چپتر 265: نیزه و سپر پادشاه روح (۱)
0نیرویی سرکش‌سخن و طغیان‌گر به‌زیر بیرون فوران کرد.
قدرتی مهیب و سرکوبگر—آن‌چنان‌نبود سنگین که حتی کانگ‌موجودی ته‌سان نیز نمی‌توانست نادیده‌اش بگیرد.
اراده‌ی کسانی‌منو که به‌کنین اوج قله‌ها رسیده‌اند.
صدای روح با‌گوش خنده‌ای خشک و‌بود شیطانی بلند شد.
«این دفعه شمایین؟»
«...قهرمان.»
«پس اون‌ها اون‌قدر ناامید بودن که شما‌دلیلی دو تا رو کشیدن اینجا... نیزه و سپر‌نبود پادشاه. یعنی این‌قدر واسه کشتن این حروم‌زاده تشنه‌ن؟»
«ما رو بازخواست‌گوش نکن. ما فقط دستور‌مهم پادشاه رو اجرا می‌کنیم.»
کسی که خود‌گفت را سپر می‌نامید،فشار با آرامش سخن گفت.
بارکازا زیر فشار‌مهم سنگین حضورشان ناله‌ی‌حرف‌هایش خفیفی سر داد.
«هوم...»
«تو... یه‌سرزنش‌های روح عالی‌بدیم هستی، مگه نه؟»
چشمانشان با برقی‌گفت از کنجکاوی بر‌فشار بارکازا دوخته شد.
«فکرش رو بکن، احمقی که جرأت‌حرف‌هایش مخالفت با پادشاه رو داره، با‌قورت یه روح عالی قرارداد بسته. چه بامزه.»
«خفه شو.»
بارکازا با بی‌اعتنایی پاسخ داد.
گرچه نیزه و سپر ارواحی با‌فشار رتبه‌ی بالاتر بودند، اما هیچ اثری‌عالی از احترام در لحن بارکازا دیده نمی‌شد.
«شما که وظیفه‌تون رو ول‌می‌گفت کردین و فرار کردین اینجا،کلمات حق ندارین منو نصیحت کنین.»
«ما طبق‌منو اراده‌ی پادشاه‌کنین عمل می‌کنیم.»
کسی که‌سرزنش‌های خود را نیزه‌معلومه می‌نامید پاسخ داد.
«دلیلی نداره‌سخن به سرزنش‌های‌بارکازا تو گوش بدیم.»
«معلومه که نه.»
بارکازا، هر‌منو چه بود، یک‌طبق روح عالی بود.
مهم نبود چه‌گوش می‌گفت، حرف‌هایش به گوش‌مهم نیزه و سپر نمی‌رفت.
بارکازا.
او موجودی‌بود از جنس‌نبود کلمات بود.
پس طعنه‌اش را قورت داد.
کانگ ته‌سان‌سرزنش‌های نگاهی به‌بدیم اطراف انداخت.
هر چقدر گشت،گفت ماجراجویان رتبه‌ی ششم‌فشار جایی دیده نمی‌شدند.
«واقعاً همشون رو کشتن.»
حیف شد.
شکست دادن آن‌ها می‌توانست از‌معلومه طریق ==سیستم== افزایش تشدید روح‌حرف‌هایش ==/سیستم== رشد قابل‌توجهی نصیبش کند.
می‌توانست حتی‌سخن قوی‌تر از‌بارکازا اکنون شود.
اما احتمالاً آن‌ها را‌نبود کشته بودند تا جلوی‌موجودی همین اتفاق را بگیرند.
حتی اگر از ==سیستم== افزایش تشدید روح‌دلیلی ==/سیستم== خبر نداشتند، حتماً فهمیده بودند که کشتن‌نبود ماجراجویان هم‌رده بیشترین پاداش را به همراه دارد.
«به هر‌سرزنش‌های حال... شما دو‌معلومه تا آخریش هستین.»
ته‌سان شمشیرش را بیرون کشید.
دو موجود‌بود فوق‌العاده قدرتمند در‌می‌گفت برابرش ایستاده بودند.
==سیستم==
حریف شما دشمنی‌منو نیرومند با شانس‌طبق پیروزی اندک است.
==/سیستم==
مثل همیشه، پنجره‌ی سیستم‌بارکازا ظاهر شد و ارزیابی‌ناله‌ی سردش را تحویل داد.
«اسمتون؟»
«ما وظیفه نداریم به یه موجود پست‌دلیلی جواب بدیم... ولی شاید آخرین آرزوی یه‌مهم مرد رو به موت رو برآورده کنیم.»
«من حسن هستم.»
«من کویا هستم.»
«ما ارواحی هستیم‌مهم که از پادشاه‌حرف‌هایش بزرگ محافظت می‌کنیم.»
کسی که‌منو سپر خطاب‌کنین می‌شد، حسن بود.
و نیزه، کویا.
«به اراده‌ی پادشاه‌گفت بزرگ، ما تورو‌فشار خواهیم کشت، انسان.»
ته‌سان پوزخند زد.
«خوبه.»
در نهایت، تنها چیزی که‌معلومه اهمیت داشت این بود که‌حرف‌هایش چه کسی پیروز میدان می‌شود.
ته‌سان شمشیرش را بالا برد.
«اونی یکی‌بود رو می‌سپارم‌نبود به تو.»
==سیستم==
شما پادشاه‌ندارین روح باد، مینروا‌کنین را احضار کردید.
==/سیستم==
باد زوزه کشید.
حسن و کویا‌مهم که آماده‌ی یورش بودند،نمی‌رفت در جا خشکشان زد.
«این قدرت...»
«غیرممکنه.»
بادهای چرخان و سرکش شکل‌زیر گرفتند و پیکر زنی با‌داد موهای آبی افشان را ساختند.
او دستش را تکان داد.
«سلام.»
«پادشاه... من.»
«آره. بالاخره روزش رسید.»
مینروا با‌بود چهره‌ای تلخ‌نبود قدم پیش گذاشت.
دو روح از‌نصیحت ظهور ناگهانی یک پادشاه‌دلیلی روح بهت‌زده شده بودند.
«ته‌سان. کدوم رو من بردارم؟»
«اون یکی.سخن همونی که به‌زیر خودش می‌گه نیزه.»
«فهمیدم. بارکازا، بریم.»
هنوز حرفش تمام‌نصیحت نشده بود که مینروا‌دلیلی بر هوا ضربه زد.
باد به رگباری از‌بدیم تیغه‌های نامرئی تبدیل شد و‌می‌گفت بر سر کویا فرود آمد.
کویا با عجله‌گفت خود را در‌فشار شعله‌های آتش پیچید.
بوووم!
«گه!»
مینروا به سمتش خیز برداشت.
کویا فریاد زد.
«پادشاه من! چرا؟!»
«داری از من دلیل می‌پرسی؟»
مینروا در حالی‌گوش که بی‌رحمانه او را‌مهم تحت فشار می‌گذاشت، خندید.
ته‌سان شمشیرش‌سخن را به‌بارکازا سمت حسن گرفت.
«پس شروع کنیم.»
«...می‌بینم.
با یه پادشاه قرارداد بستی.»
«تازه فهمیدی؟»
«ولی چیزی عوض نمی‌شه.»
حسن با خونسردی شمشیری‌کنین را بالا برد که به‌سرزنش‌های اندازه‌ی کل بدن ته‌سان بود.
سپر عظیمش‌سرزنش‌های را به‌بدیم زمین کوبید.
«ما به‌سخن دستور پادشاه‌بارکازا عمل می‌کنیم.
مهم نیست‌بود با کی‌نبود قرارداد بستی.
پس بمیر.»
نبرد آغاز شد.
همزمان، چندین‌سخن مهارت پیاپی‌بارکازا فعال شدند.
باد دور بدن ته‌سان‌نبود پیچید و شعله‌های آتش‌موجودی در هوا زبانه کشیدند.
==سیستم==
شما مهارت [تغییر‌منو شکل رسول: تاریکی و‌عمل آشوب] را فعال کردید.
شما مهارت‌سرزنش‌های [ظرف پادشاه]بدیم را فعال کردید.
==/سیستم==
کانگ ته‌سان ذهنش‌منو را متمرکز کرد و‌عمل به حریفش خیره شد.
سپر پادشاه روح.
بیشتر از آنکه شبیه‌نصیحت یک روح باشد، شبیه زرهی‌نداره عظیم‌الجثه بود—سه برابر اندازه‌ی ته‌سان.
عجیب برای یک‌بود روح، هم شمشیر‌می‌گفت داشت و هم سپر.
پای حسن بلند شد.
بوووم!
با غرشی‌ندارین کر‌کننده، بدن‌نصیحت حسن شتاب گرفت.
او جلو آمد‌بود تا ته‌سان را زیر‌حرف‌هایش سپر عظیمش له کند.
سریع نبود،ندارین اما به طرز‌کنین وحشتناکی سنگین بود.
یورشی مملو از قصد خرد‌می‌نامید کردن و متلاشی کردن هر‌زیر چیزی که سر راهش بود.
ته‌سان شمشیرش را در برابر سپرِ در‌عمل حال نزدیک شدن بالا برد، آماده برای‌بود منحرف کردن آن با ==سیستم== دفع ==/سیستم==.
اما غرایزش فریاد کشیدند.
اگر دفاع کنی، می‌میری.
در آخرین لحظه، ته‌سان‌خود پایش را ستون کرد‌گفت و بدنش را تاب داد.
کراش!
سپرِ مهاجم به دیوار‌مهم کوبیده شد و تمام طبقه‌موجودی را با شدت برخورد لرزاند.
«غرایز تیز.»
بوووم!
حسن دوباره یورش‌منو برد و شمشیر‌طبق عظیمش را فرود آورد.
ته‌سان شمشیرهای دوقلویش‌بود را ضربدری گرفت تا‌حرف‌هایش با آن مقابله کند.
کلنگ!
و شمشیر‌می‌کنیم ته‌سان به‌خود کناری پرتاب شد.
دندان‌هایش را روی هم فشار داد تا فشار خالص ضربه‌سرزنش‌های را تحمل کند، بدنش را پیچ داد و به زحمت از‌جنس ضربه‌ی بعدی که قصد دو‌نیم کردنش را داشت، جا خالی داد.
«قویه.»
اما ماجرا‌ندارین به همین‌جا‌نصیحت ختم نمی‌شد.
قدرتی عجیب از‌کسی شمشیر و سپر‌آرامش حسن ساطع می‌شد.
ته‌سان شمشیرش را‌منو در برابر تیغه‌ی فرود‌عمل آمده به جلو راند.
==سیستم==
شما مهارت‌سخن [انحراف] را‌بارکازا فعال کردید.
==/سیستم==
حسن قوی بود، اما نه آن‌قدر‌آرامش قوی که ==سیستم== دفع ==/سیستم== را‌حضورشان تنها با نیروی خام در هم بشکند.
لحظه‌ای که شمشیرهایشان برخورد کرد، مسیر باید‌عمل تغییر می‌کرد—اما تیغه‌ی حسن در ==سیستم== انحراف ==/سیستم==مهم نفوذ کرد و مستقیماً به شمشیر ته‌سان کوبید.
کلنگ!
ته‌سان با ناخشنودی زبانش‌نصیحت را به صدا درآورد‌دلیلی و به عقب پرید.
حسن بی‌رحمانه تعقیبش‌کسی کرد و سپرش‌آرامش را به جلو کوبید.
==سیستم==
شما مهارت‌سرزنش‌های [چشم‌برهم‌زدن تصادفی]بدیم را فعال کردید.
==/سیستم==
ته‌سان پشت سر حسن‌نصیحت ظاهر شد و شمشیرش را‌نداره در کمر روح فرو کرد.
==سیستم==
شما مهارت‌منو [جمع] را‌کنین فعال کردید.
۴۰۳ آسیب‌ندارین به حسن‌نصیحت وارد شد.
==/سیستم==
عددی به غایت ناچیز.
حتی با ۶۰ درصد افزایش آسیب به ارواح‌موجودی از طریق عناوینش و ==سیستم== اثر روح دیوانه‌چقدر ==/سیستم==، تنها توانسته بود ۴۰۰ واحد آسیب وارد کند.
«رقت‌انگیز!»
حسن فریاد زد‌گوش و شمشیر طلایی‌بود را بالا برد.
«ببین.
قدرت اعماق رو.»
==سیستم==
حسن مهارت‌ندارین [نابودی طلایی]نصیحت را فعال کرد.
==/سیستم==
جیغ گوش‌خراشی‌سخن فضا را‌بارکازا پر کرد!
انرژی طلایی از تیغه فوران کرد،حرف‌هایش به شکل کره‌ای درآمد که شروع‌قورت به بلعیدن همه چیز در اطرافش کرد.
بوووم!
ته‌سان به زحمت توانست‌بدیم از نیروی مخربِ خردکننده‌نبود فرار کند—اما نه کاملاً.
==سیستم==
اولین [خنثی‌سازی‌ندارین مطلق] شما‌نصیحت فعال شد.
==/سیستم==
زمان به عقب برگشت.
بدن ته‌سان و‌گوش حسن به موقعیت‌بود قبل از حمله بازگشت.
«هاه.»
برای اولین بار،مهم گیجی در صدای‌حرف‌هایش حسن موج می‌زد.
ته‌سان ==سیستم== شتاب ==/سیستم==کنین را فعال کرد و‌نداره شمشیرش را تاب داد.
حسن سپرش را بالا آورد.
کلنگ!
==سیستم==
دومین [خنثی‌سازی‌می‌کنیم مطلق] شما‌خود فعال شد.
==/سیستم==
مردمک‌های ته‌سان گشاد شد.
با وجود اینکه به‌بارکازا وضوح حمله کرده بود،ناله‌ی ضربه‌اش خنثی شده بود.
منطقی نبود.
نه تنها ==سیستم== دفع ==/سیستم==طبق فعال نشده بود، بلکه حمله‌ی‌گوش خودش کاملاً بی‌اثر شده بود.
«خنثی کردن‌سرزنش‌های حملات... چه‌بدیم مهارت عجیبی.»
اما حسن نیز سردرگم بود.
از تبادل کوتاهشان، می‌توانست‌نبود حدس بزند که ==سیستم== خنثی‌سازی‌جنس مطلق ==/سیستم== چگونه کار می‌کند.
این مهارت خودِ حمله‌کنین را پاک می‌کرد—و حتی‌نداره زمان را به عقب برمی‌گرداند.
مهارتی با کالیبر ناشنیده.
«حالا می‌فهمم‌سخن چطور تا‌بارکازا الان زنده موندی.»
حسن شمشیرش را بالا برد.
و کانگ‌منو ته‌سان حقیقتی را‌طبق به یاد آورد.
«پس واسه همینه که لی ته‌یئون با اون آمار معمولی تونست یه رتبه S رو بزنه زمین.»
ته‌سان زیر لب زمزمه کرد.
آمار لی‌بود ته‌یئون چندان‌نبود بالا نبود.
اگر ته‌سان اکنون پا به «اعماق»عمل می‌گذاشت، می‌توانست با برخی از آن‌ها برابری‌بود کند یا حتی از آن‌ها پیشی بگیرد.
و در آن نقطه، از نظر تئوری می‌توانست یک رتبه S تمام‌عیار را شکست دهد.
اما آن پیروزی‌گفت متزلزل می‌بود؛ با‌فشار فاصله‌ای به باریکی مو.
حتی با مهارت‌هایی که‌نبود بسیار فراتر از لی ته‌یئون‌جنس بود، باز هم دشوار بود.
دلیلش ساده بود.
لی ته‌یئون تجهیزاتی‌گوش داشت که می‌توانست بر‌مهم چنین مهارت‌هایی غلبه کند.
تجهیزاتی از «اعماق».
هر قطعه، آرتیفکتی بود که‌می‌گفت منطق معمول را به چالش‌کلمات می‌کشید و قدرتی مقاومت‌ناپذیر داشت.
حریف کنونی‌اش روحی بود‌کنین که همراه پادشاه روح آتش‌سرزنش‌های به اعماق هزارتو رفته بود.
و آن‌سرزنش‌های پادشاه پا به‌معلومه «اعماق» گذاشته بود.
گرچه ادعا می‌کردند قدرتشان متعلق‌زیر به خودشان نیست، اما همچنان‌داد «اعماق» را لمس کرده بودند.
یعنی عجیب نبود اگر‌نبود یکی‌دو قطعه از تجهیزات «اعماق»جنس را در اختیار داشته باشند.
بوم!
حسن یورش برد.
ته‌سان تمرکز‌سخن کرد و‌بارکازا به حرکت درآمد.
«آه!»
کویا قدرتش را رها کرد.
شعله‌ها منفجر شدند‌گوش و به هر‌بود سو زبانه کشیدند.
اما چیزی‌سخن ناشیانه در‌بارکازا آن وجود داشت.
به نظر می‌رسید هدفش‌نبود کشتن نیست، بلکه بیشتر تلاشی‌جنس برای دور کردن حریفان است.
«حتی بعد از اینکه وظیفه‌ت‌طبق رو ول کردی، هنوزم به‌گوش قلب یه روح چسبیدی، نه؟»
مینروا در حالی‌گوش که طوفانی را احضار‌مهم می‌کرد، زیر لب گفت.
بادهای تیز‌سخن چون تیغ، بدن‌زیر کویا را دریدند.
«هاه!»
کویا نیرویش را جمع کرد‌طبق و منفجر ساخت، و باد‌گوش را با شعله‌ها پراکنده کرد.
مینروا نچ‌نچ کرد.
«قویه. رو مخه.»
اگرچه او پادشاه ارواح بود،می‌گفت اما قدرتش به واسطه قرارداد‌کلمات با ته‌سان محدود شده بود.
کویا اما چنین محدودیتی نداشت.
علاوه بر این، او‌بدیم با پایین رفتن در‌نبود هزارتو قوی‌تر شده بود.
در این لحظه،گفت او از مینروا‌فشار پیشی گرفته بود.
با این حال، کویا به‌می‌گفت زحمت می‌توانست دفاع کند، چه برسد‌طعنه‌اش به اینکه بر او چیره شود.
«پادشاه من...»
دلیلش ساده بود.
او پادشاه ارواح بود.
کویا نبود.
افزون بر آن،نصیحت او نیزه و‌عمل سپر پادشاه بود.
حتی اگر مینروا پادشاه او‌معلومه نبود، نقشش به‌عنوان محافظ، حمله مستقیم‌نمی‌رفت به او را برایش غیرممکن می‌ساخت.
پس از‌سخن لحظه‌ای تردید، کویا‌زیر تصمیمش را گرفت.
خود را در شعله‌ها پیچید‌می‌گفت و آن‌ها را گستراند تا مینروا‌طعنه‌اش و بارکازا را تحت فشار بگذارد.
«منو ببخشید.
فقط تا وقتی نبرد‌نصیحت دیگه تموم بشه، این‌دلیلی گناه رو مرتکب می‌شم.»
جیغ‌کش!
دیواری از آتش شکل‌نصیحت گرفت و بارکازا و مینروا‌نداره را در خود حبس کرد.
مینروا با انگشتش ضربه‌خود ملایمی به آن زد‌گفت و نیروی دافعه‌ای بازگشت.
«با اینکه پادشاه من بی‌همتا و قوی‌تره،عمل ولی الان که با یه انسان قرارداد‌بود بستی، نمی‌تونی از قدرت من خلاص بشی.»
«هوم.»
مینروا دوباره‌ندارین به دیواره ضربه‌کنین زد و پرسید:
«واقعاً فکر می‌کنی‌کسی اون پسره می‌تونه طرف‌سخن قرارداد منو شکست بده؟»
«می‌دونم قویه.
پادشاه با‌سرزنش‌های یه ضعیف‌بدیم قرارداد نمی‌بنده.
ولی بازم‌معلومه نمی‌تونه ما‌مهم رو شکست بده.»
کویا با‌ندارین اطمینان مطلق‌نصیحت سخن گفت.
«ما پا به اعماق گذاشتیم.
اونجا قدرت‌منو جدیدی به‌کنین دست آوردیم.
کسایی که به‌منو اعماق نرسیدن، نمی‌تونن‌طبق ما رو شکست بدن.»
مینروا نگاهی به‌بود نبرد میان ته‌سان‌می‌گفت و حسن انداخت.
قدرتی که از‌منو شمشیر و سپر حسن‌عمل ساطع می‌شد، غیرطبیعی بود.
نه ابزارهایی ساده،کسی بلکه چیزی که در‌سخن ذات خود کامل بود.
حتی یک قدرتمند شناخته‌شده‌نصیحت هم برای به کارگیری درست‌نداره چنین آرتیفکت‌هایی به زحمت می‌افتاد.
آن‌ها شبیه حلقه‌ای‌بود بودند که ته‌سان‌می‌گفت در اختیار داشت.
حتی مینروا‌ندارین هم غافلگیر‌نصیحت شده بود.
«خب...»
اما مینروا لبخند زد.
دستش را‌معلومه روی دیواره‌مهم آتشین گذاشت.
کویا در سکوت تماشا کرد، و‌طبق حتی برای یک لحظه هم باور‌بدیم نداشت که او بتواند آن را بشکند.
قدرت یک روح‌کسی از انسان طرف‌آرامش قراردادش سرچشمه می‌گرفت.
و هیچ‌ندارین انسانی نمی‌توانست از‌کنین او برتر باشد.
با توجه به اینکه‌مهم تا اینجا پایین آمده‌نمی‌رفت بودند، حتماً مهارت‌های منحصر‌به‌فردی داشتند.
اما او‌ندارین پا به‌نصیحت «اعماق» گذاشته بود.
در قدرت‌می‌کنیم خام، برتری‌خود با او بود.
بنابراین، او‌ندارین نمی‌توانست سدش‌نصیحت را بشکند.
کویا مطمئن بود.
کراک!
شکافی از‌می‌کنیم زیر دست‌خود مینروا گسترش یافت.
مینروا در حالی که‌نصیحت به کویای وحشت‌زده خیره‌دلیلی شده بود، لبخند زد.
«فکر نکنم این‌طور باشه.»
باد منفجر شد‌منو و کویا را‌طبق در خود بلعید.
کویا دیوانه‌وار‌می‌کنیم نیرویش را‌خود جمع کرد.
بوم!
سپری تمام‌معلومه دیدش را‌مهم پر کرد.
ته‌سان با لگد‌منو به زمین کوبید‌طبق و جاخالی داد.
حسن نعره‌می‌کنیم کشید و‌خود دوباره حمله کرد.
«فقط جاخالی دادن فایده‌ای نداره!»
او به جلو خیز برداشت.
نبضی طلایی‌ندارین از شمشیر‌نصیحت برافراشته‌اش فوران کرد.
حسن [نابودی طلایی] را فعال کرد.
جیغ‌کش!
کره‌ای از نابودی طلایی دور تیغه‌طبق شکل گرفت و هر چه در‌بدیم مسیرش بود را نیست و نابود کرد.
«عین گراز وحشی.»
ته‌سان در‌ندارین حالی که فاصله‌کنین می‌گرفت، زمزمه کرد.
شما [پرش] را فعال کردید.
او به سقف هزارتو رسید،می‌نامید از دامنه کره فرار کرد،زیر سپس با یک ضربه فرود آمد.
شما [فرود] را فعال کردید.
اثر [شمشیر توانایی] فعال‌نصیحت شد و تیغه‌اش را‌دلیلی با نیرویی عظیم آغشته کرد.
«بی‌فایده‌ست!»
حسن با‌ندارین فریاد سپرش‌نصیحت را بالا برد.
لحظه‌ای که شمشیر در‌مهم شرف برخورد بود، ته‌سان‌نمی‌رفت به سرعت وردی خواند.
شما [تیر یخی] را فعال کردید.
شما [شتاب جادو] را فعال کردید.
تیر یخی ظاهر شد‌بدیم و به سمت سپر‌نبود شلیک شد—اما کمانه کرد.
انگار خود حمله‌گفت معکوس شده باشد، تیر‌حضورشان به سمت ته‌سان بازگشت.
سرش را چرخاند‌مهم تا جاخالی دهد و‌نمی‌رفت شمشیرش را فرود آورد.
صدای برخورد کرکننده‌ای طنین‌انداز شد.
«آخ!»
۱۰۳ آسیب به حسن وارد شد.
ته‌سان با استفاده‌نصیحت از پس‌لگد برای‌عمل ایجاد فاصله، زمزمه کرد:
«پس با زمان‌بندی فعال میشه.»
اثر سپر همگام با حمله‌زیر فعال می‌شد و ضربه بعدی‌داد را به سمت حریف بازمی‌گرداند.
از مکانیسم دقیقش مطمئن‌نبود نبود، اما کلیت ماجرا‌موجودی همین به نظر می‌رسید.
«یه چیزایی دستگیرم شد.»
شمشیر و سپر.
دو برگ برنده حسن.
اثر شمشیر [نابودی‌مهم طلایی] بود—کره‌ای از ویرانی‌نمی‌رفت که مرکزش تیغه بود.
تقریباً بدون تأخیر در فعال‌سازی.
زمان بازیابی‌سرزنش‌های هم به‌بدیم نظر طولانی نمی‌آمد.
با این حال‌گفت قدرت تخریبش درست زیر‌حضورشان جادوی سطح متوسط بود.
و سپری‌بود که حملات‌نبود را بازتاب می‌داد.
علاوه بر آن، دفاعش‌کنین آن‌قدر بالا بود که‌نداره به ندرت آسیبی وارد می‌شد.
«...زرهش هم مال اعماقه؟»
زره طلایی که روح به‌زیر تن داشت عادی به نظر‌داد نمی‌رسید، اما هنوز تأییدش نکرده بود.
«تو نمی‌تونی منو شکست بدی.»
حسن با جسارت اعلام کرد.
«این‌ها سلاح‌هایی از‌گوش اعماق هستن که خود‌مهم پادشاه بهم عطا کرده.
تو که هنوز‌بود به اونجا نرسیدی،می‌گفت هیچ شانسی نداری.
مرگت رو آروم بپذیر.»
«حالا می‌بینیم.»
ته‌سان پایش‌منو را محکم‌کنین بر زمین کاشت.
شمشیری طلایی‌سرزنش‌های در دستش‌بدیم ظاهر شد.
شما [شمشیر طلایی نابریوس] را فعال کردید.
حسن لحظه‌ای خشکش زد.
شمشیر طلایی در دست ته‌سان‌معلومه قدرتی ساطع می‌کرد که حتی در‌نمی‌رفت اعماق هم به ندرت دیده می‌شد.
«اما...»
همین و بس.
حسن سپرش را بالا برد.
ته‌سان عقب ننشست.
شما [شمشیر روح مبارزه] را فعال کردید.
شما [جمع] را فعال کردید.
شما [ضربه سنگین] را فعال کردید.
شما [حملات متوالی] را فعال کردید.
شما [شتاب] را فعال کردید.
در عوض،سخن سریع‌تر و‌بارکازا درنده‌تر یورش برد.
حسن با دیدن‌مهم فرود شمشیر طلایی‌حرف‌هایش ته‌سان، پوزخند زد.
«می‌خوای با‌منو زور بازو رد‌طبق بشی؟ احمقانه است.»
حتماً فرض‌سرزنش‌های کرده بود‌بدیم سپر محدودیتی دارد.
اما سپر چنین ضعفی نداشت.
اگر زمان‌بندی درست بود،نبود حتی قدرت یک پادشاه‌موجودی ارواح هم دفع می‌شد.
«بمیر، احمق.»
بوم!
حسن سپرش را کوبید‌بارکازا و همزمان با فرود‌ناله‌ی شمشیر، اثرش را فعال کرد.
شما [قضاوت مطلق] را فعال کردید.
کراک!
شمشیر به سپر برخورد کرد.
در آن لحظه، حسن‌نبود فهمید چیزی غلط است—اما‌موجودی دیگر خیلی دیر شده بود.
موج ضربه‌ای ویرانگر‌نصیحت تمام وجودش را‌عمل در خود بلعید.
۴۵,۷۵۱ آسیب به حسن وارد شد.
ارتقا سطح‌بود از طریق‌نبود مهارت خالص.