چپتر 117: دومین بازگشت، گردهمایی (۱)
0[مهارت فعال ویژه: پلاس]
[هزینه مانا: ۳۰]
[آسیب وارده‌مجموعاً را دو‌واحد برابر می‌کند.]
پنجره توضیحات بسیار ساده بود.
خبری از سطح مهارت نبود.
از آنجایی که اثرش صرفاً‌می‌کردند دو برابر کردن آسیب بود،نیز نیازی هم به سطح مهارت نداشت.
تایسان شمشیرش را۱۴۱۰ به سمت روح‌می‌کردند باقی‌مانده تاب داد.
شما «پلاس» را فعال کردید.
۵۰۱ آسیب به روح تاریک ۱۲ وارد شد.
از ۵۰۰ عبور کرد.اگر عدد آسیبی که تا‌قبل به حال ندیده بود.
تایسان دوباره‌عمل شمشیرش را‌نیز تاب داد.
شما «ضربه سنگین» را فعال کردید.
شما «حمله متوالی» را فعال کردید.
۹۱۲ آسیب به روح تاریک ۲۵ وارد شد.
۴۹۸ آسیب به روح تاریک ۲۵ وارد شد.
مجموعاً ۱۴۱۰ واحد آسیب.
مهارت‌هایی که آسیب را دو برابر‌هیولا می‌کردند به همین شیوه عمل می‌کردند؛ کارایی‌می‌آورد «ضربه سنگین» نیز دو برابر شده بود.
[عجب، عجب.]
روح حتی نتوانست ناله کند.
فقط خنده‌ای توخالی سر داد.
تایسان با رضایت لبخند زد.
«سریع‌تر از۱۴۱۰ چیزی که انتظار‌می‌کردند داشتم گیرم اومد.»
شرایط بیش‌مجموعاً از حد‌واحد خوب بود.
ارواح تاریک دقیقاً به اندازه‌ای بودند که بشود‌قبلاً با شمشیر آن‌ها را شکافت؛ گرد و یکدست،حالا با کمترین جای مانور برای متغیرهای پیش‌بینی نشده.
و این حقیقت که‌می‌شد تمام هیولاها یک‌شکل بودند،نوع مزیت بزرگ دیگری محسوب می‌شد.
صدها هیولا، که‌واحد هر کدام از نوع‌شیوه و اندازه متفاوتی بودند.
اگر به یاد می‌آورد که دفعه قبل چقدر طول‌عمل کشید تا حین مبارزه با آن‌ها مهارت «پلاس» را‌فقط به دست آورد، راحت بیش از دو سال زمان می‌برد.
او قبلاً فقط برای به دست آوردن «پلاس»قبلاً وقت گذاشته بود و کار دیگری نکرده بود،حالا و آن پروسه دو سال طول کشیده بود.
حالا، او آن‌محسوب را به شش‌هیولا روز کاهش داده بود.
یک صرفه‌جویی عظیم در زمان.
[این...
آخه چطور ممکنه...]
روح با‌طول ناباوری زیر‌حین لب زمزمه کرد.
[و چرا‌طول اصلا چنین‌حین مهارتی باید...]
«خودمم جا خوردم.»
پلاس.
مهارتی که با بهره‌گیری‌حین از مهارت «سرستختی»، آسیب‌راحت را دو برابر می‌کرد.
مهارت مسخره‌ای بود‌کشید که یادگیری‌اش تقریباً‌دست غیرممکن به نظر می‌رسید.
حتی پس از به دست‌یاد آوردنش، تایسان تعجب کرده بود که‌کشید چرا چنین چیزی اصلاً وجود دارد.
اما حرف‌های‌عمل بابابامبا او‌نیز را متقاعد کرد.
مهارت‌ها به طور خودکار توسط‌مبارزه سیستم هزارتو و متناسب با‌زمان شرایط طراحی و ایجاد می‌شدند.
به این معنی که بیشتر‌مبارزه آنچه او در ذهن تصور‌زمان می‌کرد، می‌توانست به واقعیت تبدیل شود.
«خیلی هم عالی.»
تایسان با خوشحالی نیشخندی زد.
می‌خواست جشن‌طول بگیرد، اما‌حین وقتی نداشت.
حالا کمتر‌طول از دو ساعت‌مبارزه باقی مانده بود.
تایسان به‌اندازه سرعت هزارتو‌اگر را پاکسازی کرد.
همین که کارش با اکثر‌شده بخش‌های طبقه بیست و پنجم‌کند تمام شد، سطحش بالا رفت.
سطح شما افزایش یافت.
شما به وضعیت اوج بازگردانده شدید.
تمام استقامت و مانایی که‌مهارت‌هایی صرف به دست آوردن «پلاس»کارایی شده بود، کاملاً بازیابی شد.
تایسان بلافاصله نزد فروشنده بازگشت.
تجهیزات و مواد غیرضروری را فروخت و‌کدام از طلاهای به دست آمده برای خرید‌دفعه معجون‌های بازیابی استقامت و مانا استفاده کرد.
«خطر از بیخ گوشم گذشتا.»
به محض اینکه تدارکات‌واحد کامل شد، فضای مقابل‌شیوه تایسان شروع به شکافتن کرد.
فضای شکافته شده‌آورد گسترش یافت و او‌می‌برد را در بر گرفت.
وقتی دیدگانش تغییر‌محسوب کرد، تایسان خود را‌کدام دوباره روی زمین یافت.
آسمانی خاکستری.
شکافی عظیم که۱۴۱۰ در دل آسمان‌می‌کردند دهان باز کرده بود.
مدتی می‌شد‌دست که این منظره‌سال را ندیده بود.
«آه، آآآه!»
«نه!»
«م-من می‌خوام برگردم!»
مانند تایسان، دیگرانی‌آورد که بازگشته بودند‌زمان جیغ و داد می‌کردند.
با نگاهی به اطراف، تالار‌صدها شهر را دید؛ جایی که اولین‌اگر بار به آنجا وارد شده بودند.
مأموریت ویژه آغاز شد.
برای مأموریت بعدی در تالار شهر ظرف ۲۴ ساعت آماده شوید.
پنجره مأموریت ظاهر شد.
تایسان حرکت کرد.
«هوی، چطورید؟»
او ابتدا به لی تایئون و‌عجب کانگ جون‌هیوک نزدیک شد که با‌خنده‌ای آرامش در حال ارزیابی محیط اطرافشان بودند.
[هنوز زنده‌ای، ها؟]
«آه.»
«داداش! کم پیدایی!»
چهره کانگ جون‌هیوک باز شد.
تایسان در حالی که‌حین به سمتشان می‌رفت ضربه‌ای به‌سال پیشانی او زد و پرسید:
«تا کجا پیش رفتی؟»
«اه. به زور خودم رو به طبقه هشتم‌قبل رسوندم، اما نتونستم "آزمون غرور" رو تموم کنم.راحت وقت خیلی تنگ بود—فکر می‌کردم وسط آزمون احضار بشم.»
«منم همینطور.»
«جدی؟»
شما «دیده‌بانی» را فعال کردید.
[لی تایئون]
سطح: ۱۴
سلامتی: ۴۱۲
سلاح مجهز: شمشیر و سپر
[کسی که اسیر ترس است.]
[کانگ جون‌هیوک]
سطح: ۱۴
سلامتی: ۴۳۲
سلاح مجهز: شمشیر و سپر
[کسی که شجاعت و بی‌پروایی دارد.]
سطح ۱۴. وقتی تایسان وارد‌صدها طبقه هشتم شد، سطح ۲۰ بود‌اگر و نزدیک به ۸۰۰ سلامتی داشت.
تفاوت آشکار بود.
اما آن‌ها ضعیف نبودند.
با وضعیت فعلی‌شان، می‌توانستند‌راحت به راحتی بازیکنان «حالت‌قبلاً سخت» را شکست دهند.
«بعداً بیشتر حرف می‌زنیم.»
«آه، باشه.»
لی تایئون با۱۴۱۰ عجله شروع به‌می‌کردند سازماندهی مردم کرد.
«آه...»
«نه. نه...»
برخی بازیکنان از خود اراده‌می‌کردند نشان می‌دادند، اما اکثرشان از‌نیز ترس و وحشت فلج شده بودند.
۲۴ ساعت.
آن‌ها باید در‌آورد این مدت همه را‌می‌برد آرام و آماده می‌کردند.
کیم هویئون‌دیگری سرش را‌می‌شد میان دستانش گرفت.
احساس می‌کرد۱۴۱۰ جمجمه‌اش در‌مهارت‌هایی حال شکافتن است.
«خدایی هزارتو راحت‌تر بود.»
در حالی که دیگران ۲۴ ساعت‌زمان را به استراحت یا جمع‌وجور کردن‌کار خودشان می‌گذراندند، او چنین تجملی نداشت.
کیم هویئون با‌محسوب ناامیدی به کوه کاغذهای‌کدام روی میزش نگاه کرد.
«کی قراره۱۴۱۰ این‌همه رو‌مهارت‌هایی دسته‌بندی کنم...؟»
اسناد بی‌شماری‌مجموعاً مقابلش پخش‌واحد شده بود.
بازماندگان «حالت آسان»،آورد بازیکنان «حالت عادی»،زمان بازیکنان «حالت سخت».
تعدادشان، آمار‌دیگری تقریبی، تجهیزات،می‌شد و آمادگی رزمی‌شان.
همه باید دسته‌بندی‌واحد می‌شدند و نقشه‌ها بر‌شیوه اساس آن تعیین می‌گردید.
و تنها ۱۲ ساعت باقی مانده‌می‌کردند بود، آن هم بعد از اینکه ۱۲عجب ساعت را صرف جمع‌آوری اسناد کرده بود.
گئوم جونگ‌گئون در حالی‌راحت که به مرتب کردن‌قبلاً کاغذها کمک می‌کرد، خندید.
«کاریش نمیشه کرد.محسوب رئیس اینو سپرد‌هیولا به تو، آبجی.»
«این دیگه زیاده‌رویه.واحد حتماً یکی هست که‌شیوه از من مناسب‌تر باشه.»
«نیست.»
«هین!»
صدایی از پشت سر‌می‌شد باعث شد کیم هویئون‌نوع از روی صندلی‌اش بپرد.
وقتی گوینده۱۴۱۰ را شناخت،مهارت‌هایی نفس راحتی کشید.
«... چرا از پنجره اومدی؟»
«اینطوری راحت‌تره. حال و‌راحت حوصله راه رفتن تو اون‌آوردن راهروهای رو مخ رو نداشتم.»
«آها، که اینطور.»
در حالی که غرغر‌مهارت‌هایی می‌کرد، دوباره نشست، هرچند‌عمل در دلش شوکه شده بود.
طبقه‌ای که به او‌واحد اختصاص داده بودند، بالاترین‌شیوه طبقه تالار شهر بود.
حتی بعد از قوی‌تر شدن‌سال در هزارتو، او نمی‌توانست بدون چسبیدن‌گذاشته به دیوارها به این ارتفاع برسد.
با این حال‌محسوب او با یک‌هیولا پرش بالا آمده بود.
«جدی میگم، تو آدم نیستی.»
«خبر تکراری نده.»
«رئیس. اومدی.»
«آره.»
تایسان در حالی که‌مهارت‌هایی نگاهی گذرا به اسناد‌عمل می‌انداخت، جواب سلام را داد.
«خیلی زیاده؟»
«بله. خیلی زیاد.»
کیم هویئون در‌محسوب حالی که کاغذها را‌کدام مرتب می‌کرد، غرولند کرد.
مشتش را کمی فشرد.
«اما... کمتر از دفعه قبله.»
یک نگاه سریع نشان داد که کمتر از ۳۰آوردن هزار نفر باقی مانده‌اند. خیلی‌ها بعد از بازگشت اول‌کاهش و هنگام پایین رفتن در طبقات هزارتو مرده بودند.
کیم هویون لبش را گزید.
به عنوان یک‌واحد مدیر، نمی‌توانست فقط‌همین زانوی غم بغل بگیرد.
او باید تلفات۱۴۱۰ را محاسبه می‌کرد و‌همین طبق آن برنامه‌ریزی می‌کرد.
«کسی دیگه نمی‌تونه‌آورد این کار رو بکنه؟می‌برد من رشته‌م انسانی بوده.»
«انسانی یعنی تو‌محسوب متقاعد کردن خوبی.هیولا عالیه دیگه، نه؟»
«منظورم این نبود.»
هویون چهره‌اش را۱۴۱۰ در هم کشید و‌همین لبش را گاز گرفت.
ته‌سان ناله‌هایش را نادیده گرفت.
«کسی جز تو نیست.»
کیم هویون گزینه مناسبی بود.
این موضوع‌مجموعاً در دنیای قبلی‌مهارت‌هایی ثابت شده بود.
«همون‌طور که قبلاً گفتم، من واسه مدیریت‌می‌برد و دستور دادن به مردم ساخته نشدم.پروسه لی ته‌یون و کانگ جون‌هیوک هم همینطور.»
نه اینکه نمی‌توانست.
اما مسئله کارایی بود.
برای او،مجموعاً عمل مستقیم بهتر‌مهارت‌هایی از حکومت‌داری بود.
لی ته‌یون‌دست بیش از‌راحت حد منفعل بود.
کانگ جون‌هیوک هم‌محسوب جوان‌تر از آن بود‌کدام که کانون توجه باشد.
ته‌سان نگاهی به جونگ‌گون انداخت.
«اون تو‌مجموعاً پشتیبانی بهتره‌واحد تا مدیریت.»
«تخصصم همینه.»
گوم جونگ‌گون‌دیگری با افتخار‌می‌شد شانه‌ای بالا انداخت.
کیم هویون نالید.
«ولی بازم، بهتر از من...»
«شاید باشه.»
بیش از‌دیگری ۱۰ هزار‌می‌شد نفر اینجا بودند.
قطعاً کسی پیدا‌واحد می‌شد که بهتر از‌شیوه کیم هویون مدیریت کند.
«اما ضعیف‌ها نمی‌تونن۱۴۱۰ مرکزیت داشته باشن.می‌کردند خودت که می‌دونی، نه؟»
«این... درسته.»
سیاستمداران و رهبران گروه‌های مدنی.
آن‌ها ضعیف بودند.
چون هرگز وارد۱۴۱۰ هزارتو نشده بودند، قدرتِ‌همین قوی‌ترها را درک نمی‌کردند.
برای همین داد و‌راحت هوار راه انداخته بودند‌قبلاً تا ته‌سان را مجازات کنند.
حتی بدون آن هم،می‌شد بازیکنان «حالت سخت» به‌نوع این سادگی‌ها اطاعت نمی‌کردند.
قوی‌ترها طبیعتاً صدای بلندتری داشتند.
تنها کسی که قدرت‌واحد سرکوب آن‌ها را داشت‌شیوه می‌توانست محور اصلی باشد.
«حداقل باید یه‌آورد بازیکن حالت سخت‌زمان باشه. جواب خود تویی.»
در جریان بازگشت سوم.
حادثه چوی جونگ‌هیوک‌واحد تنها حدود ۵۰۰۰همین بازمانده بر جای گذاشت.
سپس مأموریت آمد:۱۴۱۰ شکستن محاصره هیولاها‌می‌کردند و رسیدن به سئول.
با تنها ۵۰۰۰آورد نفر، آن‌ها باید به‌می‌برد سمت سئول رژه می‌رفتند.
زمانی که حتی هیولاهای رده‌صدها دی و ای ظاهر شدند و‌اگر آن‌ها را له و قتل‌عام کردند.
زمانی که ته‌سان فقط در حد یک‌شیوه بازیکن «حالت آسان» قوی بود و لی ته‌یون‌ناله هم خیلی بهتر از سطح حالت سخت نبود.
زمانی که اکثر بازیکنان‌واحد حالت سخت مرده بودند و‌عمل همه آماده تسلیم شدن بودند.
کیم هویون جان بیش از‌سال نیمی از بازیکنان را نجات داد‌گذاشته و آن‌ها را به سئول رساند.
خیلی‌ها تا زمان پایان بشریت نقش‌هیولا رهبر را بر عهده گرفتند، اما‌یاد برای ته‌سان، کیم هویون برجسته بود.
با وجود۱۴۱۰ او، می‌توانستند کمی‌می‌کردند بیشتر دوام بیاورند.
ته‌سان آرام زمزمه کرد.
«خب، چند روز دیگه می‌فهمی.»
«ها؟»
«در مورد این قضیه. بقیه‌می‌کردند بازیکنای حالت سخت چی؟ اونایی‌نیز که اینجا نیستن، از مناطق دیگه.»
«... حالا‌مجموعاً که میگی،واحد آره هستن.»
کیم هویون‌دست متوجه منظور‌راحت ته‌سان شد.
در بازگشت اول، آن‌ها‌می‌شد در شهرداری آنیانگ جمع‌نوع شده بودند—همگی ساکنان آنیانگ.
فقط در جنوب گیونگ‌گی، شهرهای‌می‌کردند سئونگ‌نام، گواچئون، گانپو، اوی‌وانگ، سوون،نیز هواسئونگ، یونگین و غیره وجود داشتند.
شهرهای بی‌شمار.
در سطح‌دست کشور، آمار‌راحت سرسام‌آور بود.
بازیکنان حالت سختی‌محسوب که خارج از‌هیولا آنیانگ احضار شده بودند.
ته‌سان می‌پرسید که‌واحد آن‌ها در هزارتو چه‌شیوه تعاملاتی با هم داشته‌اند.
«ولی دلیلی‌مجموعاً نداره باهاشون ملاقات‌مهارت‌هایی کنیم، مگه نه؟»
ملاقات یعنی ترک آنیانگ به‌سال مقصد مناطق دیگر—نه دلیلی برای‌وقت این کار بود و نه زمانی.
بقا در‌دیگری اینجا به اندازه‌صدها کافی اضطراری بود.
کیم هویون هم توجه زیادی‌می‌کردند نکرده بود، با فرض اینکه‌نیز فقط در هزارتو یکدیگر را می‌بینند.
ته‌سان نوچ کرد.
«فقط هرچی می‌دونی بگو.»
«همشون داشتن به روش‌می‌شد خودشون آماده می‌شدن. جزئیات‌نوع نپرسیدم—منم سرم شلوغ بود.»
«پس کافیه.»
ته‌سان خشک صحبت کرد.
«سخت کار‌دست کن. وقت‌راحت زیادی نمونده.»
«هوی، کمکم کن...»
«من کارای خودمو دارم.»
مثل باد،مجموعاً ته‌سان از‌واحد پنجره خارج شد.
کیم هویون با‌آورد دیدن کوه کاغذبازی‌ها چهره‌اش‌می‌برد را در هم کشید.
این مأموریت ۲۴محسوب ساعت مهلت آماده‌سازی داده‌کدام بود، بدون محدودیت حرکتی.
ته‌سان شهرداری را ترک کرد.
در حالی که در شهر‌مهارت‌هایی ویران‌شده می‌دوید، به سمت نزدیک‌ترین‌کارایی نقطه به شکاف آسمان رفت.
جرررر!
شکاف مانند‌دیگری رگ‌هایی در سراسر‌صدها آسمان پخش شد.
آن‌قدر رشد می‌کرد‌واحد تا حتی هیولاهای عظیم‌الجثه‌شیوه هم بتوانند بیرون بیایند.
«قطعاً بزرگتره.»
در مقایسه با بازگشت‌راحت دوم در دنیای قبلی،قبلاً شکاف گسترش یافته بود.
«و انرژی داره نوسان می‌کنه.»
چون خدایان را دیده و قدرتشان‌همین را حس کرده بود، حالا انرژی‌عجب آن سوی شکاف را واضح‌تر حس می‌کرد.
انرژی درونش به آرامی در‌مهارت‌هایی حال گسترش بود، انگار چیزی‌کارایی قدرتمند به زودی فرود می‌آمد.
رده دی نه.
حداقل رده‌دیگری سی، شاید‌می‌شد هم رده بی.
«حروم‌زاده‌های حال‌به‌هم‌زن.»
ته‌سان پوزخند زد.
بعد از مشاهده شکاف، بازگشت.
شبح که‌دیگری تا الان ساکت‌صدها بود، صحبت کرد.
[ولی چرا این‌همه دردسر می‌کشن؟]
«خدایان قدیم؟»
[آره.
اونا قوی‌ن.
فکر می‌کردم حدشون همین‌قدره،می‌شد ولی بعد از دیدن قدرت‌اندازه خدای اهریمنی، فهمیدم اشتباه می‌کردم.]
خدای اهریمنی۱۴۱۰ یک سیاره‌مهارت‌هایی را له کرد.
حتی با‌مجموعاً وجود مقاومت‌واحد یک خدای دیگر.
قدرتشان این بود.
[اگه می‌خواستن، می‌تونستن این‌می‌شد دنیای فسقلی رو تو‌نوع یه لحظه خرد کنن.
پس چرا شکاف‌کشید درست می‌کنن، بازگشت احضار‌آورد می‌کنن و مأموریت میدن؟]
«کی می‌دونه.»
این موضوع‌عمل او را هم‌شده گیج کرده بود.
خدایان قوی و بی‌رحم بودند.
اگر دنبال انتقام از کسانی‌مبارزه بودند که تبعیدشان کرده‌اند، نیازی‌زمان به این روش‌های پیچیده نبود.
فقط همه‌چیز‌اندازه را له‌اگر کنند و بروند.
اما خدایان قدیم‌کارایی صبر می‌کردند، انگار‌عجب داشتند رحم نشان می‌دادند.
آن‌ها هیولاهایی هم‌سطح‌کشید قدرت بازیکنان می‌فرستادند و‌آورد به آن‌ها زمان می‌دادند.
«دوازده سال.طول اونا ۲۵۸ دنیا‌مبارزه رو نابود کردن.»
با توجه به‌متفاوتی قدرتشان، این سرعت‌می‌آورد نسبتاً کند بود.
شبح نالید‌عمل و با‌نیز تردید زمزمه کرد.
[نکنه خدایان‌طول هزارتو دارن‌حین دخالت می‌کنن؟]
«احتمالش زیاده.»
برای جلوگیری از خدایان‌اگر کینه‌توز قدیم، خدایان متعدد‌قبل هزارتو آن‌ها را محدود می‌کردند.
منطقی‌ترین توضیح همین بود.
اما یک جای کار می‌لنگید.
آن‌ها به نظر‌کشید نمی‌رسید از آن‌دست تیپ‌های خیرخواه باشند.
بعد از‌اندازه کلی فکر کردن،یاد شبح بیخیال شد.
[نمی‌دونم.
شاید وقتی‌دست رفتیم پایین‌راحت تو هزارتو بفهمیم.]
«یا شایدم خیلی زودتر.»
شکاف لرزید، انگار‌واحد آماده بود چیزی‌همین را بیرون بریزد.
این بازگشت‌مجموعاً قطعاً با‌واحد قبلی فرق داشت.
وقتی ته‌سان به‌آورد شهرداری برگشت، تدارکات‌زمان کامل شده بود.
و ۲۴ ساعت گذشته بود.
[مأموریت ویژه شروع شد.]
[این مأموریت برای تمام بازیکنان جنوب گیونگ‌گی صادر شده است.]
[در شهرداری یونگین جمع شوید.]
[محدودیت زمانی: یک هفته.]
[پاداش: متغیر بر اساس عملکرد پس از بازگشت به هزارتو.]