چپتر 121: انتخاب پادشاه (۲)
0کسانی که چشمشان به ماموریت افتاد، در بهت فرو رفتند؛آشکارا این پیام هیچ شباهتی به پیام‌های سیستمی پیشین نداشت، پیام‌هایی‌زیر که پیش‌تر تنها دستوراتی ساده چون «حرکت» یا «دفاع» صادر می‌کردند.
یک شاه انتخاب کنید. شاه می‌تواند نقش‌ها را تعیین نماید.
و شاه می‌تواند دستور صادر کند.
مردم گرد هم‌کانگ آمدند و زمزمه‌های‌فراخوانده بحث بالا گرفت.
تعداد بازیکنان «حالت آسان» و «حالت‌هدایتشان معمولی» بیش از حد بود، از این‌باید رو از دایره تصمیم‌گیری کنار گذاشته شدند.
تنها قدرتمندترین بازیکنان «حالت سخت»، به همراه لی‌گروه ته‌یئون، کانگ جون‌هیوک و کانگ ته‌سان فراخوانده شدند؛می‌شد جمعی که در مجموع به بیست نفر می‌رسید.
برخی آشکارا از حضور آن‌بزرگ‌تر سه نفر ابراز نارضایتی کردند،باید اما راهی برای ممانعت وجود نداشت.
زیر لب ناسزا‌کانگ گفتند و فضا را‌جمعی برای آن‌ها باز کردند.
سو جانگ‌سان‌گروه از جایگاهش در‌داشت اتاق جلسه پرسید:
«نظرتون چیه؟»
کیم هوی‌یئون انگشتش‌جون‌هیوک را به حالت‌جمعی تفکر روی لب‌هایش گذاشت.
«همونی نیست که نوشته؟ یه رهبر، یا‌می‌شد شاید یه مدیر. سیستم فقط داره چیزی‌طوری که قبلاً داشتیم رو رسمی می‌کنه، نه؟»
«احتمالاً.»
یک گروه نیاز‌نیاز به کسی داشت‌هدایتشان که هدایتشان کند.
هرچه گروه‌چیزی بزرگ‌تر، این‌داشتیم نیاز حیاتی‌تر می‌شد.
با صد هزار نفر‌هرچه جمعیت، کسی باید سکان‌هزار را در دست می‌گرفت.
سو جانگ‌سان طوری صحبت‌جون‌هیوک کرد که انگار تصمیم‌مجموع از قبل گرفته شده است:
«پس من انجامش می‌دم.»
لحنش تزلزل‌ناپذیر بود.
«اعتراضی هست؟»
بازیکنان «حالت سخت» طوری‌هرچه سر تکان دادند که‌هزار گویی امری بدیهی است.
همه آن‌ها‌ته‌یئون بازیکنانی از‌جون‌هیوک یونگین بودند.
کیم هوی‌یئون جا خورد.
«تو انجامش می‌دی؟»
«آره. مشکلی داری؟»
«نه، دقیقاً نه، ولی...»
کانگ جون‌هیوک پوزخندی زد.
«من دارم.»
«چی باعث شده‌قبلاً فکر کنی همین‌جوری می‌تونی‌احتمالاً خودتو شاه اعلام کنی؟»
سو جانگ‌سان‌داشت با اعتمادبه‌نفسی‌هرچه مطلق پاسخ داد:
«چون من شاهم.»
«من حاکم اینجام. شماها مثل پناهنده‌ها‌بیست اومدین اینجا. حتماً نمی‌خواین رو حرف‌ابراز صاحب اصلی این زمین حرف بزنین؟»
«شاه؟ پناهنده؟»
کانگ جون‌هیوک‌کانگ دندان‌هایش را‌ته‌سان به نمایش گذاشت.
«خنده‌دارش نکن! ماموریت ما‌هرچه رو کشوند اینجا... این بهت‌جمعیت حق نمیده بهمون دستور بدی!»
«ولی اینجا مقصده.کانگ پس طبیعتاً، باید به‌جمعی حرف‌های من گوش بدین.»
در صدایش‌گروه ذره‌ای تردید‌کسی وجود نداشت.
کانگ جون‌هیوک لب‌هایش‌قبلاً را به پوزخندی‌می‌کنه تمسخرآمیز کج کرد.
«گرفتم. همین الانشم اینجا بهت میگن‌جمعی شاه، نه؟ اینکه حرفت قانونه؟ و‌آشکارا نمی‌خوای اینو از دست بدی، ها؟»
«دقیقاً.»
سو جانگ‌سان طوری‌فراخوانده نگاهش کرد که انگار‌نفر می‌پرسید: «خب که چی؟»
کانگ جون‌هیوک‌ته‌سان از خونسردی‌جمعی او اخم کرد.
«خب که چی؟ دنیا به هم ریخته.مجموع ما یه حاکم مقتدر لازم داریم. منم‌ابراز فقط دارم اون نقش رو به عهده می‌گیرم.»
«و چرا باید تو باشی؟»
سو جانگ‌سان پوزخند زد.
«پس کی؟ تو؟»
«حتی اگه قوی باشی، واقعاً فکر‌می‌کنه می‌کنی مردم به حرف یه بچه‌ای که‌هرچه هنوز به سن قانونی نرسیده گوش میدن؟»
کانگ جون‌هیوک دهانش را بست.
او هنوز زیر سن‌جون‌هیوک قانونی بود؛ یکی از‌مجموع جوان‌ترین‌ها در میان بازیکنان.
حرف‌هایش وزنی نداشت.
حتی در دنیایی که‌داشتیم قدرت همه‌چیز بود، ذات انسان‌نیاز به این راحتی تغییر نمی‌کرد.
مردم او را به‌هرچه خاطر سن کمش نادیده می‌گرفتند‌جمعیت و بعید بود اطاعت کنند.
سو جانگ‌سان‌ته‌یئون با تندی‌جون‌هیوک ادامه داد:
«یا باید به حرف‌جمعی زنی گوش بدن که حتی‌برخی نمی‌تونه از خودش دفاع کنه؟»
لی ته‌یئون که ساکت‌جمعی گوش می‌داد، لرزید و‌می‌رسید به خودش اشاره کرد.
«مـ-من؟»
او هیچ ویژگی رهبری نداشت.
این موضوع پیش‌تر‌کانگ در دنیای قبلی‌فراخوانده ثابت شده بود.
ته‌سان نیشخندی زد.
«اون... کافیه.»
سو جانگ‌سان‌کانگ عمداً نگاهش‌ته‌سان را دزدید.
«کی به گروهی اعتماد می‌کنه که فقط سه تا مبارز درست‌صحبت و حسابی داره؟ حتی اگه بازیکنان حالت آسون زیاد باشن، همشون‌تزلزل‌ناپذیر ضعیفن. می‌تونین با اطمینان بگین که مارو فدای زنده موندن خودتون نمی‌کنین؟»
کیم هوی‌یئون‌ته‌سان که ساکت نشسته‌مجموع بود، اخم کرد.
«صبر کن.گروه زیاده‌روی نمی‌کنی؟کسی صداتو بیار پایین.»
«هوم. معذرت می‌خوام. احساساتی شدم.»
سو جانگ‌سان به نرمی‌هرچه کوتاه آمد، سپس کف‌هزار دستش را روی میز کوبید.
«کس دیگه‌ای نیست. من‌جون‌هیوک تنها کسی‌ام که صلاحیت‌مجموع حکمرانی و دستور دادن داره.»
کلامش مطلق بود.
هیچ‌کس مخالفت نکرد.
سو جانگ‌سان نگاهی به‌هرچه ته‌سان انداخت که تمام‌هزار مدت ساکت مانده بود.
(چرا هیچی نمیگه؟)
ته‌سان فقط به‌نیاز او پوزخند می‌زد و‌هرچه هیچ مقاومتی نشان نمی‌داد.
سو جانگ‌سان خود را‌داشتیم برای مداخله آماده کرده‌گروه بود، اما خبری نشد.
نگران‌کننده بود، اما‌هدایتشان اگر ته‌سان دخالت نمی‌کرد،می‌شد برای او بهتر بود.
«من شاهم. اعتراضی هست؟»
کیم هوی‌یئون‌گروه نفسی از‌کسی سر آسودگی کشید.
«من که ندارم.»
حرف‌های سو‌کانگ جانگ‌سان تند بود،فراخوانده اما اشتباه نبود.
کانگ جون‌هیوک خیلی‌می‌شد جوان بود و‌باید لی ته‌یئون قاطعیت نداشت.
و ته‌سان‌ته‌سان هم صراحتاً‌جمعی رد کرده بود.
سو جانگ‌سان منطقی‌ترین انتخاب بود.
شاه انتخاب شد.
بازیکن حالت سخت: سو جانگ‌سان.
«خوبه.»
سو جانگ‌سان لب‌هایش‌قبلاً را کج کرد و‌احتمالاً دستش را تکان داد.
«پس اولین‌داشت فرمانم رو‌هرچه صادر می‌کنم.»
«هووف.»
کیم هوی‌یئون‌گروه بازدمش را‌کسی بیرون داد.
راضی به نظر می‌رسید.
(بالاخره، بخشی‌داشت از بار از‌بزرگ‌تر دوشم برداشته شد.)
مسئولیت مدیریت و‌کانگ محافظت از جان این‌همه‌جمعی آدم، بار سنگینی بود.
ته‌سان گفته بود کس‌کسی دیگری مناسب نیست، اما‌بزرگ‌تر او می‌خواست کنار بکشد.
حالا می‌توانست کار را‌داشتیم به سو جانگ‌سان بسپارد‌گروه و آزادانه‌تر حرکت کند.
سو جانگ‌سان‌داشت پس از‌هرچه اتمام ورودی‌اش گفت:
«این قانون ماست.»
شاه فرمانی صادر کرد.
پنجره‌ای سیستمی مقابلشان ظاهر شد.
کیم هوی‌یئون که با‌هزار بی‌خیالی در حال چک‌دست کردنش بود، خشکش زد.
- بازیکنان حالت آسان و معمولی باید برای غذا خوردن اجازه بگیرند.
بدون مشارکت قابل توجه، آن‌ها به یک وعده غذا در روز محدود می‌شوند.
- از دستورات بازیکنان حالت سخت سرپیچی نکنید.
سرپیچی غیرموجه مجازات خواهد داشت.
- وظایف شناسایی و جمع‌آوری غذا به بازیکنان حالت آسان و معمولی محول می‌شود.
کسانی که امتناع کنند، غذا دریافت نخواهند کرد.
- هنگام مواجهه با بازیکنان حالت سخت، به نشانه احترام سر تعظیم فرود آورید.
سرپیچی مجازات خواهد داشت.
و بیش‌حیاتی‌تر از ده‌هزار فرمان مشابه دیگر.
صدای کیم هوی‌یئون لرزید.
«...این چیه؟»
گئوم جونگ‌گون با‌قبلاً چهره‌ای سنگی به پنجره‌احتمالاً سیستم خیره شده بود.
صورت کانگ جون‌هیوک از خشم‌بزرگ‌تر در هم رفت و رنگ‌باید از رخسار لی ته‌یئون پرید.
«اولین فرمان شاه.»
کیم هوی‌یئون از‌نیاز جایش پرید، چشمانش‌هدایتشان پر از گیجی بود.
«چه غلطی داری می‌کنی؟!»
او می‌دانست سو جانگ‌سان‌ته‌سان قرار است قانون بگذارد‌بیست و خود را شاه بنامد.
اما زیاد جدی نگرفته بود.
با ده‌ها هزار‌فراخوانده نفر جمعیت، کسی باید‌نفر اوضاع را کنترل می‌کرد.
صداهای بی‌شمار، هزاران‌فراخوانده نظر متفاوت؛ کنترل همه‌نفر این‌ها کار آسانی نبود.
فکر می‌کرد کمی‌جون‌هیوک اعمال زور برای‌جمعی حفظ نظم لازم است.
اما این‌حیاتی‌تر فراتر از‌هزار انتظاراتش بود.
تک‌تک دستورات بیش‌فراخوانده از حد افراطی‌بیست و سرکوبگرانه بودند.
محدود کردن‌ته‌سان غذا؟ ممنوعیت‌جمعی سرپیچی؟ تعظیم اجباری؟
کیم هوی‌یئون‌کانگ با صدایی‌ته‌سان گرفته فریاد زد:
«این... این یه سیستم‌هرچه طبقاتی کامله! گفتی فقط‌هزار قراره نقش‌ها رو تعیین کنی!»
بازیکنان «حالت آسان» و «حالت‌ته‌سان معمولی» در یونگین حتی حاضر‌نفر نبودند با او صحبت کنند.
او حس کرده بود چیزی غلط‌هدایتشان است و سعی کرده بود تحقیق‌جمعیت کند، اما به مدرک محکمی نرسیده بود.
بازیکنان «حالت سخت» گفته بودند همه‌چیز مرتب‌احتمالاً است و سو جانگ‌سان ادعا کرده بود‌بزرگ‌تر در چنین دنیایی، هیچ‌کس نمی‌تواند خوشحال باشد.
کیم هوی‌یئون‌داشت بدون فکر‌هرچه زیاد پذیرفته بود.
نه به خاطر‌کانگ اینکه احمق بود؛فراخوانده بلکه به خاطر ارزش‌هایش.
او باور داشت در‌کسی زمان‌های بحرانی، همه باید‌بزرگ‌تر با هم همکاری کنند.
هرگز تصور‌چیزی نمی‌کرد چنین ظلمی‌رسمی وجود داشته باشد.
سو جانگ‌سان‌داشت با تعجب‌هرچه واقعی نگاهش کرد.
«کجاش عجیبه؟»
«این کاملاً طبیعیه، هوی‌یئون.»
«سئو جانگ‌سان!»
صدای کیم هوی‌یئون اوج گرفت.
به زور بر‌می‌شد خود مسلط شد‌باید و شمرده‌شمرده لب گشود:
«منظورت از‌ته‌سان "درخواست اجازه برای‌مجموع غذا خوردن" چیه؟»
«ذخایر غذاییمون بی‌پایان نیست. نمی‌تونیم‌مجموع شکم صدهزار نفر رو همین‌جوری‌آشکارا دست‌ودلبازانه سیر کنیم. پس محدودیت می‌ذاریم.»
«...و ممنوع کردن سرپیچی؟»
«ما کسایی هستیم‌می‌شد که ازشون محافظت‌باید می‌کنیم. باید ممنون باشن.»
«هیچ دلیلی نداره بازیکنای حالت‌مجموع آسون و معمولی رو بفرستیم بیرون‌حضور برای شناسایی. ما می‌تونیم امن‌تر انجامش—»
«چرا ما باید انجامش بدیم؟»
«چی؟»
سئو جانگ‌سان طوری‌می‌شد نگاهش کرد که‌باید انگار داشت پرت‌وپلا می‌گفت.
«بیرون خطرناکه. هیولاها همه‌جا هستن.مجموع حتی بازیکنای حالت سخت هم‌آشکارا نمی‌تونن صددرصد تضمین امنیت بدن.»
«...پس بقیه‌ته‌سان رو می‌فرستی که‌مجموع جای تو بمیرن؟»
«این تنها ارزشیه که دارن.»
سئو جانگ‌سان بی‌پرده گفت:
«بازیکنای حالت آسون و معمولی نمی‌تونن با هیولاها‌می‌رسید بجنگن. حتی اگه بتونن هم کاراییشون افتضاحه. تنها‌راهی چیزی که توش به درد می‌خورن، جمع‌آوری غذاست.»
«...و اون همه‌فراخوانده آدمی که این‌بیست وسط می‌میرن چی؟»
«چه اهمیتی داره؟»
سئو جانگ‌سان‌حیاتی‌تر واقعاً گیج‌هزار به نظر می‌رسید.
با شنیدن‌ته‌سان این کلمات، کیم‌مجموع هوی‌یئون بالاخره دریافت.
تا پیش از این،جمعی سئو جانگ‌سان افراطی بود اما‌برخی همچنان مرزهایی را رعایت می‌کرد.
به همین‌کانگ دلیل او را‌فراخوانده بازخواست نکرده بود.
اما آن مرزها تنها به این‌باید دلیل وجود داشتند که او بازیکنان‌کرد حالت سخت را هم‌تراز خود می‌دید.
برای کسانی که‌فراخوانده پایین‌تر از خود می‌پنداشت،نفر هیچ مرزی وجود نداشت.
کیم هوی‌یئون دندان‌قروچه‌ای کرد.
«پس قراره بذاری همشون بمیرن؟»
«نمی‌ذارم بمیرن.حیاتی‌تر فقط دارن وظیفه‌شون‌جمعیت رو انجام میدن.»
سئو جانگ‌سان‌ته‌سان با خونسردی‌جمعی پاسخ داد:
«ما بازیکنای حالت سخت‌جمعی هستیم. کسایی که رهبری‌می‌رسید می‌کنن. این امتیازِ حق ماست.»
«شما... شماها.»
کیم هوی‌یئون نگاهی‌می‌شد ویران‌شده به دیگر‌باید بازیکنان حالت سخت انداخت.
«همه‌تون همین فکر رو می‌کنین؟»
«خب...»
«دقیقاً غلط هم نیست...»
هیچ‌کدام صریحاً تایید نکردند،هزار اما چهره‌هایشان نشان می‌داد‌دست که طرف سئو جانگ‌سان هستند.
تنها کیم‌ته‌سان هوی‌یئون و گئوم‌مجموع جونگ‌گون وحشت‌زده بودند.
«آه...»
کیم هوی‌یئون دیرهنگام متوجه شد.
بازیکنان حالت سخت که با‌جمعیت او به یونگین آمده بودند،طوری بحث‌های طولانی با سئو جانگ‌سان داشته‌اند.
«شما هیولایید!»
نتوانست جلوی فریادش را بگیرد.
«پس فرق شما با حیوونا چیه؟!جمعی اگه ضعیفا رو ول کنین و‌آشکارا ازشون سوءاستفاده کنین، چه برتری‌ای دارین؟!»
«ما برتریم. چون انسانیم.»
سئو جانگ‌سان پاسخ داد.
کیم هوی‌یئون‌ته‌سان دندان‌هایش را‌جمعی به هم سایید.
«من و‌کانگ تو... ما کلاً‌فراخوانده آدمای متفاوتی هستیم.»
بالاخره فهمید؛حیاتی‌تر ارزش‌هایشان از‌هزار اساس ناسازگار بود.
«دیدگاهتو می‌فهمم. اما...فراخوانده نمی‌تونم قبول کنم مثل‌نفر برده باهاشون رفتار بشه.»
«هر کاری می‌خوای بکن.»
سئو جانگ‌سان‌کانگ بی‌تفاوت به‌ته‌سان او خیره شد.
«ولی جواب همینه. بازیکنای آسون‌جمعیت و معمولی رو رها کن.طوری فقط بازمانده‌های حالت سخت مهمن.»
«واقعاً؟»
ته‌سان که‌ته‌سان ساکت مانده بود،مجموع بالاخره زمزمه کرد.
سکوتی سنگین حاکم شد.
سئو جانگ‌سان پرسید: «منظورت چیه؟»
«واقعاً جواب‌ته‌سان اینه؟ همه‌تون‌جمعی در اشتباهید.»
«...داری می‌گی من اشتباه می‌کنم؟»
«نه کاملاً. بازیکنای آسون و‌فراخوانده معمولی ضعیفن، این درسته. اما... شماها‌برخی واقعاً انقدر با اونا فرق دارید؟»
ته‌سان به یاد آورد.
با گذشت‌ته‌سان زمان، هیولاهای‌جمعی قوی‌تری ظاهر شدند.
در برابر رسولان و‌جمعی هیولاهای رتبه اس، حتی بازیکنان‌برخی حالت سخت هم شانسی نداشتند.
تنها مسئله زمان‌جون‌هیوک بود تا آن‌ها‌جمعی نیز بی‌فایده شوند.
هدفشان پیروزی بود.
از این منظر، هر‌جمعی دو طرف به یک‌می‌رسید اندازه شکست خورده بودند.
«و نقشه‌ی احمقانه‌ایه.فراخوانده شماها براش به‌بیست اندازه کافی قوی نیستین.»
شاید در پایان این‌طور بود.
اما در مراحل میانی،هزار تفاوت بین حالت‌های آسان، معمولی‌می‌گرفت و سخت آن‌چنان عظیم نبود.
به صورت‌ته‌سان انفرادی، شکاف‌جمعی عمیق بود.
اما به‌ته‌سان عنوان یک‌جمعی گروه؟ نه چندان.
تعداد بازیکنان حالت‌جون‌هیوک آسان و معمولی‌جمعی بسیار بیشتر بود.
یافتن حتی یک بازیکن‌هزار حالت سخت در میان‌دست هزار نفر نادر بود.
«اگه تک‌تک بازیکنای آسون و معمولی علیه شما‌می‌رسید بشن، می‌تونین مقاومت کنین؟ اگه بریزن سرتون، لهتون‌راهی کنن، تیکه پاره‌تون کنن... واقعاً می‌تونین زنده بمونین؟»
کلمات آرام‌ته‌سان ته‌سان باعث شد‌مجموع بر خود بلرزند.
بدون مهارت‌هایی مانند سپر، حتی حملاتی‌جمعی که قدرتی کمتر از دفاع آن‌ها‌آشکارا داشتند، حداقل ۱ واحد آسیب وارد می‌کردند.
اگر با برتری عددی‌هزار محض محاصره می‌شدند، بازیکنان فعلی‌می‌گرفت حالت سخت در هم می‌شکستند.
(واقعاً باهوش بود.)
بازیکن حالت آسان—چوی جونگ‌هیوک.
او بازیکنان آسان و معمولی را‌جمعی متحد کرده بود، منتظر لحظه مناسب‌آشکارا مانده و شورشی به پا کرده بود.
چندین بازیکن حالت‌می‌شد سخت، از جمله‌باید سئو جانگ‌سان، کشته شدند.
بازیکنان آسان و‌فراخوانده معمولی تلفات سنگینی‌بیست دادند، اما پیروز شدند.
(و بعد‌ته‌سان همه چیز‌جمعی تمام شد.)
بی‌شمار نفر مردند.
از دست دادن‌می‌شد بازیکنان حالت سخت‌باید به‌ویژه ویرانگر بود.
بدون آن‌ها، امواج‌فراخوانده هیولاها بازماندگان را‌بیست در هم کوبیدند.
پس وقتی بازگشت‌فراخوانده بعدی فرا رسید،بیست نتوانستند دوام بیاورند.
کیم هوی‌یئون خود‌جون‌هیوک را فدا کرد تا‌مجموع بقیه را نجات دهد.
سئو جانگ‌سان تنها‌می‌شد شکستی فلاکت‌بار بر جای‌سکان گذاشت و فراموش شد.
در این‌ته‌سان دنیا، چوی‌جمعی جونگ‌هیوک وجود نداشت.
اما خشم و‌فراخوانده نفرت انباشته‌شده راهی‌بیست برای فوران پیدا می‌کرد.
سئو جانگ‌سان‌کانگ احتمالاً دوباره‌ته‌سان شکست می‌خورد.
«من... برام‌حیاتی‌تر مهم نیست زنده‌جمعیت می‌مونین یا می‌میرین.»
به جز لی ته‌یئون، کانگ‌مجموع جون‌هیوک، گئوم جونگ‌گون و کیم هوی‌یئون—و‌حضور چند نفر دیگر—علاقه‌ای به بقیه نداشت.
کسانی که فهمیدند کانگ‌جمعی ته‌سان واقعاً اهمیتی نمی‌دهد،می‌رسید لرزه بر اندامشان افتاد.
«ولی تو چی فکر می‌کنی؟»
کیم هوی‌یئون‌حیاتی‌تر زیر نگاه او‌جمعیت لبش را گزید.
پس از‌ته‌سان سکوتی طولانی،جمعی سخن گفت.
«جانگ‌سان. من نمی‌تونم اینو‌جمعی قبول کنم. پس درخواست‌می‌رسید تغییر پادشاه رو دارم.»
«شرمنده، ولی غیرممکنه.»
سئو جانگ‌سان بی‌تزلزل باقی ماند.
«شرایط رو خوندی، نه؟»
چند مورد وجود دارد که پادشاه می‌تواند تغییر کند.
شرط ۱: مرگ پادشاه.
شرط ۲: رأی اکثریت بازیکنان واجد شرایط.
شرط ۳: استعفای داوطلبانه پادشاه.
«من هیچ قصدی برای کناره‌گیری ندارم. شرط‌هرچه دوم هم جواب نمیده. تمام بازیکنای حالت‌سکان سخت به جز شما دو نفر طرف منن.»
سئو جانگ‌سان پوزخند زد.
«یا برنامه‌ت اینه‌هدایتشان که منو بکشی؟ حاضری‌می‌شد جریمه‌شو به جون بخری؟»
توضیحات کوئست بیان می‌کرد‌جون‌هیوک که کشتن پادشاه جریمه‌ای‌مجموع سنگین در پی خواهد داشت.
اگر سیستم‌گروه چنین می‌گفت، بی‌تردید‌داشت تأثیری عظیم داشت.
«اون‌وقت تمام‌چیزی بازیکنای حالت‌داشتیم سخت دشمنت می‌شن.»
«...نمی‌دونم چطوری جلوشو بگیرم.»
کیم هوی‌یئون لبش را گزید.
وقتی پادشاه انتخاب‌نیاز می‌شد، راهی برای‌هدایتشان عزل او نبود.
به همین دلیل بود‌داشتیم که سئو جانگ‌سان بلافاصله ذات‌نیاز واقعی‌اش را آشکار کرده بود.
«ولی یه نفر دیگه می‌دونه.»
کیم هوی‌یئون نگاهش‌کانگ را برگرداند و‌فراخوانده حقیقت برایش روشن شد.
«پس... منظورت این بود.»
وقتی کانگ ته‌سان به سمت یونگین می‌رفت،احتمالاً به او گفته بود: «فقط چون یکی قویه‌حیاتی‌تر دلیل نمی‌شه بتونه رهبری کنه. انتخاب با خودته.»
حالا می‌فهمید.
«کافیه. به اندازه کافی دیدم.»
ته‌سان سری تکان داد، سپس‌داشت رو به سئو جانگ‌سان که‌می‌شد از پیروزی‌اش مطمئن بود، گفت:
«چرا می‌گی‌چیزی راهی نیست؟ شرط‌رسمی دوم وجود داره.»
«هه. همه بازیکنای حالت‌هرچه سخت غیر از شما‌هزار دوتا حامی منن. چرت‌وپلا نگو.»
سئو جانگ‌سان‌ته‌یئون او را‌جون‌هیوک به تمسخر گرفت.
«منظورم اون نبود.»
ته‌سان دستش را‌قبلاً بالا برد، گویی‌می‌کنه می‌خواست سوگند یاد کند.
«درخواست تغییر پادشاه رو دارم.»
پنجره سیستم‌ته‌یئون مقابل همه‌جون‌هیوک ظاهر شد.
یک بازیکن واجد شرایط درخواست تغییر پادشاه کرده است.
اگر اکثریت موافقت کنند، درخواست پیگیری خواهد شد.
هیچ بازیکن واجد شرایط دیگری وجود ندارد.
درخواست پذیرفته شد.
از طریق بحث، دوئل یا مبارزه—هر روشی را برای جایگزینی پادشاه انتخاب کنید.
مردمک چشمان سئو‌کانگ جانگ‌سان با دیدن‌فراخوانده پنجره مقابلش گشاد شد.
ته‌سان لبخندی سرد زد.
«بهت گفته‌چیزی بودم، نه؟داشتیم دفعه بعد، می‌کشمت.»