چپتر 258: قدیس خدای شیطانی باستانی (۱)
0«چـ... چی از جونم می‌خوای؟!»
«خارها. و جای‌تاریک اون قدیسی که اونجا‌خود نگهبانی میده رو بگو.»
شیطان بی‌اختیار به‌می‌توانید تته‌پته افتاد و شروع‌حاضر به هذیان گفتن کرد.
ته‌سان هر تکه از اطلاعات‌باستانی را در ذهنش جذب کرد‌حاضر و سپس پنجه‌اش را رها نمود.
«خِخ... خِخ!»
«گم شو.»
«... و... واقعی؟ جدی میگی؟»
«مگه نگفتم‌می‌گیرند آزادت می‌کنم؟خدای یا می‌خوای بکشمت؟»
«نـ... نه!»
شیطان دیوانه‌وار سر تکان‌ساکن‌اند داد و با عجله‌می‌دانند پا به فرار گذاشت.
«خوبه.»
مکان را‌می‌گیرند دقیق مشخص‌خدای کرده بود.
حدود یک‌حال ماه سفر‌ضعیف به سمت شمال.
اگر با سرعت یک شیطان‌این یک ماه طول می‌کشید، ته‌سان‌می‌گیرند می‌توانست بسیار زودتر از آن برسد.
پیش از حرکت به‌تقویت سوی خارها، ته‌سان پنجره‌ضعیف سیستم مخفی را باز کرد.
عروج نشان روح شما فعال شده است.
تسلط بر هماهنگی نشان روح پیچیده ۸٪ افزایش یافت.
شما مهارت انفعالی ویژه: [گهواره آرمیده در پرتگاه] را کسب کردید.
هرچند قدرت خارق‌العاده‌ای نبود، اما چون دشمنان بی‌شماری را‌نظر شکست داده بود، تسلطش بر هماهنگی نشان روح به‌متمادی شکل چشمگیری افزایش یافته و مهارت جدیدی کسب کرده بود.
مهارت انفعالی ویژه: گهواره آرمیده در پرتگاه
تسلط: ۱٪
کسانی که در اعماق تاریک ساکن‌اند، این مکان را پناهگاه خود می‌دانند و از آن نیرو می‌گیرند.
در قلمرو یک خدای باستانی، می‌توانید قدرت قلمرو را تقویت کنید.
در حال حاضر بسیار ضعیف است و به نظر می‌رسد استفاده از این قدرت بر ذهن تأثیر می‌گذارد.
شیاطینِ اینجا عصرهای متمادی در این سرزمین‌تقویت نفرین‌شده زیسته بودند تا اینکه طول عمرشان‌استفاده به پایان رسید و به زمین زنجیر شدند.
به نظر می‌رسید این مهارت به‌می‌رسد او اجازه می‌دهد بخشی از آن‌اینجا قدرت را به صورت آزمایشی مهار کند.
همین‌طور که انرژی پراکنده در سطح‌پناهگاه زمین را گرد می‌آورد، آن نیرو‌خدای شروع به ادغام با ته‌سان کرد.
هرچه قدرت بیشتری می‌کشید،تقویت بدنش بیشتر در معرض‌ضعیف پیچش و تغییر قرار می‌گرفت.
از اعماق‌می‌گیرند ذهنش، دگرگونی‌خدای بیگانه‌ای آغاز شد.
«استفاده ازش سخته.»
اگر کنترلش را از‌ساکن‌اند دست می‌داد، مثل آن‌ها‌می‌دانند کاملاً در هم می‌شکست.
اما اگر درست استفاده‌تقویت می‌شد، می‌توانست نشان روح‌ضعیف و قدرتش را تقویت کند.
اصلاً مهارت بدی نبود.
«پـ... پیداش کردم!»
قرچ.
ته‌سان سر شیطانی را‌تقویت که با خوشحالی فریاد‌ضعیف می‌زد، زیر پایش له کرد.
شما بال‌های پری کامل را فعال کردید.
بال‌ها گشوده شدند.
شما گوزن بادپای را فعال کردید.
باد پیکرش‌حال را در‌ضعیف بر گرفت.
رسیدن به‌اعماق خارها یک‌ساکن‌اند روز زمان می‌برد.
قصد داشت در‌می‌توانید حین پرواز تا حد‌حاضر امکان انرژی ذخیره کند.
«مینروا. دنبالم بیا.»
زیر لب زمزمه کرد‌ضعیف و به سمتی که شیطان‌تأثیر نشان داده بود پرواز کرد.
می‌توانست حس کند که‌ساکن‌اند مینروا با سرعتی باورنکردنی‌می‌دانند پا به پایش می‌آید.
منظره به سرعت تغییر می‌کرد.
شیاطینی که ته‌سان را از روبرو می‌دیدند و‌کنید فریاد جنگ سر می‌دادند، با عبور برق‌آسای او‌تأثیر مبهوت می‌ماندند و سپس سراسیمه به تعقیبش می‌پرداختند.
اما هرچه‌حال بیشتر تعقیب می‌کردند،نظر فاصله بیشتر می‌شد.
مینروا که پشت سرش‌ساکن‌اند می‌آمد، زبانش را به نشانه‌نیرو کلافگی به سقف دهان چسباند.
«خیلی سریعه.باستانی منم به‌زور‌تقویت دارم می‌رسم.»
«ایییک!»
آنِتْشا در آغوش‌حاضر او رنگ‌پریده شد‌می‌رسد و محکم‌تر چسبید.
سرعت مینروا همچون طوفان بود.
شیاطین ضعیف‌تر‌باستانی تنها با عبور‌کنید او متلاشی می‌شدند.
با این‌می‌گیرند حال، فاصله‌خدای همچنان زیاد می‌شد.
گرچه قدرتش را کنترل می‌کرد تا‌می‌رسد به اجبار بازخوانده نشود، حتی او،اینجا پادشاه روح، هم نمی‌توانست به ته‌سان برسد.
«به عنوان‌اعماق یه پادشاه‌ساکن‌اند نباید غر بزنم.»
مینروا اراده‌اش‌باستانی را محکم کرد‌کنید و پیش تاخت.
ته‌سان به جلو می‌شتافت.
شیاطین سعی‌حال کردند متوقفش کنند،نظر اما بیهوده بود.
هر بار که بادِ‌ساکن‌اند پیرامون ته‌سان به بیرون‌می‌دانند فوران می‌کرد، آن‌ها منفجر می‌شدند.
هنوز پنج‌باستانی انگشت باقی‌تقویت مانده بودند.
اما هیچ نشانه‌ای‌قلمرو از آشکار کردن‌می‌توانید مقاصدشان بروز نمی‌دادند.
می‌توانست حدس‌حال بزند چه‌ضعیف نقشه‌ای دارند.
پس از گذشت یک هفته،
ته‌سان به مقصد رسید.
«پس واقعاً خار بود.»
خاری سیاه و‌حاضر عظیم در دل‌می‌رسد زمین فرو رفته بود.
این خار که به اندازه یک‌پناهگاه کوه بود، قدرتی ساطع می‌کرد که‌خدای حتی از دوردست هم قابل تشخیص بود.
«... شکاف توی آسمون زمین.»
با اینکه انرژی کلی شکاف‌باستانی سرسام‌آور بود، هاله آن به‌حاضر طرز عجیبی آشنا به نظر می‌رسید.
«هوف. ارباب.»
مینروا با‌اعماق تأخیر رسید و‌این نفس تازه کرد.
آنِتْشا بی‌حال روی زمین افتاد.
«اوغ... عق.»
«حالت خوبه؟»
«نـ... نه...»
آنِتْشا مچاله شد‌می‌توانید و سعی کرد‌حال بر خود مسلط شود.
حتی دیرتر از‌قلمرو آن‌ها، بارکازا در حالی‌تقویت که غر می‌زد رسید.
«این دیگه زیادی سریع نیست؟نظر اگه اعلیحضرت بهم قدرت قرض نداده‌شیاطینِ بود، الان هنوز خیلی عقب بودم.»
«تازه به‌اعماق خاطر شما‌ساکن‌اند سرعتمو کم کردم.»
اگر با تمام توان‌تقویت رفته بود، مینروا تا‌ضعیف الان بازخوانده شده بود.
بارکازا پوزخند زد.
«واقعاً هیولایی.»
«خب حالا چی؟»
«اول... نزدیک می‌شیم.می‌توانید و حساب چیزایی که‌حاضر جلو هستن رو می‌رسیم.»
شیاطین بی‌شماری در‌قلمرو برابر خار به‌می‌توانید انتظار ایستاده بودند.
در میان آن‌ها، پنج‌ضعیف شیطان به طرز خاصی‌ذهن قدرتمند به نظر می‌رسیدند.
یکی از آن‌ها‌تاریک با دیدن ته‌سان،پناهگاه با غرور اعلام کرد:
«دیدی؟ بهت گفتم آخرش سر و‌حال کله‌ش همین طرفا پیدا میشه. چرا‌ذهن خودشو با این‌ور اون‌ور دویدن خسته کنه؟»
«هوم... حق با‌قلمرو تو بود. شک‌می‌توانید داشتم، ولی درست گفتی.»
زنی با یک شمشیر‌ضعیف ظریف لبخندی عشوه‌گرانه زد‌ذهن و قدم پیش گذاشت.
«من انگشت دومِ مغرورم که‌این به خدای بزرگ خدمت می‌کنه.می‌گیرند نکنه تصادفی بقیه انگشت‌ها رو دیدی؟»
ته‌سان سر تکان داد.
لبخند زن عمیق‌تر شد.
«اومدنت به اینجا یعنی همشون‌نظر رو شکست دادی؟ عالیه. خیلی عالیه.شیاطینِ یعنی الان می‌تونم انگشت اول بشم.»
زن قهقهه‌ای مستانه سر داد.
«حالا دیگه‌باستانی اون خدای بزرگ‌کنید بالاخره منو می‌بینه!»
«که این‌طور؟»
ته‌سان با‌حال بی‌تفاوتی شمشیرش‌ضعیف را بیرون کشید.
زن شمشیر‌اعماق ظریفش را‌ساکن‌اند در هوا چرخاند.
«باید قوی باشی. واسه‌تقویت همینه که بقیه رو زدی.نظر ولی اونا هم ضعیف نبودن.»
چشمانش با رذالت باریک شد.
«نشون نمیدی، ولی خسته‌ای، مگه نه؟ فرار‌استفاده از جنگ با شیاطین و با عجله‌متمادی اومدن تا اینجا حتماً حسابی شیره‌تو کشیده.»
ته‌سان متوجه‌اعماق شد چرا اینجا‌این کمین کرده بودند.
زن با خوشحالی‌می‌توانید وزنش را روی‌حال پاهایش جابه‌جا کرد.
«قمارم گرفت!»
سایر «انگشت‌ها»حال ته‌سان را‌ضعیف هدف گرفته بودند.
و ته‌سان‌اعماق آن‌ها را‌ساکن‌اند شکست داده بود.
زخمی از آن نبرد و فرسوده‌حال از رسیدن به این مکان؛ حالا‌ذهن آن‌ها او را هدف گرفته بودند.
«کفتارها.»
احتمالاً تمام شیاطین جمع‌شده‌ضعیف در اینجا همین نقشه‌ذهن را در سر داشتند.
به جز انگشت‌ها، بقیه احتمالاً روی‌پناهگاه این شرط بسته بودند که انگشت‌ها ببازند...باستانی تا کارِ ته‌سانِ ضعیف‌شده را تمام کنند.
«هر چی‌باستانی می‌خوای صدامون‌تقویت کن. مهم برده.»
زن دندان‌هایش‌می‌گیرند را با‌خدای خشم نشان داد.
«پس بمیر!»
او بی‌محابا حمله کرد، بیش از حد‌خود مشتاق بود تا قبل از دیگران، کشتن‌می‌توانید او را به نام خود ثبت کند.
ویس!
شمشیر ظریفش‌می‌گیرند سر ته‌سان‌خدای را نشانه رفت.
ته‌سان دستش را بالا آورد.
بنگ!
بادی شدید به صورت‌تقویت زن سیلی زد و او‌نظر را تلوتلوخوران به عقب راند.
«ها؟»
شمشیرش میان‌حال انگشتان ته‌سان‌ضعیف گیر کرده بود.
«نقشه بدی‌اعماق نبود. کمین‌ساکن‌اند خوبی بود.»
اما فرضیه‌شان غلط بود.
ته‌سان در نبرد با‌خدای انگشت‌ها آن‌قدر ضعیف نشده‌کنید بود که آسیب جدی ببیند.
کرت.
«غ...!»
شمشیر ته‌سان‌باستانی سینه‌ی او‌تقویت را شکافت.
زن خون‌می‌گیرند بالا آورد و‌باستانی تلوتلوخوران عقب رفت.
«صـ... صبر کن!»
«وقت واسه تلف کردن ندارم.»
[شما جهان منجمد را فعال کردید.]
[شما تیر نور ستاره را فعال کردید.]
سرمایی استخوان‌سوز‌شکل منطقه را‌یافته در بر گرفت.
زن وحشت‌زده به عقب پرید.
کراک!
او به‌زودتر زحمت از‌پیش لمس انجماد گریخت.
کسانی که‌شکل نتوانستند بگریزند، در‌جدیدی آنی منجمد شدند.
ته‌سان تیرِ‌اگر تجلی‌یافته را‌طول شلیک کرد.
نور در فاصله‌ای نزدیک درخشید.
«آآآآه!»
بدن زن شعله‌ور شد.
وضعیت سایر انگشت‌ها هم‌طول بهتر نبود؛ توانایی‌هایشان برای مقاومت‌برسد در برابر آن کافی نبود.
در حالی که‌می‌توانست در میان نور‌برسد دست‌وپامی‌زدند، ته‌سان یورش برد.
شمشیرش قلب‌ها را می‌شکافت.
«غک.»
او به سرعت‌سرعت انگشت‌های باقی‌مانده و گیج‌بسیار را از میان برداشت.
فرض اشتباه آن‌ها درباره‌بسیار ضعف او، کار را بسیار‌سوی آسان‌تر از قبل کرده بود.
«کفتارها همشون عین همن.»
ته‌سان پس از‌چشمگیری پاکسازی آنی منطقه،کسانی نگاهش را برگرداند.
خار پشت‌اگر دیواری عظیم و‌می‌کشید سیاه قرار داشت.
ورای آن، انرژی مهیبی می‌تپید.
امواجی به بیرون ساطع‌پیش می‌شد و قلمرو خدای‌سیستم باستانی را شکل می‌داد.
و در کنار‌چشمگیری آن خار، حضور‌کسانی کسی احساس می‌شد.
«حساب اون شیاطین‌سرعت پیچیده‌ای که دارن‌می‌توانست میان رو برسین.»
«حله.»
[متوجه شدم، ارباب.]
«تمام تلاشمو می‌کنم.»
ته‌سان شیاطین را‌می‌توانست به آن‌ها سپرد و‌پیش به دیوار نزدیک شد.
دستش را روی‌برسد آن گذاشت و‌سوی نیرو وارد کرد.
با صدایی رعدآسا، دیوار‌یافته در هم شکست و قطعاتش‌ساکن‌اند به سمت خار پرتاب شد.
تاریکی فوراً طغیان کرد.
قطعاتی که به‌می‌توانست سوی خار می‌رفتند، یکجا‌پیش بلعیده و ناپدید شدند.
«چه خشن.»
صدایی ملایم طنین‌انداز شد.
هیچ نشانی از‌سرعت نبرد در آن‌می‌توانست نبود، تنها گرما.
«این خار آخرین هدیه‌ایه که‌زودتر خدای ما قبل از رفتن برامون‌سیستم گذاشته. نمی‌تونیم بذاریم آوار لمسش کنه.»
مردی با‌زودتر ردای سیاه‌پیش آنجا ایستاده بود.
موهای بلندش تا پشتش می‌رسید و‌کسانی چهره‌اش آن‌قدر ظریف می‌نمود که گویی‌خود حتی آزارش به مورچه هم نمی‌رسد.
در حالی که‌سرعت به ته‌سان لبخند می‌زد،بسیار لبه‌ی ردایش را گرفت.
«درود، ای قدرتمند.»
کمی تعظیم‌زودتر کرد و‌پیش به نرمی گفت:
«من الین هستم، هرچند‌یافته ناتوان، اما به عنوان قدیس‌ساکن‌اند اون وجودِ بزرگ خدمت می‌کنم.»
«خوشبختم.»
ته‌سان شمشیرش‌می‌کشید را کشید،بسیار آماده حمله.
الین دستانش را بالا برد.
«کارتو محکوم نمی‌کنم. سرنوشت ما‌جدیدی جنگیدن با هم بود. ولی‌این میشه اولش کمی حرف بزنیم؟»
ته‌سان چهره‌ی الین را کاوید.
هیچ خصومتی دیده نمی‌شد.
اما کسی که برای اعصاری‌حرکت نامعلوم یک خدای باستانی را‌باز پرستیده بود، نمی‌توانست عاقل باشد.
هرچند نمی‌شد به‌چشمگیری چهره‌ها اعتماد کرد، ته‌سان‌اعماق شمشیرش را پایین آورد.
قدیس خدای‌اگر باستانی خواهان‌طول گفتگو بود.
و ته‌سان هم سوالاتی داشت.
الین به گرمی لبخند زد.
«ممنونم.»
«چی می‌خوای بگی؟»
«چیز پیچیده‌ای‌می‌کشید نیست. یه‌بسیار چیز کاملاً ساده.»
نگاهش را‌زودتر به ته‌سان دوخت‌حرکت و آغاز کرد:
«وقتی اولین بار پاتو اینجا‌جدیدی گذاشتی، اون بزرگوار احساسی رو‌این بهت نشون داد. می‌دونی چی بود؟»
«طمع.»
خدای باستانی‌می‌کشید به ته‌سان طمع‌زودتر نشان داده بود.
الین سر تکان داد.
«این عجیبه.»
خدایان باستانی‌اگر از بدو‌طول تولد کامل‌اند.
قدرتشان هیچ‌می‌کشید کاستی نمی‌شناسد،بسیار تنها اقتدار است.
حتی متعالی‌ها هم در‌پیش مقابله با دخالت خدایان باستانی‌مخفی در جهان به زحمت می‌افتند.
با این حال، چنین‌یافته موجودی نسبت به فانی‌ای‌تاریک چون ته‌سان طمع ورزیده بود.
هرچند ته‌سان قوی بود،طول اما در برابر متعالی‌ها‌زودتر یا جاودانگان رنگ می‌باخت.
پتانسیل او صرفاً‌می‌توانست پتانسیل بود... هنوز‌برسد محقق نشده بود.
صرفاً قدرت نبود‌برسد که طمع خدا‌سوی را برانگیخته بود.
چیزی دیگر بود.
«فکر می‌کنی اون بزرگوار‌طول چی ازت می‌خواد؟ چرا فکر‌برسد می‌کنی از کشتنت صرف‌نظر کرد؟»
الین زمزمه کرد:
«خودت جوابشو می‌دونی.»
نیازی به تفکر عمیق نبود.
یک خدای باستانی‌سرعت چه چیزی می‌توانست‌می‌توانست از او بخواهد؟
قدرت ساده نبود.
در میان دارایی‌هایش، تنها‌پیش یک چیز می‌توانست توجه‌سیستم یک خدا را جلب کند.
عروج نشان روح.
قدرت خدای باستانی‌سرعت که از طریق آن‌بسیار به دست آمده بود.
و مرزی که‌می‌توانست با آمیختن آن با‌پیش الوهیت ایجاد شده بود.
ارتقای سطح‌زودتر از طریق‌پیش بهره‌برداری از مهارت‌ها.