چپتر 92: بره خدای شیطانی (۳)
0نوری کبود‌کردی بر تیغه‌همچین شمشیر جریان یافت.
انرژی‌ای لرزان، بسان‌اینکه شعله‌های آتش، شمشیر گالانت‌معمولی را در بر گرفت.
«به این میگن هاله؟»
«چی؟ تو از کجا می‌دونی؟»
«چون قبلاً شبیه‌شو دیدم.»
وقتی جادو وجود‌اینکه داشت، دلیلی نداشت که‌معمولی هاله وجود نداشته باشد.
حس کنجکاوی ته‌سان تحریک شد.
«بیا جلو.»
ته‌سان با چهره‌ای که‌همچین نشانی از جذابیت و علاقه‌بدون داشت، دستانش را باز کرد.
گالانت لبش را کج کرد.
«بمیر!»
گالانت شمشیر را که‌فقط اکنون با هاله پوشیده‌روح شده بود، تاب داد.
ته‌سان با خونسردی شمشیرش را حرکت داد‌روح و گالانت در دل به او خندید.سیستم «چه وحشی احمقی!» هاله قدرت برش مطلقی داشت.
مگر اینکه شمشیر افسانه‌ای باشد،راهی راهی نبود که یک شمشیر‌بگیرد معمولی بتواند جلوی آن را بگیرد.
دنگ! صدای‌شمشیرش برخورد تیغه‌ها‌خندید طنین‌انداز شد.
«این دیگه چه...»
شمشیری که نشانی‌فقط از هاله نداشت، با‌روح شمشیر آبی برخورد کرد.
نور آبی با خشونت شمشیر ته‌سان‌نبود را بلعید، اما انگار هیچ اثری‌صدای نداشت؛ گویی حتی لمس هم نشده بود.
تراک! گالانت‌شمشیرش با عجله‌خندید عقب کشید.
او با چشمانی‌کردی مملو از ناباوری به‌می‌شکنه شمشیر ته‌سان خیره شد.
«این...»
«به نظر‌مگر میاد حتی‌افسانه‌ای نمی‌تونه شمشیرمو بشکنه.»
[این بهترین شمشیر دنیای منه.
فکر کردی‌هزارتو فقط با یه‌سنگن همچین هاله‌ای می‌شکنه؟]
روح غرولند کرد.
[حتی بدون اونم، سلاح‌هایی‌برش که تحت تأثیر سیستم‌افسانه‌ای هزارتو هستن، به سختی سنگن.
حتی خراش‌مگر انداختن روشون با‌راهی هاله هم سخته.]
«تو، تو...!»
گالانت وضعیت را‌کردی انکار کرد و‌هاله‌ای دوباره حمله کرد.
هاله آبی‌کردی مثل یک‌همچین درنده غرید.
ته‌سان جلویش را نگرفت.
خنثی‌سازی مطلق اولین حمله فعال شد.
«اِ؟»
آنِتْشا که جلوی‌اینکه دهانش را گرفته‌نبود بود، چشمانش گرد شد.
به نظر او رسید که گالانت به ته‌سان‌برش ضربه زده، اما انگار به حالت قبل از‌بتواند حمله بازگشته بود؛ گویی زمان به عقب برگشته باشد.
«یه جادوگر؟» طبیعتاً افکارش به آن سمت رفت. «...اورادی‌غرولند که زمان رو لمس می‌کنه؟» این سطح از جادو‌سختی حتی در برج جادوی بزرگ هم به ندرت یافت می‌شد.
گالانت که روبروی‌فقط ته‌سان ایستاده بود،می‌شکنه حتی سردرگم‌تر بود.
او به‌مگر وضوح به ته‌سان‌راهی ضربه زده بود.
اما وقتی به خودش‌خندید آمد، خود را در‌برش گاردِ قبل از ضربه یافت.
«این، این...»
دوباره ضربه زد.
خنثی‌سازی مطلق دومین حمله فعال شد.
و یک بار دیگر، برگشت.
چهره گالانت فلاکت‌بار شد.
ته‌سان با‌مگر بی‌خیالی دستش‌افسانه‌ای را تکان داد.
گالانت به‌شمشیرش صورت بازتابی شمشیرش‌وحشی را حرکت داد.
خنثی‌سازی مطلق سومین حمله فعال شد.
حتی آن‌مگر حمله بازتابی‌افسانه‌ای هم پاک شد.
«برداشتن خنثی‌سازی‌شمشیرش حمله خودش‌خندید یه دردسره.»
به نظر می‌رسید‌کردی آدم‌های اینجا نمی‌توانستند‌هاله‌ای پنجره سیستم را ببینند.
رنگ از رخسار گالانت پرید.
حملاتش، حرکاتش، همه پاک می‌شدند.
او متوجه می‌شد،حرکت چون ناپدید شدن کامل‌قدرت نتیجه را تجربه می‌کرد.
موجودی که‌فکر زمان را‌فقط لمس می‌کند.
تا جایی که گالانت‌همچین می‌دانست، فقط جادوگران بزرگِ برج‌بدون جادو می‌توانستند چنین کاری کنند.
نه، حتی آن‌ها هم نمی‌توانستند.
مداخله محدود ممکن بود، اما پاک کردن‌قدرت نتیجه به این شکل، چیزی بود که‌نبود حتی از عهده یک جادوگر بزرگ هم برنمی‌آمد.
«یه هیولاست!»
هر کاری‌کردی می‌کرد، با‌همچین مرگ روبرو می‌شد.
گالانت که مغلوب ترس‌افسانه‌ای شده بود، فریاد کشید‌بتواند و شمشیرش را تاب داد.
«آآآآآآ!»
شمشیر دیوانه‌وار و‌کردی بدون هیچ مهارتی‌هاله‌ای در هوا چرخید.
ته‌سان به سبکی‌فقط جا خالی داد و‌روح دستش را دراز کرد.
شمشیرِ مملو‌مگر از هاله بازویش‌راهی را خراش داد.
شما ۶۳ آسیب دریافت کردید.
«آسیبش قابل تحمله.»
این آسیبی بود‌اینکه که از دفاع‌نبود عبور کرده بود.
محاسبات ساده نشان می‌داد که سلاح قدرت‌قدرت حمله‌ای نزدیک به ۲۰۰ دارد. شمشیر گالانت‌نبود خوب به نظر می‌رسید، اما شمشیر افسانه‌ای نبود.
به عبارت‌فکر دیگر، این یعنی‌همچین آسیب خالص هاله.
«باید چیزای‌کردی مختلفی رو‌همچین امتحان کنم.»
شما مهارت سرریز را فعال کردید.
حمله بعدی افسون خواهد شد.
ته‌سان به‌فکر سمت گالانتِ‌فقط ناامید یورش برد.
ته‌سان با استفاده‌قدرت از انواع مهارت‌ها‌مگر با گالانت روبرو شد.
گالانت که نمی‌خواست‌سنگن بمیرد، بدن بی‌رمقش را‌سخته مجبور به واکنش کرد.
او مهارت مقدس را فعال کرد، ضدحمله زد‌روشون و از اوراد مختلف برای پاسخ به هاله‌غرید استفاده کرد که منجر به کسب اطلاعات گوناگونی شد.
«نمی‌تونم مهارت‌ها رو نادیده بگیرم.»
هم مهارت مقدس و هم‌مطلقی ضدحمله، دو مهارت شاخصِ واکنش به‌معمولی حمله، به طور عادی فعال شدند.
استقامت هم آسیب‌سنگن را به طور‌روشون معمول کاهش داد.
این یعنی در هاله‌سختی هیچ قضاوت و حکمی‌روشون فراتر از حمله وجود نداشت.
«به نظر میاد نمی‌تونم تغییر شکلش بدم، هیچ‌روح تقویتی هم برای ذهن یا بدن نداره؟ فقط‌هزارتو قدرت برش قوی. چیز خاص و جدیدی نیست.»
فعلاً به نظر می‌رسید‌برش که این حد و‌افسانه‌ای مرزِ این سطح است.
با این‌سختی حال، قدرت برش‌انداختن کاملاً کارآمد بود.
ته‌سان در حین آزمایش، به راحتی «پیکان یخی» را‌سخته برید؛ وِردی که می‌توانست حتی هوا را منجمد کند.نگرفت این یعنی او می‌توانست اکثر حملات را برش دهد.
«بد نیست.»
ته‌سان زیر لب‌قدرت زمزمه کرد و چشمان‌اینکه گالانت کاملاً مرده بود.
ناگهان مسیر حمله‌اش‌سنگن تغییر کرد و شمشیر‌سخته به درستی متصل نشد.
پیکانی از سرما که تمام‌سنگن بدنش را منجمد می‌کرد به پرواز‌انکار درآمد و باعث اختلال ذهنی شد.
او حتی‌فکر نمی‌توانست حرکات‌فقط را دنبال کند.
ته‌سان در حالی که‌برش از جادو استفاده می‌کرد، سریع‌تر‌راهی و قوی‌تر از او بود.
«فراتر از استاد شمشیر...خراش عمراً بتونم حریف همچین‌وضعیت کسی بشم.» گالانت نالید.
«تو کی هستی...؟»
«بعداً در موردش حرف می‌زنیم.»
ته‌سان به‌احمقی گردن گالانت‌برش فشار آورد.
گالانت که‌سختی نفسش قطع شده‌انداختن بود، بیهوش شد.
آنِتْشا که نظاره‌گر‌هستن بود، ناگهان به خود‌انداختن آمد و نزدیک شد.
«تـ-تو خیلی قوی هستی...»
«سطح این یارو چنده؟»
«...یه شمشیرزن که پادشاه به‌انداختن رسمیت می‌شناستش، کسی که هر‌دوباره جا می‌ره باهاش خوب رفتار میشه.»
او مات‌هزارتو و مبهوت به‌سنگن ته‌سان نگاه کرد.
با تماشای نبرد از‌فقط فاصله نزدیک، می‌توانست با خونسردی‌غرولند قدرت ته‌سان را ارزیابی کند.
او واقعاً قدرتمند بود.
یک شمشیرزن برجسته.
با توانایی‌های فیزیکی که حتی‌سنگن شمشیرزنی که از هاله استفاده‌وضعیت می‌کرد، نمی‌توانست به گرد پایش برسد.
و جادوگری که می‌توانست زمان‌همچین را کنترل کند و آزادانه جادوی‌اونم سرمای شدید را به کار گیرد.
تنها یکی از این‌ها برای اینکه در جهان‌افسانه‌ای نامی برای خود دست و پا کند کافی‌صدای بود، اما او بر هر دو مسلط بود.
«مسئولیت محافظت‌سختی از تو به‌انداختن من سپرده شده.»
ته‌سان با خونسردی گفت.
«وظیفه من محافظت از توئه.»
محافظت.
با شنیدن‌سختی این کلمات،خراش چهره آنِتْشا لرزید.
او هشت‌هزارتو سال را به‌سنگن تنهایی گذرانده بود.
هر موجود زنده‌ای که با آن‌هاله‌ای روبرو می‌شد دشمنش بود و تنها‌سلاح‌هایی طمع نسبت به او نشان می‌داد.
کلمات ته‌سان‌احمقی در اعماق‌برش قلبش نشست.
قور قور.
«آه...»
در آن لحظه، تنش‌فقط فروکش کرد و شکم‌روح آنِتْشا به صدا درآمد.
صورتش سرخ شد.
«گرسنته؟»
آنِتْشا کمی سر تکان داد.
ته‌سان دستش‌فکر را در‌فقط هوا تکان داد.
تولید غذا را فعال کردید.
کاسه‌ای از‌هزارتو فرنی سفید‌سختی ظاهر شد.
چشمان آنِتْشا گرد شد.
«بخور. شاید‌احمقی خوشمزه نباشه،برش ولی سیرت می‌کنه.»
«...تو غذا‌سختی هم می‌تونی‌خراش درست کنی؟»
«آره.»
آنِتْشا از‌فکر تعجب نفس‌فقط کوتاهی کشید.
حتی با دانش محدودش‌برش از جادو، می‌دانست که‌افسانه‌ای این کار آسانی نیست.
مگر اینکه کسی عمیقاً در جادوی خلقت کاوش‌وضعیت کرده باشد، حتی احضار ساده‌ترین آب هم دشوار بود،خنثی‌سازی با این حال او می‌توانست غذای کامل تولید کند.
باورنکردنی بود.
«بریم داخل‌فکر و یه‌فقط کم استراحت کنیم.»
ته‌سان او‌احمقی را به‌برش داخل غار برد.
آنِتْشا مثل‌سختی بره‌ای کوچک‌خراش به دنبالش رفت.
ته‌سان آتشی روشن کرد‌سختی و بوته‌های بیشتری جمع‌روشون کرد تا تختی موقت بسازد.
«باید خسته باشی، بخواب.»
«...کجا می‌ری؟»
«دور نمی‌رم.سختی فقط می‌رم‌خراش اطراف رو بپام.»
ته‌سان دستش را‌هستن تکان داد و‌خراش از غار خارج شد.
آنِتْشا که مات و‌فقط مبهوت مانده بود، غذا‌روح را در دهانش گذاشت.
«...خوشمزه نیست.»
اما گرم بود.
گرمای آتش‌هزارتو بدن منقبضش‌سختی را آرام کرد.
خواب‌آلودگی در‌فکر یک لحظه بر‌همچین او چیره شد.
چشمانش را به آرامی بست.
«این کار‌سختی یه کم‌خراش طول می‌کشه.»
او می‌دانست وضعیت دشوار است،سنگن اما بدتر از آن چیزی‌وضعیت بود که ته‌سان انتظار داشت.
پیدا کردن‌فکر شیاطین زنده‌فقط سخت بود.
این واقعیت که شیاطین تقریباً منقرض‌مگر شده بودند و حتی برای سرشان‌بتواند جایزه تعیین شده بود، تکان‌دهنده بود.
مأموریتی که ته‌سان دریافت‌خراش کرده بود، بردن او‌وضعیت به مکانی امن بود.
با این حال، در‌سختی این مقطع، چیزی به‌روشون نام مکان امن وجود نداشت.
این اتفاق یک‌شبه رخ نمی‌داد.
ممکن بود ماه‌ها طول بکشد.
شاید به این معنا‌خراش بود که خود ته‌سان‌وضعیت باید مکانی امن ایجاد می‌کرد.
زمان می‌برد، اما‌هستن چهره ته‌سان آن‌قدرها‌خراش هم گرفته نبود.
پاداش‌ها قابل توجه می‌بودند.
به‌علاوه، او‌احمقی حتی می‌توانست درآمد‌مطلقی جانبی کسب کند.
ته‌سان به گالانت‌سنگن که بیهوش شده‌روشون بود نزدیک شد.
هاله.
شعله‌های آبی محبوس در شمشیر.
اگر می‌توانست آن‌قدرت را یاد بگیرد،مگر بسیار مفید می‌بود.
«تو هم هاله یاد گرفتی؟»
[نه؟ توی دنیای‌هستن ما چیزی به‌خراش اسم هاله وجود نداره.]
«دنیایی با هاله‌کردی و دنیایی بدون‌هاله‌ای هاله وجود داره؟»
[مگه دنیای خودت‌قدرت همین‌طور نیست؟ نه جادو،اینکه نه هاله، نه هیولا.
شبیهه.
من خوب نمی‌دونم.
نادره که کسی به اعماق‌وحشی نزول کنه، و حتی نادرتره‌مگر که کسی هاله داشته باشه.]
«می‌تونم مستقیم بپرسم.»
ته‌سان انگشتش‌کردی را به‌همچین پیشانی گالانت کوبید.
«آاااه!»
گالانت با‌شمشیرش فریادی پیشانی‌اش‌خندید را گرفت.
درد وحشتناکی‌فکر در ناحیه‌فقط ضربه‌خورد پیچید.
«سلام؟»
گالانت که حواسش‌اینکه را بازمی‌یافت، با دیدن‌معمولی ته‌سان لبش را گزید.
«خب باید چیکار کنم...؟»
گالانت هیچ‌فکر قصدی برای زنده‌همچین گذاشتن او نداشت.
این مرد کسی نبود‌همچین که مثل شکارچیان قبلی‌غرولند به سادگی ناپدید شود.
از آنجا که نمی‌توانست جانش‌راهی را معامله کند، گالانت اطلاعات‌بگیرد را هم به سادگی لو نمی‌داد.
پس از لحظه‌ای‌حرکت تفکر، ته‌سان ناگهان مهارتی‌قدرت را به یاد آورد.
«چرا این فعال نمیشه؟»
مهارت غیرفعال ویژه: اثبات خود
آنچه ساخته‌اید به پدیده‌ای تبدیل شده و در اطراف شما می‌چرخد.
این نوعی مهارت هیمنه بود که با پاکسازی‌روشون طبقه ۲۰ به دست آمده بود، اما هیچ‌کس‌غرید در اینجا هیچ ارعابی از آن حس نمی‌کرد.
پس از‌فکر لحظه‌ای مشاهده،فقط ته‌سان متوجه شد.
«این خاموش و روشنه.برش اگه این‌طوره، باید یه‌افسانه‌ای مهارت فعال باشه، نه غیرفعال.»
ته‌سان لحظه‌ای غر‌سنگن زد و مهارت‌روشون را فعال کرد.
«اوغ!»
صدای بلعیدن نفس طنین‌انداز شد.
ته‌سان به گالانت نگاه کرد.
صورت گالانت رنگ‌پریده‌سنگن شد و برای‌روشون نفس کشیدن تقلا می‌کرد.
این فراتر از سطح ارعاب بود،خراش عملِ نفس کشیدن را مسدود می‌کرد‌دوباره و او را به لبه مرگ می‌کشاند.
ته‌سان فعال‌سازی‌فکر مهارت را‌فقط متوقف کرد.
گالانت نفسی را‌قدرت که حبس شده‌مگر بود بیرون داد.
«نمی‌تونم از این استفاده کنم.»
او قصد داشت کمی او را‌خراش بترساند تا حرف بزند، اما اگر‌دوباره قبل از آن می‌مرد، اوضاع برعکس می‌شد.
«هوف، هوف.»
ترس در چشمان‌قدرت گالانت موج می‌زد وقتی‌اینکه به ته‌سان نگاه کرد.
«تو کی هستی...؟»
لحظه‌ای که ته‌سان اثبات‌سختی خود را فعال کرد،روشون گالانت چیزی عظیم دید.
این مفهوم کوچکی‌کردی از انسان یا‌هاله‌ای شیطان بودن نبود.
تنها با وجود داشتن، می‌توانست‌مطلقی همه چیز را مطیع کند و‌معمولی نفس زندگان را ببرد، چیزی مطلق.
گالانت با‌سختی درماندگی دهانش‌خراش را باز کرد.
«چـ-چی از جونم می‌خوای؟»
«هان؟»
حالتی عجیب‌احمقی در چهره‌برش ته‌سان پدیدار شد.
«یه چیزی‌سختی هست که‌خراش می‌خوام ازت بپرسم.»
«چـ-چی می‌خوای‌هزارتو بدونی؟ همه‌چی‌سختی رو جواب می‌دم.»
گالانت با‌فکر چهره‌ای مملو از‌همچین ترس صحبت کرد.
به نظر می‌رسید آماده است‌مطلقی حتی چیزهایی را که پرسیده‌نبود نشده بود هم لو بدهد.
«این دیگه چیه؟»
این مهارتی نبود‌هستن که بتواند به‌خراش صورت غیرفعال عمل کند.
این مهارتی بود که باید مهر‌هاله‌ای و موم می‌شد چون واقعاً داشت‌سلاح‌هایی او را تا حد مرگ خفه می‌کرد.
اما گالانت که تا پیش از‌مگر این ساکت بود، با حس کردن چیزی‌جلوی متفاوت، ناامیدانه سعی در صحبت کردن داشت.
«می‌تونم برای‌سختی این منظور‌خراش ازش استفاده کنم؟»
ته‌سان دهان باز کرد.
«هر چی‌فکر در مورد هاله‌همچین می‌دونی بهم بگو.»
با تقویت‌احمقی ناشی از مهارت،مطلقی سطحش ارتقا یافت.