چپتر 25: طبقه ۲، مدفون. روح یک قهرمان (۱۰)
0[کانگ ته‌سان‌طبیعی [تنها]: توضیح تک‌تک‌شون‌واقع دردسره، پس بیخیال.
فقط گوش کنین.]
ته‌سان توضیحاتش را آغاز کرد.
[کانگ ته‌سان [تنها]: فقط در‌همین مورد مهارت‌هایی بهتون می‌گم که‌درده می‌تونین با تلاش به دستشون بیارین.
لی ته‌یئون‌طبیعی و کانگ جون‌هیوک‌واقع باید منظورمو بفهمن.]
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: بله.]
بینش، که تنها‌حیات با درک ذات‌طور اشیاء به دست می‌آمد.
خونسردی، که تنها‌اشاره با حفظ ذهنی‌بعدش تزلزل‌ناپذیر حاصل می‌شد.
تقویت حواس، که‌می‌توانستند نیازمند تیز نگه‌اکثر داشتن حواس بود.
همه این‌ها تنها‌طبیعی با استعداد ذاتی‌واقع قابل دستیابی بودند.
به نوعی، استعداد‌حیات تحت نام مهارت‌طور خود را نشان می‌داد.
این‌ها مهارت‌هایی بودند که نمی‌شد‌همین صرفاً با آموزش یاد گرفت،درده بلکه باید شخصاً کسب می‌شدند.
ته‌سان قصد داشت درباره مهارت‌هایی بگوید‌اکثر که حتی یک فرد معمولی هم با‌آسون‌ترین تلاش کافی می‌توانست به آن‌ها دست یابد.
[کانگ ته‌سان [تنها]: اول از همه، فرض‌اکثر رو بر این می‌ذارم که همه مهارت مقاومت‌گرفتن در برابر بیماری رو دارن، پس ازش می‌گذرم.]
غذای اضطراری برای بازیکنی‌بهبود در طبقه اول گران‌تر از‌کنند آن بود که بتواند بخرد.
تا زمانی که بتوانند‌می‌کردند مشعل بخرند، چاره‌ای جز‌گرفتن خوردن گوشت خام نداشتند.
در این فرآیند، دچار‌کنند مسمومیت غذایی می‌شدند و‌حالت در چشمه حیات بهبود می‌یافتند.
به طور طبیعی، آن‌ها‌می‌توانستند می‌توانستند مقاومت در برابر‌بازیکنان بیماری را کسب کنند.
در واقع، اکثر مهارت‌هایی که بازیکنان‌طور حالت تنها به آن اشاره می‌کردند،بازیکنان همین مقاومت در برابر بیماری بود.
[کانگ ته‌سان‌حالت [تنها]: بعدش، آسون‌ترین‌همین مهارت برای گرفتن.
کاهش درده.]
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: اوه.
خوب به نظر میاد.]
انتظار و‌حالت اشتیاق در تالارهای‌همین گفتگو موج زد.
همه آن‌ها انسان‌های‌می‌توانستند مدرنی بودند، شکننده و‌بازیکنان ضعیف در برابر درد.
مهارتی که‌طور می‌توانست درد‌می‌توانستند را کاهش دهد.
به‌شدت وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسید.
[کانگ ته‌سان [تنها]: همتون یکی‌همین دو تا مهارت گرفتین، پس‌درده باید شرایط گرفتن‌شون رو بدونین.]
[کانگ جون‌هیوک‌طبیعی [تنها]: بازسازی اثر‌واقع مهارت تا حدودی.
این‌قدرشو می‌دونم. ......
هان؟]
همان‌طور که صحبت‌اشاره می‌کرد، کانگ جون‌هیوک‌بعدش متوجه چیزی شد.
ته‌سان با خونسردی پست گذاشت.
[کانگ ته‌سان‌طور [تنها]: همون‌طور که‌کنند گفتی، روشش ساده‌ست.
فقط باید دردو تحمل کنین.]
[لی ته‌یئون [تنها]:اشاره آسون‌تر از اون‌بعدش چیزیه که فکر می‌کردم.
باید بذارم‌طبیعی یه موش‌کنند بزرگ گازم بگیره؟]
[کانگ ته‌سان‌طور [تنها]: فکر‌می‌توانستند می‌کنی همین کافیه؟]
حمله موش‌چشمه بزرگ بیشتر شبیه‌می‌یافتند نیش زدن بود.
قضاوت هزارتو آن‌اشاره را به عنوان‌بعدش درد در نظر نمی‌گرفت.
[کانگ جون‌هیوک‌طبیعی [تنها]: پس‌کنند چطوری بگیریمش؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]:طبیعی یه چاقو فرو‌واقع کنین تو دستتون.]
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: ......
چی؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]: همتون‌کنند شمشیر زنگ‌زده دارین، نه؟ تا‌اشاره ته فرو کنین تو دستتون.
برای اینکه قضاوت سیستم درست‌کنند کار کنه باید به استخون‌اشاره برسه، پس نترسین و شل‌بازی درنیارین.]
تنها هیولای موجود‌حیات در طبقه اول،طور موش بزرگ بود.
اگر درباره اتاق‌های مخفی به آن‌ها‌بعدش می‌گفت، فقط کسانی که می‌خواستند بمیرند به‌نظر آنجا می‌رفتند، پس این تنها راه بود.
[کانگ ته‌سان‌طبیعی [تنها]: چرا‌کنند هیچ‌کس حرف نمی‌زنه؟]
تالارهای گفتگو که تا همین‌کنند لحظه پر از سر و‌اشاره صدا بود، در سکوت فرو رفت.
[لی ته‌یئون [تنها]: ......
داری بهمون می‌گی‌اشاره با چاقو به‌بعدش خودمون زخم بزنیم؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]: آره.
قطعاً تا استخون.
چشمه حیات‌چشمه همین بغله،بهبود مشکل چیه؟]
مهم نبود چقدر‌اشاره درد داشته باشد،بعدش آن‌ها می‌توانستند بهبود یابند.
ته‌سان فکر‌طبیعی می‌کرد مشکلی‌کنند وجود ندارد.
[کانگ ته‌سان [تنها]: اگه با اون وضعیت با یه موش بزرگ‌می‌کردند بجنگین، یه مهارت به اسم اراده تزلزل‌ناپذیر هم می‌گیرین که اجازه‌انتظار می‌ده آسیب‌ها رو نادیده بگیرین و بجنگین، پس حتماً انجامش بدین.]
سکوت دوباره حکم‌فرما شد.
بعد از مدتی‌اشاره طولانی، کانگ جون‌هیوک‌بعدش به سختی توانست بپرسد.
[کانگ جون‌هیوک‌طبیعی [تنها]: چقدر‌کنند باید تحملش کنیم؟]
[کانگ ته‌سان‌طور [تنها]: حدود‌می‌توانستند ۱ دقیقه؟]
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: ......
واو.]
این تعجبی بود‌می‌توانستند که معانی بی‌شماری‌اکثر در خود داشت.
این واکنشی بود که‌می‌توانستند ته‌سان انتظارش را داشت، پس‌حالت به پست گذاشتن ادامه داد.
[کانگ ته‌سان [تنها]: ادامه می‌دم.
مهارت بعدی‌حالت بدون نفس‌می‌کردند نام داره.
برین تو چشمه‌می‌توانستند حیات و نفستون‌اکثر رو حبس کنین.
اگه تا وقتی که‌می‌توانستند به لبه مرگ برسین‌بازیکنان صبر کنین، می‌تونین بگیرینش.
بعد از اینکه اونو گرفتین، از مهارت استفاده‌می‌توانستند کنین و شمشیرتون رو تا حد توانتون تاب‌همین بدین تا حمله بدون نفس رو به دست بیارین.
مهارت خیلی مفیدیه که تو‌همین تنفس بهتون آزادی عمل می‌ده،درده پس خوبه که یادش بگیرین.]
[لی ته‌یئون‌طبیعی [تنها]: تا‌کنند لبه مرگ؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]:طبیعی خط مرگ رو‌واقع چطوری یاد گرفتی؟]
[لی ته‌یئون [تنها]: داشتم تو‌می‌یافتند یه راهرو می‌جنگیدم که یهو‌واقع دو تا موش بزرگ پریدن بیرون.
به محض‌حالت اینکه دیدمشون‌می‌کردند فرار کردم.
وقتی با ۲ تا‌کنند سلامتی رسیدم به چشمه‌حالت حیات، مهارت رو گرفتم.]
[کانگ ته‌سان‌طور [تنها]: یه‌می‌توانستند همچین حسیه.
احتمالاً بدون نفس‌حیات و خط مرگ‌طور رو هم‌زمان می‌گیرین.]
[لی ته‌یئون [تنها]: آه.......]
لی ته‌یئون با درک‌کنند اینکه این واقعاً یک بحران‌اشاره مرگبار است، دهانش را بست.
[مون جه‌سونگ [تنها]: ......
چیز دیگه‌ای هم هست؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]: یه مهارت به اسم پایداری هست‌کاهش که آسیبی که منجر به مرگ میشه رو خنثی‌گفتگو می‌کنه و برای چند ثانیه در برابر آسیب ایمنتون می‌کنه.]
فقط از روی توضیحاتش‌کنند مشخص بود که مهارتی‌حالت با عملکرد قابل توجه است.
اما تالارهای گفتگو ساکت بودند.
لی ته‌یئون طوری‌حیات پرسید که انگار‌طور تسلیم شده بود.
[لی ته‌یئون [تنها]:اشاره اون یکی رو‌بعدش چطوری باید گرفت؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]: با ۱ سلامتی‌اکثر باقی‌مونده، فقط کافیه حدود سی بار‌بعدش حمله یه موش بزرگ رو دفاع کنین.
اون‌وقت می‌تونین بگیرینش.
به عنوان جایزه،حیات یه مهارت به اسم‌طبیعی دفاع رو هم می‌گیرین.
قماریه که ارزششو داره.]
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: هه.]
[مون جه‌سونگ [تنها]: ......
دروغ که نمی‌گی؟]
[پارک چان‌وونگ [تنها]: هر چقدر هم‌بعدش سخت باشه، واقعاً لازمه برای یه‌خوب مهارت تا این حد پیش رفت؟]
اعتماد، ایمان و شادی اولیه‌واقع بدون هیچ ردی ناپدید شده بود‌همین و تنها ناباوری باقی مانده بود.
ته‌سان پست‌هایی را‌طبیعی که ظاهر می‌شدند با‌اکثر چهره‌ای بی‌تفاوت بررسی کرد.
[کانگ ته‌سان [تنها]:حیات هیچ قصدی ندارم‌طور مجبورتون کنم یادشون بگیرین.
دلیلی برای این کار ندارم.
انتخاب با خودتونه.]
[مون جه‌سونگ‌طور [تنها]: مـ...می‌توانستند من نمی‌تونم.
آخه کی می‌تونه‌حیات همچین کار دیوانه‌واری‌طور رو انجام بده؟]
[کیم یوهان [تنها]: منم همین‌طور.
مهم نیست چقدر به‌کنند مهارت نیاز داشته باشم،حالت فکر نمی‌کنم راهش این باشه.]
اکثریت واکنش‌ها‌طور رد کردن‌می‌توانستند موضوع بود.
آن‌ها نمی‌توانستند این واقعیت را بپذیرند‌طور که برای به دست آوردن یک‌بازیکنان مهارت باید تا این حد پیش بروند.
و این واکنشی‌اشاره بود که ته‌سان‌بعدش انتظارش را داشت.
آن‌ها کسانی بودند‌می‌توانستند که در عصر‌اکثر مدرن زندگی کرده بودند.
جنگ داستانی از‌طبیعی تاریخ بود و قحطی‌اکثر اتفاقی در کشوری دوردست.
آن‌ها حتی یک بار هم‌می‌یافتند در زندگی‌شان جان خود را‌واقع برای چیزی به خطر نینداخته بودند.
حتی اگر ناگهان به‌می‌کردند داخل هزارتو پرتاب می‌شدند،گرفتن ماهیت بنیادی‌شان تغییر نمی‌کرد.
هیچ‌کس نبود که‌می‌توانستند بخواهد با تحمل درد‌بازیکنان چیزی به دست آورد.
حتی اگر می‌دانستند‌طبیعی که این کار‌واقع جانشان را نجات می‌دهد.
آن‌ها فقط پس‌حیات از تجربه سختی‌طور متوجه آن می‌شدند.
مشکل این بود‌اشاره که تا آن‌بعدش زمان، اکثرشان مرده بودند.
کسانی که قبل‌می‌توانستند از تجربه سختی‌اکثر می‌دانستند، بسیار اندک بودند.
[لی ته‌یئون [تنها]: ......
راه دیگه‌ای نیست؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]: هیچی.]
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: واو.
این دیوانگیه.]
او داشت شکایت‌حیات می‌کرد، اما کلماتش حاوی‌طبیعی عزم و اراده بود.
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: هوف.
با این‌طبیعی حال، باید‌کنند امتحانش کنم.]
[لی ته‌یئون [تنها]: من خیلی‌کنند وقته زندگی کردم، اما هیچ‌وقت‌اشاره فکر نمی‌کردم همچین کاری بکنم.]
[مون جه‌سونگ [تنها]: هی، هی.
جون‌هیوک.
واقعاً می‌خوای‌طبیعی اون کار دیوانه‌وار‌واقع رو انجام بدی؟]
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: پس‌می‌توانستند چیکار کنم؟ اگه یادش‌بازیکنان بگیرم قطعاً کمکم می‌کنه.]
[مون جه‌سونگ [تنها]:حیات می‌دونی که ممکنه‌طور دروغ باشه، نه؟]
[لی ته‌یئون‌حالت [تنها]: آقای ته‌سان؟همین به چه دلیلی؟]
با حرف‌های لی‌می‌توانستند ته‌یئون، مون جه‌سونگ‌اکثر حرفی برای گفتن نداشت.
ته‌سان با گذاشتن‌طبیعی راهنماها خود را‌واقع ثابت کرده بود.
[لی ته‌یئون [تنها]: چرا کسی که خودش انقدر‌می‌توانستند خوب پیش میره باید دروغ بگه؟ من فقط‌همین سعی می‌کنم اول اون مهارت امنه رو یاد بگیرم.]
[بدون نفس‌حالت اون‌قدرها هم خطرناک‌همین نیست، مگه نه؟]
[کانگ ته‌سان [تنها]: اگه‌کنند به محض دیدن پنجره‌حالت سیستم بیای بیرون مشکلی نیست.
ولی باید یکم تقلا‌می‌توانستند کنی، نه؟ غریزه چیزی نیست‌حالت که بشه راحت سرکوبش کرد.]
به استثنای او، حتی جونگ‌گون، تنها کس دیگری‌می‌توانستند که بدون نفس را یاد گرفته بود، فقط‌همین پس از ده‌ها بار تلاش موفق شده بود.
ترس از اینکه اگر‌می‌کردند لحظه‌ای بیشتر دوام بیاورند‌گرفتن خواهند مرد، مسئله‌ای پیش‌پاافتاده نبود.
تنها کسی که می‌توانست به‌سادگی‌واقع آن را تاب بیاورد، کسی‌می‌کردند بود که عقلش پاره‌سنگ برمی‌داشت.
[کانگ جون‌هیوک [تنها]: اه.
باید امتحانش کنم.]
تنها لی ته‌یئون‌اشاره و کانگ جون‌هیوک‌بعدش عزم راسخ نشان دادند.
این هم قابل انتظار بود.
تنها کسانی که‌طبیعی استعداد و روحیه‌واقع مبارزه داشتند پیشرفت می‌کردند.
بقیه در هزارتو می‌پوسیدند.
یا خیلی دیر متوجه‌می‌کردند می‌شدند و آن وقت‌گرفتن تمام تلاششان را می‌کردند.
«امیدوارم حداقل‌طبیعی یکی دو نفرشون‌واقع بتونن انجامش بدن.»
[کانگ ته‌سان‌طور [تنها]: سخت‌می‌توانستند تلاش کنین.
وقتی آماده‌چشمه یادگیری بقیه مهارت‌ها‌می‌یافتند شدین، بهتون می‌گم.]
ته‌سان انجمن‌های گفتگو را بست.
افراد باقی‌مانده احتمالاً با سروصدا‌واقع درباره چیزی ور می‌زدند، اما‌می‌کردند این ربطی به او نداشت.
[تموم شد؟ داشتی چیکار می‌کردی؟]
«فقط چندتا نصیحت ساده.»
او نمی‌دانست انجمن‌های گفتگو‌می‌کردند چیستند، اما حتماً از‌گرفتن کارهای ته‌سان حدس زده بود.
روح غُرغُر کرد.
[داری کار بیهوده‌ای می‌کنی.
اینجا جاییه که هرکی‌بهبود قراره بمیره، می‌میره و هرکی‌کنند قراره زنده بمونه، زنده می‌مونه.]
«با این حال، حتی‌می‌کردند اونایی که لب مرزن‌گرفتن هم شاید بتونن زنده بمونن.»
به همین دلیل‌می‌توانستند بود که چیزهای‌اکثر مختلفی به آن‌ها می‌گفت.
دفعه بعد که‌طبیعی انجمن را باز می‌کرد،اکثر چیزی تغییر کرده بود.
روح ته‌سان را ترغیب کرد.
[کارت تموم شد‌اشاره دیگه، نه؟ بیا‌بعدش بریم، زود باش!]
ته‌سان برخاست، درِ‌می‌توانستند مقابلش را باز کرد‌بازیکنان و به داخل نگریست.
«کیروک.»
«کی‌یک.»
داخل اتاق‌حالت چهار گابلین‌می‌کردند حضور داشتند.
و درست همان‌طور که‌کنند ته‌سان انتظار داشت، آن‌سوی آن‌ها‌اشاره یک در قرمز قرار داشت.
این‌ها احتمالا‌طور آخرین هیولاهای‌می‌توانستند طبقه دوم بودند.
ته‌سان با‌چشمه آرامش در‌بهبود را باز کرد.
در برابر‌حالت گابلین‌های وحشت‌زده، کمانش‌همین را بیرون کشید.
«کِک!»
«کاک!»
«کاک!»
او تیرهای فلج‌کننده را‌می‌کردند به سمت سه تا‌گرفتن از آن‌ها شلیک کرد.
روح با لحنی گیج پرسید:
[داری چه غلطی‌طبیعی می‌کنی؟ چرا تیرها‌واقع رو هدر می‌دی؟]
«فقط صبر کن و ببین.»
ته‌سان شمشیرش را کشید.
«کیک، کییییک.»
تنها گابلینی که تیر فلج‌کننده‌کنند به او اصابت نکرده بود،اشاره با عصبانیت سپرش را بالا آورد.
ته‌سان با‌چشمه شمشیر به‌بهبود گابلین ضربه زد.
جِئونگ!
۱۰ آسیب به گابلین سپردار وارد شد.
«کیییییک!»
گابلین جیغ‌حالت کشید و نقش‌همین بر زمین شد.
با کمی نیروی بیشتر،کنند همراه با سپرش به‌حالت دو نیم تقسیم می‌شد.
اما ته‌سان‌طور شمشیرش را‌می‌توانستند عقب کشید.
گابلین که مرگ را‌بهبود احساس کرده و چشمانش‌می‌توانستند را بسته بود، مبهوت ماند.
«کِک؟»
ته‌سان تمام‌طبیعی تجهیزات قدرت‌کنند حمله‌اش را درآورد.
پس از رساندن قدرت‌می‌توانستند حمله‌اش به ۱، شمشیرش‌بازیکنان را بی‌هدف تاب داد.
گابلین دیوانه‌وار‌چشمه حملات را‌بهبود دفع می‌کرد.
«کا-اک!»
«کاروروک!»
لحظه‌ای که گابلین‌های فلج‌شده‌می‌توانستند بهبود یافتند و برخاستند، ته‌سان‌حالت دوباره کمانش را بیرون کشید.
«کی-یک!»
«کاک!»
سه گابلین دوباره خشکشان زد.
ته‌سان به کتک زدن‌می‌توانستند آن یک گابلین که احمقانه‌حالت تنها مانده بود، ادامه داد.
[این مسخره‌بازی چیه؟]
«نمی‌دونی؟»
[می‌دونم.
داری این کارو‌طبیعی می‌کنی تا یه‌واقع مهارت بگیری، مگه نه؟]
«خوب می‌دونی.»
ته‌سان یک‌حالت تیر فلج‌کننده‌می‌کردند دیگر شلیک کرد.
او نزدیک به دو‌کنند دقیقه بود که فقط‌حالت یک گابلین را کتک می‌زد.
روح طوری بر‌طبیعی سینه‌اش کوبید که‌واقع انگار کلافه شده است.
[نصف‌ونیمه دونستنِ‌چشمه یه چیزی‌بهبود واقعاً ترسناکه.
درسته که مهارت‌ها‌اشاره رو میشه اینطوری‌بعدش به دست آورد.
ولی هیچ‌طبیعی مهارتی نیست که‌واقع بتونی این‌جوری بگیریش.]
«هست.»
یک مهارت‌چشمه بسیار خوب‌بهبود وجود داشت.
ته‌سان تیر‌حالت فلج‌کننده دیگری‌می‌کردند در چله گذاشت.
روح پوزخند زد.
[می‌دونی من تا‌طبیعی کجا پایین رفتم؟واقع تا طبقه ۸۰.
طبقه ۸۰!چشمه چیزی نیست‌بهبود که من ندونم!]
«پس نظرت چیه شرط ببندیم؟»
[شرط؟ واسه من‌می‌توانستند که دیگه مُردم،اکثر چه سودی داره؟]
«اگه تو ببری، من عروسک‌کنند خیمه‌شب‌بازی تو می‌شم. هر چی بگی‌می‌کردند گوش می‌دم. حتی اگه بگی بمیر.»
[اوه؟]
«در عوض، اگه من‌می‌کردند ببرم، باید بدون دروغ به‌کاهش سوالام جواب بدی. شرط همینه.»
[هه.
عجب حروم‌زاده‌ی کله‌خری.]
روح طوری‌چشمه خندید که انگار‌می‌یافتند سرگرم شده است.
[یه یارویی که تازه وارد هزارتو‌بعدش شده می‌خواد منو، یه ریش‌سفیدِ کهنه‌کار‌خوب رو با اطلاعات به چالش بکشه؟]
«خب، خوشت نمیاد؟»
در پاسخ به جواب‌می‌توانستند خونسرد ته‌سان، روح سرش‌بازیکنان را با شدت تکان داد.
[معلومه که خوشم میاد! به نام خاندان سلطنتی بزرگ کاربرت‌واقع قسم می‌خورم! به نام آلکرایت! اگه ببری، در جواب سوالاتت حتی‌درده یه دروغ هم نمی‌گم! ولی اگه من ببرم، تو برده منی!]
«خوبه.»
حتی حین صحبت، ته‌سان‌کنند به شکنجه دادن گابلین‌حالت با شمشیرش ادامه داد.
گابلین که انگار نیمی از‌کنند امیدش را از دست داده‌اشاره بود، سپرش را بی‌دقت حرکت می‌داد.
«می‌تونی پنجره سیستم رو ببینی؟»
[اگه بخوای ببینم، می‌تونم.]
«پس حله.»
ته‌سان تیر‌طور فلج‌کننده دیگری‌می‌توانستند در چله گذاشت.
نگاهی از کلافگی‌حیات در چشمان گابلین‌های‌طور خشک‌شده پدیدار گشت.
روح با خوشحالی زمزمه کرد:
[مجبورش کنم چیکار کنه؟کنند می‌تونم تا سر حد مرگ‌اشاره با این پسره تفریح کنم.]
ته‌سان نادیده‌اش گرفت‌طبیعی و به حرکت‌واقع دستانش ادامه داد.
بدین ترتیب، چهار دقیقه گذشت.
[بهتر نیست دیگه بیخیال شی؟]
ته‌سان به‌طبیعی جای پاسخ،کنند دهان باز کرد:
«مهارت دوئل رو می‌شناسی؟»
[یه مهارت پایه‌ست، چرا نشناسم؟]
مهارتی بود که وقتی بازیکنان با هم‌آسون‌ترین می‌جنگیدند استفاده می‌شد؛ وقتی هر دو طرف‌میاد توافق می‌کردند، هیچ بازیکن دیگری نمی‌توانست دخالت کند.
این مهارتی بود که‌کنند بیشتر در بیرون از هزارتو‌اشاره استفاده می‌شد تا داخل آن.
«اینجا می‌تونی‌طور یه چیزی شبیه‌کنند به اون بگیری.»
دشواریِ به‌چشمه دست آوردنش‌بهبود نسبتاً کم بود.
اما به خاطر خاص بودنش، مهارتی‌بعدش بود که تا وقتی ته‌سان به‌خوب دستش نیاورد، هیچ‌کس از آن خبر نداشت.
به نظر‌طبیعی می‌رسید روح‌کنند هم تفاوتی نداشت.
[این دیگه‌طور چه چرت‌می‌توانستند و پرتیه......]
درست همان‌طور که روح‌بهبود داشت می‌پرسید منظورش چیست،می‌توانستند یک پنجره سیستم ظاهر شد.
در حالی که با دشمنان متعدد روبرو بودید، تنها با یکی مبارزه کردید.
شما مهارت فعال ویژه [دوئل اجباری] را کسب کردید.
گرفتمش.
ته‌سان شمشیرش را فرود آورد.
گابلین حتی‌تحت بدون یک‌مهارت جیغ ناپدید شد.
روح احمقانه زمزمه کرد:
[......
هان؟]
مهارت فعال ویژه: دوئل اجباری
هزینه مانا: ۱۰
تسلط: ۱٪
با هدف دوئل کنید.
به مدت ۱۰ ثانیه، هیچ‌چیز جز هدف نمی‌تواند به شما آسیب وارد کند.
ته‌سان پس از‌نام بررسی جزئیات مهارت،نشان با رضایت لبخند زد.
یک مهارت اصلی بود.
هزینه مانا بالا‌چشمه بود، اما از دخالت‌طور هر چیزی جلوگیری می‌کرد.
دخالتی که مانعش می‌شد،تحت به معنای واقعی کلمه،نشان از جانب همه‌چیز بود.
آسیب مداوم.
آسیب در طول زمان.
قضاوت سم.
قضاوت گیجی.
قضاوت فشار.
تمام قضاوت‌ها،فرآیند اثرات و مواد‌غذایی را محو می‌کرد.
بسته به نحوه استفاده، دوئل اجباری می‌توانست به‌طبیعی فرد اجازه دهد حتی اگر در گدازه پرتاب‌می‌کردند شود یا به فضای بیرونی پرتاب گردد، زنده بماند.
ارزشش کمی پایین می‌آمد چون باف مخصوص‌خود به خود را نداشت، اما به اندازه‌گرفت کافی قدرتمند بود که یک مهارت اصلی باشد.
[......
مسخره‌ست.]
روح با بهت زمزمه کرد.
[همچین مهارتی از کجا اومد.
گرفتن مهارتی در‌نام این سطح اونم‌نشان به این روش......]
«واسه همینه‌فرآیند که هیچ‌کس‌مسمومیت دیگه نگرفتش.»
وقتی با چندین حریف روبرو‌بهبود هستید، بقیه را کنار بگذارید‌کنند و فقط یکی را بزنید.
و این کار را‌تحت بیش از پنج دقیقه‌نشان بدون کشتن او انجام دهید.
روشی بود‌تحت که هیچ آدم‌خود عادی‌ای استفاده نمی‌کرد.
اما ته‌سان همه جور‌مسمومیت چیزی را امتحان کرده‌بهبود و به چالش کشیده بود.
عملِ به دست آوردن‌حیات دوئل اجباری، نسبتاً کارِ کم‌جنون‌آمیزتری‌می‌توانستند بود که انجام داده بود.
«شرط رو‌بودند که یادت‌تحت هست، نه؟»
اگر می‌باخت، برده روح می‌شد.
اگر می‌برد، روح‌دچار همه چیزهایی را که‌حیات می‌دانست به او می‌گفت.
[......
آره.
فرض کنیم که همینه.
برخلاف بقیه، من‌دچار به هر حال‌چشمه اون‌جور محدودیت‌ها رو ندارم.]
روح با‌غذایی قیافه‌ای ترش‌رو به‌بهبود ته‌سان نگاه کرد.
[ولی تو‌بودند دیگه چه‌تحت جور آدمی هستی؟]