چپتر 454: هفتمین بازگشت، زمین (۸)
0مکانی که انرژی در‌جهان آن انباشته می‌شد، مونتانا در‌خونی شمال غربی ایالات متحده بود.
«تا جایی‌قطره که می‌تونین‌سرخ دور شین.»
«بله، بله.»
مردم با‌کوچک شتاب و سراسیمگی‌داد از مونتانا گریختند.
کانگ ته‌سان‌قطعه در یک چشم‌برهم‌زدن‌ظاهر به مونتانا رسید.
آنجا، انرژی سیاه‌خون متراکم در حال‌سرخیِ شکل دادن معبری بود.
تنها همان حضور کافی بود تا‌کردن تمام موجودات زنده را به کام مرگ‌بازویی بکشاند و فضا را در هم بپیچد.
انرژی سیاه فشرده‌زودی و متراکم، به‌کراک شدت گسترش یافت.
معبری قیرگون‌قطعه درست در مرکز‌ظاهر مونتانا فرود آمد.
در آن‌قطره سوی معبر، نگاه‌های‌خونی بسیاری احساس می‌شد.
موجوداتی با قدرتی‌ساده که خودِ ادراک‌کردن را پس می‌زد.
آن‌ها خدایان باستانی بودند.
و به ته‌سان می‌نگریستند.
«آخ...»
باردری نالید و‌ساده سراسیمه از چنگ‌کردن ته‌سان بیرون خزید.
آکاشا نیز در عذاب بود.
تنها نگاهشان کافی بود‌جهان تا ذهن به فریاد درآید‌خونی و بدن خواهان تسلیم شود.
اما ته‌سان عقب ننشست.
ذهنش را محافظت‌ساده کرد و با‌کردن خدایان باستانی روبرو شد.
......
برای لحظه‌ای، نگاه‌هایی‌خون که به ته‌سان دوخته‌بی‌نهایت شده بود، ناپدید شد.
سپس، چیزی‌عظیم‌تر از میان‌باشد معبر عبور کرد.
هفتمین قطعه خردکننده جهان ظاهر شد.
آن یک قطره خون بود.
سرخ، قطره‌عظیم‌تر خونی با‌باشد سرخیِ بی‌نهایت عمیق.
اما عظیم‌تر از‌زودی آن بود که تنها‌بازویی یک قطره ساده باشد.
اندازه‌اش برای پر‌خردکننده کردن یک دریاچه‌قطره کوچک کافی بود.
به زودی،قطره قطره خون‌سرخ تغییر شکل داد.
کراک!
بازویی غول‌آسا قطره خون‌تغییر را شکافت و به‌غول‌آسا عمق آسمان اوج گرفت.
بازو به آرامی‌خردکننده فرود آمد و‌قطره زمین را لمس کرد.
کوووونگ!
همین برخورد‌عظیم‌تر کافی بود تا‌اندازه‌اش زمین فرو بریزد.
مونتانا در هم‌زودی شکست و موج ضربه‌بازویی تا کانادا گسترش یافت.
ته‌سان زبان به کام‌جهان گرفت و خود را‌سرخ به جلو پرتاب کرد.
کوووونگ!
موجود درون‌عظیم‌تر قطره خون خود‌اندازه‌اش را آشکار ساخت.
یک غول بود.
غولی سراسر رنگ‌گرفته از سیاهی‌ظاهر قیرگون که با غرور زمین‌سرخیِ را لگدمال کرد و برخاست.
«آه...»
چهره کسانی که‌ساده به دورترین نقاط آمریکا‌دریاچه گریخته بودند، رنگ‌باخته شد.
حتی کسانی که در‌تغییر سوی دیگر کشور بودند، می‌توانستند‌شکافت تمام هیبت غول را ببینند.
سرش در‌قطعه میان ابرها‌جهان پنهان شده بود.
اندازه خردکننده‌اش، ادراک‌خون و عقل سلیم‌سرخیِ را به چالش می‌کشید.
کوگوگوگوگونگ...
غول سرش را خم کرد.
تنها همین حرکت‌خردکننده آسمان را تحریف‌قطره کرد و طوفانی برخاست.
ابرها کنار‌قطره رفتند و چهره‌خونی غول نمایان شد.
چهره‌اش همچون تخم‌مرغی صاف بود.
نه بینی،کوچک نه دهان، نه‌داد گوش؛ هیچ‌چیز نداشت.
در مرکز، تنها‌خردکننده یک چشمِ سرخ‌فام‌قطره جای گرفته بود.
«اوه.»
مردم نفس‌عظیم‌تر در سینه‌باشد حبس کردند.
چشم سرخ‌فام به زمین می‌نگریست.
تنها همان‌قطعه نگاه، به آرامی‌ظاهر زمین را می‌میراند.
مردم روی زانوهایشان فرو افتادند.
و در آن‌ساده لحظه، ستون‌ها در سراسر‌دریاچه ایالات متحده فعال شدند.
دفاع مطلق زرواند فعال شد.
منطقه مداخله زرواند کوچک شده است.
ستون‌ها همگام‌عظیم‌تر شدند و قدرتشان‌اندازه‌اش را تقویت کردند.
مردم به‌باشد سختی توانستند‌کردن نفسی تازه کنند.
آن‌ها از زمینِ در‌می‌زد حال مرگ در برابر‌بودند نفوذ خدایان باستانی محافظت می‌کردند.
به همین جا ختم‌تغییر نشد؛ ستون‌ها به شدت غول‌شکافت را تحت فشار قرار دادند.
نفوذش را کاهش‌ساده داده و حرکاتش‌کردن را محدود کردند.
غول که آزرده‌اندازه‌اش شده بود، پایش‌کوچک را بلند کرد.
ته‌سان که در‌ادراک پیشاپیش بود، به‌خدایان سرعت فاصله گرفت.
پا فرود آمد.
تنها همان‌عظیم‌تر گام، زمین‌باشد را عمیقاً شکافت.
دهانه‌ای عظیم شکل‌اندازه‌اش گرفت، گویی شهاب‌سنگی‌کوچک سقوط کرده باشد.
موجی از‌خودِ خاک و زمین‌آن‌ها به هوا برخاست.
جهان لرزید.
جوِ پیرامون‌عظیم‌تر زمین در‌باشد هم پیچید.
اگر ستون‌ها پس‌لرزه‌اندازه‌اش را سرکوب نکرده بودند،زودی زمین یقیناً نابود می‌شد.
مردم جیغ کشیدند.
نبردهایی که تا کنون با آن‌ها‌کراک روبرو شده بودند فراتر از درک‌اوج بود، اما این یکی حتی بدتر بود.
شما طمع نابودی را فعال کردید.
ته‌سان خنده‌ای تلخ سر داد و پس‌لرزه‌ای‌باستانی را که نزدیک بود او را در‌بیرون بر بگیرد، با یک مهارت محو کرد.
تنها با کوبیدن‌زودی پا، ترک‌ها بر‌کراک چندین ستون نقش بستند.
«باید قبل از‌ساده اینکه همه ستون‌ها‌کردن نابود بشن، زمین‌گیرش کنیم.»
«...ممکنه؟»
باردری که به‌ادراک سرعت به کنار‌خدایان ته‌سان بازگشته بود، نالید.
«اون یه خدای باستانیه.»
آن‌ها آواتار یا رسولانشان نبودند.
آن‌ها خودِ خدایان باستانی بودند،دریاچه کسانی که موجودات متعالی را می‌کشتند‌بازویی و در پی نابودی جهان بودند.
خودِ خدای‌خودِ باستانی بر زمین‌آن‌ها نازل شده بود.
ته‌سان شمشیرش را بیرون کشید.
«خدای باستانی‌عظیم‌تر واقعی نیست.باشد فقط یه قطعه‌ست.»
«با این حال، موجودیه با‌دریاچه رتبه فوق‌العاده بالا. واقعاً حریفی‌کراک هست که بتونی شکستش بدی؟»
«می‌تونم ببرم.»
اگر نمی‌توانست‌کوچک پیروز شود، کاری‌داد می‌کرد که بتواند.
حریف [%#[ایمیل محافظت شده]#%$~| است.
دشمنی که با اراده بزرگ شما مخالفت می‌کند، فعال شده است.
دشمن خدای باستانی شما فعال شده است.
خداستیزی شما فعال شده است.
ظرف پادشاه.
تجسم طبیعت.
تغییر شکل رسول.
او تمام مهارت‌های‌خردکننده تقویتی را که می‌توانست‌خون استفاده کند، فعال کرد.
در یک لحظه،خون قدرت و رتبه‌اش به‌بی‌نهایت سطحی بالا اوج گرفت.
اکنون، با دریافت‌ساده الوهیت زمین، حتی می‌توانست‌دریاچه با آینژاراد روبرو شود.
ته‌سان قدرتش را‌زودی جمع کرد و‌کراک به جلو یورش برد.
شما سقوط اجباری را فعال کردید.
سقوط اجباری.
مهارتی که‌کوچک آمار هدف‌تغییر را کاهش می‌دهد.
ته‌سان غول را نشانه گرفت.
اما فعال‌سازی لغو شد.
گویی غول موجودی نبود‌باشد که بتوان هدفش گرفت؛کوچک خودِ مهارت محو شد.
غول به ته‌سان‌زودی نگریست و مشتش‌کراک را بالا برد.
کواااانگ!
مشت با‌قطره سرعتی بالا‌سرخ فرود آمد.
ته‌سان خود را‌ساده در الوهیت پیچید‌کردن و جاخالی داد.
کوووونگ!
نیرو از کنار ته‌سان گذشت.
تنها همان کافی بود‌سرخ تا الوهیتِ پیرامون ته‌سان‌عمیق با ناآرامی دچار اعوجاج شود.
ته‌سان الوهیتش را‌ساده حتی بیشتر بالا برد،دریاچه اما چیزی تغییر نکرد.
غول پایش را تاب داد.
با سرعتی که برازنده‌جهان جثه‌اش نبود، ته‌سان دفاع را‌خونی به جاخالی دادن ترجیح داد.
شما شمشیر جهان را فعال کردید.
شمشیری عظیم که‌زودی آسمان را می‌شکافت، در‌بازویی دست ته‌سان ظاهر شد.
ته‌سان آن را‌خردکننده به سمت پای‌قطره غول تاب داد.
قدرت با قدرت‌خون برخورد کرد و‌سرخیِ غریو مهیبی برخاست.
چشمان ته‌سان لرزید.
شمشیر جهان در هم شکست.
ناتوان از تحمل نیرو،جهان به قطعاتی خرد شد و‌خونی به هر سو پراکنده گشت.
ته‌سان با‌قطره شتاب افسونی‌سرخ اجرا کرد.
اما حتی‌عظیم‌تر پوست غول‌باشد را لمس نکرد.
او حتی نتوانست به قدرت‌داد بدنِ در حال تاب خوردن نزدیک‌آسمان شود و به عقب رانده شد.
پای غول‌قطعه به ته‌سان‌جهان برخورد کرد.
کواااانگ!
اولین حمله شما [%#[ایمیل محافظت شده]#!%#
خنثی‌سازی حمله فعال شد.
اما چیزی متفاوت بود.
با اینکه آسیبی وارد‌باشد نشده بود، بدن غول به‌زودی حالت پیش از حمله بازنگشت.
بدن ته‌سان نیز به‌تغییر عقب پرتاب شد، گویی مورد‌شکافت اصابت حمله قرار گرفته باشد.
این بیشتر به‌خردکننده خنثی‌سازی آسیب شباهت‌قطره داشت تا خنثی‌سازی حمله.
شما فرود را فعال کردید.
با استفاده از مهارت، ته‌سان بدنش‌کراک را که در آستانه پرتاب شدن به‌گرفت فضا بود، مجبور کرد روی زمین بماند.
او انرژی‌قطعه سیاه و جادو‌ظاهر را گرد آورد.
شما فروپاشی عظیم [نفی] را فعال کردید.
گویی قیرگون‌کوچک به سمت‌تغییر غول پرواز کرد.
غول به آرامی بازویش‌جهان را دراز کرد و فروپاشی‌خونی عظیم را با دست گرفت.
«فروپاشی عظیم» بدون‌خون آنکه کوچک‌ترین گزندی‌سرخیِ وارد کند، محو شد.
«فروپاشی عظیمِ انکار»، قدرتمندترین‌باشد تقویت جادویی بود که‌کوچک ته‌سان در اختیار داشت.
اینکه بدین‌سان دفع شد، معنایش‌داد این بود که جادوی ته‌سان‌عمق بر آن غول هیچ اثری ندارد.
کوووونگ!
ته‌سان به زحمت‌خون از مسیر مشتی‌سرخیِ که فرود می‌آمد، گریخت.
تنها همان حرکت، الوهیتش‌باشد را در هم پیچید و‌زودی آسیب شروع به نفوذ کرد.
«چاره‌ای نیست.»
الوهیت به‌تنهایی‌قطعه یارای دفع کامل‌ظاهر پس‌لرزه‌ها را نداشت.
ته‌سان الوهیتی را که‌سرخ پیکرش را در بر گرفته‌عظیم‌تر بود، به رنگ سیاه درآورد.
حصاری به دور خود کشید.
تنها آن‌گاه بود‌زودی که امواج مخرب‌کراک به او نرسیدند.
کیییییینگ!
حصار را‌قطره بر تیغه‌ی‌سرخ شمشیرش نیز گستراند.
بال‌هایش را گشود‌ساده و با سرعتی‌کردن برق‌آسا جابه‌جا شد.
با فاصله‌ای مویی از‌تغییر مشت سهمگین جا خالی داد‌شکافت و شمشیرش را فرو برد.
کاکاک!
اما نفوذ نکرد.
حصار خاکستری‌رنگ‌عظیم‌تر توسط پوست تیره‌اندازه‌اش غول سد شد.
تنها خراشی جزئی بر جای‌داد ماند؛ آن‌قدر ناچیز که نمی‌شد‌عمق نام زخم بر آن نهاد.
«این دیگه چیه.»
ته‌سان خنده‌ای تلخ سر داد.
غول دست‌عظیم‌تر دیگرش را‌باشد کاملاً باز کرد.
و با خشونت‌زودی چنگ انداخت تا‌کراک ته‌سان را بگیرد.
شما «چشم‌برهم‌زدن محدود» را فعال کردید.
ته‌سان از‌عظیم‌تر جادو بهره‌باشد برد تا بگریزد.
اما گویی غول از موقعیتش‌داد آگاه بود؛ پایش را بالا‌عمق برد تا او را له کند.
ته‌سان به سرعت حصار‌جهان دور بدنش را تقویت‌سرخ کرد و شمشیر کشید.
کاااانگ!
شمشیر ته‌سان‌عظیم‌تر کف پای‌باشد غول را شکافت.
چون از نیروی خودِ‌تغییر غول بهره برده بود،غول‌آسا شمشیر تا دسته فرو رفت.
اما پای غول متوقف نشد.
ته‌سان تاب تحمل آن‌سرخ نیرو را نداشت و‌عمیق در اعماق زمین کوبیده شد.
کوووونگ!
هیچ آسیبی وارد نشد.
حصاری که پیکرش را در‌ظاهر بر گرفته بود، او را‌سرخیِ از حمله «خدای باستانی» محافظت کرد.
اما انرژی سیاهی‌خون که ته‌سان داشت،سرخیِ به شدت تحلیل رفت.
با این روند، اگر سه‌اندازه‌اش حمله دیگر را دفع می‌کرد، دیگر‌داد قادر به استفاده از حصار نبود.
پیش از آنکه‌زودی فرصت حیرت یابد، حمله‌ای‌بازویی دیگر از راه رسید.
ته‌سان به‌سرعت جا‌خردکننده خالی داد و به‌خون زحمت از مهلکه گریخت.
«مسخره‌ست.»
حصار ته‌سان آشکارا‌ساده بدن غول را‌کردن زخمی کرده بود.
اما به دلیل جثه‌تغییر عظیمش، به نظر نمی‌رسید‌غول‌آسا آسیب چندانی دیده باشد.
برای یک انسان، حکایت‌جهان میخی بود که در‌سرخ کف پا فرو رفته باشد.
قطعاً دردناک بود،خون اما نه آن‌قدر‌سرخیِ که کشنده باشد.
با این وضع، پیش از آنکه‌کردن بتواند زخمی کاری بر آن پیکر‌کراک وارد کند، تمام انرژی سیاهش تمام می‌شد.
آن بدن،کوچک خودِ قدرت‌تغییر غول بود.
این اقتدار «خدای باستانی» بود که‌قطره هیچ‌چیز نمی‌توانست در آن مداخله کند‌عمیق و مفاهیم جهان را تحریف می‌کرد.
«اگه یه قطعه‌ش‌خون این‌قدر قویه، بدن‌سرخیِ اصلیش دیگه چه کوفتیه؟»
ته‌سان زیر لب‌ساده زمزمه کرد و‌کردن به حرکت درآمد.
بدون آنکه روحیه‌زودی جنگندگی‌اش را ببازد، به‌بازویی سوی غول یورش برد.
کوووونگ!
زمین لرزید.
آسمان در هم پیچید و‌داد خاکی که بر اثر پس‌لرزه به‌آسمان هوا برخاسته بود، به ابرها رسید.
اگر ستون‌ها از‌خردکننده آن‌ها محافظت نکرده بودند،خون دیری پیش مرده بودند.
مردم جیغ‌قطره می‌کشیدند و روی‌خونی زمین کز می‌کردند.
وحشتی طاقت‌فرسا‌عظیم‌تر آن‌ها را به‌اندازه‌اش کام خود کشید.
«این...»
«نه. امکان نداره.»
چهره‌ی بِلدینگکیا در هم رفت.
دیانا با‌عظیم‌تر چهره‌ای رنگ‌پرده‌باشد به غول نگریست.
لی ته‌یئون ناخن‌هایش‌زودی را می‌جوید و بی‌وقفه‌بازویی زیر لب زمزمه می‌کرد.
هر سه نفرشان اکنون‌جهان دریافته بودند که غولِ‌سرخ نازل‌شده چه موجودی است.
آن یک «خدای باستانی» بود.
گرچه تنها یک قطعه بود،اندازه‌اش اما همچنان بخشی از بدن‌تغییر واقعی خدای باستانی به شمار می‌رفت.
حریفی از‌کوچک رتبه‌ای کاملاً‌تغییر متفاوت بود.
هرچقدر هم که‌خردکننده ته‌سان قدرتمند بود،قطره شانسی برای پیروزی نداشت.
«نه. پس‌قطره موجودات متعالی دارن‌خونی چه غلطی می‌کنن؟»
لی ته‌یئون لب‌هایش را گزید.
«کنجکاوی؟»
در آن لحظه،خردکننده صدایی از پشت‌قطره سرش طنین‌انداز شد.
لی ته‌یئون به سرعت برگشت.
پشت سرش جوانی ایستاده بود.
هیچ حسی‌کوچک از او‌تغییر دریافت نمی‌شد.
با اینکه آشکارا‌خردکننده آنجا حضور داشت، همچون‌خون شبحی به نظر می‌رسید.
لی ته‌یئون‌قطره دریافت که‌سرخ او کیست.
«زرواند؟»
زرواند سر تکان داد.
بِلدینگکیا و‌قطعه دیانا با‌جهان عجله زانو زدند.
زرواند دستش را تکان داد.
«راحت باشین. واسه‌ساده همین تمام قدرتمو‌کردن مخفی کردم و اومدم.»
زرواند به غول نگریست.
«خردکننده جهان، هان. اگه حواسمون نباشه، ممکنه‌خون بدنش نابود بشه، پس بهتره رو روحش تمرکز‌باشد کنیم. این از طرف ما هم بد نیست.»
«ها؟»
لی ته‌یئون گیج شده بود.
وجود موجودی که حصار ته‌سان را‌کراک در هم شکسته و در مهارت‌هایش‌اوج تداخل ایجاد کرده بود، بد نبود؟
اما زرواند‌قطعه جدی به‌جهان نظر می‌رسید.
«فقط قدرت فیزیکیِ ساده‌ست، مگه نه؟ اون توانایی‌عمیق محدود به بدنه. بهتر از اوناییه که تجربه و‌تغییر قدرت رو پاک می‌کنن یا کل سیاره‌ها رو می‌بلعن.»
«با این حال، چون خیلی از ستون‌ها دووم‌کوچک آوردن، خیلی کوچیک شده. اندازه‌ش جوریه که یه‌عمق سیاره بتونه تحملش کنه. یعنی یه شانسی هست.»
«این...»
داستانی کاملاً مضحک بود.
زرواند با بی‌خیالی گفت.
«وقتی به جایی که‌باشد براتون آماده شده برسین، می‌فهمین.زودی اون انتظارات زیادی ازت داره.»
«زرواند.»
لی ته‌یئون‌قطعه با آرامش‌جهان سخن گفت.
«اینکه زرواند نازل شده‌سرخ یعنی می‌تونین به ته‌سان‌عمیق کمک کنین، مگه نه؟»
«درسته.»
زرواند سر تکان داد.
«عجیبه اگه فقط اونا مستقیم دخالت کنن.خون این بار به ما هم اجازه دخالت مستقیم‌باشد داده شده. منم به عنوان نماینده‌شون اومدم پایین.»
«پس خواهش‌قطره می‌کنم. به‌سرخ ته‌سان کمک کنین.»
لی ته‌یئون‌عظیم‌تر سرش را‌باشد خم کرد.
زرواند موجودی متعالی بود.
یکی از کسانی‌خردکننده که خدایان باستانی‌قطره را تبعید کرده بودند.
اگر او یاری می‌رساند،سرخ ته‌سان قطعاً می‌توانست بر‌عمیق خدای باستانی پیروز شود.
اما زرواند‌عظیم‌تر با لبخند‌باشد پاسخ داد.
«نه.»
پاسخی که‌قطعه نشان از‌جهان انکار داشت.
«من دخالت نمی‌کنم. الان...»
«چی؟»
لی ته‌یئون‌کوچک با تعجب‌تغییر سر بلند کرد.
«چرا...»
«اولاً، هنوز‌قطره نیازی نیست‌سرخ دخالت کنم.»
کوووونگ!
غرشی مهیب منفجر شد.
مردم جیغ کشیدند.
نبرد هنوز پایان نیافته بود.
ته‌سان در‌عظیم‌تر برابر خدای‌باشد باستانی مقاومت می‌کرد.
«اون قویه. قوی‌تر از چیزی که فکر می‌کنی. حتی اگه "خردکننده جهان" باشه، این‌بازو فقط قطعه هفتمه، نه اولی. به این راحتیا شکست نمی‌خوره. شاید وقتی تو خطر‌خود بیفته کمک کنم، ولی الان نه. تازه، اگه مستقیم دخالت کنم، ممکنه نقشه خراب بشه.»
«نقشه...»
زرواند به‌قطره جای پاسخ، دستش‌خونی را تکان داد.
در آن لحظه،ساده صفحه‌ای عظیم مقابل‌کردن مردم ظاهر شد.
نبرد میان ته‌سان‌زودی و خدای باستانی‌کراک را نشان می‌داد.
زرواند از قدرتش استفاده‌جهان می‌کرد تا تصاویر نبرد‌سرخ را به نمایش بگذارد.
«آه...»
«وای...»
صدای ناله بلند شد.
کسانی که از وحشتِ‌جهان طاقت‌فرسا به خود می‌لرزیدند،سرخ مات‌ومبهوت به صفحه خیره شدند.
کوووونگ!
زمین زیر پا لگدمال شد.
سطح زمین کنده‌زودی شد و گوشته‌ی‌کراک آن نمایان گشت.
بازوی غول تاب خورد.
طوفان با‌قطره خشونت جو‌سرخ را شکافت.
هیولایی در مقیاس کیهانی.
و در برابر‌زودی چنین هیولایی، ته‌سان‌کراک پا پس نکشید.
او در حال پیشروی می‌جنگید.
مردم ناخودآگاه‌قطره به زانو‌سرخ در آمدند.
چشمانشان را‌عظیم‌تر بستند و به‌اندازه‌اش دعا مشغول شدند.
در میانشان کسانی بودند‌تغییر که تا آخرین لحظه‌غول‌آسا به ته‌سان شک داشتند.
لی ته‌یئون‌قطعه دریافت که‌جهان هدف زرواند چیست.
«می‌خواین ته‌سان‌قطره رو خدای‌سرخ زمین کنین؟»
«گاهی وقتا، ترس مطلق بهتر از یه رهبر‌کوچک بزرگ مردم رو متحد می‌کنه. دلیلی نداره با دخالت‌آسمان کردن، شانسی رو که اونا بهمون دادن خراب کنیم.»
زرواند با خوشحالی خندید.
«کنجکاو نیستی؟ اینکه‌خردکننده با دریافت ایمان شما،خون اون چیکار می‌تونه بکنه.»