چپتر 194: خدای ناامیدی، آفرودیا (۱)
0پیش از آنکه به طبقه‌پرسش چهل و چهارم سرازیر شود،خیلی ته‌سان ابتدا به سراغ لیلیث رفت.
لیلیث به‌مبتدی گرمی از‌روز او استقبال کرد.
«اومدی؟»
«یه چیزی برای ارائه دارم.»
ته‌سان آیتم‌هایی را که حین‌پرسش پایین رفتن از طبقات جمع‌آوری کرده‌بیشتر بود، به الهه جادو تقدیم کرد.
«با این مقدار،همچون هنوزم نمی‌تونم جادوی‌می‌توانست سطح متوسط بگیرم، نه؟»
«آمم... آره؟»
«چقدر دیگه‌طبیعتاً باید بدم تا‌معنایی بتونم یکی بگیرم؟»
تفاوت قدرت میان جادوهای‌پاسخ سطح متوسط و مبتدی، همچون‌گرفت تفاوت شب و روز بود.
اگر می‌توانست یکی را‌روز بیاموزد، بی‌شک اولویت با‌بی‌شک جادوی سطح متوسط بود.
لیلیث در پاسخ‌دلیل به پرسش ته‌سان، چهره‌ای‌داشت مبهم به خود گرفت.
«باید... خیلی‌طبیعتاً بیشتر بدی.هیچ یعنی، خیلی زیاد.»
«حدس می‌زدم.»
مقدار مورد نیاز چنان‌روز عظیم بود که تعیین‌بی‌شک عددی برای آن دشوار می‌نمود.
اما با در نظر‌چیزهای گرفتن قدرت جادوی سطح‌ترک متوسط، منطقی به نظر می‌رسید.
«اجازشو گرفتم، ولی‌آن‌ها هنوز یادش نگرفتم.نداشتند باید سخت تلاش کنم.»
او ناله‌ای از‌اولویت سر عزم و‌چهره‌ای اراده سر داد.
چهره‌اش می‌درخشید، احتمالاً به‌روز این دلیل که چیزهای زیادی‌اولویت برای آموختن در پیش داشت.
ته‌سان او را ترک‌چیزهای کرد و به طبقه‌ترک چهل و چهارم فرود آمد.
هیولاهای این‌طبیعتاً طبقه چیزی جز‌معنایی بقایای ناامیدی نبودند.
طبیعتاً، آن‌ها‌بی‌شک برای ته‌سان‌پاسخ هیچ معنایی نداشتند.
در حالی که‌همچون به پیش می‌تاخت، ارواح‌بیاموزد میان خود زمزمه می‌کردند.
[با این سرعت،دلیل سه‌سوته تا طبقه‌آموختن ۵۰ رو پاکسازی می‌کنه.
یا شایدم... نه؟آن‌ها کی می‌دونه اون موجود‌حالی چه واکنشی نشون می‌ده.]
«کدوم موجود؟»
روح پیش‌تر اشاره کرده بود که گرچه‌بیاموزد طبقات چهل‌گانه را می‌توان به سرعت طی‌خود کرد، اما چیزی ممکن است سد راهش شود.
[بزودی می‌بینی.
اگه حافظم درست‌آن‌ها یاری کنه، باید‌نداشتند تو طبقه ۴۴ باشه.]
«پس قراره طول بکشه، ها؟»
[احتمالاً.]
اگر چنین بود، کاری‌چیزهای وجود داشت که باید‌ترک پیش از آن انجام می‌داد.
ته‌سان پنجره‌طبیعتاً چت انجمن‌هیچ را گشود.
[کانگ جون‌هیوک‌بی‌شک [الرون]: صبر‌پاسخ کن، جدی میگی؟]
[کیم هوی‌یئون [سخت]: آره.
خودمونم یه کم تعجب کردیم.
شک داشتیم،طبیعتاً ولی فکر نمی‌کردیم‌معنایی واقعاً اتفاق بیفته.]
[لی ته‌یئون‌بی‌شک [الرون]: باید...پاسخ بهشون تبریک بگیم؟]
[گئوم جونگ‌گون [سخت]:همچون خب آره دیگه؟می‌توانست چیز خوبیه، نه؟]
انجمن پر‌احتمالاً از هیاهو‌چیزهای و گفتگو بود.
ته‌سان، ته‌یئون، جون‌هیوک، هوی‌یئون‌هیچ و جونگ‌گون را به‌می‌تاخت یک چت خصوصی دعوت کرد.
[لی ته‌یئون [الرون]: اوه، ته‌سان؟]
[کانگ جون‌هیوک [الرون]: چه خبر؟]
[کانگ ته‌سان‌احتمالاً [الرون]: فقط خواستم‌زیادی یه حالی بپرسم.
خیلی وقته‌طبیعتاً با بقیه‌هیچ بازیکنا حرف نزدم.]
مدت‌ها بود‌بی‌شک که با آن‌ها‌پرسش تماس نگرفته بود.
می‌خواست ببیند تا کجا پیش‌اگر رفته‌اند، مشغول چه کاری هستند‌پاسخ و در صورت نیاز راهنمایی‌شان کند.
[کانگ ته‌سان [الرون]:دلیل داشتین راجع به‌آموختن چی حرف می‌زدین؟]
[کیم هوی‌یئون‌طبیعتاً [سخت]: اوه،هیچ چیز مهمی نبود...
یکی همین الان‌اولویت اعلام کرد که‌چهره‌ای دارن ازدواج می‌کنن.]
ته‌سان مکث کرد.
[کانگ ته‌سان [الرون]:دلیل کسی که از‌آموختن قبل با هم بودن؟]
[کیم هوی‌یئون [سخت]: نچ.
تو هزارتو آشنا شدن.
حتی از‌مبتدی من خواستن‌روز خطبه‌شو بخونم.
باورت میشه؟ بعد این‌چیزهای همه جنگ و دعوا،ترک حالا دارن قاطی مرغا میشن.
اون‌وقت بعضی‌طبیعتاً از ما هنوز‌معنایی سینگلیم و بدبخت.]
هوی‌یئون غرولند کرد.
ته‌سان چانه‌اش را مالید.
«ملت دارن‌احتمالاً ازدواج می‌کنن؟چیزهای به این زودی؟»
آنچنان هم عجیب نبود.
آن‌ها در هزارتو گرفتار شده‌پرسش بودند و مجبور بودند مدت‌ها‌خیلی در اینجا برای بقا بجنگند.
با وجود‌مبتدی مرگ‌های بسیار، تنهایی‌اگر وجودشان را می‌خورد.
طبیعی بود‌احتمالاً که آدم‌ها به‌زیادی هم نزدیک شوند.
اما در گذشته،آن‌ها سال‌ها طول کشیده بود‌حالی تا ازدواج‌ها شروع شوند.
آن زمان،بی‌شک تنها دغدغه‌پاسخ بقا بود.
اکنون، به زحمت‌همچون نیمی از آن‌می‌توانست زمان گذشته بود.
این بدان معنا بود‌چیزهای که این بار مردم فضای‌فرود بیشتری برای نفس کشیدن داشتند.
پس از کمی‌آن‌ها صحبت‌های متفرقه درباره‌نداشتند هزارتو، ته‌سان پرسید:
[کانگ ته‌سان‌بی‌شک [الرون]: تا‌پاسخ کجا پیش رفتین؟]
[لی ته‌یئون [الرون]: طبقه ۱۵.
جون‌هیوک هم احتمالا همون‌جاست.]
[کانگ ته‌سان [الرون]: سریعه.]
[کانگ جون‌هیوک‌بی‌شک [الرون]: همش‌پاسخ به لطف توئه.
اون شمشیر‌مبتدی توانایی و‌روز جادوی سیاه...
دیوانه‌کننده‌ست.]
حتی از میان‌آن‌ها متن، شگفتی و‌نداشتند تحسین محسوس بود.
و به حق هم‌پاسخ چنین بود؛ آن مهارت‌ها‌خود مضحک و بی‌نظیر بودند.
[کانگ جون‌هیوک [الرون]:همچون قبلاً حتی یه‌می‌توانست هیولا هم مکافات بود.
الان؟ نه خیلی.
مانا یکم کمه،آن‌ها ولی می‌تونیم بدون‌نداشتند مشکل جدی جلو بریم.
همش لطف توئه.]
[کانگ ته‌سان [الرون]: خوبه.]
طبقه پانزدهم.
ته‌سان لحظه‌ای‌طبیعتاً اندیشید و‌هیچ سپس تایپ کرد.
[کانگ ته‌سان [الرون]:اولویت تو طبقه ۱۶چهره‌ای یه آهنگر هست.
هر چی مواد اولیه‌روز جمع کردین بیارین، یه چیز‌اولویت به درد بخور براتون می‌سازه.
پس خوب جمعشون کنین.]
[کانگ جون‌هیوک‌طبیعتاً [الرون]: آهنگر‌هیچ هم هست؟]
[لی ته‌یئون [الرون]:اولویت پس مواد اولیه‌چهره‌ای اونجا به کار میاد.
گرفتم.
ممنون!]
سپس ته‌سان‌طبیعتاً رو به بازیکنان‌معنایی حالت سخت کرد.
آیا حالشان‌بی‌شک خوب بود؟پاسخ مشکلی نداشتند؟
[کیم هوی‌یئون [سخت]: ما خوبیم.]
[گئوم جونگ‌گون [سخت]:دلیل اون شمشیر بادِ‌آموختن سِیر؟ واقعاً عالیه.
پایین رفتن‌طبیعتاً رو خیلی‌هیچ آسون‌تر کرده.]
[کیم هوی‌یئون [سخت]: یه‌پاسخ کم با جادوی سیاه‌خود مشکل داریم، ولی... ای.
فعلاً نادیده‌ش می‌گیریم.]
در مجموع،احتمالاً مشکل بزرگی‌چیزهای وجود نداشت.
ته‌سان با‌طبیعتاً رضایت چت‌هیچ را بست.
[کانگ ته‌سان [الرون]: نمیرین.
به پایین رفتن ادامه بدین.]
با این سخن،دلیل ته‌سان فرود خود‌آموختن را از سر گرفت.
پس از پیشروی بی‌وقفه،هیچ سرانجام آنچه را که‌می‌تاخت روح گفته بود، یافت.
شما محراب آفرودیا را کشف کردید.
پاداش اولین کشف: مانا ۵۰، هوش ۳۰
محراب بی‌شکل و متافیزیکی بود.
قدرتی که از آن ساطع‌می‌کنه می‌شد، غلیظ و سنگین بود؛ نیرویی‌نشون که با خودِ احساسات بازی می‌کرد.
«اون چیزی‌می‌تاخت که گفتی زمان‌می‌کردند رو می‌بلعه... همینه؟»
[آره.]
روح تایید کرد.
[آفرودیا.
خدای ناامیدی.
اون عاشق تماشای‌نبودند ناامیدی آدما و‌هیچ غلبه کردن به اونه.
واسه همین آزمون‌هاش... بی‌مزه‌ن.
اگه بدشانس‌سرعت باشی، روزگار‌پاکسازی سختی در انتظارته.]
قدرت محراب دور‌ارواح ته‌سان گرد آمد، گویی‌سه‌سوته او را فرا می‌خواند.
دلیلی برای‌ناامیدی رد کردن‌طبیعتاً وجود نداشت.
ته‌سان دستش‌سه‌سوته را بر‌می‌کنه محراب نهاد.
مأموریت فرعی آغاز شد
آفرودیا مایل است شما را بیازماید.
بپذیرید، و آزمونی فرا خواهد رسید.
بر آن غلبه کنید، و پاداشی در پی خواهد بود.
پاداش: بر اساس عملکرد شما توسط آفرودیا تعیین می‌شود.
«قبول می‌کنم.»
مأموریت فرعی پذیرفته شد.
اقتدار آفرودیا متجلی می‌شود.
در ازای آن، قلمرو مداخله او کوچک می‌شود.
آفرودیا محراب را قرض می‌گیرد تا خود را آشکار سازد.
حضوری سنگین‌بی‌شک و عظیم‌پاسخ فرود آمد.
[هان؟]
روح مبهوت شد.
انتظار نداشت که‌پاکسازی یک خدا شخصاً‌می‌دونه در هزارتو ظاهر شود.
کانگ ته‌سان که به ظهورهای مکرر‌شایدم خدای شیطانی و لطف او عادت‌می‌ده کرده بود، هیچ احساس خاصی نداشت.
اما در حالت عادی،پاسخ تجلی یک خدا در‌خود هزارتو بسیار نادر بود.
مردی با موهای سیاه و‌اگر رفتاری سرد، در حالی که‌پاسخ خودِ فضا را می‌شکافت، پدیدار شد.
[پس اون‌احتمالاً بدنامِ معروف‌چیزهای بالاخره جلوم ایستاده.]
ته‌سان تعظیم کرد.
این یک خدا بود.
دلیلی نداشت‌بی‌شک بهانه‌ای برای نارضایتی‌پرسش به دستش بدهد.
با دیدن احترام‌همچون فوری ته‌سان، چهره‌می‌توانست آفرودیا کمی نرم شد.
[فکر می‌کردم کسی‌دلیل که انقدر مورد‌آموختن لطف بقیه‌ست، مغرور باشه.
اما انگار این‌طور نیست.
از این خوشم اومد.]
«می‌تونم بپرسم چرا نزول کردین؟»
ته‌سان هم‌مبتدی مثل روح‌روز گیج شده بود.
هیچ دلیلی‌ناامیدی برای ظهور‌طبیعتاً آفرودیا وجود نداشت.
اما کلمات بعدی‌دلیل خدا همه چیز‌آموختن را روشن کرد.
[خیلی‌ها بهت لطف دارن.
بدون تردید پاداش می‌دن...پاکسازی پاداش‌هایی که حتی ما‌اون خدایان هم زیاده‌روی می‌دونیم.]
میدان نبرد خدایان.
آنجا، خدایانی که ته‌سان‌روز را آزموده بودند، به‌بی‌شک او پاداش داده بودند.
و بسیاری این‌نبودند کار را زیر‌هیچ سوال برده بودند.
ته‌سان به شاهکارهایی در خور‌زیادی تحسین دست یافته بود، اما آیا‌هیولاهای واقعاً تا این حد لایق بود؟
آفرودیا آمده‌سه‌سوته بود تا‌می‌کنه خودش ببیند.
[پس امتحانت می‌کنم.
تا ببینم‌بی‌شک لطفشون کورشون کرده...پرسش یا واقعاً لایقشی.]
[آفرودیا به شما یک آزمون تقویت‌شده پیشنهاد می‌دهد.]
[آیا می‌پذیرید؟]
ته‌سان سر تکان داد.
پذیرش فوری باعث‌اولویت شد لبان آفرودیا‌چهره‌ای کمی انحنا پیدا کند.
[از روحیه‌ت خوشم میاد.]
قدرت فضا‌احتمالاً را در‌چیزهای بر گرفت.
[به ناامیدیت خیره شو.
بعد بر اون غلبه کن.
این آزمون منه.]
[اقتدار آفرودیا متجلی می‌شود.]
[قلمرو مداخله او کوچک می‌شود.]
کراک—
قدرت، فضا را بلعید.
هزارتو در هم‌همچون پیچید و واقعیتی‌می‌توانست جدید جایگزین آن شد.
این فقط تله‌پورت نبود.
تجلی بود.
قدرت آفرودیا مانند قطعات‌هیچ پازلی که در جای‌می‌تاخت خود چفت می‌شوند، شدت گرفت.
سپس، گیجی‌سرعت در چهره‌اش‌پاکسازی سوسو زد.
[صبر کن.]
قدرت فوران کرد.
روح نفسش را حبس کرد.
هر موجودی‌سه‌سوته در هزارتو‌می‌کنه به لرزه افتاد.
آفرودیا صدایی‌طبیعتاً تحت فشار از‌معنایی خود خارج کرد.
[...
این.]
[اقتدار آفرودیا متجلی می‌شود.]
[قلمرو مداخله آفرودیا به شدت کوچک می‌شود.]
بوم—
فضا وارونه شد.
دنیایی آشنا‌ناامیدی بر روی‌طبیعتاً هزارتو منطبق گردید.
همزمان با محو‌دلیل شدن هزارتو، خنده‌آموختن آفرودیا طنین‌انداز شد.
[پس قضیه اینه.
قراره خوش بگذره.]
سپس، هزارتو ناپدید شد.
در میان‌مبتدی اعوجاج، ته‌سان‌روز چشمانش را بست.
«قراره چی بشه؟»
این یک‌طبیعتاً جابجایی مکانی‌هیچ معمولی نبود.
حسش کاملاً متفاوت بود.
درست همان‌طور‌بی‌شک که ته‌سان‌پاسخ تعادلش را بازمی‌یافت—
«داداش؟»
صدایی آشنا.
چشمان ته‌سان ناگهان باز شد.
دروازه‌ای عظیم‌طبیعتاً در برابرش‌هیچ ایستاده بود.
مات و‌سرعت مبهوت دستش‌پاکسازی را دراز کرد.
بافت دروازه‌بی‌شک زیر انگشتانش‌پاسخ واقعی بود.
برگشت.
پشت سرش،ناامیدی برهوتی ویران‌طبیعتاً گسترده شده بود.
سپس سرش را بالا گرفت.
حفره‌ای عظیم‌سه‌سوته در آسمان دهان‌شایدم باز کرده بود.
«داداش؟ نمیای تو؟»
مردی با نگاهی‌ارواح خالی به او‌سرعت خیره شده بود.
ته‌سان خنده‌ای توخالی سر داد.
«جونگ‌گون؟»
«آره؟ چته؟ عجیب رفتار می‌کنی.»
جونگ‌گون با گیجی نزدیک شد.
نگاهی به‌می‌تاخت اطراف انداخت‌زمزمه و پرسید:
«اون فراری کجاست؟»
ته‌سان این‌سه‌سوته مکالمه را‌می‌کنه به یاد آورد.
دهانش خود به خود جنبید.
«مرد. هیولاها جسدشو خوردن.»
«... چی؟»
رنگ از رخسار جونگ‌گون پرید.
آن حالت چهره...پاکسازی ته‌سان آن را‌می‌دونه هم به یاد داشت.
«اون یارو بازیکن‌سه‌سوته حالت سخت بود.شایدم به همین زودی مرد؟»
«سه تا هیولای رتبه A تیکه پارش کردن.»
«آه...»
چهره جونگ‌گون در هم رفت.
در همین حال،آن‌ها ذهن ته‌سان به‌نداشتند سرعت کار می‌کرد.
«کجاست؟ باید عجله کنیم...»
«حلش کردم. لازم نیست.»
ته‌سان از کنارش گذشت.
«بریم تو. سرم درد می‌کنه.»
«بـ... باشه.»
جونگ‌گون دروازه را بست.
ته‌سان فضای‌ناامیدی داخل را‌طبیعتاً برانداز کرد.
ساختمان‌های نیمه‌ویران.
مردمی که‌سه‌سوته با چهره‌هایی‌می‌کنه آشنا سیب‌زمینی می‌خوردند.
خنده‌ای خشک سر داد.
اینجا سئول‌بی‌شک بود... درست‌پاسخ قبل از سقوطش.
دنیای قبل‌می‌تاخت از بازگشت‌زمزمه او به گذشته.
«این چیه؟»
افکار ته‌سان به هم ریخت.
آیا همه چیز‌آن‌ها تا الان خواب‌نداشتند بوده؟ نه. غیرممکنه.
تجربیاتش، قدرتش...سرعت هنوز با‌پاکسازی او بودند.
«... پنجره وضعیت.»
[کانگ ته‌سان]
[سطح: ۹۱]
[سپر: ۱۸۹۹/۱۸۹۹]
[سلامتی: ۲۰۹۲۰/۲۰۹۲۰]
[مانا: ۲۷۲۲/۲۷۲۲]
[انرژی جادویی: ۳۷۶/۳۷۶]
[قدرت: ۴۶۹۳]
[هوش: ۴۱۲۴]
[چابکی: ۴۳۳۳]
[قدرت حمله +۸۵۸]
[دفاع +۷۳۸]
[هدف در وضعیت اوج است.]
پنجره وضعیت تاییدش کرد.
این حالت آسان‌نبودند نبود... او داشت حالت‌معنایی تنها را پاکسازی می‌کرد.
پس... آیا‌احتمالاً این یک‌چیزهای توهم بود؟
زمین سفت زیر پایش، باد سردی‌نداشتند که به صورتش می‌خورد، انرژی شوم‌سرعت در آسمان... همه چیز واقعی حس می‌شد.
توهمات می‌توانستند حواس را‌پاکسازی فریب دهند، اما نه‌اون خودِ انرژی و قدرت را.
این توهم نبود.
جونگ‌گون که متوجه‌همچون توقف ته‌سان شده بود،بیاموزد سرش را کج کرد.
«داداش. نمیای‌احتمالاً غذا بخوری؟چیزهای حتماً گشنته.»
گئوم جونگ‌گون.
ته‌سان قبل از‌سه‌سوته حرف زدن به‌شایدم او خیره شد.
«دفاع کن.»
«ها؟»
ته‌سان مشتش را بالا برد.
فشار محض باعث شد جونگ‌گون‌معنایی خود را جمع کند و دستانش‌می‌کردند را به حالت دفاعی بالا بیاورد.
گرومپ—
جونگ‌گون به عقب پرتاب‌روز شد و محکم به‌بی‌شک سطل زباله برخورد کرد.
تـالاپ!
با چشمان‌طبیعتاً گرد شده‌هیچ از جا پرید.
«داداش! این‌بی‌شک دیگه چه‌پاسخ کوفتی بود؟!»
«فقط یه امتحان ساده.»
ته‌سان دستش را تکاند.
همین برخورد کوتاه‌پاکسازی همه چیز را‌می‌دونه به او گفت.
قدرت جونگ‌گون دقیقاً‌آن‌ها همان‌طور بود که‌نداشتند به یاد داشت.
[این... غافلگیرکننده‌ست.]
روح نالید.
ته‌سان پوزخند زد.
جونگ‌گون غرولند کرد.
«عجب امتحانی. ممکن بود بمیرم...»
سپس خشکش زد.
«صبر کن. داداش، تو‌روز الان از مهارت استفاده نکردی.اولویت ولی منو پرت کردی اون‌ور؟»
«حتماً خیالاتی شدی.»
«خیالاتی؟!»
ته‌سان در حالی که مرد‌پرسش جوان‌تر دهانش باز مانده بود،خیلی دستش را دور شانه جونگ‌گون انداخت.
«بریم غذا بخوریم.»
آن‌ها به سمت ناهارخوری‌چیزهای رفتند، جایی که چند‌ترک نفر مشغول غذا خوردن بودند.
آن‌ها برای‌سه‌سوته ته‌سان دست‌می‌کنه تکان دادند.
«ته‌سان! بیا اینجا!»
ته‌سان جواب‌می‌تاخت سلامشان را‌زمزمه داد و نشست.
جونگ‌گون برایش یک سیب‌زمینی آورد.
لحظه‌ای که ته‌سان گاز‌طبیعتاً زد، بافت نرم و آشنای‌حالی آن دهانش را پر کرد.
همان‌طور که‌احتمالاً می‌جوید، ته‌سان افکارش‌زیادی را مرتب کرد.
«این توهم نیست.»
همه چیز واقعی بود.
سیب‌زمینی، جونگ‌گون،می‌تاخت مردمی که‌زمزمه سلام می‌کردند... همه‌ش.
اینجا واقعاً زمین‌همچون بود... قبل از‌می‌توانست بازگشت به گذشته.
و با این حال...
مهارت‌ها و‌احتمالاً سطوحش باقی‌چیزهای مانده بود.