چپتر 195: زمین در آستانه نابودی (۱)
0ته‌سان دیدگانش را‌است برهم نهاد و‌بروند به واکاوی وضعیت پرداخت.
نخست آنکه، این توهم نبود.
بافت سیب‌زمینی‌ای که می‌جوید.
زبری میزی که‌سپس دستانش را بر‌عقب آن نهاده بود.
بادی که‌بی‌نهایت گونه‌اش را‌تصور نوازش می‌کرد.
و انرژی شومی‌سپس که از آن‌عقب سوی آسمان حس می‌کرد.
هیچ‌یک نمی‌توانست ساختگی باشد.
نه رویا بود‌سپس و نه دروغ...عقب همه چیز حقیقت داشت.
اما پرسش‌بی‌نهایت این بود:تصور چه نوع حقیقتی؟
ته‌سان به جونگ‌گون نگریست.
مرد دست از غذا خوردن کشیده بود‌نگام و با چشمانی گردشده به او خیره‌دوباره مانده بود، سپس نامحسوس خود را عقب کشید.
«چرا اون‌جوری نگام می‌کنی؟»
«هیچی.»
ته‌سان پاسخی مبهم داد‌نامحسوس و چهره جونگ‌گون دوباره‌چرا به طرزی عجیب درهم رفت.
از همین واکنش،عقب ته‌سان دریافت که این‌نگام تنها بازسازی خاطراتش نیست.
پاسخ‌های جونگ‌گون‌مانده کاملاً با‌نامحسوس گذشته تفاوت داشت.
این حقیقتاً تجلی یافته بود.
جهان، پیش از نابودی‌اش.
البته، زمانِ‌خود واقعی آن‌کشید دوران نبود.
ته‌سان احتمالات‌مانده را به‌نامحسوس دقت سنجید.
«...یعنی نوعی تجلیه؟»
مداخله در خودِ زمان.
احضار آن لحظه‌عقب و مادیت بخشیدنِ‌اون‌جوری موقت به همه چیز.
اگر چنین‌مانده بود، منطقی‌نامحسوس به نظر می‌رسید.
«یعنی قدرت‌بی‌نهایت خدایان تا این‌اینکه حد پیش می‌ره؟»
پیچ و تاب‌سپس دادن به زمان‌عقب و بیرون کشیدن آن.
می‌دانست قدرتشان تقریباً بی‌نهایت است،چرا اما تصور اینکه تا این‌پاسخی حد پیش بروند... حیرت‌انگیز بود.
با این حال، به‌نامحسوس نظر نمی‌رسید برای خدایان‌چرا هم کار ساده‌ای باشد.
خطی وجود داشت که می‌گفت‌اینکه قلمرو آفرودیا هنگام تجلی خطوط زمانی‌کار گذشته، به شدت محدود شده است.
هیچ خدای دیگری‌سپس پیش از این چنین‌کشید پیامی نشان نداده بود.
این یعنی حتی آن‌ها‌کشید هم برای ممکن ساختنِ‌می‌کنی این امر، بهای گزافی پرداخته‌اند.
ته‌سان به تماشای جونگ‌گون‌نامحسوس نشست که با ناشیگری‌چرا به سیب‌زمینی‌اش ور می‌رفت.
کیم جونگ‌گون‌بی‌نهایت شخصیتی رک‌تصور و بی‌پیرایه داشت.
او می‌خواست‌مانده مردم را‌نامحسوس نجات دهد.
اما با گذشت‌عقب زمان، دیدن مرگ‌های بی‌شمار‌نگام او را فرسوده بود.
چهره‌اش زیر‌مانده بار خستگی‌نامحسوس سنگینی می‌کرد.
«فکر نمی‌کردم‌بی‌نهایت دوباره این‌تصور قیافه رو ببینم.»
ته‌سان پوزخند زد.
«از دیدنت خوشحالم.»
«...هیونگ.»
جونگ‌گون با‌بی‌نهایت اکراه سیب‌زمینی‌اش‌تصور را زمین گذاشت.
«چیز بدی خوردی؟»
«خوبم.»
«نه، مطمئنم یه چیز عجیب‌غریب‌خود خوردی. نکنه جنازه هیولاها رو‌نگام گاز زدی یا همچین چیزی؟»
«خفه شو، بچه.»
ته‌سان، جونگ‌گون را که‌نامحسوس با چهره‌ای نگران جلو آمده‌اون‌جوری بود، به عقب هل داد.
دیدن دوباره چهره پیرشده‌کشید جونگ‌گون پس از مدتی طولانی...هیچی نوستالژیک و حتی دلپذیر بود.
اما ته‌سان‌مانده با خونسردی‌نامحسوس منطقی باقی ماند.
«این واقعی نیست.»
آن‌ها همان زمان مرده بودند.
زمین نابود شده بود.
این تنها بازی خدایان بود‌خود که با پیچاندن زمان، گذشته‌نگام را برای لحظاتی تجلی داده بودند.
چیزی بیش‌بی‌نهایت از یک‌تصور تندیس نبود.
با این‌مانده حال، حس‌نامحسوس بدی نداشت.
روح در‌خود مقطعی ساکت‌کشید شده بود.
ته‌سان سیب‌زمینی‌اش‌مانده را خورد‌نامحسوس و اندیشید.
تنها یک دلیل داشت که‌اینکه خدایان زمان را تاب داده و‌کار او را به اینجا کشانده بودند.
آن‌ها باخته بودند.
هیولاها آن‌ها را محو کرده‌چرا بودند و ته‌سان در شکست‌پاسخی دادن رسولان ناکام مانده بود.
آن‌ها نابود شده‌سپس بودند... و این‌عقب همان ناامیدی او بود.
پس اکنون، باید با‌تصور آن ناامیدی روبه‌رو می‌شد‌حال و این بار پیروز می‌گشت.
معنای این آزمون همین بود.
ته‌سان مشتش را گره کرد.
«هوم... قطعاً رفتارت عجیب شده.»
جونگ‌گون با‌بی‌نهایت بدگمانی به‌تصور او نگریست.
ته‌سان با دست اشاره‌ای کرد.
«بی‌خیال. دیگه وقتشه.»
بوم!
هیاهویی در‌بی‌نهایت دوردست به‌تصور پا شد.
سر و صدا‌سپس نه تنها فروکش‌عقب نمی‌کرد، بلکه بلندتر می‌شد.
«اوه... هیونگ. انگار‌عقب یه بازیکن حالت‌اون‌جوری سخت تازه رسیده.»
«آره.»
ته‌سان برخاست‌بی‌نهایت و از‌تصور چادر بیرون رفت.
جونگ‌گون که مات و‌نامحسوس مبهوت مانده بود، با‌چرا تأخیر به دنبالش رفت.
«هیونگ، همیشه قبل رفتن‌کشید غر می‌زدی، ولی امروز‌می‌کنی ساکتی؟ مطمئنم یه چیزی خوردی...»
«کتک می‌خوای؟»
ته‌سان مشتش را بالا برد.
جونگ‌گون جاخالی‌مانده داد و خود‌خود را جمع کرد.
«نه، فقط عجیبه.»
«فقط حس‌مانده و حالم‌نامحسوس عوض شده.»
در منبع‌بی‌نهایت هیاهو، مردی‌تصور فریاد می‌کشید.
«سربه سرم نذارین! آخه کجای‌خود اینجا زمینه؟! این یه شوخیه، مگه‌می‌کنی نه؟! بس کنین این مسخره‌بازی رو!»
«جوون، اینجا زمینه.عقب وقتی تو هزارتو بودی‌نگام دنیا خیلی عوض شده...»
«دروغ نگو!»
مرد مشتش‌بی‌نهایت را وحشیانه‌تصور پرتاب کرد.
مرد میانسالی که سعی‌نامحسوس در آرام کردنش داشت، ناله‌ای‌اون‌جوری کرد و تلوتلوخوران عقب رفت.
«آه، ته‌سان! اومدی!»
مرد که با کلافگی‌نامحسوس شقیقه‌هایش را می‌مالید، با‌چرا دیدن ته‌سان چهره‌اش باز شد.
«می‌خواستم صدات کنم،است ولی خودت زودتر‌بروند اومدی! چه خبره؟»
«دیدی؟ هیونگ رفتارش فرق کرده.»
«واقعاً دلت کتک می‌خواد؟»
جونگ‌گون به سرعت فرار کرد.
ته‌سان تکخندی زد و‌تصور با عبور از کنار آن‌ها،نمی‌رسید به سمت مرد خشمگین رفت.
«هوی، بچه. اسمت چیه؟»
«...لی چانگ‌چون.»
«آها. لی چانگ‌چون.»
حتی فکر‌بی‌نهایت کردن به آن‌اینکه هم رقت‌انگیز بود.
در بازگشت قبلی‌شان،سپس آن‌ها هیولاها را‌عقب شکست داده بودند.
شکاف آسمان را بسته بودند.
او حتماً باور داشته که می‌توانند زمین را بازسازی‌اون‌جوری کنند و با پشتکار هزارتو را پاکسازی کرده تا‌طرزی پایین بیاید... اما به دنیایی در آستانه نابودی بازگشته بود.
«شرمنده، ولی اینجا زمینه که داره‌بروند نابود میشه. اوضاع عوض شده. اگه نمی‌تونی‌خطی قبولش کنی، انقدر می‌زنمت تا حالیت شه.»
«...تو دیگه کدوم خری هستی؟»
«کانگ ته‌سان.»
«کانگ ته‌سان؟»
«همون بازیکن حالت‌است آسونی که هیچ‌وقت‌بروند فکش بسته نمی‌شد؟»
ته‌سان سر تکان داد.
چانگ‌چون پوزخند تمسخرآمیزی زد.
«خیلی خنده‌داره! یه بازیکن‌نامحسوس حالت آسون فکر کرده‌چرا حریف بازیکن حالت سخت میشه؟»
«قبلاً این‌طوری بود.است ولی الان، یه‌بروند کم فرق داره.»
او دیگر‌مانده بازیکن حالت‌نامحسوس آسان نبود.
ته‌سان پایش را جابه‌جا کرد.
در یک‌مانده آن، پیکرش‌نامحسوس محو شد.
مردمک‌های چانگ‌چون گشاد شد؛تصور چشمانش حتی قادر به‌حال دنبال کردن آن سرعت نبود.
اما او همچنان بازیکنی از‌خود حالت سخت بود که در نبردهای‌می‌کنی مرگ و زندگی آبدیده شده بود.
به غریزه،خود شمشیرش را‌کشید تاب داد.
دنگ!
«دفاع کردم...»
درست همان لحظه که‌نامحسوس این فکر از ذهنش گذشت،اون‌جوری چانگ‌چون به هوا پرتاب شد.
مردم با وحشت‌عقب و سراسیمگی خود‌اون‌جوری را کنار کشیدند.
گُرومب!
چانگ‌چون در میان ساختمان‌های نیمه‌و‌یران‌اینکه فرود آمد، در هم کوبیده‌برای شد و بی‌اختیار غلت خورد.
جمعیت با بهت‌سپس و ناباوری به‌عقب ته‌سان خیره ماندند.
ته‌سان با خونسردی و‌کشید قدم‌های شمرده به سمت‌می‌کنی محل فرود چانگ‌چون گام برداشت.
چانگ‌چون تلوتلوخوران برخاست. با‌نامحسوس دیدن ته‌سان، نعره‌ای کشید و‌اون‌جوری دوباره شمشیرش را فرود آورد.
ته‌سان با بی‌قیدی دست دراز‌اینکه کرد، او را گرفت، مهار‌برای کرد و محکم بر زمین کوبید.
«غِ... آخ!»
در حالی که چانگ‌چون‌کشید زیر دستش دست‌وپا می‌زد،می‌کنی ته‌سان آرام لب گشود.
«باید مزه گند بده، نه؟ نمی‌خوای باورش‌کشید کنی. تو خیالت یه آینده روشن ساخته‌مبهم بودی، ولی تهش برگشتی به همین لجن‌زار.»
چشمان چانگ‌چون از‌است کینه و خشمی کور‌حیرت‌انگیز و بی‌هدف زبانه می‌کشید.
ته‌سان رهایش کرد.
«ولی وضعیت همینه که هست.چرا کاریش نمیشه کرد. فقط باید دوباره‌مبهم برای زنده موندن بجنگیم. مثل همیشه.»
«...لعنتی.»
اشک از چشمانش سرازیر شد.
مردم با احتیاط‌سپس نزدیک شدند تا‌عقب چانگ‌چون را دلداری دهند.
ته‌سان رو برگرداند.
جونگ‌گون با تردید گفت:
«هیونگ. واقعاً عوض شدی.»
«بازم چرت و پرت؟»
«نه، منظورم اون‌عقب نیست. یعنی خب، زورت‌نگام که فرق کرده، ولی...»
جونگ‌گون گونه‌اش را خاراند.
ته‌سان چانگ‌چون را تنها‌تصور با حرکات بدنی مهار‌حال کرده بود؛ بدون هیچ مهارتی.
ته‌سان بازیکنی بود‌سپس که برای تسلط،عقب به مهارت‌ها تکیه داشت.
با در نظر گرفتن اینکه چانگ‌چون بازیکن حالت‌می‌کنی سختی بود که حتی جونگ‌گون هم در برابرش‌عجیب به مشکل می‌خورد، این کار باید غیرممکن می‌بود.
اما منظور جونگ‌گون این نبود.
«فقط انگار... آروم‌تر شدی. قبلاً، ملتو تا حد‌حال مرگ می‌زدی تا حرف گوش کنن. این اولین باره‌آفرودیا که یکی رو زمین‌گیر کردی و ولش کردی بره.»
«آها.»
ته‌سان که متوجه‌عقب منظور جونگ‌گون شده بود،نگام خنده‌ای خشک سر داد.
در زندگی قبلی‌اش پنهانش‌نامحسوس کرده بود، اما از‌چرا دست همه خشمگین بود.
چرا همتون انقدر ضعیفین؟
چرا حتی حریف‌سپس من، یه بازیکن‌عقب حالت آسون، نمی‌شین؟
چرا حتی وقتی بهتون‌کشید یاد می‌دم، حاضر نیستین‌می‌کنی مهارت‌ها رو یاد بگیرین؟
مگه به‌مانده خاطر همین‌نامحسوس نابود نشدیم؟
آن کینه‌بی‌نهایت وجودش را‌تصور پر کرده بود.
تا لحظه مرگش،سپس از خشم نسبت‌عقب به دیگران می‌جوشید.
این خشم با حسرت خودش از‌اون‌جوری انتخاب حالت آسون آمیخته شده بود و‌چهره احساساتش را چسبناک و خفه‌کننده کرده بود.
نتیجه‌اش این بود‌سپس که همیشه عصبی‌عقب و پرخاشگر بود.
می‌دانست اشتباه است،است اما نمی‌توانست خودش‌بروند را کنترل کند.
اگر آن‌طور تخلیه‌سپس نمی‌شد، حس می‌کرد‌عقب دیوانه خواهد شد.
«خب، دیگه‌خود اون خشمو‌کشید دور ریختم.»
«واقعاً؟»
آسودگی در چهره جونگ‌گون نشست.
با دیدن این صحنه، ته‌سان‌خود فهمید که جونگ‌گون تمام مدت‌نگام بی‌سروصدا مراقب حال‌وهوای او بوده است.
در زندگی قبلی،عقب کور شده از‌اون‌جوری خشم، متوجه نشده بود.
«این تازگی داره.»
بد نبود.
واقعاً.
ناگهان، همهمه‌ای‌خود دیگر در‌کشید دوردست برخاست.
«بازم یه بازیکن حالت سخت؟»
«نه، اون لی ته‌یئونه.»
ته‌سان به‌مانده سمت صدا نگاه‌خود کرد و گفت:
«شرمنده، ولی یه‌عقب کم قایم شو. نمی‌دونم‌نگام دیده میشی یا نه.»
«ها؟»
«با تو نیستم.است دارم با اونی حرف‌حیرت‌انگیز می‌زنم که دیده نمیشه.»
ته‌سان پا به‌سپس تنها خانه سالم‌عقب آن حوالی گذاشت.
داخل خانه، دیوارها‌عقب با تزیینات و نقاشی‌های‌نگام گوناگون آراسته شده بود.
آنجا با سلیقه مبله شده‌خود بود، اما در دنیایی مثل‌نگام این، کسی به دکوراسیون اهمیت نمی‌داد.
تنها کسانی که اهمیت‌تصور می‌دادند، یا دیوانه بودند‌حال یا چیزی پنهان می‌کردند.
«اومدی؟»
زنی که روی یک‌کشید مبل چرمی قرمز و مجلل‌هیچی لم داده بود، غرغر کرد.
با موهای بلند‌سپس مشکی، انگشتش را‌عقب با غرور بالا گرفت.
«قشنگ نیست؟ این‌است دفعه از گالری‌بروند هنر برش داشتم.»
در امتداد انگشتش، پرتره‌ای عظیم قرار‌عقب داشت؛ چهار برابر تنه یک انسان،هیچی بدون حتی یک ذره غبار یا خراش.
در دنیایی که هیولاها آن را تسخیر کرده بودند‌هیچی و هیچ‌کس نمی‌دانست فردا را می‌بیند یا نه، او‌رفت این تابلو را با نهایت دقت حمل کرده بود.
ته‌سان سری تکان داد.
«بد نیست.»
چهره لی‌مانده ته‌یئون در‌نامحسوس هم رفت.
با معذب بودن پرسید:
«...حالت خوبه؟»
«نه، فقط گفتم بد نیست.»
«هوم... واقعاً؟»
ته‌یئون بیشتر در‌عقب مبلش فرو رفت و‌نگام معذب به نظر می‌رسید.
ته‌سان او را برانداز کرد.
این آن لی ته‌یئونِ‌تصور دست‌پاچلفتی و همیشه در‌حال حال جیغ و داد نبود.
این نسخه‌ای از او‌نامحسوس بود که با گذر‌چرا زمان پخته شده بود.
با تنبلی‌خود روی مبل‌کشید لم داده بود.
اما چهره‌اش‌مانده پر از‌نامحسوس تشویش بود.
چشمانش مدام‌بی‌نهایت به اطراف می‌چرخید،اینکه انگار وحشت‌زده بود.
در زندگی‌مانده قبلی، متوجه‌نامحسوس واکنش‌هایش نشده بود.
خودش هم‌خود به آخر‌کشید خط رسیده بود.
اما حالا می‌توانست ببیند.
او ترسیده بود.
به زور‌مانده بحث را‌نامحسوس عوض کرد.
«خب، پس یه‌عقب بازیکن حالت سخت‌اون‌جوری رو کتک زدی؟»
«آره.»
«عجیبه. اونم‌بی‌نهایت یه بازیکن‌تصور حالت آسون...»
نگاه عجیبی به‌سپس او انداخت و‌عقب سپس دهان باز کرد.
«پنجره وضعیت.»
[لی ته‌یئون]
[سطح: ۲۵۸]
[سلامتی: ۴۵،۸۱۰/۴۵،۸۱۰]
[مانا: ۷،۰۲۰/۷،۰۲۰]
[قدرت: ۱۰،۱۵۲]
[هوش: ۹،۸۹۹]
[چابکی: ۱۳،۲۵۴]
[قدرت حمله: +۵،۴۲۱]
[دفاع: +۸،۴۵۶]
[هدف وحشت‌زده است.]
آمار بالا.
کافی برای اینکه یک بازیکن‌نگام معمولی حالت سخت را با‌داد یک ضربه کارش را بسازد.
اما ته‌سان‌کشیدن حالا می‌دانست؛ آن‌قدرها‌تقریباً هم بالا نبودند.
«واقعاً خیلی‌بخشیدنِ چیزا رو‌اگر از دست دادم.»
سطح فعلی ته‌سان ۹۱ بود، اما‌کشیدن سلامتی‌اش به حدود ۲۰،۰۰۰ رسیده بود.تصور تمام آمارهایش از مرز ۴،۰۰۰ گذشته بودند.
با در نظر گرفتن اینکه چقدر بیشتر می‌شد‌پاسخی در لایه‌های عمیق‌تر به دست آورد، ته‌یئون با‌رفت نزول زودهنگام همه چیز را از دست داده بود.
با این حال، هنوز‌قدرتشان هم به اندازه خودِ‌تصور گذشته او قوی بود.
«پنجره وضعیتت رو نشونم بده.»
«نه.»
ته‌سان رد کرد.
ته‌یئون اخم‌کشیدن کرد، مشخص بود‌تقریباً انتظارش را نداشت.
«چرا؟ مگه قراره‌موقت تموم بشه؟ فقط‌منطقی نشونم بده دیگه.»
«شرمنده، نمی‌تونم.»
آمار فعلی‌کشید او مال‌اون‌جوری حالت آسون نبود.
نشان دادنش‌کشیدن باعث سردرگمی‌قدرتشان بیهوده می‌شد.
ته‌یئون که در سکوت‌اگر او را تماشا می‌کرد،می‌رسید چهره در هم کشید.
«داری عجیب رفتار‌تاب می‌کنی. پنجره وضعیتت‌کشیدن رو نشونم بده.»
[افزایش سطح: اتکا به مهارت]