چپتر 142: اون توضیح طولانی بود چون تو نفهمیدی
0روز بعد‌می‌کشید از عرق‌خوری‌جامعه با راهزن‌های کوهستان.
من سوار اسب‌برخورد بودم و راهزن‌ها‌مقایسه گاری‌ها رو می‌روندن.
گاری‌ها پر از گنج، طلا‌تمام و نقره‌ای بود که اتحاد‌بار قله جنوبی جمع کرده بود.
اگه قرار بود همه‌رهبر اینا رو ببرم فرقه‌کردیم هائو، اختلاس حساب می‌شد.
منم همچین قصدی‌آدمای نداشتم، چون خودم پولم‌کدوممون از پارو بالا میره.
در عوض، اگه این موضوع رو با‌برتری استراتژیست گونگسون وول توی شعبه کوهستان ثابت‌نکردم حل و فصل می‌کردم، می‌شد تقسیم غنایم جنگی.
ما تمام گنجینه‌ها و ثروتی که رهبر اتحاد یاریول جمع‌بار کرده بود رو بار گاری‌هایی کردیم که پای قله جنوبی‌اسکورت مونده بود و جوری حرکت کردیم انگار داریم محموله اسکورت می‌بریم.
شده بودیم‌گنجینه‌ها یه جور «آژانس‌یاریول اسکورت راهزنان کوهستان».
بعد از استخدام راهزن‌های بازمانده به‌زندگی عنوان نگهبان اسکورت، از قله جنوبی‌صادقانه به سمت شعبه کوهستان ثابت راه افتادم.
تا الان، یعنی رهبر‌کنی اتحاد ایم با اعضای اتحاد‌زخمی به قلعه روح چوب رسیده؟
راهی برای دونستنش نداشتم.
به هر حال، رهبر اتحاد‌یاریول ایم حتماً اعضای اتحاد رو‌مونده مثل دم دنبال خودش می‌کشید.
منم یه صف‌آدمای از آدمای کف جامعه‌کدوممون رو دنبال خودم می‌کشیدم.
زندگی کدوممون سخت‌تر بود؟
نکته مهم این بود که‌تمام با هر موقعیتی صادقانه برخورد کنی،گاری‌هایی پس نیازی به مقایسه برتری نبود.
راهزن‌های زخمی‌گنجینه‌ها کم نبودن، واسه‌یاریول همین عجله نکردم.
با سرعت متوسطی حرکت می‌کردیم، واسه غذا خوردن وایمیستادیم و به محض‌صادقانه اینکه غذایی که از قلعه کوهستان آورده بودیم تموم شد، راهزن‌هایی که قیافشون‌سرعت موجه‌تر بود رو فرستادم به یه روستا یا بازار تا غذای بیشتری بخرن.
اونجا بود که‌برخورد صحنه‌ای رو دیدم که‌برتری تو عمرم ندیده بودم.
راهزنی که باید می‌رفت غذا‌تمام بخره قیافه‌ای گرفته بود انگار‌بار با بزرگترین بحران زندگیش روبرو شده.
مگه پول دادن‌ثروتی و غذا خریدن‌بار انقدر کار ترسناکی بود؟
نه کاملاً خنده‌دار بود و نه کاملاً غم‌انگیز، ولی‌نکته با این حال اون مرد رو که داشت مثل‌نبود بید می‌لرزید فرستادم جایی که مردم عادی زندگی می‌کردن.
«چرا اینقدر می‌لرزی‌برخورد مرتیکه؟ یه کتک حسابی‌برتری می‌خوای تا آدم شی؟»
راهزن‌ها که مدام عرق پیشونیشون‌تمام رو پاک می‌کردن، آب دهنشون‌بار رو قورت دادن و جواب دادن:
«نه قربان.گنجینه‌ها ما دیگه‌رهبر داریم میریم.»
وقتی رفتن‌می‌کشید غذا بخرن نگاهشون‌می‌کشیدم کردم و پرسیدم:
«این یاروها، چشونه؟»
جانگ سان جواب داد:
«نمی‌دونم. شاید بخاطر‌ثروتی اینه که تا‌بار حالا غذا نخریدن.»
«چیز مهمی نیست که. قرار نیست که‌کدوممون فقط با غذا خریدن جنگ و دعوا‌کنی راه بیفته. فقط باید پول رو بدن.»
«بله.»
کمی بعد، راهزن‌ها صحیح و‌تمام سالم با غذا برگشتن، انگار‌بار که شاخ غول رو شکسته بودن.
عمداً یه جای‌ثروتی خلوت نشستیم تا‌بار با راهزن‌ها غذا بخوریم.
راهزن‌ها با ولع غذا می‌خوردن،می‌کشیدم از طعمش لذت می‌بردن و‌مهم حتی یه تیکه هم باقی نذاشتن.
یکم بی‌ربط بود، ولی‌کنی اسم اکثر راهزن‌ها رو فراموش‌زخمی کرده بودم، بجز چند نفر.
از اونجایی که کسایی که اسمشون یادم بود‌رهبر و اونایی که یادم رفته بود قاطی پاتی‌حرکت بودن، عمداً هیچکدومشون رو به اسم صدا نزدم.
«شماها باید تو راه لباس‌هاتون رو عوض کنید. گاری‌ها‌پای پر از سکه‌های نقره استاندارده، پس اگه بازار بزرگی‌شده دیدیم که لباس می‌فروخت، میریم اونجا و چند تا می‌خریم.»
«بله.»
«نمی‌فهمم چطوری تک‌تک شماها جوری‌نیازی لباس می‌پوشید که از صد‌نبودن فرسخی داد میزنه "من راهزن کوهستانم".»
او چونِ نادون جواب داد:
«مگه لباس‌هامون چشونه؟ثروتی ما فکر می‌کنیم خیلی‌گاری‌هایی هم خوب لباس پوشیدیم.»
یه آه‌می‌کشید بی‌اختیار از‌جامعه دهنم پرید.
«آره ارواح عمت...»
فقط با نگاه کردن به همون‌گنجینه‌ها یارو او چون، لباس بالا و‌کردیم پایین تنه‌ش اصلاً به هم نمی‌خورد.
احتمالاً چون لباس‌ها‌ثروتی رو از آدمای‌بار مختلف دزدیده بود.
اگه با اون ریخت و قیافه‌زندگی تو یه خیابون شلوغ راه می‌رفت،صادقانه مردم خود به خود ازش دوری می‌کردن.
اون شب، با دیدن ذوق کردن اون‌برتری مردای عجیب برای خریدن و پوشیدن لباس‌نکردم نو، یه حس سرزنشِ خود بهم دست داد.
به هر حال،غنایم از قله جنوبی‌گنجینه‌ها تا کوهستان ثابت.
بعد از تبدیل کردن راهزن‌ها به‌بار چیزی که کم‌وبیش شبیه آدمیزاد باشه، ظهر‌انگار روز سوم به نزدیکی کوهستان ثابت رسیدم.
قبل از ورود به شعبه کوهستان ثابت،کدوممون پیش‌بینی کرده بودم که راهزن‌های همراهم با‌کنی نگاه‌های تحقیرآمیز روبرو میشن، ولی کاریش نمی‌شد کرد.
فکرم این بود که اگه یه‌مقایسه عمر کار خلاف کردی، باید بتونی‌همین یه مقدار تحقیر رو هم تحمل کنی.
با اون راهزن‌ها‌ثروتی که دنبالم بودن به‌گاری‌هایی شعبه کوهستان ثابت رسیدم.
البته که این مردا‌جامعه رو نیاورده بودم تا به‌نکته استراتژیست اتحاد موریم معرفیشون کنم.
ولی قبل از اینکه حتی بتونم وارد شعبه بشم، اعضای اتحاد موریم‌همین و نیروهای متحد شعبه کوهستان ثابت، که راهزن‌ها رو با حمله دشمن‌آورده اشتباه گرفته بودن، یهو ریختن بیرون و یه وضعیت بن‌بست ایجاد کردن.
به استراتژیست‌تقسیم گونگسون وول نگاه‌تمام کردم و گفتم:
«استراتژیست گونگسون، منم. رهبر فرقه هائو.بار به نظر میاد همه با عجله‌حرکت اومدن بیرون تا به استقبالم بیان.»
گونگسون وول‌می‌کشید با قیافه‌ای‌جامعه دستپاچه جواب داد:
«جریان این‌صادقانه راهزن‌های پشت‌کنی سرت چیه؟»
«یعنی انقدر تابلوئه؟»
«بله.»
سرم رو برگردوندم تا مردایی رو‌زندگی که موقتاً شغلشون رو از راهزنی‌صادقانه به محافظت تغییر داده بودن برانداز کنم.
چطوری می‌تونستم‌صادقانه اینو بهینه‌کنی توضیح بدم؟
اول سعی کردم‌غنایم از اسم رهبر‌گنجینه‌ها اتحاد مایه بذارم.
«رهبر اتحاد‌گنجینه‌ها ایم هیچ‌رهبر خبری بهتون نداد؟»
«نه.»
«کار اتحاد قله جنوبی پریروز کلاً تموم شد. زندانی‌های زیادی اونجا بودن، واسه همین بعضی از راهزن‌ها با رهبر اتحاد ایم رفتن تا فوراً به قلعه روح چوب حمله کنن. با‌بازار این حال، نیروهای زیادی باقی مونده بودن، پس من مراقبشون بودم. بعد از نابود کردن مقر اتحاد قله جنوبی، اموال دزدی‌ای که انبار کرده بودن رو جابجا کردیم. به عبارت دیگه،مرد من تمام غنایم جنگی حاصل از حمله به اتحاد قله جنوبی رو آوردم. وقتم کمه، واسه همین طولانی توضیح دادم، ولی مطمئنم آدم باهوشی مثل استراتژیست گونگسون همه چی رو گرفت، نه؟»
تازه اون موقع بود که‌تمام قیافه گرفته گونگسون وول یکم‌بار باز شد و سر تکون داد.
«رهبر فرقه، خسته نباشید.»
«حرفش رو هم‌آدمای نزن. اموال دزدی‌زندگی رو کجا باید ببریم؟»
درست همون موقع، مردی که دیرتر‌مقایسه از استراتژیست گونگسون از داخل اومده بود‌عجله بیرون، با صدایی نچسب پرید وسط حرفمون:
«فعلاً بذاریدشون همونجا. نباید اول‌تمام همشون رو طناب‌پیچ کنیم و‌بار بعد خودمون کالاها رو جابجا کنیم؟»
چشمام رو ریز کردم و‌یاریول به ساما هاک که خودش رو‌جوری انداخته بود وسط بحث نگاه کردم.
وقتی بهش چشم‌غره‌آدمای رفتم، ساما هاک‌زندگی هم متقابلاً چشم‌غره رفت.
یه نگاه نامهربون‌برخورد همیشه با یه نگاه‌برتری کثافت جواب داده میشه.
«این مردا تحت نظارت منن، پس نیازی به بستنشون نیست. رئیس خاندان ساما، بهت هشدار‌جوری میدم، به من دستور نده. مهارت‌هات که خیلی برجسته به نظر میاد، اخلاقت هم که‌نگهبان همین‌قدر باشکوهه، پس چرا نرفتی به قلعه روح چوب حمله کنی؟ واقعاً عجیبه که اینجا موندی.»
ساما هاک در‌ثروتی حالی که نگاهم‌بار می‌کرد لبخند زد.
«نیازی نیست تو درباره‌جامعه مسائلی که قبلاً بحث‌سخت‌تر و تصمیم‌گیری شده سوال بپرسی.»
رزمی‌کارای خاندان ساما دور و‌نیازی بر ساما هاک همین الانش داشتن‌واسه با چشمای غیردوستانه بهم چشم‌غره می‌رفتن.
لبام رو‌تقسیم یه نمه‌جنگی خیس کردم.
آخه من چه غلطی کردم؟
غنایم رو که نبردم فرقه هائو، فقط به‌سخت‌تر راهزن‌های بازمانده گفتم کالاها رو جابجا کنن تا بین‌برتری رهبر اتحاد ایمِ زحمتکش و اعضای اتحاد تقسیم بشه.
همین و بس.
یه نگاه به راهزن‌ها انداختم.
خیلی‌هاشون زخمی بودن و با‌یاریول دیدن نیروهای اتحاد موریم و اساتید‌جوری خاندان‌های نجیب جلوشون، زهره‌ترک شده بودن.
تازه، اونا دنبالم اومده بودن چون بهم‌کدوممون اعتماد داشتن، ولی حالا که اوضاع عجیب و‌نیازی غریب شده بود، هیچکدومشون راضی به نظر نمی‌رسیدن.
به جانگ سان گفتم:
«فعلاً بارهایی که دستتونه‌جنگی رو بذارید زمین. و‌رهبر از گاری‌ها فاصله بگیرید.»
جانگ سان جواب داد:
«بله، رهبر فرقه.»
به محض اینکه حرفم‌کنی تموم شد، ساما هاک‌نبود به ملازماش دستور داد:
«...شماها، برید راهزن‌ها‌غنایم رو مجبور کنید زانو‌ثروتی بزنن. همشون رو ببندید.»
رزمی‌کارای خاندان‌گنجینه‌ها ساما یک‌صدا‌رهبر جواب دادن:
«اطاعت.»
قبل از اینکه رزمی‌کارای خاندان‌نیازی ساما بتونن بیشتر از دو‌نبودن سه قدم بردارن، آمپرم زد بالا.
«وایسید!»
«...»
به رزمی‌کاران‌می‌کشید خاندان ساما‌جامعه چشم‌غره رفتم.
«این‌ها مردانی هستن که دیروز تسلیم شدنشون رو همراه با‌نبودن رهبر اتحاد ایم قبول کردیم. فکر کنم بهتون گفتم که من‌محض اینا رو زیر بال و پر خودم گرفتم. بستنشون لازم نیست.»
یک رزمی‌کار‌تقسیم میانسال از خاندان‌تمام ساما جواب داد:
«چطور ممکنه رهبرِ به‌اصطلاح فرقه‌ی گمنامی مثل فرقه هائو اینقدر بی‌ادب باشه؟ اتحاد موریم و نیروهای‌اسکورت جناح راستین دست‌به‌دست هم دادن تا دزدان دریایی و کوهستان رو نابود کنن. حقش اینه که‌ایم اول دست و پاشون رو ببندیم و بعد اتحاد موریم تصمیم بگیره چطور باهاشون رفتار کنه.»
سرم رو تکون دادم.
«درسته.»
«درسته؟»
«اتحاد موریم باید تصمیم بگیره.یاریول تو مال خاندان سامایی. پس‌مونده دهنت رو ببند. استراتژیست گونگسون.»
گونگسون وول جواب داد:
«رهبر فرقه، لطفاً بفرمایید.»
«منظورم درست منتقل نشده. موندن من توی اتحاد جنگل سبز قله جنوبی برای پاکسازی باقی‌مونده‌ها و به دست گرفتن کنترل، یه ضرورت استراتژیک بود. همون‌طور که می‌بینید، تنها موندم. دلیل‌نگهبان اینکه غنایم دزدی اتحاد قله جنوبی رو اینجا آوردم این بود که می‌خواستم این غنایم به رهبر اتحاد ایم و اعضای زحمتکش اتحاد برسه. اگه غیر از این بود، می‌دادم‌صادقانه راهزنا همه‌ش رو ببرن فرقه هائو. کنترل این وضعیت باید دست تو باشه، استراتژیست گونگسون، پس چرا هی داری بین من و خاندان ساما آتیش می‌سوزونی؟ نمی‌تونی اوضاع رو جمع‌وجور کنی؟»
صورت سفید گونگسون‌ثروتی وول درجا مثل‌بار لبو سرخ شد.
«آه، رهبر فرقه،آدمای لطفاً موضعتون رو‌زندگی یه کم شفاف‌تر کنید.»
«چطوری؟»
«اینایی که با خودتون آوردید زندانی‌ان؟ یا همون‌طور که گفتید‌بار جذبشون کردید؟ هر چی که باشه، من به تصمیم شما احترام‌می‌بریم می‌ذارم. ولی اگه زندانی باشن، درستش اینه که اول بسته بشن.»
تو دلم یه‌ثروتی کم هول شدم، ولی‌گاری‌هایی سرم رو تکون دادم.
«آها، فهمیدم. تو‌آدمای این حالت، فعلاً‌زندگی می‌برمشون توی فرقه هائو.»
به محض اینکه حرفم تموم شد، ساما‌برتری هاک زد زیر خنده و رزمی‌کارای خاندان‌نکردم ساما هم باهاش همراهی کردن و بلند خندیدن.
«هاهاهاها...»
من و‌گنجینه‌ها راهزنا وسط مسخره‌بازی‌یاریول اونا وایساده بودیم.
ساما هاک‌می‌کشید بهم نگاه‌جامعه کرد و گفت:
«هوی، رهبر فرقه هائو، کدوم فرقه‌ای تو این دنیا راهزنای کوهستان رو جذب می‌کنه و ازشون کار می‌کشه؟ یعنی اینقدر کمبود نیرو داری که حتی‌تموم همچین آدمایی رو به عنوان عضو فرقه قبول می‌کنی؟ اگه شایعه بشه فرقه هائو راهزنا رو راه داده، ارشدها و جوجه‌های مختلف جناح راستین چه‌مگه فکری در موردت می‌کنن؟ من حاضر بودم با وجود سن کمت به عنوان یه رهبر فرقه باهات رفتار کنم... ولی حتی طرز فکرت هم، نچ نچ.»
«دلیلی داره که‌غنایم نشه راهزنا رو‌گنجینه‌ها عضو فرقه کرد؟»
ساما هاک با‌ثروتی قیافه‌ای که انگار براش‌گاری‌هایی جالب بود جواب داد:
«رهبر فرقه هائو،آدمای واقعاً فکر می‌کنی‌زندگی این کار منطقیه؟»
با قیافه‌ای خشک جواب دادم:
«من همینم که هستم.»
«...»
به هر حال، بیشتر کارایی‌می‌کشیدم که از وقتی وارد موریم‌مهم شدم انجام دادم، هیچ منطقی نداشتن.
بیشتر اعضای فرقه هائو همین‌جوری‌اش هم مال‌برتری جناح غیرمتعارف بودن، پس از دید من، فرق‌سرعت زیادی بین جناح غیرمتعارف و راهزنای کوهستان نبود.
اگه همه‌ی اعضای جناح راستین آدم‌حسابی بودن و همه‌ی اعضای‌بار جناح غیرمتعارف حروم‌زاده‌هایی بودن که حقشون بود تا حد مرگ کتک‌می‌بریم بخورن، اون‌وقت اراده‌ی دنیا و اراده‌ی من با هم یکی نمی‌شد.
چون من همچین فکری نمی‌کنم.
یادم اومد که هرچند نیت من و رهبر اتحاد ایم سو-بک‌موقعیتی فقط با چند کلمه ساده با هم جور درمیاد، ولی با آدمی‌عجله مثل ساما هاک، هر چقدر هم بحث کنیم، هیچ‌وقت به تفاهم نمی‌رسیم.
ولی از زندگی‌برخورد قبلیم می‌دونستم که‌مقایسه دنیا همین‌جوری می‌چرخه.
اگه دوران شیطان دیوانه تو زندگی قبلیم بود، همین الان‌بار از اسب پیاده می‌شدم و به ساما هاک حمله می‌کردم،اسکورت ولی صبرم زیاد شده و دیدگاهم یه کم بازتر شده.
تصمیم گرفتم تا جایی که می‌تونم‌بار تحمل کنم، بیشتر بحث کنم و‌حرکت بیشتر درگیر بشم، هر چی که بشه.
به رزمی‌کارای‌می‌کشید جناح راستین نگاه‌می‌کشیدم کردم و گفتم:
«...می‌تونم ناراحتی‌تون رو از اینکه زندانیا راهزن هستن درک کنم. همون‌طور که وقتی رهبر‌نکردم اتحاد ایم برگرده متوجه می‌شید، من کسی بودم که بیشترین تعداد راهزن رو توی اتحاد‌فرستادم قله جنوبی کشتم. فکر کنم بیشتر از صد نفرشون رو تا حد مرگ زدم، درسته؟»
وقتی به جانگ‌غنایم سان نگاه کردم، با‌ثروتی قیافه‌ای عبوس جواب داد:
«بله، درسته.»
«این یعنی من که بیشتر از هر عضو دیگه‌ای از اتحاد موریم کشتار کردم، بیشترین مسئولیت رو هم دارم. من بودم که بهشون پیشنهاد تسلیم دادم و من بودم که گفتم به کسایی که تسلیم بشن فرصت زندگی میدم. بنابراین، برای اینکه سر حرفم بمونم، می‌برمشون‌صحنه‌ای توی فرقه هائو و ازشون استفاده می‌کنم. منظورم از "استفاده" این نیست که مثل زندانی یا برده باهاشون رفتار کنم، بلکه به اونایی که می‌خوان یه حرفه‌ای یاد بگیرن اجازه میدم یاد بگیرن و به کسایی که مسیری غیر از راهزنی انتخاب کنن یه فرصت میدم. اگه‌قورت تشخیص بدم هر کدومشون شخصیت درست‌وحسابی ندارن، خودم تو فرقه هائو با دستای خودم تا حد مرگ می‌زنمشون. این مردا تا دیروز راهزن بودن. از امروز، متعلق به فرقه هائو هستن، پس جلوی من حرفی از زندانی یا بستنشون نزنید. ارشدها و جوجه‌های موریم، حرفم رو می‌فهمید؟»
همون‌طور که‌صادقانه انتظار می‌رفت، ساما‌نیازی هاک اومد جلو.
«اگه من اجازه ندم چیکار می‌کنی؟ اونا باید خدا رو شکر کنن که فقط به عنوان زندانی باهاشون رفتار میشه.اسکورت تو یه صف از آشغالایی که باید همین‌جا و همین‌لحظه کله‌شون قطع بشه رو ردیف کردی و به عنوان اعضای‌چوب فرقه هائو معرفی می‌کنی؟ استراتژیست گونگسون، فکر می‌کنی این درسته؟ اینکه فکر کنیم همچین فرقه‌ای متحد جناح راستینه... واقعاً مسخره‌ست.»
یه لحظه،گنجینه‌ها زدم تو‌رهبر گوش خودم.
چک...!
نصفه‌نیمه یه‌صادقانه فحشی دادم،کنی بعد قورتش دادم.
«...»
با این حال، خشم فوران‌یاریول کرد، پس یه لحظه چشمام‌مونده رو بستم و دوباره باز کردم.
برای یه لحظه گذرا، تصور کردم که ساما هاک رو گرفتم‌موقعیتی و تیکه‌تیکه‌اش کردم، ولی بعد قیافه ناامید ایم سو-بک رو وقتی خبر‌عجله رو می‌شنید تجسم کردم و چاره‌ای نداشتم جز اینکه دوباره تحمل کنم.
سینه‌م بالا پایین‌برخورد می‌شد و به‌سختی جلوی‌برتری عصبانیتم رو گرفته بودم.
یه نفس عمیق‌غنایم کشیدم و به‌گنجینه‌ها ساما هاک چشم‌غره رفتم.
«هوی، رئیس خاندان ساما.»
«بگو.»
«شنیدم تو جناح راستین بزرگ ما، یه سنت قشنگ به اسم مسابقه رزمی وجود داره. از اونجایی که من و رئیس خاندان با هم تفاهم نداریم، نظرت چیه با یه مسابقه‌بازار حلش کنیم؟ استراتژیست گونگسونِ اتحاد موریم هم می‌تونه شاهد باشه. به هر حال، چه به عنوان زندانی برده بشن چه من ببرمشون فرقه هائو، واقعیت اینه که رهبر اتحاد ایم و من‌داشت به قله جنوبی حمله کردیم و یه پیروزی بزرگ به دست آوردیم. بیا یه مبارزه خوب و تمیز داشته باشیم و شر این سروصدا رو یه بار برای همیشه بکنیم. نظرت چیه؟»
به ساما هاک‌غنایم زل زدم و با‌ثروتی چشمام بهش فحش دادم.
«می‌خوای چه غلطی بکنی، حروم‌زاده...»
ساما هاک که قیافه‌اش‌جامعه مات و مبهوت بود، شونه‌هاش‌نکته رو انداخت بالا و خندید.
«مگه تو یه‌برخورد تازه‌کار موریم نیستی؟ من‌برتری رئیس خاندان ساما هستم.»
«خب که چی؟»
«پیشنهاد اینکه با مسابقه تصمیم‌یاریول بگیریم... مگه معنیش این نیست که‌جوری تصمیم‌گیری رو می‌سپاری به اختیار من؟»
همون‌طور که ساما هاک‌جامعه از ته دل می‌خندید، رزمی‌کارای‌نکته خاندان ساما هم باهاش خندیدن.
یه لحظه ساکت موندم.
راستش، خودمم‌تقسیم نمی‌دونستم کی‌جنگی برنده میشه.
مهارت دقیق ساما هاک رو نمی‌دونستم،بار مردی که اون‌قدر اعصاب داشت که رهبر‌انگار اتحاد ایم سو-بک رو به چالش بکشه.
ولی تنها‌می‌کشید فکر ثابتم‌جامعه هیچ‌وقت عوض نشده.
بردن یا باختن مهم نیست.
چیزی که مهم‌تره اینه که هر‌گنجینه‌ها حروم‌زاده‌ای رو که ازش خوشم نمیاد،کردیم یه جوری تا حد مرگ کتک بزنم.
اگه ببرم،گنجینه‌ها قطعاً می‌زنم‌رهبر تو صورتش.
و حتی‌می‌کشید اگه ببازم، یه‌می‌کشیدم جوری کتکش می‌زنم.
چه با گرفتن موهاش باشه چه‌مقایسه با گاز گرفتن انگشتاش موقع فنون‌همین گلاویزی، قصد دارم به روش خودم بجنگم.
چون من مردی‌ام که‌جنگی آدما رو کتک می‌زنم،رهبر چه ببرم چه ببازم.
در حقیقت، با اینکه واقعاً مهارت‌بار ساما هاک رو نمی‌دونستم، فکر باختن حتی‌انگار یه ثانیه هم از ذهنم رد نشد.
از بالای اسب، عمداً از‌می‌کشیدم بالا به پایین به ساما هاک‌موقعیتی نگاه کردم و متکبرانه لبخند زدم.
«بیا بجنگیم. رئیس خاندان ساما.»
اون رزمی‌کار میانسال که‌جنگی قبلاً برام سخنرانی کرده‌رهبر بود پرید وسط حرفمون:
«چرا حرف‌گنجینه‌ها و عمل یه‌یاریول جوجه‌ی تازه‌کار اینقدر...»
صدام رو با انرژی درونی‌می‌کشیدم پر کردم و جوری داد زدم‌موقعیتی که تو کل کوهستان ثابت بپیچه.
«خفه شو!»
«...»
به رزمی‌کار‌گنجینه‌ها میانسال چشم‌غره‌رهبر رفتم و گفتم:
«این مسئله بین یه‌جامعه رئیس خاندان و یه‌سخت‌تر رهبر فرقه‌ست. زیردست‌ها دخالت نکنن.»