چپتر 264: مهارت فعال‌سازی ویژه – قضاوت مطلق (۳)
0[مهارت فعال‌سازی ویژه: قضاوت مطلق]
[هزینه مانا: ۱۰]
[پس از فعال‌سازی، حمله بعدی دفاع هدف را نادیده می‌گیرد و از تمام مهارت‌ها و ابزارهای دفاعی عبور می‌کند.
با این حال، اگر حمله خنثی شود، مهارت فعال نخواهد شد.]
«...تچ.»
روح خنده‌ای پوچ سر داد.
«این دیگه چه کوفتیه؟»
«خودت ببین.»
ته‌سان قدم‌مقاومتی به اتاق‌بدن بعدی گذاشت.
آخرین ناهنجاری آنجا بود.
ته‌سان در حالی که‌بعد هیچ تجهیزاتی به تن‌غافلگیر نداشت، شمشیرش را تاب داد.
[شما قضاوت مطلق را فعال کردید.]
[۱۰۳ آسیب به ناهنجاری بزدل با چشمان بسته وارد شد.]
خرچ.
پوسته سخت‌بدون ناهنجاری تغییر‌شکافت شکل داد.
ته‌سان دوباره‌هزارتو شمشیرش را‌حیاتی‌ترین بالا برد.
[شما قضاوت مطلق را فعال کردید.]
[۹۹ آسیب به ناهنجاری بزدل با چشمان بسته وارد شد.]
این بار، ته‌سان حتی زحمت سوءاستفاده از نقطه‌زیر ضعف پوسته تغییریافته را به خود نداد؛ او‌چیزی فقط شمشیرش را به شکلی معمولی فرود آورد.
با این‌هزارتو حال، آسیب وارده‌آمارها مشابه قبل بود.
ته‌سان با استفاده از‌گرفت قضاوت مطلق به فشار‌بدون آوردن بر ناهنجاری ادامه داد.
ناهنجاری مدام پوسته‌اش را‌زمزمه در واکنش تغییر می‌داد، اما‌سفر مقدار آسیب هرگز کاهش نمی‌یافت.
ناله‌ای گوشخراش برخاست.
ناهنجاری الگوی‌فکر خود را‌بعد تغییر داد.
یک مانع‌بدون آبی‌رنگ در‌شکافت اطرافش شکل گرفت.
ته‌سان شمشیرش‌هزارتو را به سمت‌آمارها پایین فرود آورد.
[شما قضاوت مطلق را فعال کردید.]
تیغه بدون هیچ مقاومتی‌بعد مانع را شکافت و‌غافلگیر بدن ناهنجاری را درید.
«این مسخره‌ست.»
روح زیر لب زمزمه کرد.
او فکر می‌کرد بعد از سفر با‌می‌کرد ته‌سان دیگر با چیزی غافلگیر نخواهد شد،حالا اما این باور حالا در هم شکسته بود.
در هزارتو،خرچ دفاع یکی از‌تغییر حیاتی‌ترین آمارها بود.
در دنیای بیرون، حتی‌بعد قدرتمندترین‌ها هم ممکن بود‌غافلگیر با پیش‌پاافتاده‌ترین چیزها بمیرند.
قوی‌ترین فرد جهان ممکن بود با رفتن یک میخ در پایش‌فکر و ابتلا به کزاز جان دهد، و مزدوران کارکشته اغلب در‌یکی آشوب جنگ با تیغه‌ای کور و سرگردان به پایان راه می‌رسیدند.
استقامت و دفاع، آمارهایی‌گرفت بودند که از چنین‌بدون مرگ‌های پوچی جلوگیری می‌کردند.
علاوه بر این، آن‌ها به فرد اجازه‌می‌کرد می‌دادند تا در موقعیت‌های مرگ و زندگی،حالا ایمن‌تر از هر کس دیگری پیشروی کند.
مهم نبود تله چقدر خطرناک باشد؛فکر اگر کسی استقامت کافی داشت، می‌توانست‌غافلگیر با زور بازو راهش را باز کند.
اگر دفاع از قدرت‌بدن حمله دشمن فراتر می‌رفت، فرد‌کرد تنها ۱ واحد آسیب می‌دید.
به همین دلیل بود که ماجراجویان‌شکل در هزارتو زمان و طلای زیادی‌زحمت را صرف بالا بردن دفاع خود می‌کردند.
و حالا، مهارتی که ته‌سان‌بدن به دست آورده بود، تمام‌کرد آن تلاش‌ها را بی‌معنی می‌کرد.
«فقط دفاع رو نادیده نمی‌گیره... مهارت‌ها و ابزارهای‌بدون دفاعی رو هم رد می‌کنه؟ صبر کن، نگو‌کرد که... یعنی حتی از [پایداری] هم رد میشه؟»
ته‌سان سر تکان داد.
روح زیر خنده زد.
«این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
پایداری، که تمام آسیب‌های‌حیاتی‌ترین وارده را نصف می‌کرد، در‌ممکن برابر ته‌سان کاملاً بی‌فایده بود.
روح نالید.
«این دیوونگیه.
این مهارت انگار‌شکافت جون میده واسه مقابله‌زیر با اون یارو، نه؟»
«اون یارو؟»
«آره.
بین کله‌گنده‌ها و‌اطرافش رده‌بالاها، یکی هست که‌تیغه به بالاترین دفاعش می‌نازه.
حتی بیشتر اون‌زیر بالایی‌ها هم نمی‌تونن‌فکر دفاعش رو بشکنن.
اما جلوی تو،زیر حتی اونم ناتوان‌فکر میشه، مگه نه؟»
«نادیده گرفتن تمام دفاع‌ها...سخت مگه میشه همچین چیزی‌بالا تو هزارتو به دست آورد؟»
بارکازا نیز‌بدون به همان‌شکافت اندازه بهت‌زده بود.
در میان ارواح، کسانی بودند که‌دنیای تمام قدرتشان را صرف دفاع می‌کردند تا‌قوی‌ترین از اربابانشان محافظت کنند—حتی بیشتر از بارکازا.
قدرت آن‌ها‌آبی‌رنگ در برابر ته‌سان‌سمت هیچ معنایی نداشت.
«و هزینه مانا‌زیر فقط ۱۰تاست؟ این‌فکر دیگه خیلی کمه.
هاه، خنده‌م گرفته.»
خرچ.
ته‌سان ناهنجاری‌هزارتو را از‌حیاتی‌ترین پا درآورد.
لبخندی زد.
این یکی از مهارت‌هایی بود که‌فکر در حالت آسان به او اجازه‌غافلگیر داده بود لقب قوی‌ترین را بگیرد.
و حالا، او‌زیر دوباره آن را‌فکر به دست آورده بود.
«خوبه.»
ته‌سان شمشیرش‌بدون را تاب داد‌بدن و پیش رفت.
باس طبقه‌هزارتو ۵۹ یک‌حیاتی‌ترین ناهنجاری سیاه بود.
بزرگ‌تر و سرسخت‌تر از‌گرفت هر چیزی که تا‌بدون پیش از آن دیده بود.
اما برای‌مسخره‌ست ته‌سان، هیچ‌زمزمه اهمیتی نداشت.
[شما قضاوت مطلق را فعال کردید.]
خرچ.
شمشیر بدن‌مسخره‌ست ناهنجاری را‌زمزمه متلاشی کرد.
ناهنجاری مقاومت کرد، اما تمام‌کرد تلاش‌هایش در برابر قضاوت مطلق‌دیگر به طرز رقت‌انگیزی محو شد.
در کمتر‌مقاومتی از یک دقیقه،درید هیولا فرو ریخت.
«پنجره وضعیت.»
[کانگ ته‌سان]
[سطح: ۱۲۰]
[سپر: ۳۸۹۹/۳۸۹۹]
[سلامتی: ۴۰۸۲۰/۴۰۸۲۰]
[مانا: ۳۷۸۰/۳۷۸۰]
[انرژی تاریک: ۶۵۳/۶۵۳]
[قدرت: ۸۴۶۱]
[هوش: ۷۲۶۱]
[چابکی: ۷۸۱۵]
[قدرت حمله: +۲۷۴۵]
[دفاع: +۱۶۲۲]
[هدف در اوج آمادگی است.]
این‌ها آمار لی‌مقاومتی ته‌یئون پس از‌درید پاکسازی هزارتو بود.
ته‌سان تقریباً‌هزارتو به آن‌حیاتی‌ترین رسیده بود.
اگر به لایه‌های‌اطرافش عمیق می‌رسید، بی‌تردید‌پایین از آن‌ها فراتر می‌رفت.
روح با ناباوری زمزمه کرد.
«آمار و ارقامت مسخره‌ست.»
این به‌فکر خاطر تأثیر‌بعد غارت بود.
هر بار که دشمنی را شکست‌درید می‌داد، آمار او را می‌دزدید که منجر‌بعد به رشدی بیش از دو برابر می‌شد.
آمار در هزارتو همه‌حیاتی‌ترین چیز نبود، اما پایه‌قدرتمندترین‌ها و اساس محسوب می‌شد.
هرچه بالاتر‌آبی‌رنگ بودند، فتح‌گرفت آسان‌تر می‌شد.
«از مال تو بالاتره؟»
«نه؟ هنوز‌خرچ از وقتی‌سخت من مردم کمتره.»
«واقعاً؟»
به نظر می‌رسید نرخ رشد‌سمت پس از رسیدن به لایه‌های‌شکافت عمیق، جهشی خیره‌کننده خواهد داشت.
این فکر‌مسخره‌ست او را‌زمزمه سرگرم کرد.
حتی پس از پاکسازی کامل‌کرد حالت سخت، آمار لی ته‌یئون خیلی‌چیزی بالاتر از وضعیت فعلی ته‌سان نبود.
«با این آمار، می‌تونی‌سخت از پس تجهیزات اون‌بالا حروم‌زاده‌های لایه‌های عمیق بربیای.
کله‌گنده‌ها قراره حسابی سردرد بگیرن.»
روح با صدای بلند خندید.
پس از شکست دادن باس،سمت ته‌سان به هزارتو بازگشت تا‌شکافت اتاق مخفی را پیدا کند.
تله‌هایش را‌مسخره‌ست پاکسازی کرد و‌کرد پاداش‌ها را برداشت.
غنایم به شرح زیر بود:
[کمربند پژواک‌های زجرکشیده]
[جادوی سیاه +۲۰]
[هوش +۱۰۰]
[دفاع +۱۵۰]
[کمربندی ساخته‌شده توسط یک استاد جادوی سیاه که شیاطین را شکنجه می‌کرد و جیغ‌هایشان را درون آن مهر و موم کرده است.
اگر به دقت گوش دهید، هنوز می‌توانید فریادهای زجرآلود آن شیاطین را بشنوید.]
توضیحاتش ناخوشایند‌فکر بود، اما اثراتش‌سفر به کار می‌آمد.
برای کسی که حالا به جادوی‌دنیای سیاه متکی بود، هر تجهیزاتی که‌بمیرند قدرتش را تقویت می‌کرد، ارزشی بی‌اندازه داشت.
و این تنها مورد نبود.
[گردنبند لیچ جنگل غربی]
[جادوی سیاه +۴۰]
[هوش +۲۰]
[گردنبندی که به لیچی که زمانی بر جنگل حکومت می‌کرد، هدیه داده شده بود.
حتی پس از از دست دادن انسانیتش، هرگز نتوانست راضی به دور انداختن آن شود.]
یک قطعه عالی دیگر.
چون گردنبند بود،می‌کرد تقویت چشمگیری به‌دیگر جادوی سیاه می‌داد.
با این‌ها، قدرت‌یکی جادوی سیاهش به‌دنیای وضوح افزایش می‌یافت.
[پژواک پیشرو]
[شیپوری برای پیشروی.
هنگامی که در نبرد دمیده شود، روحیه متحدان را بالا می‌برد.]
شیپوری برای نبردهای گروهی.
الان بی‌فایده بود، اما‌زمزمه پس از بازگشت به‌بعد زمین به کار می‌آمد.
در مجموع، پاداش‌ها دندان‌گیر بودند.
«بسیار خب.»
ته‌سان از پله‌ها پایین رفت.
[مأموریت طبقه ۶۰ آغاز می‌شود.]
[باس طبقه ۶۰ را شکست دهید و پیشروی کنید.]
[پاداش: خاک زمین سیاه.]
[پاداش مخفی: ؟؟؟]
طبقه شصتم.
اینجا جایی بود‌زیر که تم موجودات‌فکر افسانه‌ای به پایان می‌رسید.
تم بعدی، سرانجام‌پوسته آخرین مرحله قبل‌شکل از اعماق بود.
«تقریباً رسیدم.»
چیزی که زمانی غیرممکن‌گرفت و دور به نظر می‌رسید،مقاومتی حالا درست پیش رویش بود.
ته‌سان با‌مسخره‌ست اراده‌ای محکم از‌کرد پله‌ها پایین رفت.
فروشنده، مثل‌خرچ همیشه، در‌سخت ورودی منتظر بود.
«اومدی.»
صدایش آرام بود،اطرافش اما چشمانش از‌پایین اشتیاقی پنهان‌نشدنی می‌سوخت.
«بالاخره اینجایی.مسخره‌ست خیلی نزدیک شدی.کرد دیگه چیزی نمونده.»
«همین‌طوره.»
«آره. چیزی نمونده.مقاومتی تا روزی که‌درید به اون مکان برسی...»
او آرام زمزمه‌اطرافش کرد، مردمک‌هایش لبریز‌پایین از تمنا بود.
پس از اینکه‌زیر به خود مسلط‌فکر شد، دوباره لب گشود.
«چیزی می‌خری؟»
«نه.»
ته‌سان سر تکان داد.
حتی اگر‌مسخره‌ست چیزی هم بود،کرد الان خرج نمی‌کرد.
باید برای اعماق پس‌انداز می‌کرد.
«پس برو.بدون برو و‌شکافت به اونجا برس.»
فروشنده دندان‌هایش را نشان داد.
ته‌سان رو برگرداند‌زیر و پا به‌فکر درون دالان گذاشت.
فروشنده چه آرزویی دارد؟
وقتی ته‌سان اولین بار او‌بدن را دید، پنجره سیستم او‌کرد را «شاه گمشده» خطاب کرده بود.
حتماً وارد هزارتو شده‌گرفت تا چیزی را که‌بدون گم کرده، پس بگیرد.
و آن‌مسخره‌ست چیز احتمالاً‌زمزمه در اعماق بود.
ته‌سان با‌خرچ هیولاهای طبقه‌سخت شصتم روبرو شد.
آخرین موجودات‌بدون افسانه‌ای، ایموگی‌ها‌شکافت بودند... موجوداتی مارمانند.
یک ایموگی که آن‌قدر بزرگ‌سمت بود که اتاق را پر می‌کرد،بدن خیز برداشت تا ته‌سان را ببلعد.
ته‌سان شمشیرش را بالا برد.
ایموگی قوی بود.
با وجود بدن عظیمش، سریع‌تر از‌درید هر هیولایی بود که ته‌سان تا‌می‌کرد کنون با آن روبرو شده بود.
حتی کسانی که با آسودگی‌سمت تا اینجا پایین آمده بودند،شکافت باید برای جانشان با آن می‌جنگیدند.
هیسسس!
ایموگی دیوانه‌وار به‌پوسته خود می‌پیچید و آرواره‌هایش‌دوباره را باز کرده بود.
ته‌سان دستانش‌بدون را از‌شکافت هم گشود.
شمشیری طلایی‌آبی‌رنگ در دستش‌گرفت ظاهر شد.
[شما شمشیر طلایی نِواریوس را فعال کردید.]
یک برش واحد.
نور طلایی،آبی‌رنگ ایموگی حمله‌ور را‌سمت دو نیم کرد.
با صدایی‌مسخره‌ست رعدآسا، ایموگی‌زمزمه فرو ریخت.
ته‌سان انگشتانش‌خرچ را مشت‌سخت و باز کرد.
استفاده روان از‌مقاومتی جادوی سیاه سطح‌درید متوسط هنوز دشوار بود.
به تمرین بیشتری نیاز داشت.
او طبقه‌مسخره‌ست شصتم را بدون‌کرد مشکل پاکسازی کرد.
ایموگی‌ها بی‌تردید قوی بودند،سخت اما ته‌سان دیگر به‌بالا سطح اوایل اعماق رسیده بود.
یک هیولای طبقه‌مقاومتی شصتمی نمی‌توانست او‌درید را تهدید کند.
یکی پس از‌اطرافش دیگری، آن‌ها را‌پایین درید و پیش رفت.
اما سرعتش‌مسخره‌ست به وضوح‌زمزمه کندتر شده بود.
[چرا انقدر آروم میری؟]
«منم باید آماده بشم.»
[...
آه.]
روح متوجه‌مقاومتی شد و‌بدن سکوت کرد.
بارکازا با تردید لب گشود.
[ارباب.
حضور قدرتمندی‌آبی‌رنگ رو در‌گرفت جلو حس می‌کنم.
و... برام آشناست.]
«احتمالاً درسته.»
ته‌سان راهش‌فکر را در‌بعد هزارتو باز کرد.
جامعه بازیکنان پر از دعوت‌نامه‌آمارها برای او بود، اما او‌پیش‌پاافتاده‌ترین فعلاً قصدی برای تعامل نداشت.
با کلافگی،مسخره‌ست اعلان‌ها را به‌کرد کل خاموش کرد.
به اتاق مخفی رسید،بدن تله‌هایش را خنثی کرد و‌کرد پاداش را برداشت... یک نیزه.
قدرت حمله‌اش بد نبود، اما ته‌سان‌دیگر به عنوان کسی که با دو‌هزارتو سلاح می‌جنگید، نیازی به آن نداشت.
آن را در‌یکی کوله‌اش ذخیره کرد‌دنیای و ادامه داد.
هیولا پشت هیولا فرو می‌افتاد‌کرد و او پیش می‌رفت، تا‌دیگر اینکه به تالار باس رسید.
هیسسس...
[ایموگی‌ای که در تبدیل شدن به اژدها ناکام ماند، بیدار شده است.]
برخلاف دیگران، این‌زیر یکی فلس‌های صاف‌فکر و درخشانی داشت.
چهره‌اش کمی تغییر کرده بود‌درید و شبیه اژدهایی بود که‌فکر ته‌سان زمانی ملاقات کرده بود.
و مهم‌تر از همه،بعد برخلاف سایر ایموگی‌ها، می‌توانست‌غافلگیر از جادو استفاده کند.
غرررش!
ته‌سان شمشیرش را‌زیر بر دهان باز‌فکر هیولا فرود آورد.
ایموگی با ضربه‌ای‌شکافت کرکننده به کف‌مسخره‌ست زمین کوبیده شد.
ته‌سان هر سازه جادویی را در میان‌چیزی زمین و هوا متلاشی کرد، تیغه‌اش را‌حیاتی‌ترین عمیق فرو برد و سپس بیرون کشید.
جیغغغ!
ایموگی از‌مسخره‌ست درد به‌زمزمه خود می‌پیچید.
ته‌سان خونسرد ماند‌شکافت و با روشمندی‌مسخره‌ست آن را تکه‌تکه کرد.
به زودی،فکر ایموگی با آخرین‌سفر جیغ فرو افتاد.
ته‌سان شمشیرش را غلاف کرد.
پنجره سیستم‌مسخره‌ست با پیروزی‌زمزمه چشمک زد.
پاداش‌های پاکسازی طبقه شصتم.
می‌خواست یکی‌یکی آن‌ها‌می‌کرد را چک کند،دیگر اما وقتی نبود.
ته‌سان نگاهش‌هزارتو را به‌حیاتی‌ترین سمت پله‌ها دوخت.
تپ.
تپ.
صدای قدم‌ها در‌می‌کرد فضا پیچید و‌دیگر آن‌ها ظاهر شدند.
یکی موجودی شوالیه‌مانند‌یکی پوشیده در نوری درخشان‌بیرون و زرهی مستحکم بود.
در یک دست‌زیر سپری عظیم و در‌می‌کرد دست دیگر شمشیری داشت.
دیگری شعله‌ای‌مقاومتی بود که‌بدن آرام سوسو می‌زد.
گرچه آتش زبانه نمی‌کشید یا وحشیانه‌دیگر جرقه نمی‌زد، اما قدرت محض و‌هزارتو ابهتی که ساطع می‌کرد، غیرقابل انکار بود.
در مجموع دو نفر.
ته‌سان محیط‌مسخره‌ست اطرافش را‌زمزمه اسکن کرد.
«قطعاً راهنماهای‌مقاومتی طبقه ۶۰بدن نیستن. اینا کین؟»
موجودی که شمشیر‌می‌کرد داشت با لحنی‌دیگر تخت پاسخ داد:
[همشون رو کشتیم.
بی‌ارزش بودن.]
«آه؟»
ته‌سان آن‌ها را برانداز کرد.
«پس شما آخری‌ها هستین.»
آخرین نگهبانانی که مسیر‌حیاتی‌ترین اعماق را سد کرده بودند...ممکن آخرین مانع پیش از رده‌بالاها.
آن دو سخن گفتند.
[من پادشاه‌مقاومتی روح شعله عظیم،درید سپر ویشنو هستم.]
[من پادشاه‌فکر روح شعله عظیم،سفر نیزه ویشنو هستم.]
قدرت فوران کرد.
سیلابی خروشان از‌زیر انرژی اتاق را‌فکر در بر گرفت.
[بیا، ای نادانی‌شکافت که جرئت مخالفت‌مسخره‌ست با پادشاه را داری.
پایان خود‌خرچ را زیر‌سخت قدرت ما ببین.]