چپتر 102: توی زندگی قبلیم به یقین رسیدم
0من آدمیم‌دست که از خیلی‌دفعه چیزا بدم میاد.
ولی بین همشون، چیزی که بیشتر از‌بخوام همه حالم رو بهم می‌زنه، اون پول‌ندارم زوریه که حروم‌زاده‌های جناح غیرمتعارف جمع می‌کنن.
احتمالاً به خاطر‌حلش اینه که خودم‌نداره قبلاً مسافرخونه‌چی بودم.
میزها رو دستمال بکش، ته مونده غذاها رو جمع کن،می‌گرفتن زمین رو تی بکش، ظرف بشور، مواد اولیه بخر، غذا‌بخوام درست کن و بفروش تا قرون به قرون پول جمع کنی.
اگه ده روز پشت سر‌دفعه هم مثل سگ بدویی، تازه‌حلش می‌تونی پول باج رو جور کنی.
سیستمی که توش‌شدن من کار می‌کنم و‌بخوام بقیه پولش رو می‌خورن.
شاید بعد‌دیگه‌ای از یه مدت‌وجود بهش عادت کنی.
ولی چیزی که واقعاً آدم‌قضیه رو آتیشی می‌کنه، وقتیه که‌می‌گرفتن این پول زور یهو زیاد میشه.
اونوقت باید حدود پونزده‌شدن روز جون بکنی تا‌بخوام پول باج جور شه.
وقتی حس می‌کنی عمرت داره‌همینه بیهوده به فنا میره، تازه‌کنم معنی واقعی کلمه «خشم» رو می‌فهمی.
از یه لحاظ،حلش منشاء خشم من‌نداره همین پول زوره.
راستش رو بخواید،تنها تنها راه حل‌هنرهای این قضیه هنرهای رزمیه.
تهش، خیلی از اون حروم‌زاده‌هایی که پول‌حتی زور می‌گرفتن توی زندگی قبلیم به دست‌چاره‌ای من سقط شدن و این دفعه هم همینه.
حتی اگه بخوام‌شدن جور دیگه‌ای حلش کنم،بخوام راه دیگه‌ای وجود نداره.
چاره‌ای ندارم جز اینکه‌کنم بکشم و بکشم و‌ندارم بدنامی به بار بیارم...
یه لحظه بعد، به اقامتگاه‌قضیه انجمن ابر و ماه و‌می‌گرفتن اون اراذل و اوباش نگاه کردم.
خونه‌های کوچیک و بزرگ‌شدن توی یه ردیف طولانی کنار‌دیگه‌ای ساحل دریاچه ردیف شده بودن.
یارویی که راهنماییم‌شدن کرده بود به‌حتی وسط محوطه اشاره کرد.
«اون جایی که‌حلش پنج تا فانوس قرمز‌چاره‌ای وسطش آویزونه، اقامتگاه رهبره.»
«گرفتم.»
آدمای زیادی بیرون‌سقط بودن، واسه همین اونا‌حتی هم داشتن نگاهم می‌کردن.
یکی از‌سقط اعضای انجمن ابر‌همینه و ماه گفت:
«چرا یه‌دیگه‌ای محافظ با‌کنم خودت آوردی؟»
من اول‌بخواید اون پاپتی‌ها‌راه رو فرستادم برن.
«شماها برید جنازه‌ها رو‌شدن جمع کنید. اگه دلتون‌بخوام میخواد بمیرید، می‌تونید بمونید.»
پاپتی‌ها یه لحظه‌شدن مردد موندن، بعد‌حتی بدون هیچ حرفی برگشتن.
همون‌طور که روی مسیر‌کنم سنگی راه می‌رفتم، به اونایی‌اینکه که بیرون وایساده بودن گفتم:
«باید رئیستون‌بخواید رو ببینم.راه راه بیفتید.»
صدای خنده از این ور‌دفعه و اون ور بلند شد‌حلش و بعدش یه جواب ساده شنیدم:
«بزن به چاک.»
«کی بود؟دیگه‌ای همونی که گفت‌وجود بزن به چاک.»
یارو که روی صندلی لم‌قضیه داده بود و داشت یه کوفتی‌توی رو سیخ می‌خورد، تف کرد زمین.
«این محافظه‌دست حتماً عقلش رو‌دفعه از دست داده.»
همین‌طور که به سمت یارویی که‌حتی تف کرده بود می‌رفتم، صدای کشیده‌نداره شدن شمشیرها از همه طرف شنیده شد.
به چربی دور‌حلش دهن یارو نگاه‌نداره کردم و پرسیدم:
«خوشمزه‌ست؟»
«به قیافه‌ت میخوره مال‌شدن بنگاه محافظت چشم‌آبی باشی.بخوام مغز خر خوردی؟ مرتیکه روانی؟»
یقه‌ش رو گرفتم‌شدن و با یه‌حتی دست بلندش کردم.
«کوک...»
همون موقع، دری از‌راه داخل باز شد و‌تهش یه مرد لاغر سرک کشید.
«چه خبره؟»
«به قیافه‌ش میخوره محافظ‌دفعه بنگاه محافظت چشم‌آبی باشه.دیگه‌ای میگه میخواد رئیس رو ببینه.»
«یه محافظ؟ نه رئیس‌کنم بنگاه محافظت، نه سرگروه‌ندارم محافظان، فقط یه محافظ معمولی؟»
یقه یارو رو ول کردم و با‌رزمیه پشت دست زدم توی دهن اون یکی‌دست که داشت سیخ مرغ می‌خورد و بیهوشش کردم.
به مرد لاغر گفتم:
«من از طرف جامعه‌دفعه عبور از رودخونه اومدم،دیگه‌ای راه رو نشون بده.»
به محض اینکه اسم جامعه‌وجود عبور از رودخونه رو آوردم،بکشم قیافه مرد لاغر کلاً عوض شد.
«حساب‌ها که‌بخواید تسویه شده.راه برا چی اومدی؟»
«کار دارم، راه بیفت.»
«لطفاً صبر‌سقط کنید. من‌دفعه پیام رو می‌رسونم.»
به چپ و راست نگاه کردم‌نداره و تازه اون موقع بود که قیافه‌بیارم اراذل و اوباش یه کم آروم شد.
یه لحظه بعد‌تنها در باز شد‌هنرهای و مرد لاغر گفت:
«بفرمایید داخل.»
من رو از تالار مهمان‌وجود و در پشتی به جایی‌بکشم بردن که منظره دریاچه داشت.
ته یه پل، یه جایی شبیه اسکله‌رزمیه بود که مدیران اجرایی این ور و‌دست اون ورش نشسته بودن و ماهیگیری می‌کردن.
یه مرد پهن‌ترین‌سقط قسمت اسکله رو‌همینه اشغال کرده بود.
از روی پل رد‌دفعه شدم و از کنار‌دیگه‌ای مدیرانی که ماهیگیری می‌کردن گذشتم.
وقتی پام رو گذاشتم روی‌وجود اسکله، مردی که احتمالا رهبرشون‌بکشم بود سرش رو کمی چرخوند.
«من بیوک‌بخواید سا-اون هستم.راه بشین اینجا.»
یه صندلی‌دست کوچیک کنار‌شدن بیوک سا-اون بود.
چون یارو‌سقط بهم تعارف‌دفعه کرد بشینم، ننشستم.
به هر حال، یه‌کنم یارویی که شبیه گربه‌ماهی‌ندارم بود داشت براندازم می‌کرد.
لباش غیرعادی کلفت بود و یه سیبیل‌رزمیه نازک هم داشت، قیافه‌ش عین یه شیطان‌دست گربه‌ماهی بود که سال‌ها ته دریاچه زندگی کرده.
«تو رئیسی؟ شبیه گربه‌ماهی هستی.»
«...»
یارو با قیافه‌ای حیرت‌زده یه‌وجود آه کوتاه کشید و مات‌بکشم و مبهوت بهم زل زد.
«اومدی بمیری؟ این چه وضعیه؟ مال جامعه عبور از‌حروم‌زاده‌هایی رودخونه که نیستی. شمشیری که بستی نه به درد قاتل‌ها‌حتی میخوره، نه به درد بنگاه محافظت چشم‌آبی. کدوم گوری هستی؟»
برخلاف قیافه‌ش، قدرت مشاهده‌ش خوب‌دفعه به نظر می‌رسید، که باعث‌حلش شد یه کم خیالم راحت‌تر بشه.
«من کسی‌ام که فرقه‌دفعه هائو رو رهبری می‌کنه.دیگه‌ای اسمش به گوشت خورده؟»
«فرقه هائو؟ تا حالا نشنیدم.»
«من دنبال‌بخواید جامعه عبور‌راه از رودخونه می‌گردم.»
«اگه با یه نگاه‌شدن کردن می‌شد پیداشون کرد که‌دیگه‌ای دیگه سازمان قاتل‌ها نبودن، بودن؟»
«روش تماس چیه؟»
«روش تماس ساده‌ست، ولی اونا فقط زیردستن، واسه همین مقر اصلی رو نمی‌دونن. دلیل اینکه حتی با شکنجه هم نمیشه چیزی فهمید اینه که اعضای رده پایین هم خبر ندارن. سازمانیه‌شده که فقط نفر به نفر وصلن. ساختاری که فقط می‌تونی با مافوق مستقیمت حرف بزنی. تهش، واسه پیدا کردن کله‌گنده‌ی اصلی سازمان، باید یکی‌یکی بکشیشون بیرون و هی بکشی و بری جلو.آوردی می‌تونی این کارو بکنی؟ سرت شلوغ به نظر میاد. حتی اگه امتحانش هم کنی، تضمین می‌کنم بعد از چند مرحله ردشون گم میشه. دستمزدشون گرونه و سر و کله زدن باهاشون سخته.»
چرا توضیحاتش انقدر مفصله؟
به نظر می‌رسید فرقه‌شدن هائو رو جزئی از‌بخوام همون جناح غیرمتعارف می‌دونست.
قبل از اینکه بفهمم، تونستم‌همینه نیت قتل رو از سمت‌کنم مدیران روی پل حس کنم.
بیوک سا-اون از‌حلش من که بی‌حرکت‌نداره ایستاده بودم پرسید:
«کارت تموم شد پس؟»
سرم رو تکون دادم.
«هنوز نه.»
«بگو.»
«منطقه تجاری‌بخواید اینجا به نظر‌قضیه خیلی خوب میاد.»
«بدک نیست.»
«داری باج جمع می‌کنی؟»
«می‌تونی بگی حق حفاظت.»
«حفاظت در برابر کی؟»
«حفاظت در برابر یه عده. حتی اگه من نباشم، بالاخره یه گروه از جناح غیرمتعارف پیدا میشه که این کارو بکنه. من اینجا به دنیا اومدم و‌اوباش بزرگ شدم. بهتره که خودم مسئولش باشم. در حالی که بعضی آدما می‌تونن با کارهای معمولی زندگی کنن، خیلی‌ها هستن که نمی‌تونن. اگه من اینا رو جمع‌رهبره کنم و ازشون واسه محافظت از منطقه تجاری استفاده کنم، واسه خودمم هزینه داره. من فکر نمی‌کنم گرفتن باج چیز عجیبی باشه. نظر تو چیه، برادر جوان؟»
«واو...»
خیلی وقت‌دیگه‌ای بود همچین سخنرانی‌وجود طولانی‌ای نشنیده بودم.
کارش با هنرهای رزمی خیلی ساده‌هنرهای تموم می‌شد، ولی من کسی نیستم‌زندگی که با این حرفا عقب بکشم.
«کارت واقعاً عالی بوده. خب، اون حروم‌زاده‌هایی که به دست من مردن هم احتمالا همین‌ندارم فکر رو می‌کردن. روش‌هاشون فقط یه کم فرق داشت. به محض اینکه پام رسید اینجا نزدیک‌کوچیک بود جیبم رو بزنن، وقتی گرفتمشون معلوم شد آدمایی بودن که باید به تو باج می‌دادن.»
«آه، که اینطور؟»
«احتمالاً پول باج و خراج رو با زدن جیب محافظ‌ها، غریبه‌ها و مسافرا جور کردین. واسه جور کردن‌ماه اون پول، مزه غذا شبیه جویدن زباله‌ست و چایی هم انگار از آب جوب پر شده. جوری حرف‌بود می‌زنی انگار همه اینا طبیعیه، ولی اصلاً اینطور نیست. اینجا نشستی ماهیگیری می‌کنی و ادای حکیم‌ها رو درمیاری...»
رهبر بیوک‌بخواید سا-اون با‌راه پوزخند جواب داد:
«برام سواله چه کله‌گنده‌هایی‌شدن رو کشتی که این‌قدر‌بخوام با اعتمادبه‌نفس رفتار می‌کنی.»
وقتی برگشتم عقب رو نگاه کردم، دیدم‌بخوام همه کله‌گنده‌های ماهیگیر بلند شدن، ورودی پل‌ندارم رو بستن و دارن منو دید می‌زنن.
اگه بهشون می‌گفتم رهبر جامعه شمشیر هژمون‌چاره‌ای رو کشتم، همون‌جا شلوارشون رو خیس می‌کردن،لحظه ولی حال نداشتم خودم رو لو بدم.
در عوض، یه‌تنها شانس دیگه برای‌هنرهای زنده موندن بهشون دادم.
«من نیومدم اینجا ازت خواهش کنم.همینه هوی مرتیکه گربه‌ماهی، به خودت بیا‌وجود و این انجمن برادری رو منحل کن.»
بیوک سا-اون از روی‌دفعه صندلیش بلند شد و یهو‌حلش رو به دریاچه نعره زد:
«هوی، حروم‌زاده!»
به نظر‌بخواید می‌رسه یهو‌راه دیوونگیش عود کرد.
من خودم انواع و اقسام‌دفعه دیوونگی رو تجربه کردم، واسه‌حلش همین صحنه خیلی عجیبی برام نبود.
بیوک سا-اون بهم زل‌دفعه زد و سعی کرد‌دیگه‌ای قیافه ترسناکی به خودش بگیره.
«چشه این مرتیکه. مرگته؟»
همون لحظه بیوک سا-اون خنجری‌قضیه که از آستینش افتاد رو گرفت‌توی و به سمت گردنم یورش برد.
لحظه‌ای که مچ‌سقط بیوک سا-اون رو‌همینه گرفتم، خشکم زد.
'این دیگه چه بدبخت ضعیفیه؟'
انرژی درونی و قدرت پنجه‌م‌وجود رو ترکیب کردم تا مچش‌بکشم رو همون‌جا خرد و خاکشیر کنم.
صدای خرد شدن‌تنها استخوان‌ها به قطعات‌هنرهای ریز توی فضا پیچید.
لحظه‌ای که فریادش بلند شد، با‌همینه یه لگد فرستادمش توی هوا بالای دریاچه‌نداره و نیش خرگوش سیاه رو کشیدم بیرون.
بیوک سا-اون رو بین زمین و آسمون‌بخوام با چی شمشیر دو شقه کردم و‌ندارم بعد نیش خرگوش سیاه رو غلاف کردم.
وقتی بیوک سا-اون که دو نیم‌نداره شده بود توی دریاچه افتاد، ستونی از‌بیارم آب مثل دوتا اژدها فواره زد بالا.
صدای پا شنیدم و برگشتم دیدم‌هنرهای زیردستای بیوک سا-اون که شمشیر کشیده‌زندگی بودن، هماهنگ اومدن جلو و بعد وایسادن.
«...»
به اون‌سقط اراذل و‌دفعه اوباش گفتم:
«دیوونه شدین...دیگه‌ای می‌خواید حمله کنید؟وجود بیاید جلو ببینم.»
همون‌طور که ساکت‌تنها ایستاده بودم، لحظه‌ای‌هنرهای سکوت برقرار شد.
از قبل می‌دونستم مهارت جناح غیرمتعارف بسته‌حتی به منطقه خیلی فرق داره، ولی مهارت بیوک‌ندارم سا-اون حتی از چا سونگ-ته هم بدتر بود.
در هر حال، قضیه اینه‌همینه که من قویم، نه اینکه‌کنم چا سونگ-ته لزوماً ضعیف باشه.
در حالی که زیردستای اراذلش مردد بودن،چاره‌ای باسنم رو گذاشتم روی همون صندلی که بیوک‌اقامتگاه سا-اون نشسته بود و قلاب ماهیگیری رو برداشتم.
مردای شمشیر به‌تنها دست از پشت‌هنرهای داشتن بهم چشم‌غره می‌رفتن.
به قلاب‌دست نگاه کردم‌شدن و گفتم:
«هوی بچه‌ها... تا وقتی دارم‌همینه بهتون اجازه می‌دم، یه راهی‌کنم واسه زنده موندن پیدا کنید.»
پشت سرم، زیردستای‌حلش گربه‌ماهی تو فکر‌نداره فرو رفته بودن.
ولی مگه اینکه احمق باشن، وگرنه با دوتا‌تهش چشمای خودشون تفاوت سطح مهارت من و بیوک سا-اون‌دفعه رو دیده بودن، پس نمی‌تونستن بی‌گدار به آب بزنن.
هر فکری که‌سقط این مرتیکه‌ها می‌کردن، من‌حتی حرفم رو ادامه دادم:
«بیوک سا-اون احتمالاً الان غذای ماهی‌ها شده، ولی بیاید فرض‌کنم کنیم هنوز زنده‌ست. من یه کاری دارم که باید انجام بشه،اقامتگاه پس با جامعه عبور از رودخانه تماس بگیرید و بیاریدشون اینجا.»
جوابی نیومد.
«الان دارم‌بخواید با کی‌راه حرف می‌زنم؟»
دوباره بلند شدم و‌شدن به برادرهای انجمن برادری‌بخوام ماه و ابر نگاه کردم.
«هوی بچه‌ها...»
راستش تو سنی‌حلش نیستم که به‌نداره این مرتیکه‌ها بگم "بچه‌ها".
ولی از لحظه‌ای که تبدیل‌قضیه به شیطان دیوانه شدم، تقریباً‌می‌گرفتن با هیچ‌کس محترمانه حرف نزدم.
فقط اگه یه مردی در‌دفعه حد و اندازه شیطان شمشیر ببینم‌کنم شاید به احترام گذاشتن فکر کنم.
«اگه واسه مرگ بیوک سا-اون ناراحتید، می‌تونید هر وقت خواستید انتقام بگیرید. واسه اونایی که قصد‌بکشم انتقام ندارن، دوتا کار دارم. اول، با جامعه عبور از رودخانه تماس بگیرید و بیاریدشون پیش‌ردیف من. دوم، اگه دیدید نیروهای اتحاد بهشت جنوبی دارن به سمت شمال حرکت می‌کنن، بهم خبر بدید.»
یکی‌شون پرسید:
«ولی تو کی هستی؟»
«همونی که رهبرتون رو کشت.»
آدم باید‌سقط با زیردستاش یه‌همینه کم بخشنده‌تر باشه.
یه اطلاعات دیگه‌حلش بهشون دادم تا کمک‌چاره‌ای کنم سر عقل بیان.
«جهت اطلاعتون، رهبر جامعه شمشیر هژمون هم‌رزمیه به دست من کشته شد. پس در واقع،سقط دنبال انتقام بودن یه کار احمقانه و دیوانه‌واره.»
تازه اون موقع بود که‌دفعه قیافه و حال و هوای‌حلش این اراذل به چشمم اومد.
یه رفیق گربه‌ماهی، یه گاوماهی، یه‌حتی وزغ با چشمای ریز، و یه یارو‌چاره‌ای با دست و پای دراز مثل آب‌سوار.
اینا نسبتاً‌دیگه‌ای قوی‌ترینشون به‌کنم نظر می‌رسیدن.
بین برادرا کنار دریاچه که‌قضیه یه مدتی بود داشتن باهام مسابقه‌توی زل زدن می‌ذاشتن، آب‌سوار جواب داد:
«ما بررسی‌دست می‌کنیم و‌شدن بهتون خبر می‌دیم.»
«اسمت چیه، آب‌سوار؟»
«اسمم وو چول-جینه.»
«تو نفر دومی؟»
«بله.»
«وقتی من رفتم، تو‌دفعه می‌شی نفر اول، پس‌دیگه‌ای اگه نمی‌خوای بمیری همکاری کن.»
وو چول-جین‌دیگه‌ای سرش رو‌کنم کمی تکون داد.
«باشه.»
بدون اینکه دستورات دقیقی‌شدن بدم، برگشتم و دوباره‌بخوام قلاب ماهیگیری رو گرفتم.
یهویی اومدم به دریاچه صلح‌همینه آرام و یه زیردست و یه‌وجود رهبر رو کشتم، ولی پشیمون نیستم.
تو روزای قدیمِ شیطان دیوانه بودنم، قبل‌چاره‌ای از اینکه اوضاع رو راست و ریس کنم،اقامتگاه بیست سی نفر رو تا حد مرگ می‌زدم.
اینکه قضیه رو فقط با کشتن‌هنرهای دو نفر تموم کردم باعث می‌شه‌زندگی فکر کنم واقعاً خیلی رشد کردم.
همه تغییر می‌کنن.
نگاهم از سطح دریاچه رفت بالا‌حتی و یهو متوجه ماه شدم که‌نداره کم‌رنگ توی آسمونِ حالا تاریک‌شده آویزون بود.
به نظر می‌رسه خورشید‌کنم زود رفته خونه و‌ندارم ماه زود اومده سر کار.
با نگاه کردن به دریاچه، ماه و‌رزمیه غروبی که داشت محو می‌شد، یهو برای‌دست اولین بار بعد از مدت‌ها احساس تنهایی کردم.
من ذاتاً مردی‌ام‌سقط که نسبت به‌همینه تنهایی بی‌حس شده.
وقتی خونواده‌ت‌سقط زود تنهات‌دفعه می‌ذارن، این اجتناب‌ناپذیره.
ولی معنیش‌دیگه‌ای این نیست که‌وجود اصلاً تنها نیستم.
چون من از اون دسته‌قضیه آدمام که تو یه چشم‌می‌گرفتن به هم زدن فازم عوض میشه.
در حقیقت، ملاقات با‌شدن یه زن هم واسه‌بخوام من کار خیلی سختیه.
تو زندگی قبلیم هم‌دفعه به فکر پیدا کردن‌دیگه‌ای یه خوشگلِ معمولی بودم، ولی...
ترس از تشکیل خونواده عمیقاً‌وجود تو قلبم دفن شده، هم‌بکشم تو زندگی قبلی و هم الان.
اگه بخوام از حرفای معدود‌قضیه رفیقایی که تو زندگی قبلی‌می‌گرفتن داشتم وام بگیرم، معیارهام بالاست.
اولاً، باید به‌سقط چشم من خوشگل باشن،حتی که خودش معیار بالاییه.
و هنرهای رزمی‌شون هم‌دفعه باید قوی باشه، که‌دیگه‌ای شرایط رو تقریباً غیرممکن می‌کنه.
استادان زنِ خوشگل‌حلش و قدرتمند تو‌نداره موریم هستن، ولی...
دلیلی نداره‌بخواید اونا از‌راه من خوششون بیاد.
تو زندگی‌دست قبلیم اینو‌شدن مطمئن شدم.
یهو قلاب ماهیگیری‌شدن انگار تکون خورد،حتی واسه همین کشیدم...
به نظر میاد زیادی محکم کشیدم، چون‌چاره‌ای یه گربه‌ماهی سیاه در حالی که دهنش‌لحظه باز و بسته می‌شد پرواز کرد سمت صورتم.
زدم تو گوش‌تنها گربه‌ماهی و پرتش‌هنرهای کردم دوباره تو دریاچه.
«لعنتی، ترسوندی منو.»
نمیشه یه گربه‌ماهی‌شدن رو دو بار‌حتی تو یه روز کشت.
مردی که‌دیگه‌ای داره کم‌کم بخشنده‌تر‌وجود میشه، اون منم.
یهو دیدم دارم حرفایی رو تکرار می‌کنم‌رزمیه که راهب دیوانه اغلب زمزمه می‌کرد، اونم زمانی‌سقط که داشت بی‌رحمانه رزمی‌کاران موریم رو قتل‌عام می‌کرد.
نامو آمیتابا بودا.
آسورا بالبالتا.
من فرستاده‌دیگه‌ای تاتاگاتای خورشید‌کنم بزرگ هستم.
نواده پادشاه خردِ غیرقابل‌تزلزل.
بمیر.
...
به آب‌دیگه‌ای دریاچه نگاه کردم‌وجود و پوزخند زدم.
«بمیر.»