
تنها پس از ورود ته‌سان‌وارد بود که حرکت کرد و‌اول شمشیرش را به سمت او گرفت.
آنها به‌بزرگش آزمون خدا‌آورد رضایت داده بودند.
این یعنی‌هدف هدفشان ته‌سان بود،زمان و فقط ته‌سان.
در این صورت،هیاهو او کاملاً قصد داشت‌نمی‌شنید با آنها همراهی کند.
ته‌سان از زمین کنده شد.
شما شتاب را فعال کردید.
باد به صورتش سیلی زد.
چابکیِ از پیش‌ماجراجوییه بالای او، با‌بگذریم شتاب حتی سریع‌تر شد.
جنگجو با عجله شمشیرش را‌تیغه‌ای بالا برد، اما ته‌سان پیش‌تر‌نشانه از کنارش عبور کرده بود.
۳۱ آسیب به جنگجوی اورک وارد شد.
«کورروک!»
جنگجو شمشیر‌بزرگش بزرگش را‌آورد دیوانه‌وار تاب داد.
ته‌سان رو‌هدف در رو با‌زمان حمله مواجه شد.
صدای برخورد‌سرش شمشیرها در سراسر‌تقریباً هزارتو طنین‌انداز شد.
همان‌طور که‌شبیه انتظار می‌رفت،تازه یک باس بود.
قدرتی که حس‌پیش می‌کرد، تنها کمی کمتر‌هیکل از قدرت خودش بود.
با وجود اینکه قدرتش پس از ورود به طبقه‌اما چهارم از طریق عروج رتبه روح و ارتقای سطح‌آزمون به شدت افزایش یافته بود، اورک حریف دست‌وپابسته‌ای نبود.
و جنگجو‌سرش مهارت شمشیرزنی‌می‌کردند هم داشت.
شمشیر بزرگ به نرمی‌تازه حرکت می‌کرد و نقاط‌حرف ضعف ته‌سان را هدف می‌گرفت.
با دیدن مسیری که‌آورد برای قطع کردن بازویش می‌آمد،سمت ته‌سان مهارتی را فعال کرد.
شما کانتر را فعال کردید.
شما حمله بعدی حریف را کانتر خواهید کرد.
بدنش به‌نگاهش طور طبیعی‌قفل حرکت کرد.
شمشیر جنگجو را کنار‌خوشحالی زد و در عوض،آورد به سینه‌اش خنجر زد.
اما جنگجو فقط‌اگر آنجا نایستاد تا‌می‌توانست ضربه را دریافت کند.
دستان و پاهایش را‌هدف حرکت داد تا آسیب‌اینجا را به حداقل برساند.
با این حال، گاردش محکوم‌کورروک به شکستن بود و ته‌سان‌آورد این فرصت را از دست نداد.
کانگ!
شمشیر بر‌منم سر اورک‌زمان فرود آمد.
زانوهای اورک خم شد.
اما بر زمین نیفتاد.
هر چقدر هم نیرو‌خوشحالی وارد می‌کرد، تنها می‌توانست‌آورد وضعیت فعلی را حفظ کند.
شما ضربه قدرت را فعال کردید.
حمله بعدی شما آسیب عظیمی وارد خواهد کرد.
ضربه قدرت.
یک حمله قوی.
این مهارت صرفاً آسیب را‌تقریباً افزایش نمی‌داد؛ بلکه به معنای واقعی‌کورروک کلمه وزن و نیرو اضافه می‌کرد.
این ویژگی پنهانی بود‌تازه که حتی کاربرانش هم به‌می‌زنیم خوبی از آن آگاه نبودند.
کییییک!
نیروی اضافه شده بر‌اگر اورک فشار آورد، گویی‌بکشد می‌خواست آن را له کند.
با ناامیدی تقلا کرد‌می‌کردند تا رها شود، اما حرکات‌تنها ته‌سان راهش را سد کرد.
ناتوان در تحمل وزن،تازه بدنش آرام‌آرام شروع به بریده‌می‌زنیم شدن توسط شمشیر خودش کرد.
چهره جنگجو سرخ شد.
«کورررروک!»
جنگجوی اورک وارد حالت دیوانگی شده است.
حالت دیوانگی،بزرگش که از سطح‌تیغه‌ای جنگجو فعال می‌شود.
تأثیراتش کاهش توانایی‌منم شناختی و دو برابر‌می‌توانست شدن آمار قدرت بود.
اورک با‌سرش خشونت شمشیر‌می‌کردند را کنار زد.
با این تغییر ناگهانی در‌وارد قدرت، اکثر بازیکنان وحشت‌زده شده‌اول و جانشان را از دست می‌دادند.
اما ته‌سان از‌پیش قبل شرایط فعال شدن‌هیکل حالت دیوانگی را می‌دانست.
او در لحظه فعال شدن‌زمان فاصله گرفته بود، بنابراین شمشیر‌نادیده جنگجو بیهوده هوا را شکافت.
جنگجو که قادر‌هیاهو به کنترل نیروی نابجای‌نمی‌شنید خود نبود، تلوتلو خورد.
شما شتاب را فعال کردید.
بدن شتاب‌گرفته‌اش‌هدف سینه جنگجو‌اگر را شکافت.
«کورررروک...»
با نگاهی‌شبیه آمیخته به تحسین،وارد جنگجو ناپدید شد.
شما در برابر جنگجوی اورک پیروز شدید.
شما باس طبقه چهارم را شکست دادید.
شما پاداش پایه [محافظ مچ خاکستری] را به دست آوردید.
شما عنصر پنهان طبقه چهارم را کشف کردید.
شما پاداش [U؟؟] را به دست آوردید.
سطح شما افزایش یافت.
شما یک شمشیر بزرگ سنگین به دست آوردید.
ته‌سان شمشیرش را غلاف کرد.
حتی برای‌سرش یک باس، پیروزی‌تقریباً چندان دشوار نبود.
او همین چند لحظه پیش‌وارد رئیس گابلین‌ها را در طبقه‌اول سوم به راحتی شکست داده بود.
ارباب گابلین یک مورد غیرعادی بود؛برازنده برای یک باس معمولی، تقویت ۳۰هدف درصدی کافی نبود تا حریف ته‌سان شود.
این تفاوت نه در‌اگر آمارهای ساده، بلکه در‌بکشد تجربه و اطلاعات بود.
متأسفانه، پاداش‌سرش پیروزی بر دشمن‌تقریباً دشوار وجود نداشت.
این یعنی حریفی در سطح جنگجو‌بگذریم دیگر به عنوان دشمن دشوار قضاوت نمی‌شد،برسیم و در حقیقت، سطح دشواری همین بود.
این بدان‌بزرگش معنا نبود که‌تیغه‌ای پاداش‌ها ناچیز بودند.
با ترکیب عروج رتبه روح و پاداش ارتقای‌بکشد سطح، سلامتی او ۵۰ واحد، چابکی ۴ واحد،حرکت قدرت ۶ واحد و هوش ۱ واحد افزایش یافت.
آمار قدرت او در حال‌تقریباً حاضر نزدیک به آماری بود که‌کورروک در گذشته به آن رسیده بود.
حتی لی ته‌یئون قبل از طبقه دهم به آمارهای فعلی‌اول او نرسیده بود، و با در نظر گرفتن رشد تصاعدی‌شکل هنگام پایین رفتن در هزارتو، سرعت پیشرفت او فوق‌العاده سریع بود.
سپر او نیز به اندازه‌تیغه‌ای ۱۰ درصد از سلامتی‌اش افزایش یافت‌رفت و اکنون روی ۱۷ ایستاده بود.
و به لطف‌منم نبردهای مداوم، توضیحات چند‌می‌توانست مهارت تغییر کرده بود.
مهارت غیرفعال ویژه: تداوم مبارزه
تسلط: ۲۰٪
شما می‌توانید مبارزه را برای مدت طولانی ادامه دهید.
شما به سادگی خسته نمی‌شوید.
زمانی که می‌توانید در شرایط بهینه بجنگید افزایش می‌یابد.
تداوم مبارزه مهارتی بود‌می‌کردند که تسلط بر آن‌نگاهش به سادگی بالا نمی‌رفت.
اما شاید به لطف مبارزه با‌بگذریم دشمنان دشوار متعدد، او توانسته بود تنها‌برسیم در طبقه چهارم به ۲۰ درصد برسد.
حالا دیگر‌بزرگش با مسائل‌آورد پیش‌پاافتاده خسته نمی‌شد.
حتی اگر بدون استراحت‌اگر به نبرد ادامه می‌داد، می‌توانست‌اما بیش از یک ساعت بجنگد.
رسیدن به‌سرش ۲۰ درصد‌می‌کردند چنین معنایی داشت.
مهارت غیرفعال ویژه: تقویت حواس
تسلط: ۲۱٪
حواس شما تقویت شده است.
شما می‌توانید چیزهایی مانند قصد کشتن را حس کنید.
شما همچنین می‌توانید نقاط کور خود را حس کنید.
توانایی بررسی نقاط‌ماجراجوییه کور به آن‌بگذریم اضافه شده بود.
حالا می‌توان گفت که عملاً‌تیغه‌ای هیچ شانسی برای غافلگیر شدن‌نشانه از پشت سر وجود نداشت.
هنوز پاداش‌های بیشتری وجود‌اگر داشت، اما نمی‌توانست فوراً‌بکشد آنها را بررسی کند.
شاید به لطف تقویت حواس، می‌توانست‌چیزی دائماً نگاه بی‌اعتمادی را که به‌خوشحالی او دوخته شده بود، حس کند.
«چطور... چطور یه ماجراجوی طبقه‌وارد چهارم می‌تونه یه جنگجو رو‌اول شکست بده، اونم به این راحتی...»
زن طوری‌بزرگش زمزمه کرد که‌تیغه‌ای انگار باورش نمی‌شد.
«... تو کی هستی؟»
«یه بازیکن.»
ته‌سان با بی‌تفاوتی جواب داد.
زن مدتی زیر لب تکرار کرد که این‌تنومندش غیرممکن است، اما پس از شنیدن توضیحات روح،اینجا به نظر می‌رسید آرامش خود را بازیافته است.
با چهره‌ای‌هدف آرام به‌اگر ته‌سان نزدیک شد.
«اهم. ممنون. نجاتم دادی.»
ته‌سان در حالی‌ماجراجوییه که گوشت گابلین را‌بعداً می‌جوید، سر تکان داد.
زن طوری به‌پیش او خیره شد که‌هیکل انگار موجودی عجیب‌وغریب است.
«پس واقعاً‌هدف کسی هست که‌زمان اونو بخوره... خوبه؟»
«نه.»
مزه‌اش تهوع‌آور بود،ماجراجوییه اما می‌توانست شکمش را‌بعداً تا حدی پر کند.
از آنجا که گابلین‌ها شبیه انسان بودند،هیکل زمانی بود که احساس ناراحتی می‌کرد، اما‌اگر حالا حتی آن حس را به یاد نمی‌آورد.
«خب، تو کی هستی؟»
قهرمان او را می‌شناخت.
حتماً کسی بود‌ماجراجوییه که مدت زیادی در‌بعداً اینجا دوام آورده بود.
زن مو آبی‌پیش گرد و خاک‌برازنده ردایش را تکاند.
«من لیلیث هستم. کسی که تشنه‌ی‌اینجا جادوست. زنی که وارد اینجا شد‌حشره‌ای تا اسرار والای اونو یاد بگیره.»
«جادو؟»
«به نظر می‌رسه از دنیایی‌وارد بدون جادو هستی، همونطور که‌اول قهرمان بهم گفت... چه دنیای عجیبی.»
لیلیث با‌بزرگش نگاهی کنجکاو‌آورد جواب داد.
«جادو رو فقط کسایی می‌تونن یاد بگیرن که استعدادشو داشته‌نادیده باشن. این یه استعداد ذاتیه. من هیچ استعدادی نداشتم، اما بیشتر‌داده از هر کسی می‌خواستم جادو یاد بگیرم. واسه همین اومدم اینجا.»
او با‌سرش حالتی دور از‌تقریباً ذهن زمزمه کرد.
«اینجا هزارتوئه. جایی که می‌تونی‌وارد رویاهاتو پیدا کنی. به لطف اون،حساب منم یه چیزی به دست آوردم.»
[یه دستاورد خیلی‌پیش ناچیز، مثل نور کرم‌هیکل شب‌تاب، در بهترین حالت.]
چهره لیلیث‌هدف از این حرف‌های‌زمان نیش‌دار درهم رفت.
دستش را تکان داد.
نوری شکل گرفت.
و در‌بزرگش تمام اتاق‌آورد پخش شد.
در فضای‌هدف روشن‌شده، لیلیث‌اگر غرغر کرد.
«درسته. تا همین‌جا پیش‌می‌کردند رفتم. این هزارتوی لعنتی‌نگاهش هم بین آدما فرق می‌ذاره.»
[با این حال، چیزی به دست آوردی‌بعداً که در غیر این صورت نمی‌تونستی، مگه‌جنگجو نه؟ باید به اندازه کافی راضی باشی.]
«هنوز کافی نیست. من همه‌تیغه‌ای چیزو ول نکردم بیام اینجا‌نشانه که فقط به این برسم.»
ته‌سان ساکت‌هدف به او‌اگر خیره شد.
او گفت سطحش ناچیز است.
اما جادوی نوری که ظاهر کرد، جادویی بود‌حرف که همه آرزویش را داشتند، اما فقط تعداد‌بالا کمی خوش‌شانس بودند که به آن دست یابند.
چون اثرات روی عصاهای‌آورد جادو تصادفی بود، شانس گرفتن‌سمت جادوی دلخواه بسیار پایین بود.
ته‌سان هم‌هدف از این‌اگر قاعده مستثنی نبود.
لیلیث، بی‌خبر‌سرش از نگاه ته‌سان،تقریباً یک‌ریز شکایت می‌کرد.
«خب من اینجا کز کرده بودم و‌بعداً تحقیق می‌کردم، یهو اتاق خراب شد و‌جنگجو پرت شدم بیرون. آخه چرا همچین اتفاقی افتاد؟»
[بهت که گفتم.
همش تقصیر این پسره‌ست.]
«به من دروغ نگو.»
صورت لیلیث مچاله شد.
«آره، قبول دارم قویه. اما به نظر نمیاد در‌پیش سطحی باشه که بتونه قوانین رو دستکاری کنه، مگه‌هدف نه؟ حتی تو هم نتونستی این کارو بکنی، قهرمان.»
[معلومه که این پسره نمی‌تونه.]
روح با خونسردی گفت.
[اما یکی‌نشانه هست که‌هدف می‌تونه، نه؟]
چشمان لیلیث‌نگاهش در حین فکر‌کورروک کردن گرد شد.
«نکنه منظورت... یه خداست؟»
[پس می‌دونی.]
«اما واسه تغییر‌رفت هزارتو، اونا نباید‌اگر قلمرو خودشونو قربانی کنن؟»
[معنیش اینه‌نگاهش که این پسره‌کورروک انقدر ارزش داره.]
«آه...»
لیلیث با نگاهی آمیخته‌زمان به ترس و احترام‌اما به ته‌سان نگاه کرد.
«بعضی از ما اینجا گیر‌منم افتادیم و داریم جون می‌کنیم‌بکشد فقط واسه اینکه جادو یاد بگیریم...»
[الان داری شکایت می‌کنی؟]
«فقط یه‌قفل گلایه‌ست. واقعاً‌خوشحالی دنیای ناعادلانه‌ایه.»
لیلیث در حالی‌اگر که کمرش را‌می‌توانست صاف می‌کرد غرغر کرد.
«هعی. چون هزارتو به‌هدف این روز افتاده، باید‌اینجا یه پایگاه جدید پیدا کنم.»
[می‌خوای بری پایین؟]
«مگه چاره‌ی دیگه‌ای هم دارم؟ باید برم یه اتاق‌تیغه‌ای مخفی پیدا کنم و مستقر بشم. طبقه ۵ هم‌اگر همین شکلیه، پس حدس می‌زنم باید برم طبقه ۶.»
[اصلاً می‌تونی بری اون پایین؟]
طبقه ۵ به‌رفت یک مسیر مستقیم‌اگر تبدیل شده بود.
طبقه ۶ هم هیولاهای‌قفل قوی‌تری داشت، پس عبور از‌پیش آن بدون دردسر دشوار بود.
«اونقدرام مشکل نیست.»
لیلیث بشکن زد.
پرده‌ای شفاف‌نشانه او را‌هدف در بر گرفت.
شکلش از نظر پنهان شد.
[جادوی نامرئی‌قفل شدن؟ تا این‌شمشیر حد یاد گرفتی؟]
«تا طبقه ۹ متوجه‌زمان من نمی‌شن، پس می‌تونم‌اما با این برم پایین.»
قبل از‌نشانه رفتن، به‌هدف ته‌سان نگاه کرد.
«به هر حال، ممنون‌قفل بابت کمک. دلم می‌خواد‌بزرگش جبران کنم، اما... هیچی ندارم.»
«داری.»
ته‌سان آرام گفت.
لیلیث چهره‌ای‌نشانه گیج به‌هدف خود گرفت.
«من واقعاً آس و‌قفل پاسم، می‌دونی؟ کاتالیزورها و‌بزرگش موادم همشون از بین رفتن.»
«قدرتی که داری.»
چهره لیلیث سفت شد.
«جادو. می‌خوام اونو یاد بگیرم.»
«اوم...»
حرفش را خورد.
چهره‌اش بی‌میلی را نشان می‌داد.
«شرمنده‌م، اما این چیزیه که‌منم تمام عمرمو پاش گذاشتم. بابت کمکت‌اما ممنونم، اما نمی‌تونم همین‌جوری بدمش بهت.»
او پیشنهاد‌نگاهش ته‌سان را‌قفل رد کرد.
واکنشی بود‌قفل که تا حدی‌شمشیر انتظارش را داشت.
از حرف‌هایش مشخص بود‌زمان که احتمالاً برای یادگیری‌اما جادو به اینجا آمده است.
او چیزی مثل‌رفت این را به‌اگر هر کسی یاد نمی‌داد.
از اینجا‌نگاهش به بعد،قفل نوبت مذاکره بود.
درست وقتی ته‌سان‌کورروک می‌خواست دهان باز‌بزرگش کند، روح پیش‌دستی کرد.
[چرا بهش یاد نمی‌دی؟]
«چی؟»
لیلیث با‌نگاهش تعجب به‌قفل او نگاه کرد.
ته‌سان هم‌قفل نگاهش را به‌شمشیر سمت روح چرخاند.
روح با‌منم آرامش شروع‌زمان به صحبت کرد.
[تو که هیچی نداری،هدف مگه نه؟ چیزی داری‌اینجا که باهاش جبران کنی؟]
«خب...»
[تنها چیزی که داری جادوته.
می‌دونم خیلی برات‌منم ارزشمنده، اما از‌اینجا دید کلی، هیچی نیست.
بهای منصفانه‌ای واسه جونت نیست؟]
«خب... اون که... اما...»
هنوز مردد به نظر می‌رسید.
ارزش نسبی است،کورروک پس جادویش باید‌بزرگش واقعاً برایش عزیز باشد.
[تازه این‌منم معامله بدی واسه‌اینجا تو هم نیست.]
«چی؟»
[تا کدوم طبقه رفتی پایین؟]
«... طبقه ۹.»
آرام جواب‌منم داد، انگار‌زمان خجالت می‌کشید.
قهرمان طوری حرف‌رفت زد که انگار‌اگر انتظارش را داشت.
[درسته.
با مهارت‌هایی‌بزرگش که داری، احتمالاً‌تیغه‌ای نمی‌تونی جلوتر بری.
اما اون یه‌کورروک ماجراجوئه که داره‌بزرگش میره پایین هزارتو.
تازه، اون کسیه‌منم که توسط یه‌اینجا خدا تایید شده.
طبیعتاً به جاهای عمیق‌تر میره.
این یعنی می‌تونه‌هیاهو چیزایی از اون‌چیزی اعماق به دست بیاره.
این فرصتی نیست که‌هدف جادویی رو که نتونستی‌اینجا یاد بگیری، یاد بگیری؟]
«آه.»
چشمان لیلیث گرد شد.
[فکر کنم‌منم یه معامله‌زمان دو سر برده.
نظرت چیه؟]
«حالا که فکرشو می‌کنم...»
چهره لیلیث روشن شد.
«در این‌هدف صورت، قبوله! عالیه!زمان بهت یاد می‌دم!»
ته‌سان با‌سرش گیجی سر‌می‌کردند تکان داد.
نگاهی به روح انداخت.
روح چیزی نگفت.
لیلیث با‌هدف چهره‌ای شاد بازوهایش‌زمان را باز کرد.
«وای! فکرشو که می‌کنم، تو یه ماجراجویی! این قراره زندگی‌قفل رو باحال کنه. الان نمی‌تونم بهت یاد بدم چون هیچی‌تنومندش ندارم. تو طبقه ۶ مستقر می‌شم، پس اونجا همدیگه رو می‌بینیم!»
«باشه.»
دستانش را به هم کوبید.
هیچ ورد قابل مشاهده‌ای نبود.
بدنش آرام محو‌هیاهو شد تا اینکه‌چیزی دیگر چیزی دیده نمی‌شد.
«تو طبقه ۶ می‌بینمت!»
او رفت.
این‌طور فکر می‌کرد.
فقط می‌توانست حدس‌هیاهو بزند، چون اصلاً‌چیزی چیزی حس نمی‌کرد.
اگر حرف نمی‌زد،ماجراجوییه حتی نمی‌توانست حضورش‌بگذریم را تشخیص دهد.
«پس جادو اینه.»
به نظر می‌رسید‌منم بیشتر از این‌ها ارزش‌می‌توانست وقت گذاشتن داشته باشد.
ته‌سان ساکت‌سرش به روح‌می‌کردند خیره شد.
«قضیه چیه؟»
[چی؟]
«چرا یهو‌هدف انقدر باهام‌اگر مهربون شدی؟»
[مگه چیه؟سرش اجازه ندارم‌می‌کردند مهربون باشم؟]
روح غرغر کرد.