چپتر 387: اون رهبر فرقه‌ست؟
0هر چی‌بالاتر سر راهم بود‌مهارت‌های رو سلاخی کردم.
تو حالت عادی، اول قیافه‌هاشون رو برانداز می‌کردم،حملاتی دو کلمه باهاشون اختلاط می‌کردم و حتی بهشون‌لهشون یه شانس برای فرار می‌دادم، ولی این دفعه نه.
چون این‌بدم حروم‌زاده‌ها دسته‌جمعی‌پیاده بهم شبیخون زدن.
همون‌طور که داشتم تیکه‌پاره‌شون می‌کردم، تازه‌کلی یادم اومد که از همون اولش هم‌حسابی هیچ‌وقت از این شمشیرزن‌های ولگرد خوشم نمی‌اومد.
این شمشیرزن‌های ولگرد از اون مفت‌خورهایی بودن که‌اصلاً هیچ‌وقت دست به سیاه و سفید نمی‌زدن و‌بدم مثل زالو به خاندان‌های قدرتمند می‌چسبیدن تا فرصتشون برسه.
می‌خوردن، می‌خوابیدن‌دلیلش و تازه کلی‌واکنش هم تحویلشون می‌گرفتن.
شاید به همین خاطر‌پیاده بود که مهارت‌هاشون حسابی‌خیلی دندون‌گیر و خطرناک شده بود.
زنجیری که تو یه انرژی سفید و مه‌آلود پوشیده شده بود، جلوی چشمام شلاق خورد.خطرناک یه استاد بود که از بادبزن فولادی و قلم موی قاضی استفاده می‌کرد، و حتی‌قاضی اونایی که سلاح‌های عجیب و غریب و ناشناخته داشتن هم انرژی درونی به شدت بالایی داشتن.
تو گذشته، این یه مبارزه نفس‌گیر می‌شد،نیست ولی حالا که روبه‌روی این شمشیرزن‌های ولگرد وایساده‌نشون بودم، قشنگ می‌تونستم اختلاف سطحمون رو حس کنم.
معلومه که‌دلیلش سطح من‌چطور بالاتر بود.
با اینکه می‌دونستم مهارت‌های‌پیاده دشمنا بد نیست، ولی‌خیلی مبارزه اصلاً سخت نبود.
دلیلش این بود که لحظه به‌کلی لحظه می‌دونستم چطور واکنش نشون بدم‌مهارت‌هاشون و چه حملاتی رو پیاده کنم.
وقتی تصمیم‌گیری پیچیده‌اینکه می‌شد، خیلی راحت‌دشمنا با سرعتم لهشون می‌کردم.
قبل از اینکه حتی‌چطور بخوام فکر کنم، می‌کشتم‌حملاتی و می‌رفتم سراغ بعدی.
یه نفر دیگه هم‌پیاده اونجا بود که سطحش به‌راحت وضوح از اونا بالاتر بود.
حرکات برادر ارشد‌برسه بزرگ آزادانه‌تر از‌کلی همیشه به نظر می‌رسید.
فقط حرکات کنترل‌شده و دقیق‌مهارت‌های برای کشتن، یکی پس از‌نبود دیگری و با ظرافت اجرا می‌شدن.
یه سلاح مخفی که به سمت برادر ارشد بزرگ هدف‌گیری شده بود، هوا رو شکافت و‌لهشون تو پیشونی یه شمشیرزن دیگه فرو رفت. یه خنجر هم که گردن من رو نشونه رفته‌ارشد بود، از کنارم رد شد و مستقیم تو تخم چشم یه شمشیرزن دیگه جا خوش کرد.
ما دو تا توسط یه لشکر محاصره شده‌خیلی بودیم، ولی جوری می‌جنگیدیم که انگار داشتیم این محاصره‌سراغ تنگ رو با خودمون به این‌ور و اون‌ور می‌کشیدیم.
انگار توری که ما‌می‌خوردن رو گیر انداخته بود،می‌گرفتن داشت با ما کشیده می‌شد.
به هر حال، وقتی دیدن با‌دشمنا پرتاب سلاح‌های مخفی دارن رفقای خودشون رو‌چطور نفله می‌کنن، کم‌کم بی‌خیال پرتاب کردن شدن.
به لطف‌دلیلش همین قضیه، مبارزه‌واکنش برامون راحت‌تر شد.
یه لحظه بعد، شمشیرزن‌های ولگرد یکم فاصله‌شون رو‌خیلی بیشتر کردن و در حالی که آرایش دفاعی‌شون رو‌سراغ حفظ کرده بودن، شروع کردن به نفس تازه کردن.
انگار دوزاری‌شون افتاده‌برسه بود که استراتژی‌شون‌کلی اصلاً جواب نمیده.
به اونایی که محاصره رو تشکیل داده بودن‌اصلاً چشم‌غره رفتم و بعد شمشیرم رو تو بدن‌بدم تک‌تک جنازه‌هایی که اون اطراف افتاده بودن فرو کردم.
پوک! پوک! پوک! پوک! پوک!
دوباره افتاده‌ها رو چک کردم، چون همیشه‌پیچیده این احتمال هست که یه حروم‌زاده‌ای خودش رو‌می‌کشتم به موش‌مردگی زده باشه تا یهو شبیخون بزنه.
نگاهی به اطراف انداختم تا ببینم‌کلی بعد از مرگ پادشاه پاگودا، کی‌مهارت‌هاشون جاش رو به عنوان رهبر گرفته.
ولی پیدا کردنش‌اینکه راحت نبود، چون‌دشمنا همه خفه‌خون گرفته بودن.
به سرم زد‌لحظه که شاید اصلاً‌نشون رهبری در کار نباشه.
اینا یه مشت شمشیرزن ولگرد بودن که فقط‌خیلی واسه پول دور هم جمع شده بودن، نه‌می‌رفتم یه سازمان با سلسله‌مراتب مشخص، پس منطقی بود.
از پشتم،فرصتشون برادر ارشد‌می‌خوردن بزرگ پرسید:
«...چرا داری باهاشون مدارا می‌کنی؟»
«باید انرژیم رو نگه دارم. ممکنه‌نشون همین که اینا رو لت و‌پیچیده پار کردم، یه استاد دیگه پیداش بشه.»
«فهمیدم.»
دلیلی که به نظر برادر ارشد بزرگ می‌رسید‌می‌گرفتن دارم مدارا می‌کنم این بود که داشتم هنرهای شعله،زنجیری چی صاعقه و هنرهای یخ خودم رو ذخیره می‌کردم.
ولی الان،بالاتر فقط چرخوندن شمشیرم‌مهارت‌های براشون کافی بود.
از اونجایی که این احمق‌ها‌واکنش آرایش دفاعی‌شون رو به هم‌وقتی نزدن، دوباره بهشون حمله کردم.
مسیر حرکتم به سمت جایی بود‌تصمیم‌گیری که شمشیرزن‌هایی که همون اول با هنر‌بخوام یخ منجمدشون کرده بودم، سیخ وایساده بودن.
اونا با هنر یخ ضربه خورده بودن‌تحویلشون ولی هنوز نفس می‌کشیدن، اما به دست بقیه‌خطرناک شمشیرزن‌هایی که دنبالم می‌کردن، همون‌طور ایستاده جون دادن.
تازه اون موقع‌اینکه بود که چند تا‌نیست از شمشیرزن‌ها داد زدن:
«مراقب باشید!»
چون تعدادشون خیلی زیاد بود، به دو دسته تقسیم‌راحت شده بودن: یه عده که کاملاً بی‌رحم بودن و‌بعدی یه عده که سعی می‌کردن رفقای خودشون رو نکشن.
این تازه‌فرصتشون شروع درگیری‌می‌خوردن داخلی‌شون بود.
از قصد از بین‌می‌دونستم آدم‌های یخ‌زده لایی می‌کشیدم تا‌سخت باعث بشم همدیگه رو بکشن.
از اونجایی که هدفشون از همون اول‌بدم هم سست بود، کاملاً مشخص بود که‌راحت بعداً سر این کشته‌ها به جون هم می‌فتن.
شمشیر تک‌کُش رو غلاف کردم و بعد با‌خیلی استفاده از جذب یشم بهشتی، شمشیر بزرگ تغییرشکل‌یافته‌ای‌می‌رفتم رو که رو زمین افتاده بود، کشیدم تو دستم.
تک!
تک‌کُش این مزیت رو‌می‌دونستم داشت که حس می‌کردی‌اصلاً تقریباً هیچ وزنی نداره.
اما شمشیر بزرگ‌لحظه تغییرشکل‌یافته حتی تو‌نشون دستای منم سنگین بود.
هر چی سنگین‌تر‌حملاتی باشه، له کردن یه‌پیچیده گله آدم باهاش راحت‌تره.
تازه، تیغه پهنش باعث می‌شد‌می‌خوابیدن بدون استفاده از انرژی درونی،همین راحت بشه باهاش دفاع کرد.
علاوه بر این، چون سلاحی بود که در برابر تیغه شمشیر نور‌لحظه محکم مقاومت کرده بود، وقتی با ترکیب هنرهای درونی و بیرونی می‌چرخوندمش، حتی‌لهشون اونایی که حمله رو خوب دفاع می‌کردن هم نمی‌تونستن تعادلشون رو حفظ کنن.
اون حوالی، برادر ارشد بزرگ در‌نشون حالی که فاصله‌اش رو باهام حفظ‌پیچیده کرده بود، شمشیر نور رو می‌چرخوند.
منم با شمشیر بزرگ‌پیاده تغییرشکل‌یافته تو دستم، هنر‌خیلی شمشیر سنگین رو پیاده کردم.
با هنرهای بیرونی تابش می‌دادم، وقتی مسیرش منحرف می‌شد و نیاز به تنظیم‌حسابی داشت انرژی درونی بهش اضافه می‌کردم، و وقتی نیاز به یه ضربه کاری بود،فولادی هم هنرهای بیرونی و هم درونی رو تو یه نقطه متمرکز می‌کردم و می‌کوبیدم.
حس هر‌بالاتر ضربه حسابی‌می‌دونستم ارضاکننده بود.
چون داشتم سلاح‌ها‌لحظه و بدن‌ها رو‌نشون هم‌زمان به پرواز درمی‌آوردم.
هر بار که صدای خرد شدنی میومد، شمشیرزن‌های ولگردی که‌سرعتم سلاح‌های کج و کوله دستشون بود، یا تو زمین فرو می‌رفتن‌اونجا و ایستاده می‌مردن، یا افقی پرتاب می‌شدن و می‌خوردن به رفقاشون.
با وزن سنگین شمشیر بزرگ تغییرشکل‌یافته که با‌می‌گرفتن هنرهای درونی و بیرونی من ترکیب شده بود، دشمنای‌زنجیری زیادی نمی‌تونستن حتی یه ضربه رو هم دفاع کنن.
بعد از مدت‌ها،اینکه دوباره دست به‌دشمنا یه قتل‌عام بی‌رحمانه زدم.
دلیل این‌دلیلش قتل‌عام رو‌چطور فراموش نکرده بودم.
چه از مسیر شیطانی باشن چه از مسیر راستین، ریختن‌سرعتم سر کسی که تازه یه دوئل تن‌به‌تن رو تموم کرده،دیگه دقیقاً همون کاریه که رزمی‌کارایی که ازشون متنفرم انجام می‌دن.
موریمی که من‌برسه توش ایستادم، نیازی‌کلی به این‌جور آشغال‌ها نداره.
اگه همون شیطان دیوانه بودم که قطعاً می‌کشتمشون، و حالا‌نبود هم که مثلاً این خوی شیطانی یا هر کوفت دیگه‌ای‌تصمیم‌گیری رو کنار گذاشتم، بازم کشتن این زباله‌ها کار درستی بود.
البته، تو‌دلیلش اون روزای قدیم‌واکنش مسافرخانه‌داری‌ام نمی‌تونستم بکشمشون...
ولی الان، در حالی که دارم تبدیل به‌خیلی شماره یکِ مسافرخانه‌دارهای کل تاریخ می‌شم، بدون هیچ زحمتی‌سراغ همه‌شون رو تا حد مرگ کتک زدم و کشتم.
البته، من‌فرصتشون تنها آدم بی‌رحم‌می‌خوابیدن این میدون نبودم.
برادر ارشد بزرگ هم‌می‌دونستم با یه نیروی وحشتناک، شمشیرزن‌های‌سخت ولگرد رو به آسمون می‌فرستاد.
انگار برادر ارشد بزرگ یه جور بیداری‌بدم رو تجربه کرده بود، چون جریان تکنیک‌های‌راحت شمشیر سنگینش خیلی روون‌تر از قبل شده بود.
او فقط ضرباتش رو با زورِ بازو رگبار نمی‌کرد،راحت بلکه فقط مناسب‌ترین حملات رو به هم وصل می‌کرد؛بعدی همون‌طور که پادشاه پاگودا رو مجبور به دفاع کرده بود.
این یعنی سطح‌برسه شمشیرزنی‌اش یه مرحله‌کلی بالاتر رفته بود.
از اونجایی که پادشاه پاگودا رهبر گروه‌نیست شمشیرزن‌ها بود، برای بقیه‌شون غیرممکن بود که‌واکنش بتونن از پس حملات برادر ارشد بزرگ بربیان.
تو یه چشم به هم زدن، بعد از اینکه پنجاه شصت نفرشون به طرز‌راحت فجیعی سقط شدن، انگار با گوشت و پوستشون بدنامی فرستاده چپ سابق و مسافرخانه‌دار‌وضوح سابق رو حس کردن، چون تعداد اونایی که پا به فرار می‌ذاشتن کم‌کم بیشتر شد.
راستش رو بخواید، فرار کردن‌وقتی نیروهای مسیر شیطانی منظره‌ای نیست‌سرعتم که بشه به این راحتی‌ها دید.
ولی اگه هویتشون نه اعضای فرقه،کلی بلکه یه مشت شمشیرزن ولگرد باشه،مهارت‌هاشون دیگه دیدن این صحنه غیرقابل‌هضم نیست.
چون اونا آدم‌هایی بودن‌می‌دونستم که فقط به خاطر پول‌سخت دور هم جمع شده بودن.
یعنی زباله‌هایی بودن که از همون‌نشون اول هیچ دلیلی نداشتن تا جونشون‌پیچیده رو برای یه خاندان دیگه فدا کنن.
پول می‌تونه واقعاً ترسناک باشه، ولی‌تصمیم‌گیری وقتی پای جون در میون باشه، می‌تونه‌بخوام تا این حد پوچ و بی‌ارزش بشه.
من و برادر ارشد بزرگ اونایی رو که به‌شاید خاطر پول جمع شده بودن تا حد مرگ کتک‌انرژی زدیم و در نهایت، یه عده‌شون رو فراری دادیم.
وقتی یه طعم‌اینکه خفیف فلز رو‌دشمنا تو دهنم حس کردم...
تنها کسی که‌لحظه اون نزدیکی ایستاده بود،بدم برادر ارشد بزرگ بود.
هیچ اثری از ارباب ببر طلایی‌تصمیم‌گیری و ارباب اژدهای نقره‌ای نبود، برای‌قبل همین از برادر ارشد بزرگ پرسیدم:
«رهبران بخش هم فرار می‌کنن؟»
برادر ارشد‌بالاتر بزرگ سرش‌می‌دونستم رو تکون داد.
«خیلی کم پیش میاد.»
برادر ارشد بزرگ یهو برگشت‌وقتی تا چک کنه ببینه هفت قاتل‌لهشون یون‌نان هم فرار کردن یا نه.
می‌دونستم دستپخت خودم در حد زباله‌ست، ولی وقتی‌می‌گرفتن دیدم برادر ارشد بزرگ حتی تو این هیر‌شده و ویر هم پیگیر وضعیت سرآشپزهاست، منم کف کردم.
با این حال، هفت قاتل‌مهارت‌های که نزدیک دیوار موضع گرفته‌نبود بودن، انگار اصلاً قصد فرار نداشتن.
نکنه فکر می‌کردن چون‌چطور ارباب ده‌هزار شیطان جراحت درونی‌پیاده داره، نمی‌تونن زیاد دور بشن؟
با نگاه کردن به قیافه‌های‌وقتی هفت قاتل یون‌نان، فهمیدم که‌سرعتم اونا اصلاً نمی‌تونستن فرار کنن.
اونا به من و برادر‌می‌خوابیدن ارشد بزرگ نگاه نمی‌کردن، بلکه داشتن‌خاطر به پشت سر ما زل می‌زدن.
«...»
وقتی برگشتم، دیدم بعضی‌چطور از شمشیرزن‌های فراری دارن توسط‌پیاده یه عده سیاه‌پوش کشته می‌شن.
اونا داشتن شمشیرزن‌ها رو می‌کشتن،وقتی ولی تو همون نگاه اول‌سرعتم غیرممکن بود بفهمم خودی‌ان یا دشمن.
اوضاع یهو دیدنی‌تر شده بود.
از سمت برکه عقاب سفید،مهارت‌های مردی که داشت یه گاری‌نبود رو می‌کشید به چشم می‌خورد.
این مرد یه کلاه حصیری سرش بود‌بدم که حسابی کشیده بودتش پایین، برای همین‌راحت نمی‌تونستم تشخیص بدم دوست بود یا دشمن.
از سمت شمال غربی‌پیاده و جنوب غربی، تعداد‌خیلی سیاه‌پوش‌ها کم‌کم داشت بیشتر می‌شد.
بیشتر شمشیرزن‌هایی که به‌می‌خوردن این سمت فرار می‌کردند، به‌شاید دست همون سیاه‌پوش‌ها کشته می‌شدند.
من و برادر ارشد برگشتیم دم در‌نیست مسافرخانه زاها و با مردی روبه‌رو شدیم‌واکنش که با پشتکار داشت یه گاری رو می‌کشید.
مرد گاری‌چی دم‌لحظه در ایستاد و کلاه‌بدم حصیری‌اش رو داد بالا.
دونگ-ریانگ از مکتب موهیست‌پیاده ضربه‌ای به بشکه شراب توی‌راحت گاری زد و بهمون گفت:
«بفرمایید، گلویی تازه‌برسه کنید. همین‌طوری داشتم‌کلی از اینجا رد می‌شدم.»
من و‌بالاتر برادر ارشد‌می‌دونستم رفتیم سمت دونگ-ریانگ.
نمی‌دونم چرا، ولی برخورد‌چطور برادر ارشد با بقیه خیلی‌پیاده خوشایندتر از قبل شده بود.
برادر ارشد‌بدم اول به‌پیاده حرف اومد:
«رزمی‌کار دونگ.»
«بله.»
«باز چطوری این‌لحظه همه راه رو‌نشون تا اینجا کوبیدی اومدی؟»
دونگ-ریانگ در حالی‌حملاتی که بشکه شراب رو‌پیچیده می‌آورد بیرون، جواب داد:
«دیدم این مبارزه‌ای نیست که هنرهای رزمی من توش به کار بیاد. از‌حسابی همون اول داشتم اوضاع رو زیر نظر می‌گرفتم و با خودم گفتم یکم‌بادبزن جیره خشک براتون بیارم، ولی محیط خیلی باز بود و نمی‌شد مخفیانه نزدیک شد.»
دونگ-ریانگ با دقت جیره‌می‌دونستم خشک و یه بشکه‌اصلاً شراب از گاری بیرون آورد.
«ما بیشتر حواسمون به تحرکات سمت شرقه،بدم می‌گن چندتا کالسکه که معمولاً کمتر دیده می‌شن،سرعتم تو جاهای مختلف در حال حرکت رؤیت شدن.»
چشمم به یه چیزی‌پیاده روی گاری افتاد که‌خیلی با کاه پوشونده شده بود.
تا اومدم بهش‌برسه دست بزنم، دونگ-ریانگ‌کلی دستش رو آورد جلو.
«آه، لطفاً‌بالاتر به اون‌می‌دونستم دست نزنید.»
«این دیگه چیه؟»
دونگ-ریانگ نگاهم کرد.
«اگه آتیش بگیره، منفجر می‌شه.»
«همم.»
«وقتی چند‌دلیلش نفر محاصره‌ت کنن،واکنش چاره دیگه‌ای نمی‌مونه.»
دونگ-ریانگ لبخندی زد و‌پیاده به نوبت به صورت من‌راحت و برادر ارشد نگاه کرد.
«به هر حال، حسابی‌می‌خوردن بخورید و بنوشید. من‌می‌گرفتن دیگه برمی‌گردم سر کارم.»
دونگ-ریانگ نگاهی به هفت‌می‌دونستم قاتل یون‌نان انداخت و‌اصلاً به بشکه شراب اشاره کرد.
«زیاد آوردم، هفت‌لحظه قاتل یون‌نان هم‌نشون می‌تونن باهاتون بنوشن. بفرمایید.»
«مراقب خودت باش.»
دونگ-ریانگ گاری خالی رو‌می‌خوردن گرفت و دوباره راه‌می‌گرفتن افتاد سمت جنوب شرقی.
گاری خالی بود، اما در واقع‌دشمنا یه گاری انفجاری بود که اگه‌لحظه آتیش می‌گرفت همه‌چیز رو به فنا می‌داد.
مردی بود که هم تا‌واکنش حدودی بامزه بود و هم ترسناک،تصمیم‌گیری همین باعث می‌شد تماشاش جالب باشه.
در همین حین، سیاه‌پوش‌ها‌پیاده تو افق صف کشیده‌خیلی و موضع گرفته بودند.
طبیعتاً از برادر ارشد پرسیدم:
«اون یابوها دیگه کین؟»
برادر ارشد جواب داد:
«تیم پیشاهنگ جنگل سیاه.پیاده از اعضای تالار داخلی‌ان‌خیلی که زیاد آفتابی نمی‌شن.»
«رهبر فرقه هم اومده؟»
«باید همین‌بالاتر دور و‌می‌دونستم بر باشه.»
«چرا یهو‌دلیلش افتادن به جون‌واکنش شمشیرزن‌ها و کشتنشون؟»
«اگه رهبر تیم پیشاهنگ دستور کشتار بده، بدون هیچ دلیل خاصی می‌کشن.قبل از اون قماش آدمان که اگه حس کنن کسی داره فرار می‌کنه، حتی‌حرکات به متحدین یا اعضای تالار خارجی هم رحم نمی‌کنن و کارشون رو می‌سازن.»
سرم رو تکون دادم.
«تالار داخلی‌بالاتر بیشتر شبیه‌می‌دونستم فرقه شیطانیه.»
با وجود شراب و جیره خشک که جلو‌حملاتی چشمم بود، من اون آدمی نبودم که دوباره شمشیر‌قبل بکشم و مثل گاو برم تو دل تیم پیشاهنگ.
اول به هفت قاتل یون‌نان گفتم‌تصمیم‌گیری شراب و جیره‌ها رو ببرن داخل،قبل بعدش با برادر ارشد رفتیم تو مسافرخانه.
شاید چون من و برادر ارشد‌کلی بدجوری وحشی‌بازی درآورده بودیم، این بار هفت‌حسابی قاتل یون‌نان اصلاً تو چشم‌هامون نگاه نمی‌کردند.
همون اول کار زیاد اشتها‌مهارت‌های نداشتم، برای همین با یه‌نبود ملاقه دسته‌بلند یکم شراب کشیدم.
برادر ارشد یه قلپ‌چطور خورد و بعدش با‌حملاتی خیال راحت زد زیر خنده.
انگار خنده‌اش از سر تعجب‌وقتی بود، مثل اینکه شراب خنک‌تر‌سرعتم از چیزی بود که فکر می‌کرد.
منم با ملاقه‌برسه یکم کشیدم و‌کلی یه قلپ خوردم.
شراب جوری خنک بود‌می‌دونستم که انگار مستقیم از‌اصلاً چشمه کوهستان کشیده بودنش.
همون‌طور که من و برادر ارشد داشتیم‌بدم شراب می‌خوردیم، ارباب ده‌هزار شیطان که روی‌راحت سکوی چوبی لم داده بود، به حرف اومد:
«هوی، چطوری می‌تونی شرابی که یه غریبه بهت داده‌راحت رو همین‌طوری هورت بکشی؟ اونم بدون اینکه چکش کنی‌بعدی ببینی سمیه یا نه. یه رزمی‌کار باید محتاط باشه.»
سرم رو تکون‌برسه دادم و به‌کلی ارباب ده‌هزار شیطان گفتم:
«تو یکی که اصلاً کوفت هم نخور. بقیه‌اصلاً اون شش قاتل، بیاید یه پیک بزنید. راستی، تو‌حملاتی که این‌قدر محتاطی، چطور این‌طوری از من کتک خوردی؟»
شش قاتل اومدن‌لحظه جلو و شراب‌نشون کشیدن تا بخورن.
برادر ارشد رفت سمت‌پیاده سکوی چوبی، نشست و‌خیلی به شش قاتل دستور داد:
«وقتی خوردنتون تموم شد، میزها رو مرتب‌تحویلشون کنید. انگار قراره به‌زودی مهمون برامون بیاد،دندون‌گیر نمی‌شه روی یه سکوی چوبی ازشون استقبال کنیم.»
یکی‌شون از من پرسید:
«میزها رو چطوری بچینیم؟»
«چطوری بچینید یعنی چه‌پیاده صیغه‌ایه؟ اینجا مسافرخانه‌ست، پس‌خیلی مثل مسافرخانه بچینید دیگه.»
«همم، فهمیدم.»
دو تا ظرف غذای پیچیده تو‌دشمنا برگ بامبو برداشتم و با برادر‌لحظه ارشد روی سکو مشغول خوردن شدم.
برادر ارشد وسط‌لحظه خوردن جیره‌ها، یهو یه‌بدم خنده توخالی سر داد.
وقتی ازش‌بدم پرسیدم به چی‌وقتی می‌خنده، هیچی نگفت.
در هر صورت، قیافه‌اش‌می‌خوردن شبیه ژنرالی بود که‌می‌گرفتن از یه لشکرکشی برگشته.
بعد از اینکه جیره‌ها رو تا ته تمیز‌اصلاً کردم، تا اومدم یکم شراب بخورم، یه مرد آشنا‌حملاتی دم در مسافرخانه زاها سبز شد و نگاهمون کرد.
تجدید دیدار اون‌قدر گیج‌کننده‌چطور بود که برای یه‌حملاتی لحظه زبونم بند اومد.
شاگرد ارشد‌بدم هو اول سرش‌وقتی رو خم کرد.
«رهبر فرقه، و‌برسه ارشد. خیلی وقت‌کلی می‌شه. من یونگ-میونگ هستم.»
لباسش با اون موقعی‌می‌دونستم که تو قصر شب‌اصلاً خونین دیدمش فرق می‌کرد.
یونگ-میونگ دم‌دلیلش در ازم‌چطور اجازه خواست:
«اجازه هست بیام تو؟»
سرم رو تکون دادم.
«بیا تو.»
تا جایی که یادمه، رهبر‌واکنش فرقه به ارشد هو گفته بود‌تصمیم‌گیری که یونگ-میونگ رو با خودش می‌بره.
اگه این اتفاق افتاده‌پیاده بود، پس الان به عنوان‌راحت فرستاده رهبر فرقه اومده بود.
اگه فقط در حد حرف‌می‌خوابیدن باقی مونده بود، پس حتماً‌همین خبری از ارشد هو آورده بود.
من هیچ‌بالاتر کینه‌ای از یونگ-میونگ‌مهارت‌های به دل نداشتم.
اما موضوع هر چی که بود،نشون قطعاً خبر بدی به حساب می‌اومد،پیچیده برای همین حس خوبی بهش نداشتم.
یونگ-میونگ تازه دو قدم‌پیاده برداشته بود که برادر‌خیلی ارشد به حرف اومد:
«یونگ-میونگ.»
یونگ-میونگ ایستاد و جواب داد:
«بله، ارشد.»
برادر ارشد به‌حملاتی یونگ-میونگ نگاه کرد و‌پیچیده با لحنی آروم گفت:
«نیت قتل‌فرصتشون تو وجودت‌می‌خوردن خیلی غلیظه.»
«این‌طوره؟»
یونگ-میونگ دو قدم رفت‌چطور عقب و همون جایی‌حملاتی که اول بود ایستاد.
برادر ارشد پرسید:
«اول کارت‌فرصتشون رو بگو، بعد‌می‌خوابیدن می‌تونی بیای تو.»
یونگ-میونگ با‌بالاتر قیافه‌ای آشفته‌می‌دونستم جواب داد:
«رهبر فرقه دستور داده‌چطور شمشیر تک‌کُش رو پس‌حملاتی بگیرم، برای همین اومدم.»
این بار‌بدم همه زل‌پیاده زدن به من.
سرم رو‌فرصتشون کج کردم‌می‌خوردن و جواب دادم:
«چطوری می‌خوای‌بالاتر تک‌کُش رو‌می‌دونستم پس بگیری؟»
یونگ-میونگ جواب داد:
«نمی‌دونم. دستور‌بدم گرفتم، پس‌پیاده باید اجراش کنم.»
یه لحظه به‌برسه حالت چهره و‌کلی چشم‌های یونگ-میونگ خیره شدم.
این فکر از سرم‌می‌دونستم گذشت که شاید رهبر‌اصلاً فرقه تهدیدش کرده باشه.
چون تو زندگی قبلیم، قصر‌واکنش شب خونین توسط فرقه شیطانی‌وقتی با خاک یکسان شده بود.
وقتی به برادر ارشد‌پیاده نگاه کردم، دیدم نگاهش‌خیلی روی یونگ-میونگ قفل شده.
انگار آماده بود تا‌می‌خوردن به محض تکون خوردن‌می‌گرفتن یونگ-میونگ، شمشیرش رو بکشه.
بعد از‌بالاتر کلی فکر کردن،مهارت‌های به یونگ-میونگ گفتم:
«می‌گی همین‌طوری‌دلیلش تک‌کُش رو‌چطور بهت پس بدم؟»
یونگ-میونگ برای یه لحظه کوتاه چشم‌هاش‌تصمیم‌گیری رو بست، صورتش کمی در هم رفت‌بخوام و بعد دوباره چشم‌هاش رو باز کرد.
«رهبر فرقه.»
«بله.»
«...اگه به همین راحتی‌چطور پسش بگیرم، رهبر فرقه‌حملاتی بهم می‌گه دوباره برش گردونم.»
«ها...»
منم بدجوری‌فرصتشون مات و‌می‌خوردن مبهوت مونده بودم.
«آخه این مرتیکه‌اینکه چه مرگشه؟ رهبر‌دشمنا فرقه دقیقاً چی گفت؟»
یونگ-میونگ گفت:
«مجبورم کرد بین دو تا گزینه یکی رو انتخاب کنم: اینکه برم و قصر شب‌می‌کشتم خونین رو توبیخ کنم، یا اینکه تک‌کُش رو پس بگیرم. روش پس گرفتنش هم قطعاً این‌نظر نیست که فقط دستی تحویلش بگیرم. من تو جایگاهی نیستم که به رهبر فرقه توهین کنم.»
«یعنی داری می‌گی‌برسه یکی از ما، من‌تحویلشون یا تو، باید بمیره؟»
یونگ-میونگ جواب داد:
«انگار می‌خواد ببینه کی میراث حقیقی ارشد هو رو درست‌وقتی به ارث برده. تک‌کُش از همون اول شمشیری بود که‌می‌کشتم به بزرگترین قاتل تعلق داشت. درست همون‌طور که برای استادمون بود.»
نیتم رو به یونگ-میونگ رسوندم:
«بزرگترین قاتل این دوران منم.»
این بار،بالاتر یونگ-میونگ درجا‌می‌دونستم جواب داد:
«برای همین اومدم تا بهت‌واکنش چالش بدم. اگه بد مبارزه کنم،تصمیم‌گیری کل قصر شب خونین نابود می‌شه.»
«آخه اینم شد رهبر فرقه؟»
«بله.»
با یه موج‌اینکه از عصبانیت، به‌دشمنا برادر ارشد نگاه کردم.
برادر ارشد‌دلیلش آهی کشید و‌واکنش به یونگ-میونگ گفت:
«این شرابی رو یه‌پیاده دوست تو موریم آورده. هیچ‌راحت سمی هم توش نیست. می‌نوشی؟»
یونگ-میونگ مختصر‌فرصتشون و مفید‌می‌خوردن جواب داد:
«بله.»
برادر ارشد به بشکه شراب اشاره کرد. یونگ-میونگ‌حملاتی رفت جلو، با ملاقه یکم شراب کشید و‌لهشون ریخت رو صورتش، طوری که نصف صورتش خیس شد.
از یونگ-میونگ‌بدم که شراب رو‌وقتی خورده بود، پرسیدم:
«کی قراره از‌برسه بازیچه بودن دست‌کلی رهبر فرقه خلاص بشیم؟»
یونگ-میونگ در حالی‌اینکه که دهنش رو‌دشمنا پاک می‌کرد، جواب داد:
«رهبر فرقه، شما‌لحظه بازیچه دست رهبر‌نشون فرقه شیطانی نیستید.»
«چرا نیستم؟»
یونگ-میونگ نگاهم کرد.
«چون تو‌بالاتر مدام داری‌می‌دونستم در برابرش می‌جنگی.»