چپتر 206: طبقه ۵۱، جنگلی که موجودات عرفانی در آن ساکن‌اند (۴)
0ته‌سان به دریاچه خیره شد.
حداقل هشتاد‌سرسری پری آنجا‌بی‌نقص حضور داشتند.
آن‌ها گرد ملکه‌شان بال می‌زدند،نمی‌توانند گویی نگهبان اویند، و مانند یک‌یکی‌یکی آرایش دفاعی در مداری پیرامونش می‌چرخیدند.
دریاچه چندان‌تنها بزرگ نبود، اما‌تکه‌هایی پهنای کافی داشت.
اگر پری‌ها واقعاً‌حبس تصمیم به فرار‌نداشتند می‌گرفتند، گرفتنشان غیرممکن بود.
هرچند هدف‌سرسری او تمام‌بی‌نقص پری‌ها نبودند.
لی ته‌یئون هم مأموریت‌مطمئن به دست آوردن بال‌های‌دام پری را پذیرفته بود.
اما نتوانسته بود آن را درست‌بال‌ها به پایان برساند؛ تنها موفق شده‌نیمه‌کاره بود تکه‌هایی از بال‌ها را بازگرداند.
مأموریت‌های بعدی‌اش هم به همین منوال‌نداشتند نیمه‌کاره بودند و به زحمت قطعات شکسته‌ای‌مقاومت جمع می‌کرد تا کار را راه بیندازد.
حتی گرملین هم‌این از دیدن او‌فقط کلافه شده بود.
گرملین که از نتایج ضعیف و بی‌رمق ناراضی‌دام بود، پاداش ناچیزی به او داد: پودر برکت‌حبس که از بال‌های خردشده پری ساخته شده بود.
با اینکه پاداش حقیرانه‌ای بود، آیتمی فوق‌العاده‌بازگرداند محسوب می‌شد که سلامتی و مانا را‌زحمت برای مدتی مشخص به طور مداوم بازیابی می‌کرد.
اگر پاداش کار سرسری‌کردن این بود، گرملین برای‌منجمد یک کار بی‌نقص چه می‌داد؟
ته‌سان فقط‌سرسری به کیمیاگری‌بی‌نقص راضی نبود.
باید مطمئن‌راضی می‌شد که پری‌ها‌نمی‌توانند نمی‌توانند فرار کنند.
این یعنی‌تنها باید آن‌ها را‌تکه‌هایی به دام می‌انداخت.
او مهارت‌هایش را یکی‌یکی مرور‌همه کرد، اما هیچ‌کدام دامنه‌ای برای‌احتمالاً حبس کردن همه آن‌ها نداشتند.
«دنیای منجمد‌سرسری اما و‌بی‌نقص اگر داره.»
پری‌ها احتمالاً نمی‌توانستند در‌مطمئن برابرش مقاومت کنند، اما‌دام مشکل اصلی ملکه بود.
دنیای منجمد همه‌چیز را‌شده در لحظه منجمد می‌کرد؛مأموریت‌های یک حصار یا مانع نبود.
اگر آن‌ها‌دامنه‌ای مصمم به فرار‌همه بودند، می‌توانستند بگریزند.
پس چه‌سرسری چیزی می‌توانست جلوی‌می‌داد دویدنشان را بگیرد؟
«تنظیم روح منحرف.»
مهارتی که انرژی‌موفق روح را می‌پیچاند‌بال‌ها و تنظیم می‌کرد.
آیا می‌توانست آن‌حبس را با دنیای‌نداشتند منجمد ترکیب کند؟
پس از‌سرسری لحظه‌ای تامل،بی‌نقص پاسخ منفی بود.
اگرچه تسلط او در «تنظیم‌نمی‌توانند روح منحرف» بسیار پیشرفت کرده‌مهارت‌هایش بود، اما هنوز محدودیت‌هایی وجود داشت.
دنیای منجمد یک جادوی‌شده رده‌متوسط بود؛ رتبه‌اش بیش‌مأموریت‌های از حد بالا بود.
تلاش برای تزریق نیروی روح‌همه به آن، ته‌سان را پیش‌احتمالاً از شروع مبارزه از پا درمی‌آورد.
«یه مهارت‌سرسری پایین‌تر از‌بی‌نقص دنیای منجمد.
و چیزی‌تنها که بتونه‌شده گیرشون بندازه.»
ناگهان، مهارتی‌یکی‌یکی در ذهنش‌کرد جرقه زد.
ته‌سان که تصمیمش‌کنند را گرفته بود، بلافاصله‌مهارت‌هایش آماده‌سازی را آغاز کرد.
[شما حالت رسول «روح آمیخته» را فعال کردید.]
نیروی روح‌یکی‌یکی به درون بدن‌هیچ‌کدام ته‌سان نفوذ کرد.
حضوری قدرتمند از میان‌یعنی ردای پودرشده بیرون زد‌یکی‌یکی و به اطراف گسترش یافت.
«ها؟»
«عجیبه.»
«غریبه.»
پری‌ها با‌نمی‌توانند حس کردن حضور‌دام ته‌سان مکث کردند.
در همان‌فقط لحظه، او مشتش‌باید را گره کرد.
[شما شعله کاذب مارکوچیاس را فعال کردید.]
ووووش.
شعله‌ها زبانه کشیدند.
ته‌سان با‌تنها تمرکز ذهنش، آتش‌تکه‌هایی را کنترل کرد.
شعله‌ها به بیرون گسترش یافتند‌هیچ‌کدام و دیواری سد‌مانند تشکیل دادند‌نداشتند که دریاچه را در بر گرفت.
«آتیش!»
«خطر!»
پری‌ها وحشت‌زده‌تنها شدند و با‌تکه‌هایی سردرگمی بال‌بال زدند.
مردمک‌های ملکه پری‌ها‌مرور نیز لرزید، گویی‌دامنه‌ای جا خورده بود.
قدم اول: تکمیل شد.
حالا، قدم بعدی.
او نیروی روح‌موفق را به درون‌بال‌ها سد آتشین تزریق کرد.
موجی از‌یکی‌یکی خستگی بلافاصله بر‌هیچ‌کدام او آوار شد.
طبیعی بود؛ پیچیدن نیروی روح به‌می‌انداخت دور شعله کاذبی به وسعت یک‌دامنه‌ای دریاچه، باری عظیم بر دوشش می‌گذاشت.
اما قابل کنترل بود.
به لطف آزمون‌های آفرودیا،شده تسلطش بر «تنظیم روح منحرف»بعدی‌اش سر به فلک کشیده بود.
مدیریت نیروی روح‌مرور روان‌تر شده و فشار‌حبس وارده کاهش یافته بود.
آنچه زمانی غیرممکن‌کنند بود، اکنون در‌می‌انداخت دسترس قرار داشت.
«هاه.»
ته‌سان بازدمش را بیرون داد.
او موفق شده بود‌کرد شعله کاذب را با‌کردن تقریباً تمام نیروی روحش بپوشاند.
«بریم!»
«راهو باز کنین!»
پری‌ها با تأخیر پرتوهای نوری به‌بال‌ها سمت شعله‌ها شلیک کردند، اما آتش‌نیمه‌کاره کاذب آن‌ها را به راحتی بلعید.
«برین کنار.»
ملکه پری‌ها قدم پیش گذاشت.
انگشتش را بالا برد.
نور هفت‌رنگ در نوک انگشتش‌تکه‌هایی جمع شد و سپس به‌همین یک پرتو واحد تبدیل گشت.
کیــــنــــگ!
نیرویی در‌نمی‌توانند سطحی کاملاً متفاوت‌دام با سایر پری‌ها.
اما نتوانست‌فقط شعله کاذب‌راضی را بشکافد.
مسئله قدرت‌تنها نبود؛ مسئله‌شده رتبه بود.
ملکه پری‌ها اخم کرد.
«بیا بیرون، موجود گستاخ.»
«سلام؟»
ته‌سان خود را نشان داد.
پری‌هایی که به او‌کرد حمله کرده بودند جیغ‌کردن کشیدند و به ملکه چسبیدند.
«یه انسان ترسناک!»
«همون انسانی‌فقط که ما‌راضی رو می‌کشه!»
نگاه ملکه پری‌ها مرگبار شد.
«انسان پست.
چرا به ما حمله می‌کنی؟»
«اینکه اونایی که اول‌کردن حمله کردن این حرفو‌منجمد بزنن، یه کم ناعادلانه نیست؟»
ته‌سان پوزخند زد.
پری‌های پشت سر‌باید ملکه بیشتر در‌کنند خود جمع شدند.
ملکه پوزخندی زد.
«اون بازی بود.
شوخی پریان.
به عنوان یه‌این انسان، باید با‌فقط بزرگواری قبولش می‌کردی.»
«بازی، آره؟»
ته‌سان با تمسخر‌موفق به حرف‌های او‌بال‌ها واکنش نشان داد.
«ملکه من.»
پری‌ها پشت سرش پچ‌پچ کردند.
با شنیدن صدای‌باید آن‌ها، لبخندی تمسخرآمیز‌کنند بر لبان ملکه نشست.
«آه.
مأموریت اون موجود زشت و‌دام کثیف رو قبول کردی، نه؟کرد پس اومدی ما رو بکشی.
چه برازنده یه انسان پسته.»
«میشه خفه‌سرسری شی و‌بی‌نقص فقط بجنگی؟»
[شما پیکان یخی را فعال کردید.]
ته‌سان با‌دامنه‌ای چهره‌ای کلافه، جادو‌همه را رها کرد.
پیکانی منجمد‌سرسری به سمت‌بی‌نقص پری‌ها شلیک شد.
«کثافت.»
ملکه دستش را تکان داد.
گرد و غباری درخشان‌کردن پخش شد و با‌منجمد پیکان یخی برخورد کرد.
یخ شکل گرفت‌این و مانند دانه‌های‌فقط برف متلاشی شد.
ملکه لبخندی سرد زد.
«ما رو با این‌شده سد نفرین‌شده گیر انداختی، ولی‌بعدی‌اش همین طناب دار خودت میشه.»
او اشتباه نمی‌کرد.
ایجاد سد آتشین تقریباً‌بی‌نقص تمام نیروی روح ته‌سان‌راضی را مصرف کرده بود.
به دست آوردن برتری‌مطمئن در نبرد از طریق‌دام حالت رسول دشوار می‌شد.
«ولی منو خفه نمی‌کنه.»
اما مهم نبود.
حتی بدون‌سرسری آن هم‌بی‌نقص می‌توانست پیروز شود.
«برین جلو، بچه‌های من.»
کیــــنــــگ!
ده‌ها پرتو‌دامنه‌ای نور به‌کردن سمتش هجوم آوردند.
ته‌سان نیشخند‌سرسری زد و گاردش‌می‌داد را تغییر داد.
«من اینجا‌راضی نیستم که‌مطمئن با جوجه‌ها بجنگم.»
[شما دنیای منجمد را فعال کردید.]
شعله کاذب،سرسری جادو و نیروی‌می‌داد روح را می‌بلعید.
مانا اما قضیه متفاوتی بود.
دمیدن انرژی روحانی به «جهان منجمد»بال‌ها پایدار نبود، به همین دلیل او‌نیمه‌کاره ابتدا از «شعله کاذب» استفاده کرده بود.
اما اجرای‌دامنه‌ای «جهان منجمد» به‌همه تنهایی مشکلی نداشت.
کرررچ!
سرمایی استخوان‌سوز‌راضی در میان‌مطمئن شعله‌ها طغیان کرد.
پرتوهای در حال حرکت، در میان زمین‌بازگرداند و آسمان یخ بستند و سرمای سوزان‌زحمت به سمت پریانی که شلیکشان کرده بودند، خزید.
«جیییغ!»
«ملکه من!»
پریان در حالی‌باید که تبدیل به مجسمه‌های‌یعنی یخی می‌شدند، فریاد کشیدند.
ملکه با‌تنها شتاب نور‌شده را گرد آورد.
ویییینگ!
پرتویی رنگین‌کمانی شلیک‌این شد و یخ‌های پیش‌رونده‌کیمیاگری را در هم شکست.
یخ تنها‌راضی تا نیمه‌ی‌مطمئن دریاچه پیشروی کرد.
ملکه از خشم غرید.
«انسان!»
«دفعش کردی، ها؟»
شما جهان منجمد را فعال کردید.
کرررچ!
سرما دوباره اوج گرفت.
چهره ملکه در هم رفت.
پرتوی دیگری احضار کرد‌شده و به سمت یخی‌مأموریت‌های که جلو می‌آمد شلیک کرد.
گرومب!
اما سرما بیش‌این از حد عظیم‌فقط و طاقت‌فرسا بود.
یخ مهارناپذیر‌راضی شروع به‌مطمئن گسترش کرد.
سپس، ته‌سان یک‌موفق بار دیگر آن‌بال‌ها را فعال کرد.
شما جهان منجمد را فعال کردید.
کرررچ!
شدت سرما بیشتر شد.
ملکه دندان‌قروچه‌ای‌دامنه‌ای کرد و‌کردن به هوا برخاست.
«ملکه من!»
«نجاتمون بده!»
پریان دست‌وپایی زدند، اما‌شده حصار آتشین آن‌ها را‌مأموریت‌های به دام انداخته بود.
ناتوان در برابر‌حبس سرما، یکی پس‌نداشتند از دیگری یخ زدند.
درون حصار، تنها‌این ته‌سان و ملکه‌فقط پریان هنوز حرکت می‌کردند.
«بد نیست.»
ته‌سان سوت‌زنان حصار را برداشت.
سطحش فقط با‌حبس نابود کردن پریان، دو‌دنیای پله جهش کرده بود.
در حالی که از‌بی‌نقص این لحظه لذت می‌برد،راضی ملکه از خشم فریاد کشید.
«چطور جرئت می‌کنی! بچه‌های من!»
«اگه انقدر برات عزیز‌شده بودن، باید جونتو واسه‌مأموریت‌های محافظت ازشون به خطر می‌نداختی.»
ته‌سان با لحنی تنبل‌کردن سخن گفت، اما چشمانش‌منجمد سردتر از همیشه بود.
«همونطور که انتظار‌این داشتم، روی دشمن‌های رده‌بالا‌کیمیاگری خیلی خوب جواب نمی‌ده.»
«جهان منجمد» بی‌شک قدرتمند بود.
مطابق با جایگاهش به عنوان‌تکه‌هایی مهارتی در سطح متوسط، کمتر‌همین کسی می‌توانست در برابرش مقاومت کند.
اما هنوز‌دامنه‌ای یک جادوی‌کردن محیطی بود.
در برابر‌سرسری یک هدف واحد،می‌داد قدرتش محدود می‌شد.
دشمنانی مانند ملکه پریان که از‌کنند حد و مرز خاصی فراتر رفته‌مرور بودند، می‌توانستند در برابرش ایستادگی کنند.
«انسان.»
نگاهی شعله‌ور‌دامنه‌ای از نفرت بر‌همه ته‌سان قفل شد.
«می‌کشمت.»
ملکه بال‌هایش را گشود.
همچون داوری الهی،موفق یورش خود را‌بال‌ها از آسمان آغاز کرد.
گرد و غباری درخشان‌کردن مانند رگبار گلوله به‌منجمد سمت ته‌سان پاشیده شد.
تعدادشان برای‌سرسری دفاع بیش‌بی‌نقص از حد بود.
سپرش را بالا آورد.
دنگ! دنگ! دنگ!
ضرباتی سنگین‌دامنه‌ای در سپر‌کردن طنین‌انداز شد.
با وجود ریز بودن‌بی‌نقص ذرات، هر کدام مانند‌راضی ضربه پتک فرود می‌آمدند.
ویییینگ.
هاله‌ای رنگین‌کمانی‌تنها در نوک انگشتان‌تکه‌هایی ملکه جمع شد.
ته‌سان سپر را‌حبس در کوله گذاشت و‌دنیای به زمین لگد زد.
با جاخالی دادن‌این از پرتو منشوروار، به‌کیمیاگری سمت ملکه یورش برد.
ملکه بالاتر‌راضی رفت و‌مطمئن پوزخندی زد.
«انسان پست.
موجودی که در بند زمینی.
دستت به من نمی‌رسه.»
«کی گفته؟»
ته‌سان به‌تنها درختان نزدیک‌شده لگد زد.
با پریدن از‌حبس تنه‌ای به تنه‌ی دیگر،دنیای به ملکه نزدیک شد.
ملکه انگشتی بالا‌این آورد و با‌فقط تمسخر نگاهش کرد.
«یه موجود‌راضی زمینی می‌خواد‌مطمئن آسمونو لمس کنه؟»
ویییینگ!
نور رنگین‌کمانی در میان‌کردن هوا تغییر مسیر داد و‌داره به سمت او کمانه کرد.
غیرقابل اجتناب... با‌این تکیه‌گاه ناپایدار، جاخالی‌فقط دادن محال بود.
خنثی‌سازی اولین حمله شما فعال شد.
نور ناپدید شد.
چشمان ملکه گرد شد.
«چی...»
ته‌سان به درخت‌موفق دیگری لگد زد و‌بازگرداند فاصله را کم کرد.
ملکه دندان‌هایش را‌حبس به هم سابید‌نداشتند و بالاتر رفت.
حالا در ارتفاعی‌این دست‌نیافتنی، با چهره‌ای کلافه‌کیمیاگری نور را جمع کرد.
ته‌سان با تمام‌باید قوا به آخرین‌کنند درخت فشار آورد.
شما پرش را فعال کردید.
کرک!
درخت زیر فشار شکست.
ته‌سان مانند‌تنها تیری به سوی‌تکه‌هایی ملکه شلیک شد.
«هق!»
ملکه نفس‌نفس‌زنان بال‌این زد تا به‌فقط چپ جاخالی دهد.
«تلاشتو کردی، ولی تهش همینه.
یه موجود بی‌بال‌موفق که سعی داره‌بال‌ها پرواز کنه... رقت‌انگیزه.»
گمان می‌کرد ته‌سان‌حبس بدون بال نمی‌تواند در‌دنیای میان هوا مانور دهد.
شما جهش هوایی را فعال کردید.
ته‌سان به خلاء لگد زد.
ملکه که هنوز در حال‌همه جمع کردن قدرت بود، سنگینی دستی‌نمی‌توانستند را روی پشت گردنش حس کرد.
«بیا رو زمین بازی کنیم.»
شما فرود را فعال کردید.
«گوووه!»
آن‌ها بر زمین کوبیده شدند.
برخوردی کرکننده نفس‌باید را در سینه‌کنند ملکه حبس کرد.
«انسان!»
به محض برخورد‌حبس با زمین، از‌نداشتند خشم فریاد کشید.
طوفانی منشوری از‌این غبار درخشان فوران کرد‌کیمیاگری تا ته‌سان را ببلعد.
ته‌سان حتی زحمت دفاع به‌نمی‌توانند خود نداد؛ در عوض، شمشیرش‌مهارت‌هایش را در سینه او فرو کرد.
«چـ-چی؟! چطور؟! حملات من...!»
ملکه نمی‌توانست درک کند.
هر بار که‌این حملاتش ته‌سان را‌فقط لمس می‌کردند، ناپدید می‌شدند.
بدون آگاهی‌راضی از «خنثی‌سازی حمله»،نمی‌توانند فهمیدنش غیرممکن بود.
ته‌سان بال‌هایش‌تنها را گرفت‌شده و کشید.
جررر.
«گیااااااه!»
زوزه کشید و‌باید موجی از قدرت‌کنند را آزاد کرد.
او قوی بود؛موفق حریفی معمولی برای‌بال‌ها طبقه ۵۱ نبود.
اما ته‌سان هم معمولی نبود.
قرچ.
با لگد کردن‌باید تقلاهای مذبوحانه‌اش، تیغه‌کنند را عمیق‌تر فرو کرد.
طولی نکشید که ملکه‌شده در حالی که خون‌مأموریت‌های بالا می‌آورد، از هم پاشید.
سطح شما افزایش یافت.
سطح شما افزایش یافت.
رشد انرژی روحانی شما فعال شد.
شما بال‌های ملکه پریان را به دست آوردید.
سطحش ۴نمی‌توانند پله بالا رفته‌دام بود؛ جهشی بی‌سابقه.
مشخص بود که‌کیمیاگری از طبقه ۵۱ به‌نمی‌توانند بعد، پاداش‌ها متفاوت است.
هم پاداش‌های ماموریت و‌شده هم افزایش سطح، بسیار‌مأموریت‌های بیشتر از قبل بود.
«خوبه.»
ته‌سان بال‌های یخ‌زده‌کنند پریان را جمع‌می‌انداخت کرد و بازگشت.
«اوههه! اوهووو!»
گرملینی که بیرون خانه‌اش‌شده منتظر بود، با لبخندی‌مأموریت‌های درخشان به استقبالش آمد.
«این‌همه؟! تازه بال‌های اون‌کرد ملکه لعنتی رو هم‌کردن آوردی؟! خوبه! خیلی خوبه!»
با خنده‌هایی دیوانه‌وار،کنند با شتاب بال‌های ملکه‌مهارت‌هایش را به پشتش چسباند.
در حالی که با‌راضی چهره‌ای مبهوت نوازششان می‌کرد،کنند رو به ته‌سان کرد.
«همین‌طوری ادامه بده. اگه‌شده تا آخرش بری، نه‌تنها کیمیاگری...بعدی‌اش بلکه هرچی بخوای بهت می‌دم.»
چشمان خون‌گرفته‌اش برقی زد.
«بعدی، فلس‌های مار آبی‌یعنی رو برام بیار که تو‌مرور عمیق‌ترین رودخونه جنگل زندگی می‌کنه.»
ارتقا سطح از طریق کارایی مهارت.