چپتر 436: مسافرخانه‌ای که در شعله‌ها غرق شده بود، ناپدید شد.
0شاید آدم حتماً‌مهمان باید گرسنگی بکشه تا‌بودم بتونه تصمیم درستی بگیره.
معاون رهبر انجمن سونگ گیونگ با ارباب انجمن‌کار مرگ و زندگی خداحافظی کرد، بعد برگشت سر‌داره جای اولش و تو حالت لوتوس کامل نشست.
من هم کنار اون کچل‌های‌جفت‌شمشیر خسته و گرسنه، نیروهای انجمن‌استثنائیه مرگ و زندگی رو تماشا کردم.
«بین این همه اسم، گذاشتن انجمن مرگ و زندگی. چقدر مسخره. خب، حالا باید چه غلطی‌محدود بکنم؟ همه‌شون رو بکشم؟ یا مثل ژنرال‌های دوران باستان با ارباب انجمن مرگ و زندگی تن‌به‌تن‌می‌کنه دوئل کنم و همین امروز کار رو تموم کنم؟ مرشد اعظم ایالت یانِ دانا چه نظری داره؟»
مرشد اعظم ایالت‌مهمان یان جواب داد:کرده «دوئل تن‌به‌تن بهتره.»
«واقعاً؟ ولی عمراً ارباب انجمن مرگ و زندگی قبول کنه. اگه همچین آدمی بود، همون لحظه‌ای که رسید‌جواب یه راهی پیدا می‌کرد تا همه‌تون رو نجات بده. ولی چیزی که سمتمون پرواز کرد، تیر بود. تازه‌همه‌تون قرار بود اون کسی باشه که بیشتر از همه به معاون رهبر انجمن اعتماد داره. این پاداش اون وفاداریه؟»
پوست زیر‌الان چشم‌های سونگ‌روزی گیونگ لرزید.
شمشیرهای ملکه شیطانی و مهمان مرگ و‌برمی‌گردم زندگی رو که یه گوشه جمع کرده‌استثنائیه بودم برداشتم و غلاف‌هاشون رو انداختم زمین.
«الان برمی‌گردم. تو روزی مثل امروز، باید‌بودم از جفت‌شمشیر استفاده کنم. هنرهای رزمی من‌روزی اون‌قدر استثنائیه که باید خودم رو محدود کنم.»
پادشاه اون-پیونگ پرسید: «چرا آخه؟»
«ببینی خودت می‌فهمی.»
راستش رو بخواید، من‌انداختم مردی‌ام که از نداشتن‌روزی رقیب احساس تنهایی می‌کنه.
البته، حتی با‌مهمان داشتن رقیب هم‌کرده بازم آدم تنهایی‌ام.
برای محافظت از این کچل‌هایی که هنوز آدم‌کار نشده بودن، جفت‌شمشیرها رو محکم چسبیدم و به‌داره سمت نیروهای انجمن مرگ و زندگی راه افتادم.
اینم از‌الان زندگی یه‌روزی سپر انسانی.
کمان‌هایی که سونگ گیونگ رو نشونه‌الان گرفته بودن چند برابر شدن و‌رزمی تیرها رو به هوا شلیک کردن.
بعضی وقت‌ها وقتی به آب زلال‌کرده دریا نگاه می‌کنی، می‌تونی ماهی‌های کوچیکی رو‌برمی‌گردم ببینی که دسته‌جمعی و منظم حرکت می‌کنن.
تیرهایی که رو‌تن‌به‌تن سرم می‌باریدن دقیقاً‌همین همین شکلی بودن.
یه دسته‌الان ماهی کوچیک‌روزی و سیاه.
جفت‌شمشیرهام رو ضربدری روی هم‌زمین گذاشتم و با یه موج سفید‌هنرهای آمیخته به هنر یخ، دفعشون کردم.
صدای برخورد و کوبیده شدن پشت‌کرده سر هم بلند شد و خیلی زود‌برمی‌گردم اطرافم به یه میدان نبرد تبدیل شد.
یکی که فهمیده بود تیرها نمی‌تونن جلوی قدم‌کار زدن من رو بگیرن، دستوری داد و نیروهای انجمن‌یان مرگ و زندگی به تکاپو افتادن و هجوم آوردن.
در کل نیروی شجاعی بودن.
حقیقت اینه که من حتی بعد‌الان از مباحثه شمشیر کوه هوا هم‌رزمی به قوی‌تر شدن ادامه داده بودم.
اما اینکه چقدر قوی‌تر شدم و‌کرده نتایج مراقبه‌هام چی بوده رو فقط با‌برمی‌گردم روبرو شدن با یه دشمن می‌شد فهمید.
خودم هم کنجکاو بودم بدونم‌کنم شمشیری که تو قلمروی فراتر‌مرشد از هنرهای شمشیرزنی قرار داره، چه‌جوریه.
همون‌طور که جفت‌شمشیرها رو می‌چرخوندم،جفت‌شمشیر هر چرتی که به ذهنم‌استثنائیه می‌رسید رو زیر لب زمزمه می‌کردم.
«دیگه نیازی به هنرهای شمشیرزنی‌زمین ندارم. همون‌طوری که شمشیر رو‌استفاده می‌چرخونم، خودش یه هنر شمشیره.»
اون‌ها سریع حرکت می‌کردن‌گوشه و شتابشون پر از اون‌غلاف‌هاشون روحیه خاص جناح غیرمتعارف بود.
یه دست رو‌تن‌به‌تن نصفه قطع کردم،همین یه زانو رو بریدم.
یه چشم رو درآوردم،روزی پریدم تو هوا و‌رزمی سلاح‌های مختلف رو دفع کردم.
روی پشت اسب‌ها دویدم‌انداختم و همون‌طور که می‌رفتم،روزی آدم‌ها رو زمین می‌زدم.
تو لحظه‌ای که حالم از رزمی‌کارهای‌کرده موریم به هم خورد، با زمزمه کردن‌برمی‌گردم یه آهنگ، نیت قتلم رو آروم کردم.
همین‌طور که برای یه لحظه با سرعتی‌امروز حرکت کردم که انگار داشتم محدودیت‌هام رو‌دانا می‌شکستم، فواره‌های خون از همه‌جا فوران کرد.
یهو سرم رو چرخوندم‌روزی و دیدم راهب دیوانه هم‌اون‌قدر داره مبارزه رو تماشا می‌کنه.
فکر کنم تماشای‌غلاف‌هاشون دعوا خیلی سرگرم‌کننده‌تر‌الان از تماشای دریاست.
اما برای‌شیطانی من، اصلاً‌گوشه مبارزه جالبی نبود.
یعنی زندگی‌باستان من تو موریم‌کنم این‌طوری تموم میشه؟
نکنه به خاطر این بود که موریم تبدیل به جایی بدون‌خودم رقیب شده بود؟ تمام مدتی که شمشیرم رو می‌چرخوندم، حس می‌کردم‌بخواید قلبم داره مثل قلب یه رهبر فرقه سرد و بی‌روح میشه.
ولی من مثل‌غلاف‌هاشون یه رهبر فرقه، شماره‌برمی‌گردم یک زیر آسمان نیستم.
نصف افکارم‌شیطانی روی یه زمزمه‌ی‌جمع من‌درآوردی متمرکز بود.
جفت‌شمشیرها رو می‌چرخوندم و چرت‌وپرت‌ها و حرف‌های بی‌ربطی رو قاطی‌مرشد می‌کردم که می‌تونست یه آهنگ، یه شعر، یا غرغرهای یه صاحب‌واقعاً مسافرخانه باشه که داره حیاط جلویی رو با جارو تمیز می‌کنه.
بعضی وقت‌ها‌الان شمشیرها همون‌طور که‌جفت‌شمشیر می‌خواستم حرکت می‌کردن.
وقت‌های دیگه، شمشیرها حتی‌انداختم قبل از اینکه اراده‌روزی کنم خودشون حرکت می‌کردن.
همون‌طور که تیکه‌تیکه‌شون‌مهمان می‌کردم، یه فکری‌کرده به ذهنم رسید.
من الان خیلی‌تن‌به‌تن کارآمدتر از هر‌همین هنر شمشیرزنی حرکت می‌کنم.
نفس کشیدن، جاگیری پاها، مسیر‌جفت‌شمشیر حرکت شمشیر... همه تو یه‌استثنائیه ضربه واحد ذوب شده بودن.
به یقین رسیدم.
من دیگه‌شیطانی نیازی به‌گوشه هنرهای شمشیرزنی نداشتم.
هنرهای کف‌باستان دست هم‌دوئل بی‌معنی بودن.
حالا دیگه خودِ‌برمی‌گردم دست من، همون‌استفاده هنر کف دست بود.
با هجوم سیلابی از سلاح‌های مخفی‌الان که جاخالی دادن ازشون سخت بود،رزمی شمشیرهام رو بالا آوردم تا دفعشون کنم.
سلاح‌های مخفی‌شیطانی تغییر مسیر دادن‌جمع و پراکنده شدن.
با این سبک مبارزه،دوئل فهمیدم که حتی به‌کار تکنیک‌های نهایی هم نیازی ندارم.
الان حتی یه سیلی تو‌جفت‌شمشیر گوش کسی زدن هم یه تکنیک‌خودم نهایی برای کشتن درجا محسوب میشه.
این فکر به ذهنم خطور کرد که‌برمی‌گردم نه نیازی هست جار بزنم من شماره یک‌خودم زیر آسمانم، نه نیازی هست که مخفیش کنم.
چون به هر حال‌گوشه اون‌هایی که می‌تونن حقیقت‌برداشتم رو ببینن خیلی کمن.
شرورها و قاتل‌ها، جناح غیرمتعارف و جناح شیطانی،کار انرژی درونی عمیق و هنرهای الهی برجسته... همه‌شون‌داره در برابر شمشیرزنی این صاحب مسافرخانه بی‌معنی شده بودن.
یه چرخش سرسری شمشیر باعث می‌شد مثل برگ‌های پاییزی بریزن‌استثنائیه رو زمین، یه چرخش درست‌وحسابی کارشون رو با یه ضربه‌می‌فهمی تموم می‌کرد، و اگه واقعاً دلم می‌خواست، کلاً نابود می‌شدن.
«...فرم‌ها، هنرهای شمشیرزنی و تکنیک‌های نهایی رو فراموش کردم. اگه‌استفاده شمشیر دستم باشه می‌برم، اگه سنگ دستم باشه پرت می‌کنم،چرا حتی یه سیلی هم می‌کشه. مبارزه کردن چقدر بیهوده شده.»
یه تور سیاه از هوا‌جمع سمتم پرتاب شد، پس به‌انداختم شکل یه صلیب تیکه‌تیکه‌اش کردم.
جفت‌شمشیرها رو به دو طرف دراز کردم، بعد‌کار پریدم بالا و چرخیدم و هنر یخ ماه‌داره رو به زوال رو تو تمام اطرافم آزاد کردم.
حالا که بهش فکر می‌کنم... چه ده‌هزار تا‌رزمی دشمن بیاد چه بیست‌هزار تا محاصره‌ام کنن، الان‌چرا دیگه می‌تونم فقط خودم باشم و زندگی کنم.
چقدر مسیر طولانی و‌انداختم پرپیچ‌وخمی رو طی کردم‌روزی تا فقط بتونم خودم باشم؟
با باد شمشیر که دور‌جمع جفت‌شمشیرهام پیچیده شده بود، سعی‌انداختم کردم رو به جلو هجوم ببرم.
با اضافه کردن قدم‌های‌دوئل الهی ابر نردبان به حرکتم،تموم تبدیل به یه تندباد شدم.
اسب‌ها و آدم‌ها به‌روزی هر طرف پرتاب شدن‌رزمی و یه مسیر باز شد.
حالا که مسیر باز شده بود،الان حتی اون‌هایی که نفس تازه کرده‌رزمی بودن هم جرئت نمی‌کردن بهم حمله کنن.
به اون مردهای‌مهمان گیج و مبهوت‌کرده نگاه کردم و گفتم:
«صاحب مسافرخانه زاها که تو‌کنم شعله‌های آتیش ناپدید شد، حالا‌مرشد شده ارباب مسافرخانه خدای هنرهای رزمی.»
مسافرخانه زاها که تو‌روزی قلبم باقی مونده بود، تو‌اون‌قدر شعله‌ها غرق و ناپدید شد.
به جاش، مسافرخانه‌ای بنا‌انداختم کردم که یه خدای‌روزی هنرهای رزمی پرورش داد.
از روی گارد سلطنتی که از ارباب انجمن مرگ و زندگی محافظت می‌کردن‌برمی‌گردم پریدم، تکنیک نهایی یه نفر رو که تو دوران رهبری باند خرگوش سیاه‌چرا برام دردسرساز می‌شد بی‌دردسر خنثی کردم و رسیدم جلوی ارباب انجمن مرگ و زندگی.
«رهبر انجمن، حالت چطوره؟»
ارباب انجمن مرگ و زندگی‌جفت‌شمشیر که سوار بزرگ‌ترین اسب سیاه بود،خودم با چشم‌های گشادشده بهم خیره شد.
«...»
در سمت چپ و راستش، محافظان چپ و راست که جامه‌های‌زمین بلند سیاه پوشیده بودن و فقط چشم‌هاشون معلوم بود، منتظر دستور‌محدود بودن، اما ارباب انجمن مرگ و زندگی اصلاً دهنش رو باز نکرد.
به ارباب انجمن مرگ و‌کنم زندگی چشم‌غره رفتم و بعد‌مرشد کاملاً بی‌دفاع پشتم رو بهش کردم.
«تو همین‌جا‌الان یه لحظه‌روزی صبر کن.»
سربازهایی که یواشکی دنبالم اومده‌زمین بودن، با قیافه‌های مختلف دور‌استفاده هم جمع شدن و نفس‌نفس می‌زدن.
با شمشیرم‌شیطانی به سمت‌گوشه راست اشاره کردم.
«اول سمت راست. تا سه که بشمرم، چی شمشیر‌تموم به سمت بالاتنه‌تون پرواز می‌کنه. اگه می‌خواید زنده بمونید، زانو‌داد بزنید یا صاف دراز بکشید رو زمین. یک، دو، سه.»
همین‌طور که یه ضربه سرسری زدم بدون‌هنرهای اینکه حتی چی شمشیر تولید کنم، کل‌پیونگ جناح راست ارتش با عجله زانو زدن.
دریای سیاه آدم‌ها‌غلاف‌هاشون مثل یه موج‌الان به تلاطم افتاد.
این منظره‌شیطانی خیلی بهتر از‌جمع منظره خسته‌کننده اقیانوسه.
سرم رو تکون‌تن‌به‌تن دادم و بعد به‌امروز سمت چپ نگاه کردم.
«خوبه. شماها‌الان هم همین‌طور.روزی یک، دو، سه.»
همون‌طور که انتظار می‌رفت، این بار بدون‌برمی‌گردم اینکه حتی فکر کنم چه هنر رزمی‌ای‌استثنائیه هست، یه موج هلالی‌شکل از چی شمشیر فرستادم.
شوااااااااک!
در حالی که اکثریت با دستپاچگی زانو زدن،کار چند نفر یه شمشیر بزرگ غول‌پیکر رو عمودی‌داره بالا نگه داشتن تا چی شمشیر رو دفع کنن.
نتیجه‌اش چی شد.
پوک!
شمشیر بزرگ و بالاتنه‌اش خیلی تمیز از‌بودم وسط دو نیم شدن و اون یارو افتاد‌جفت‌شمشیر زمین و یه عالمه خون به همه‌جا پاشید.
«چقدر مسخره.»
به هر حال، جناح‌های چپ و راست‌هنرهای نیروهای انجمن مرگ و زندگی با هم‌پیونگ متحد شده بودن و همه‌شون زانو زده بودن.
توجهم رو دوباره‌غلاف‌هاشون دادم به ارباب‌الان انجمن مرگ و زندگی.
«رهبر انجمن، همون‌طور که دیدی، مقاومت و فرار هیچ معنی‌ای‌انداختم نداره. محافظان چپ و راستت هم همین‌طور. دلیل اینکه مرشد اعظم‌خودم ایالت یان کچل شد اینه که من این‌قدر ترسناک و غیرقابل‌توقفم.»
ارباب انجمن مرگ و‌دوئل زندگی پرسید: «تو دیگه‌کار تو این دنیا کی هستی؟»
«شماره یک زیر آسمان از غرب. بیشتریا حتی وقتی بهشون می‌گم هم باور نمی‌کنن. آره، خودمم.چرا مردی که انتقام گرفتن ازش هیچ فایده‌ای نداره، مردی که نه بدهی و کینه‌ای داره، نه خانواده‌ای.تنهایی‌ام من خیلی وقت پیش از سطح یه رزمی‌کار موریم فراتر رفتم. بازم نیازه بیشتر بهت نشون بدم؟»
ارباب جامعه مرگ و‌انداختم زندگی جواب داد: «نیازی‌روزی نیست. باید چه کار کنم؟»
با دیدن اینکه هنوز از اون اسب کوفتی‌اش‌برداشتم پیاده نشده بود، کاملاً مشخص بود که هنوز ذره‌ای‌هنرهای از اون غرور و تکبر مسخره‌اش رو کنار نذاشته.
«یعنی چی که می‌خوای‌دوئل چه کار کنی؟ گمشو‌کار پایین و زانو بزن.»
همون لحظه، محافظان چپ و‌جفت‌شمشیر راستش دستشون رو بردن سمت شمشیرهای‌خودم بلندی که به کمر بسته بودن.
با دیدن این حرکت، بی‌درنگ‌زمین جفت شمشیرهام رو تو هاله‌ای‌استفاده از چی صاعقه سفید غرق کردم.
وزززززززز!
ارباب جامعه مرگ و زندگی‌کنم گفت: «تکون نخورید. این کار‌مرشد فقط به قیمت جونتون تموم میشه.»
ارباب جامعه مرگ و زندگی از اسبش‌هنرهای پیاده شد و با قیافه‌ای که انگار بدجوری‌پرسید شوکه شده بود، قدم‌زنان اومد و جلوم ایستاد.
یعنی به خاطر‌غلاف‌هاشون این بود که‌الان خیلی آدم مغروری بود؟
حتی تو این هیر و ویر هم قیافه‌اش جوری بود‌انداختم که انگار داشت با خودش دودوتا چهارتا می‌کرد که زانو‌استثنائیه بزنه، یا اینکه بجنگه و ریق رحمت رو سر بکشه.
نگاهم رو چرخوندم سمت‌دوئل محافظان چپ و راستِ‌کار ارباب جامعه مرگ و زندگی.
اونا هم جوری گارد گرفته بودن که‌هنرهای انگار اگه رهبرشون حمله می‌کرد، آماده بودن تا‌پرسید یه مبارزه سه به یک رو راه بندازن.
یعنی زندگی تو جناح غیرمتعارف‌زمین همچین مغزیشون کرده بود که‌استفاده دیگه ترسی از عزرائیل نداشتن؟
اگه این‌طوره، پس‌مهمان همون بهتر که‌کرده بفرستمشون سینه قبرستون.
جفت شمشیرهام رو تو هوا تاب دادم. چی صاعقه با غرش‌اعظم وحشتناکی از چپ و راستِ ارباب جامعه شلیک شد و در‌ولی دم، بدن محافظان چپ و راست رو از وسط دو نیم کرد.
ارباب جامعه مرگ و زندگی که بدجوری‌هنرهای جا خورده بود، یه لحظه از جا پرید‌پرسید و با چشم‌های از حدقه‌درآمده بهم خیره شد.
یه شمشیر بلند معمولی رو که حالا‌برمی‌گردم دیگه خبری از صاعقه توش نبود، گذاشتم زیر‌خودم چونه ارباب جامعه مرگ و زندگی و پرسیدم.
«رهبر جامعه، دیگه کارِت تمومه. یه نگاه به مرشد اعظم‌انداختم ایالت یان یا اون ملکه شیطانی بنداز. اونا هم احتمالاً دلشون‌خودم نمی‌خواست کچل بشن. تو هم همین حس رو داری، مگه نه؟»
«...»
با دقت صورت و‌روزی چشم‌های ارباب جامعه مرگ‌رزمی و زندگی رو برانداز کردم.
ردپای یه زندگی به‌انداختم شدت بی‌رحمانه و سرد تو‌جفت‌شمشیر تک‌تک اجزای صورتش موج می‌زد.
«جونِ بی‌ارزشت رو می‌سپرم دست زیردستانت که اون پشت زانو زدن. اگه اونا بخوان که‌جفت‌شمشیر جون سالم به در ببری، کچلت می‌کنم و می‌فرستمت تو یه معبد درب‌وداغون. اما اگه‌می‌فهمی یک‌صدا فریاد بزنن که باید بمیری، می‌فرستمت همون جهنمی که محافظان چپ و راستت رفتن.»
تازه اون موقع بود که ارباب جامعه مرگ‌کار و زندگی با قیافه‌ای پر از التماس و اضطراب،یان سرش رو چرخوند تا به برده‌های زانوزده‌اش نگاه کنه.
رو کردم به ارباب جامعه مرگ و زندگی و گفتم: «این بهترین پایان برای کسیه‌پرسید که کل عمرش رو با دستور دادن به زیردست‌هاش گذرونده. آهای اعضای جامعه مرگ و زندگی!داشتن حالا شما سرنوشت رهبرتون رو تعیین می‌کنید. اگه خفه خون بگیرید، یعنی می‌خواید بکشمش. یک... دو.»
«صبر کن!»
«سه... هان؟»
معنی این سکوتِ‌تن‌به‌تن مرگبار و عجیب‌وغریب‌همین دیگه چی بود؟
منی که سرنوشت رهبر جامعه رو‌استفاده انداخته بودم گردن زیردست‌هاش، بیشتر از‌محدود همه جا خوردم و برگشتم عقب.
با اینکه همه اون حروم‌زاده‌ها دهن‌الان داشتن، حتی یه نفرشون هم برای‌رزمی نجات جون رهبر جامعه التماس نکرد.
«چقدر مسخره‌شیطانی و خنده‌دار. یعنی‌جمع واقعاً خواسته‌تون همینه؟»
همون موقع از پشت سرم،کنم ارباب جامعه مرگ و زندگی‌مرشد شمشیرِ مرگبارش رو بیرون کشید.
برای من، حرکتش اون‌قدر کند‌جفت‌شمشیر و حلزونی بود که انگار‌استثنائیه زمان از حرکت ایستاده بود.
چرخیدم و فقط‌غلاف‌هاشون با یه ضربه‌الان کار رو تموم کردم.
شوآآآک!
ارباب جامعه مرگ و زندگی حتی فرصت نکرد‌کار شمشیرش رو کامل از غلاف بیرون بکشه و چی‌یان شمشیر من، بدنش رو از وسط دو شقه کرد.
از قیافه‌ها و اون خفه‌خون گرفتنِ زیردست‌هاش،هنرهای راحت می‌شد فهمید که این ارباب جامعه مرگ‌پرسید و زندگی تو ژجیانگ چه دیکتاتورِ عوضی‌ای بوده.
«ظالم جماعت‌برداشتم باید بره‌انداختم سینه قبرستون.»
می‌تونستم اون کله‌های براق رو‌جمع ببینم که از فاصله نه‌چندان دوری‌زمین داشتن این صحنه رو تماشا می‌کردن.
این‌جوری که بهشون نگاه‌دوئل می‌کردم، انگار به یه‌کار دریای نور خیره شده بودم.
با یکیشون چشم تو‌روزی چشم شدم و بی‌درنگ‌رزمی اسمش رو صدا زدم.
«معاون رهبر جامعه سونگ گیونگ.»
پس این‌شیطانی مرتیکه هنوز‌گوشه زنده بود؟
سونگ گیونگ که حتی اگه سه روز هم‌کار گشنگی می‌کشید بازم می‌تونست یه تیرِ در حال پرواز‌یان رو رو هوا بقاپه، با لحنی مؤدبانه جواب داد.
«امر بفرمایید.»
«بیا اینجا ببینم.»
با تلوتلو خوردنِ سونگ‌گوشه گیونگ به سمتم، تصمیم گرفتم‌غلاف‌هاشون اول یه زهرچشمی ازش بگیرم.
«قانون برای تو هم همونه. اگه‌همین زیردست‌هات نخوان که جون سالم به در‌یانِ ببری، می‌فرستمت ورِ دلِ همون رهبر جامعه‌ت.»
سونگ گیونگ که داشت با قدم‌هایی خسته‌هنرهای و سنگین نزدیک می‌شد، با رنگی که عین‌پرسید گچ دیوار پریده بود، سر جاش خشکش زد.
با لحنی‌برداشتم یخ‌زده به‌انداختم سونگ گیونگ گفتم.
«برای همینه که می‌گن تو طول‌کرده زندگیت باید آدم بهتری می‌بودی. سونگ گیونگ،برمی‌گردم واقعاً فکر می‌کنی می‌تونی قسر در بری؟»
با این نگاهی که‌دوئل من بهش دوخته بودم، آخه‌تموم کدوم گوری می‌تونست فرار کنه؟
یه مرد خسته و گرسنه که نور‌هنرهای تند آفتاب از کله کچلش منعکس می‌شد، با‌پرسید سر و وضعی داغون و ژولیده جلو اومد.
از همه بدتر این بود که‌الان در میان نگاه‌های خیره زیردست‌هاش از‌رزمی دو طرف مسیر، لنگ‌لنگان قدم برمی‌داشت.
به محض اینکه بهم رسید،جمع انگار که باتریش تموم شده‌انداختم باشه، تلپ افتاد رو زمین.
«اومدم.»
با نوک شمشیرم به‌روزی جنازه ارباب جامعه مرگ‌رزمی و زندگی اشاره کردم.
«نمی‌دونم چند لحظه دیگه قراره به همین روز بیفتی یا نه. این بار، خودت مستقیم از‌محدود زیردست‌هات بپرس. بپرس که قراره بیشتر عمر کنی، یا اینکه همین‌جا به رهبر جامعه‌ت ملحق بشی‌می‌کنه و بمیری. همون کسایی که با دستورات تو جونشون رو کف دستشون می‌ذاشتن، قراره برات تصمیم بگیرن.»
نگاهم رو بین‌مهمان اعضای جامعه مرگ‌کرده و زندگی چرخوندم.
«معاون رهبر جامعه، سونگ‌دوئل گیونگ می‌خواد حرف بزنه.کار گوشاتون رو وا کنید.»
قبل از اینکه کلمه‌ای‌روزی از دهنش خارج بشه، لب‌های‌اون‌قدر سونگ گیونگ به لرزه افتاد.
«من، معاون رهبر جامعه، سونگ گیونگ هستم. هر تصمیمی‌جفت‌شمشیر که بگیرید رو با جون و دل قبول می‌کنم. اما‌پرسید قبل از اون، لطفاً هویت واقعی ارباب رو بهم بگید.»
سونگ گیونگ سرش‌مهمان رو بالا آورد‌کرده و بهم نگاه کرد.
سرم رو یکم‌تن‌به‌تن آوردم پایین و‌همین تو گوشش زمزمه کردم.
«هویت واقعی من اینه که...»
«...»
«من واقعاً شماره یک زیر آسمانم. ای حروم‌زاده احمق، حتی‌انداختم وقتی حقیقت رو بهت می‌گم هم باورت نمیشه. آخه تو چقدر‌خودم باید صاحب‌مسافرخونه‌ها رو آدم حساب نکرده باشی که این‌جوری زندگی می‌کنی؟»
سونگ گیونگ که انگار‌دوئل می‌خواست برای خودش وقت‌کار بخره، با دستپاچگی گفت.
«مسئله این نیست، خودتون‌روزی با صراحت گفتید که وقتی‌اون‌قدر صاحب‌مسافرخونه بودید، زیاد کتک می‌خوردید...»
با غیظ به‌غلاف‌هاشون سونگ گیونگ خیره‌الان شدم و جواب دادم.
«اون خودم بودم دیگه. چون اون‌قدر‌کرده کتک خوردم تا قوی شدم. آخه آدم‌برمی‌گردم چطور می‌تونه بدون کتک خوردن قوی بشه؟»
نگاهم رو دوختم‌تن‌به‌تن به نیروهای جامعه مرگ‌امروز و زندگی و پرسیدم.
«تصمیمتون رو گرفتید یا نه؟ اگه اینم‌هنرهای یه دیکتاتور عوضیه، می‌فرستمش اون دنیا. اما‌پیونگ اگه مافوق درست‌وحسابی‌ای بوده، جونش رو می‌بخشم.»
انسان‌ها همیشه یه روی موذی و‌الان آب‌زیرکاه دارن؛ همون موقع از بین‌رزمی جمعیت، یه نفر درخواستی ازم کرد.
«ما می‌خوایم موقع‌مهمان تصمیم‌گیری، قیافه معاون‌کرده رهبر جامعه رو ببینیم.»
«کدوم حروم‌زاده‌ای‌باستان این زر‌دوئل رو زد؟»
رو کردم‌الان به سونگ‌روزی گیونگ و گفتم.
«برگرد و جلوی زیردست‌هات زانو بزن. می‌گن قبل‌روزی از اینکه تصمیم بگیرن، می‌خوان قیافه نحست رو‌محدود ببینن. می‌بینی راضی نگه داشتن زیردست‌ها چقدر سخته؟»
سونگ گیونگ‌شیطانی چرخید و‌گوشه زانو زد.
نگاه‌های خیره زیردست‌هاش مثل‌دوئل سلاح‌های مخفی، صورت سونگ‌کار گیونگ رو سوراخ‌سوراخ می‌کرد.
تو اون فضای عجیب‌روزی و خفقان‌آور، برای چند‌رزمی لحظه سکوت سنگینی حاکم شد.
یه لحظه‌برداشتم بعد، بالاخره یکی‌زمین به حرف اومد.
«معاون رهبر جامعه، ما خوب می‌دونیم‌کرده که چقدر زور زدی تا جلوی دستورات‌برمی‌گردم غیرمنطقی و احمقانه رهبر جامعه رو بگیری.»
این الان حکم اعدامش بود؟کنم یا داشتن التماس می‌کردن که‌مرشد زنده بمونه؟ از روی کنجکاوی پرسیدم.
«فقط همین؟»
با حرف زدنِ اون یه‌زمین نفر، یخ بقیه هم آب شد‌هنرهای و شروع کردن به حرف زدن.
«اونم به اندازه خود رهبر جامعه‌کرده آدم سرد و بی‌رحمیه، ولی حداقل‌الان سعی می‌کرد به قوانین پایبند باشه.»
«حداقل از اون آدم‌هایی نبود‌کنم که پاچه‌خواری کنه. با مهارت‌مرشد و عرضه خودش کشید بالا.»
«هیچ‌وقت دردسر الکی درست نمی‌کرد.»
بعد از اون حرف‌های زیادی زده‌الان شد، اما حتی یه زیردست هم پیدا‌اون‌قدر نشد که بگه سونگ گیونگ باید بمیره.
اگه این‌طوره، پس‌مهمان من نبودم که‌کرده جونش رو نجات دادم.
با دست راستم، کله‌دوئل کچلِ سونگ گیونگ رو‌کار که زانو زده بود، چسبیدم.
«سونگ گیونگ.»
«امر کنید.»
کله کچل سونگ گیونگ‌گوشه رو با دستم چرخوندم‌برداشتم و زل زدم تو چشم‌هاش.
«زیردست‌هات جونت‌باستان رو خریدن،دوئل اما من نه.»
«ولی شما همین الان...»
«اگه جونت رو ببخشم، آخه به چه دردی‌روزی می‌خوری؟ ای زباله بی‌مصرفِ جناح غیرمتعارف! فقط یه‌محدود دلیل برام بیار که چرا باید زنده بمونی.»
البته یه کاری برای این مرتیکه‌کرده در نظر داشتم، ولی کنجکاو بودم‌الان ببینم خودش جواب رو می‌دونه یا نه.
همون‌طور که منتظر بودم سونگ گیونگ دهن‌امروز باز کنه، چی سرد رو تو دستی‌دانا که کله کچلش رو چسبیده بود، جریان دادم.
سونگ گیونگ بی‌درنگ‌برمی‌گردم دهنش رو باز کرد‌هنرهای و به حرف اومد.
«اگه از جونم بگذرید، جامعه‌زمین مرگ و زندگی رو از‌استفاده بیخ و بن منحل می‌کنم.»
«یعنی چی از بیخ و‌جمع بن منحل می‌کنی؟ پس تکلیف اون‌زمین همه پول و دارایی چی میشه؟»
«اموالی که باید پس داده بشن رو به صاحبانشون برمی‌گردونم. بقیه‌ش رو هم بین اون زیردست‌هایی که می‌خوان یه زندگی عادی و شرافتمندانه‌عمراً داشته باشن، تقسیم می‌کنم. با اون چیزی هم که ته‌ش می‌مونه یه معبد می‌سازم یا... اصلاً هر اتفاقی هم که بیفته، حتی یه سکه‌بیشتر هم بالا نمی‌کشم و همه‌ش رو خرج کارهای خیر می‌کنم. یا اینکه... اصلاً هر دستوری که ارباب بفرمایند رو مو به مو اجرا می‌کنم.»
سونگ گیونگ از شدت‌روزی سرمای هنر یخ، چهره‌اش تو‌اون‌قدر هم رفت و اخم کرد.
همون‌طور که دستم رو کله کچل و‌برمی‌گردم براقش بود، غریزه انسانی کار خودش رو‌استثنائیه کرد و یه چک محکم خوابوندم پسِ کله‌اش.
سونگ گیونگ با تعجب سرش رو بالا آورد و‌غلاف‌هاشون نگاهم کرد. از اونجایی که حرف خاصی برای گفتن نداشتم،اون‌قدر هر چرت و پرتی که به ذهنم رسید رو پروندم.
«گشنه‌ته؟»
«بله.»
«پس اول می‌ریم یه چیزی‌زمین می‌خوریم، بعدش در مورد این‌استفاده انحلال و این‌جور چرت‌وپرت‌ها حرف می‌زنیم.»
سونگ گیونگ که بدجوری اخم‌هاش رفته بود تو هم،غلاف‌هاشون تلپ افتاد رو زمین، دو دستی کله‌اش رو چسبید‌رزمی و از شدت درد و استیصال زد زیر گریه.
یعنی از اینکه‌تن‌به‌تن زنده مونده بود،همین این‌قدر ذوق‌مرگ شده بود؟
یا از اینکه‌برمی‌گردم کچل شده بود،استفاده داشت غصه می‌خورد؟
شایدم از اینکه قرار بود‌زمین به زودی یه لقمه نون‌استفاده کوفت کنه، اشک شوق می‌ریخت؟
یا شاید از اینکه جلوی زیردست‌هاش‌کرده این‌طوری تحقیر و سکه یه پول‌الان شده بود، داشت از حرص می‌ترکید؟
نکنه از اینکه نمی‌تونست هویت‌کنم واقعی من رو هضم کنه،مرشد این‌قدر به هم ریخته بود؟
والا منم نمی‌تونستم دقیقاً‌روزی بفهمم تو دلِ این‌رزمی سونگ گیونگِ بدبخت چی می‌گذره.
اما سونگ گیونگ که دیگه مویی تو سرش‌روزی نمونده بود تا از حرص بکَنَدش، صورتش رو چسبوند‌پادشاه به خاک و تا مدت‌ها همون‌طور زارزار گریه کرد.
به هر حال، اصلاً حوصله شنیدن‌کرده عرعر کردنش رو نداشتم، برای همین‌الان یه لگد محکم خوابوندم تو ماتحتش.
«عر زدنت رو‌تن‌به‌تن تموم کن و‌همین پاشو راه بیفت.»