چپتر 515: بازگشت هشتم، زمین (۳)
0صدایی آرام در فضا پیچید.
جو سنگین و سرد شد.
چهره‌ی نگهبانان از‌اگه خشم و نارضایتی‌دارم در هم رفت.
«ما... ضعیفیم؟»
«نه اینکه‌دارم ضعیف باشین.ذره‌ای نه واقعاً.»
«ولی فقط یه ذره.»
«به نظر نمیاد اون‌قدر قوی باشیم‌دارم که بتونیم دنیا رو نجات بدیم.نمی‌شد واقعاً ما دنیا رو نجات دادیم؟»
«چطور جرأت‌همچین می‌کنی! با این‌حتی تکبر حرف می‌زنی!»
یکی از نگهبانان که‌ذره‌ای دیگر تاب تحمل نداشت،نمی‌شد با تندی فریاد زد.
سلاحی در‌خونین دستانش به‌ادب سختی فشرده می‌شد.
آملیا غرولند کرد:اگه «خب که چی‌دارم اگه همچین حسی دارم؟»
حتی ذره‌ای‌همچین تنش در‌دارم چهره‌اش دیده نمی‌شد.
آکراسیان به سختی تلاش کرد‌تنش احساساتش را سرکوب کند و‌تلاش گوشه لبش را کج کرد.
«...قوی.»
«در حد متوسط‌اگه قوی. البته بعضی‌ها‌دارم هستن که واقعاً هیولان.»
«ولی شماها مثل قورباغه‌ی ته‌حتی چاه می‌مونین. تهش حتی نمی‌تونین‌نمی‌شد این دنیای کوچیک رو نجات بدین.»
«خب...»
آملیا شانه‌ای بالا انداخت.
حقیقت بود،کرد پس جای‌همچین بحثی وجود نداشت.
«ولی این دلیل‌حسی نمی‌شه که شماها‌ذره‌ای هم قوی باشین.»
«تو.»
در آن لحظه،درگیرد قصد کشتن فضا‌لازمه را پر کرد.
تنش چنان تیز و برنده‌حسی بود که گویی هر لحظه‌چهره‌اش ممکن بود نبردی خونین درگیرد.
«ادب کردن لازمه.»
لحظه‌ای که آکراسیان خواست‌ذره‌ای شمشیرش را بیرون بکشد،نمی‌شد آملیا با خونسردی نظاره‌گر بود.
اما شمشیری بیرون نیامد.
ته‌سان بی‌صدا ظاهر شده‌همچین بود و تمام مدت‌ذره‌ای آن‌ها را تماشا می‌کرد.
«آه، ته‌سان.»
«ک-کانگ ته‌سان...»
ته‌سان بی‌خونین هیچ کلامی به‌کردن آکراسیان خیره شد.
با دیدن آن نگاه‌همچین تهی از احساس، عرق‌ذره‌ای سرد بر پیشانی آکراسیان نشست.
ته‌سان لحظه‌ای در‌حسی سکوت ایستاد و‌ذره‌ای سپس دوباره دور شد.
آکراسیان به زحمت‌حتی توانست هیجان و‌چهره‌اش ترسش را کنترل کند.
«خطرناک بود.»
ارباب آن‌ها‌کرد یک موجود‌همچین متعالی بود.
اگر خودسرانه حمله می‌کرد،دارم خشم آن موجود متعالی‌چهره‌اش می‌توانست بر سرشان فرود آید.
آکراسیان خونسردی‌اش را بازیافت.
«هر چی دلت می‌خواد بگو. به هر حال، شماها‌شمشیرش هنوز نتونستین حتی این دنیای فسقلی رو نجات بدین.بی‌صدا در حالی که ما دنیاهای بی‌شماری رو نجات دادیم.»
این حقیقتی انکارناپذیر بود.
آملیا هم‌همچین چیزی در‌دارم پاسخ نگفت.
او فقط‌دارم در درونش‌ذره‌ای احساس تردید می‌کرد.
«...پس این‌طور.»
سری تکان داد،اگه گویی خودش به‌دارم نتیجه‌ای رسیده بود.
آکراسیان لبانش را به لبخندی‌حتی کج کرد، با این تصور‌نمی‌شد که او عقب نشسته است.
«واقعاً فکر می‌کنی تجربه و‌تنش دانش تو از ما برتره؟ اون‌قدرها‌احساساتش هم احمق نیستی. خوب فکر کن.»
سکوت بر فضا حاکم شد.
نتیجه‌گیری بدون‌همچین دشواری زیادی‌دارم حاصل شد.
بازیکنان زمین تصمیم‌حتی گرفتند از حرف‌های‌چهره‌اش نگهبانان پیروی کنند.
این امری طبیعی بود.
نگهبانان موفق شده بودند‌همچین دنیاهای بسیاری را از‌ذره‌ای چنگال خدایان برتر حفظ کنند.
در مقابل،همچین بازیکنان چنین‌دارم کاری نکرده بودند.
تفاوت در دستاوردهای خالص‌ذره‌ای آشکار بود، بنابراین نمی‌توانستند لجوجانه‌آکراسیان از پیروی سر باز زنند.
تصمیم کلی‌خونین بر اطاعت‌ادب از نگهبانان شد.
با این حال، یک نگرانی احتمالی وجود‌حتی داشت؛ کسانی که قدم به لایه‌های عمیق‌تلاش گذاشته بودند، مانند آملیا و لی ته‌یئون.
ممکن بود آن‌ها طغیان کنند.
آملیا پیش از این‌ذره‌ای هم نشان داده بود که‌آکراسیان اعتماد چندانی به نگهبانان ندارد.
اما در کمال‌درگیرد تعجب همگان، هیچ‌لازمه مقاومتی صورت نگرفت.
لی ته‌یئون با آرامش‌همچین گفت: «برام مهم نیست. فقط‌تنش راحت باشین و برین. خوبه.»
«هر کاری می‌خواین بکنین.»
آملیا هم‌دارم بی‌علاقه به‌ذره‌ای نظر می‌رسید.
«...مطمئنین؟ ما‌خونین قراره از دستورات‌کردن اونا پیروی کنیم.»
«به هر حال قرار نیست‌حسی بجنگیم. پس برام مهم نیست. البته،دیده من قصد ندارم ازشون اطاعت کنم.»
«چی گفتی؟»
«ارباب من ته‌سانه.»
آملیا بدون‌خونین هیچ شرمی‌ادب سخن گفت.
او تنها رسول ته‌سان بود.
او روحش را به‌دارم ته‌سان تقدیم کرده بود؛ تمام‌دیده وجودش متعلق به ته‌سان بود.
«فقط ته‌سان‌دارم می‌تونه به‌ذره‌ای من دستور بده.»
موجودات دیگر‌خونین برایش هیچ‌ادب معنایی نداشتند.
هیچ‌کس نمی‌توانست‌کرد او را‌همچین محدود کند.
«کیم هوی‌یئون یا الیور، شماها اطاعت می‌کنین‌تنش چون ته‌سان مستقیماً شما رو به عنوان‌سرکوب نماینده منصوب کرده... ولی نه اونای دیگه رو.»
«اشکالی نداره؟دارم اگه درگیری‌ذره‌ای پیش بیاد...»
«چرا باید پیش بیاد؟»
نگرش آن‌ها کاملاً‌اگه بی‌تفاوت بود، انگار‌دارم هیچ مشکلی وجود نداشت.
لی ته‌یئون هم تفاوتی نداشت.
آرامش آن‌ها حیرت‌انگیز‌حتی بود، اما فعلاً‌چهره‌اش نتیجه‌گیری انجام شده بود.
نگهبانان شروع‌خونین به کنترل و‌کردن مدیریت بازیکنان کردند.
با وجود میلیاردها نفر، کار در ابتدا‌حتی دشوار بود، اما با کمک کیم هوی‌یئون،تلاش به زودی کنترل اوضاع را در دست گرفتند.
و آن‌ها عزیمت کردند.
به سوی گرینلند.
به سمت شکافی در آسمان.
بار دیگر، هیولاها‌اگه ظاهر شدند تا‌دارم سد راهشان شوند.
[غرشششش!]
[خررررر!]
هیولای ۴۸۸۸۱ ظاهر شد.
هیولای ۹۷۷۴۵ ظاهر شد.
هیولای ۳۲۳۱۹ ظاهر شد.
هیولای ۴۷۵۱۵ ظاهر شد.
هزاران هیولا‌کرد مستقیماً به‌همچین سمتشان یورش بردند.
آکراسیان سلاحش‌نظاره‌گر را فشرد،شمشیری گویی منتظر بود.
«تماشا کنین، نادان‌ها.»
با تکبر‌چهره‌اش و غرور‌نمی‌شد سخن گفت.
«این قدرت واقعی ماست.»
نگهبانان به جلو یورش بردند.
آن‌ها با سرعتی‌خونین باورنکردنی با هزاران‌کردن هیولا برخورد کردند.
بوم!
هیولاها در‌کرد هم دریده شدند‌حسی و محو گشتند.
«هاهاها!»
یکی از نگهبانان با خنده‌ای از‌کردن ته دل، تبرش را می‌چرخاند و‌بکشد هیولاها را می‌شکافت و له می‌کرد.
صدای وزوز مانندی پیچید؛نمی‌شد هیولایی از تبر جاخالی داد‌کند و بازوی نگهبان را گرفت.
«هوم!»
نگهبان با خشونت‌اما هل داد و هیولا‌بی‌صدا را به پرواز درآورد.
کراک!
آن‌ها متوقف نشدند.
در یک چشم‌اگه بر هم زدن،دارم هیولاها پاکسازی شدند.
به زودی، نگهبانان دستانشان‌شمشیری را با چهره‌هایی راضی‌ظاهر و پیروزمندانه بالا بردند.
«هوووو!»
فریادهای پیروزی طنین‌انداز شد.
آکراسیان با‌کرد غرور به مردم‌حسی زمین نگاه کرد.
«این قدرت ماست!»
پاسخی نیامد.
نگاه‌های بسیاری که‌دیده پر از شرمساری‌تلاش بود، حس می‌شد.
آکراسیان که فکر می‌کرد‌همچین آن‌ها از قدرت نگهبانان شوکه‌تنش شده‌اند، دوباره با افتخار گفت:
«ما دنیا رو‌اما نجات دادیم. منطقیه که‌بی‌صدا همچین قدرتی داشته باشیم.»
آکراسیان که حس خوبی داشت،ادب طوری که انگار می‌خواست تشویقشان‌شمشیرش کند تا خجالت نکشند، گفت:
«خب، این هیولاها واقعاً قوین. بدون‌تلاش کمک متعالی، احتمالاً تا الان نمی‌تونستیم‌متوسط از پسشون بربیایم. خیلی تلاش کردیم.»
باز هم پاسخی نیامد.
دلیلش ساده بود.
آن‌ها از‌نبردی قدرت نگهبانان‌درگیرد شگفت‌زده نشده بودند.
«چرا فقط رتبه بی؟»
آن‌ها انتظار صدها، شاید هزاران‌حسی هیولای رتبه آ را داشتند، اما‌دیده فقط رتبه بی در کار بود.
آن‌ها حتی همین حالا‌شمشیری هم می‌توانستند به راحتی‌ظاهر از پس آن‌ها برآیند.
عجیب‌تر این بود که نگهبانانی که دنیا‌لازمه را نجات داده بودند، تنها با شکست دادن‌اما هیولاهایی با چنین سطح پایینی به خود می‌بالیدند.
مردم احساس گسستگی می‌کردند، مثل شنیدن‌تلاش اینکه بزرگترین جنگجو، سگ‌های ولگرد را‌متوسط به عنوان ترسناک‌ترین دشمنش معرفی کند.
البته، مشکلی نبود.
هیولاها در نهایت از بین‌نیامد رفته بودند و به لطف‌تمام نگهبانان، آن‌ها مجبور به جنگیدن نشدند.
بدون هیچ‌نبردی خسارتی، ضرری‌درگیرد نکرده بودند.
دلیل واقعی برای‌دیده زیر سوال بردن‌تلاش اوضاع وجود نداشت.
فعلاً اوضاع همان‌طور‌اگه باقی ماند، اما‌دارم کیم هوی‌یئون نگران شد.
آن‌ها هیچ‌نظاره‌گر چیز درباره‌شمشیری نگهبانان نمی‌دانستند.
تنها می‌دانستند که نگهبانان دنیاهای زیادی‌کردن را نجات داده‌اند، اما هیچ چیز‌بکشد درباره هویت یا ماهیت آن‌ها نمی‌دانستند.
آیا می‌توانستند‌چهره‌اش برای تصمیم‌گیری به‌آکراسیان آن‌ها اعتماد کنند؟
به عنوان نماینده ته‌سان‌همچین که فرماندهی بسیاری را بر‌تنش عهده داشت، نمی‌توانست نگران نباشد.
در نهایت،نظاره‌گر او به سراغ‌نیامد کانگ ته‌سان رفت.
«نظرت چیه؟»
او نگرانی‌هایش‌چهره‌اش را با ته‌سان‌آکراسیان در میان گذاشت.
ته‌سان پاسخ داد:
«هر کاری دلت می‌خواد بکن.»
«ها؟»
«قصد ندارم تو‌دیده مشکل تو و‌تلاش نگهبان‌ها دخالت کنم.»
این تنها‌کرد نزاعی حقیر‌همچین میان فانیان بود.
نه همچون هیولاها تهدیدی مرگبار به شمار می‌رفت،ظاهر نه جان‌های بی‌شماری را به خطر می‌انداخت، و‌هیچ نه فراتر از توان آنان برای چاره‌جویی بود.
«نباید بیش از حد به من تکیه کنین. البته که‌شمشیرش مجبورین... چون بدون من زنده نمی‌مونین. اما اگه تمام تصمیم‌گیری‌هاتون رو‌شده به من بسپارین، دیگه بدون من از پس هیچ کاری برنمیاین.»
«این...»
کیم هوی‌یئون‌کرد زبانش بند‌همچین آمده بود.
حرف‌های ته‌سان اشتباه نبود.
نگهبانان و مشکلاتشان چیزی‌درگیرد بود که بدون کمک‌لحظه‌ای ته‌سان هم حل‌وفصل می‌شد.
او که به درخواست‌نمی‌شد کمک عادت کرده بود،سرکوب با احتیاط لب گشود.
«دیگه باید‌کرد روی پای‌همچین خودتون بایستین.»
بیش از هر‌اما چیز، در اینجا نیازی‌بی‌صدا به کمک ته‌سان نبود.
«منم کارای خودمو دارم.»
«کارای خودت؟»
«می‌خوام برم‌کرد جلوتر اوضاع‌همچین رو بررسی کنم.»
ته‌سان بشکن زد.
با شکافتن‌نبردی باد، مینروا‌درگیرد ظاهر شد.
«اه. یه کم‌دیده زیادی طول نکشید تا‌احساساتش دوباره همدیگه رو ببینیم؟»
«شرمنده. ولی نیازی نبود بیای.»
دشمنانی که ته‌سان اکنون با آن‌ها روبرو‌بی‌صدا می‌شد، همگی کسانی بودند که از توان مینروا‌کانگ خارج بودند، بنابراین نیازی به احضار او نبود.
«مینروا. وقتی می‌خوان از‌درگیرد دریا رد بشن، مسیر‌لحظه‌ای رو براشون باز کن.»
«حله!»
ته‌سان از جا برخاست.
کیم هوی‌یئون با عجله گفت:
«ام... ته‌سان؟»
«اگه چیزی رو‌دیده نمی‌دونستی، از دیانا‌تلاش بپرس. خودت حلش کن.»
با این‌کرد کلمات، ته‌سان‌همچین ناپدید شد.
کیم هوی‌یئون‌نظاره‌گر مات‌ومبهوت به آسمان‌نیامد خالی خیره ماند.
ته‌سان رفته بود.
به‌زودی خبر پخش شد.
تشویش بر دل‌ها افتاد.
حقیقتِ رفتنِ تکیه‌گاه‌خونین مطلقشان، آنان را‌کردن در وحشت فرو برد.
کیم هوی‌یئون‌چهره‌اش مذبوحانه تلاش‌نمی‌شد می‌کرد آرامشان کند.
ته‌سان رفته‌کرد بود تا به‌حسی کارهایش سامان دهد.
او در مقصد منتظرشان می‌ماند.
سردرگمی مردم آرام‌آرام فروکش کرد.
اما پس از آگاهی‌نمی‌شد از رفتن ته‌سان، نگهبانان ذات‌کند حقیقی خود را آشکار کردند.
شب فرا رسیده بود.
مردم در پی مکانی برای‌نیامد استراحت و آسودن بودند که‌تمام ناگهان، نگهبانان سد راهشان شدند.
«ایست.»
آکراسیان در‌چهره‌اش برابر مردم لب‌آکراسیان به سخن گشود.
«از امروز، تجمع و خوابیدن‌حسی بدون اجازه ممنوعه. هر کس موقع‌دیده خواب باید از بقیه فاصله بگیره.»
«ها؟»
«نظم و انضباط نباید‌درگیرد بهم بخوره. اگه همچین‌لحظه‌ای اتفاقی بیفته، اینو یادتون باشه.»
«این دیگه چه صیغه‌ایه...»
مردم گیج شده بودند.
قوانین هیچ معنایی نداشت.
آکراسیان اخم کرد.
«دارین از قوانینی‌دیده که من تعیین‌تلاش کردم سرپیچی می‌کنین؟»
با صدایی شوم، آکراسیان شمشیرش را‌دارم بیرون کشید و مردم، گرچه غرولند‌نمی‌شد می‌کردند، اما از دستوراتش اطاعت کردند.
تا اینجا قابل‌تحمل بود.
کمی دردسر‌نبردی داشت، اما‌درگیرد مشکل بزرگی نبود.
ولی به‌تدریج،چهره‌اش قوانین آکراسیان‌نمی‌شد بیشتر شد.
«وقتی با‌کرد هیولاها می‌جنگین،همچین سروصدا نکنین.»
«ما به کسایی‌اما نیاز داریم که غذامون‌بی‌صدا رو سرو کنن. بیاریدشون.»
«کسایی رو‌نبردی می‌خوایم که‌درگیرد بدنمون رو بشورن.»
این‌ها کسانی بودند‌دیده که برای کمک‌تلاش به زمین آمده بودند.
با آن‌ها مهربان بودند‌همچین و گذشت‌های زیادی کردند، اما‌تنش کار داشت از حد می‌گذشت.
گویی اشراف‌زادگانی بودند که‌شمشیری به خدمتکاران خود فرمان می‌دادند‌شده و سلسله‌مراتبی خشک بنا می‌کردند.
شکایت‌های مردم‌نبردی یکی‌یکی روی‌درگیرد هم انباشته شد.
«این دیگه چه وضعیه؟»
«هرچقدر هم بگن‌اگه اومدن کمک کنن،دارم واقعاً این کارا درسته؟»
شکایت‌ها به گوش کیم‌شمشیری هوی‌یئون، که رهبری‌شان را‌ظاهر بر عهده داشت، رسید.
سرانجام، او‌نبردی به سراغ‌درگیرد دیانا رفت.
«بانو دیانا‌چهره‌اش در مورد‌نمی‌شد اونا چیزی می‌دونه؟»
«بله، می‌دونم.»
دیانا دانسته‌هایش‌نظاره‌گر را به‌شمشیری اشتراک گذاشت.
آنان کسانی بودند که‌درگیرد دنیاها را از تهدید‌لحظه‌ای خدایان برتر نجات داده بودند.
آنان آمده بودند‌دیده تا دنیای او‌تلاش را نیز نجات دهند.
«ولی دنیای من دنیایی نبود‌حسی که به دست خدایان برتر‌چهره‌اش نابود بشه. این سوءتفاهم اونا بود.»
دیانا لبخند غمگینی زد.
«با این حال... گفتن می‌تونن دنیامون رو نجات بدن. زمانی که همه‌بکشد ناامید بودن، امید به زنده موندن جوونه زد. مردم با خوشحالی هرچی‌آن‌ها که اونا می‌خواستن بهشون دادن: غذا، نوشیدنی، طلا و جواهر، و حتی زن‌ها.»
«پس دنیای شاهزاده‌خانم نابود نشد؟»
«نه.»
دیانا با آرامش پاسخ داد:
«دنیای من نابود شد.»
«ها؟»
مردمک چشمان‌کرد کیم هوی‌یئون‌همچین گشاد شد.
با توجه به‌اما شنیده‌هایش، دلیلی برای‌ته‌سان این اتفاق وجود نداشت.
«دلیل نابودیش ساده‌ست.»
بلدینگکیا با چهره‌ای تحقیرآمیز گفت:
«وقتی دنیا داشت با سرعت به سمت تباهی می‌رفت،تنش اونایی که از همه‌چیز لذت برده بودن گذاشتن رفتن و‌لبش گفتن دنیایی که خدایان برتر توش نباشن، به دردشون نمی‌خوره.»
«و-ولی اونا‌نظاره‌گر گفتن می‌تونن‌شمشیری نجاتش بدن...»
«گفتن ممکنه، ولی هیچ‌وقت قول ندادن که حتماً این کارو‌شمشیرش می‌کنن. پوزخند زدن و رفتن. برای من مهم نبود دنیا نابود‌شده بشه یا نه، واسه همین شکایتی نکردم، ولی اونا واقعاً مسخره‌ن.»
کیم هوی‌یئون دهانش را بست.
دیانا به سردی گفت:
«اونا قطعاً آدمای درستکاری‌ن. اقدام برای نجات‌بی‌صدا دنیا کاری نیست که هر کسی بتونه‌می‌کرد انجام بده. ولی آدمای خوبی هم نیستن.»
«اگه درستکار نبودن، شاهزاده‌خانم تا‌ادب الان نابودشون کرده بود. در‌شمشیرش واقع، اون فقط داره تحملشون می‌کنه.»
«می‌فهمم...»
ذهن کیم هوی‌یئون آشفته شد.
دیانا با نگاهی عجیب‌شمشیری به او نگریست و‌ظاهر سرش را کج کرد.
«چی داره اذیتت می‌کنه؟»
«ها؟»
«لازم نیست‌کرد نگران این‌همچین موضوع باشی.»
«ولی اونا اومدن به‌شمشیری ما کمک کنن. پس حداقل‌شده باید به حرفشون گوش بدیم...»
«نه.»
دیانا حرف‌چهره‌اش کیم هوی‌یئون‌نمی‌شد را قطع کرد.
«لازم نیست‌کرد به حرف‌همچین نگهبانان گوش بدین.»
«ها؟»
«آه، تعجب کرده بودم چرا. به‌کردن نظر میاد آملیا و لی ته‌یئون‌بکشد می‌دونن، ولی کیم هوی‌یئون خبر نداره.»
«منظورت چیه...»
«تنها دلیلی که ما قبلاً بهشون اعتماد کردیم و باهاشون‌چهره‌اش خوب رفتار کردیم، این بود که اونا خیلی از ما قوی‌تر‌البته بودن و قدرت نجات دنیا رو داشتن. ولی شما این‌طور نیستین.»
«... داری میگی که...»
«چرا باید از کسایی پیروی‌ادب کنین که از خودتون ضعیف‌ترن؟شمشیرش اونا هیچ ارزشی براتون ندارن.»
دیانا این‌چهره‌اش سؤال را با‌آکراسیان معصومیتی غیرقابل‌درک پرسید.
♦
«حوصلم سر رفته.»
یکی از نگهبانان غرولند کرد.
هیولاها ظاهر‌چهره‌اش می‌شدند، اما‌نمی‌شد تهدید بزرگی نبودند.
در این صورت، تنها چیزی که‌دارم می‌ماند سرگرمی بود — اما همه‌چیز‌نمی‌شد نابود شده و هیچ نمانده بود.
«هوم...»
لب‌هایش را لیسید.
بسیاری از‌چهره‌اش مردم زمین‌نمی‌شد از مقابلش می‌گذشتند.
نگهبان پس از‌اگه نگاهی گذرا به‌دارم آن‌ها، حرکت کرد.
«هوی تو. بیا اینجا.»
او بازوی زنی را‌درگیرد گرفت. زن با تردید‌لحظه‌ای به خودش اشاره کرد.
«من؟»
«آره.»
در حالی که زن‌شمشیری را به جایی خلوت‌تر‌ظاهر می‌برد، با تکبر گفت:
«ما داریم شما رو‌درگیرد نجات میدیم. از این دنیای‌خواست رو به مرگ محافظت می‌کنیم.»
«خب... که چی؟»
«پس طبیعی نیست‌اگه که یه پاداش‌دارم مناسب بهمون بدی؟»
طمع به‌وضوح‌نظاره‌گر در چهره‌شمشیری نگهبان موج می‌زد.
«آها.»
زن طوری سر تکان‌نمی‌شد داد که انگار منظور‌سرکوب او را فهمیده است.
«نه.»
«... چی؟»
چهره مرد در هم رفت.
«نه یعنی نه.»
«حالیت نیست، ها؟»
نگهبان مشتش را بالا برد.
قصد داشت اول‌خونین تهدیدش کند، سپس‌کردن به زور وادارش سازد.
«چه دردسری.»
اما زن — لی‌همچین ته‌یئون — هیچ تنشی‌ذره‌ای از خود نشان نداد.
فقط کلافه به نظر می‌رسید.
لی ته‌یئون‌نبردی دستش را‌درگیرد تکان داد.
کراک!
هم‌زمان، نگهبان‌کرد به دیوار‌همچین کوبیده شد.
و آن‌گاه.
ته‌سان پیش از‌دیده آن به زیر‌تلاش شکاف رسیده بود.
«هوم.»
شکافی عظیم‌نظاره‌گر آسمان را‌شمشیری دریده بود.
بی‌شک اندک‌اندک وسیع‌تر می‌شد.
و قدرت عظیمی‌دیده که از آن‌سوی‌تلاش آن حس می‌شد.
‘دروازه‌بان.’
کسی که‌نظاره‌گر از شکاف‌شمشیری محافظت می‌کند.
ته‌سان زیر لب زمزمه کرد:
«این دفعه، نوبت اونه؟»