چپتر 158: زندگی تله‌های خودش را دارد
0به رهبر هوانگ گفتم پول رو بیاره و‌همین منتظر واکنشش موندم. با خودم فکر می‌کردم: «این حروم‌زاده‌نکن قراره با چه چرت و پرتی روی اعصابم بره؟»
رهبر هوانگ‌فرقه با احتیاط دهنش‌راه‌های رو باز کرد.
«...آماده کردن این‌همه پول اونم به‌می‌کنن این ناگهانی کار راحتی نیست. اگه‌هشدار کمی بهم وقت بدید، جورش می‌کنم.»
انگشتم رو به سمت‌بسیج رهبر هوانگ گرفتم، اما‌تحقیق نگاهم به مویونگ بک بود.
«دکتر مویونگ، این رو دیدی؟»
«بله.»
«به قیافه این کثافت نگاه کن.می‌کنن بیشترشون همیشه همین‌طوری رفتار می‌کنن. حتی‌هشدار یه ذره هم از انتظاراتم خارج نشد.»
یه هشدار‌اساتیدی کوچیک به‌بسیج رهبر هوانگ دادم:
«تو فعلاً خفه‌خون می‌گیری.»
«...»
به مویونگ بک نگاه کردم.
اومدن به گروه کلاغ بزرگ برای بالا کشیدن‌تحقیق پولشون و زجر دادن رهبر هوانگ مهم بود، اما‌کنه در حال حاضر، تمام تمرکزم روی مویونگ بک بود.
طوری با رهبر هوانگ که کنارم‌پیدا بود رفتار کردم انگار اصلاً وجود خارجی‌اشاره نداره و رو به مویونگ بک گفتم:
«دکتر، یه چیزی‌هائو هست که باید‌مختلفی خیلی جدی بهتون بگم.»
مویونگ بک سر تکون داد.
«بفرمایید.»
«فکر می‌کنی وقتی‌مختلفی یه همچین جونوری‌پیدا زمان می‌خواد، معنیش چیه؟»
مویونگ بک طوری که‌تحقیق انگار جواب دادن به این‌پیدا سوال اصلاً سخت نیست، گفت:
«اون ما رو دست‌به‌سر می‌کنه، بعد تمام اساتیدی که‌انتظاراتم می‌تونه رو بسیج می‌کنه، درباره فرقه هائو تحقیق می‌کنه‌کردم و راه‌های مختلفی برای پیچوندن و ندادن پول پیدا می‌کنه.»
«دقیقاً.»
همین که رهبر هوانگ‌پیچوندن اومد دهنش رو باز کنه،اومد با انگشت بهش اشاره کردم.
«بهت گفتم خفه شو. دهنت رو باز نکن. فقط به‌دقیقاً این خنجری که تو میز فرو رفته زل بزن. این‌نکن بی‌صاحاب بیشترین شانس رو برای یکی شدن با بدنت داره.»
دستم رو تو‌همیشه موهام کشیدم و‌می‌کنن به مویونگ بک گفتم:
«زندگی تله‌های‌اساتیدی خودش رو‌بسیج داره، دکتر مویونگ.»
«...»
«تو مورد من، اون تله خیلی زود از راه رسید.دقیقاً تنها چیزی که برام مونده بود یه مسافرخانه فکستنی بود که‌فقط اونم تا خشت آخرش سوخت و خاکستر شد. کار کی بود؟»
انگشتم رو‌بیشترشون به سمت‌همین‌طوری رهبر هوانگ گرفتم.
«کار حروم‌زاده‌هایی مثل این... فقط به این دلیل‌تحقیق که نتونستم باجم رو به‌موقع بدم. جوری خاکسترش کردن‌کنه که انگار مال و اموال خودم، ارث باباشون بود.»
مویونگ بک طوری سر‌پیچوندن تکون داد که انگار با‌اومد تمام وجود داشت گوش می‌داد.
«دکتر مویونگ، اصلاً‌هائو هیچ منطقی تو‌مختلفی این کارها هست؟»
«نیست.»
«نیست. برای همین منم بدون هیچ منطق خاصی، آشغال‌هایی مثل این رو‌ندادن تا حد مرگ کتک می‌زنم. بیشتر اوقات هم وقتی این کار رو‌نکن می‌کنم که غرق تو همون دیوونگی‌ای هستم که تو سعی داشتی درمانش کنی.»
«همین‌طوره.»
به حرف زدن ادامه دادم، در‌مختلفی حالی که داشتم فکر می‌کردم چطور احساسات‌کنه واقعی‌ام رو به مویونگ بک منتقل کنم.
«دکتری که من می‌بینم... از درمان و نجات دادن مردم احساس غرور و رضایت می‌کنه. تو برای‌می‌گیری حرفه پزشکی یه قلب پاک و خالص داری. اما همون‌طور که بارها گفتم، هر کسی بالاخره یه روزی‌کنارم تو یه تله می‌افته. فکر می‌کنی بزرگ‌ترین تله‌ای که یه پزشک مثل تو ممکنه باهاش روبه‌رو بشه چیه؟»
مویونگ بک قبل‌می‌تونه از جواب دادن، لحظه‌ای‌هائو تو فکر فرو رفت.
«خب...»
«من این‌طوری به قضیه نگاه می‌کنم. از اونجایی که‌پیدا هر از گاهی رزمی‌کارها رو هم درمان می‌کنی، یه روز،دهنت همون رزمی‌کاری که جونش رو نجات دادی، بهت خیانت می‌کنه.»
مویونگ بک‌بیشترشون با لبخندی‌همین‌طوری محو جواب داد:
«مطمئناً همچین اتفاقی نمی‌افته،بسیج مگه نه؟ هر چی باشه،راه‌های من جونشون رو نجات دادم.»
با لبخند گفتم:
«به یه تخم‌سگی مثل این رهبر هوانگ نگاه کن. یه‌دقیقاً روز، رهبر هوانگ به‌شدت زخمی میشه و میاد سراغ تو.نکن فرض کنیم که نمی‌شناسیش. طبیعتاً درمانش می‌کنی. غیر از اینه؟»
«بله.»
«حالا فرض کن این حروم‌زاده‌ای که درمانش کردی و جون سالم به در برده، چشمش یه پزشک زن رو می‌گیره و‌بهت همون هوس باعث یه دردسر بزرگ میشه. یا یه کتابچه مخفی هنرهای رزمی رو از اتاق مطالعت می‌دزده و جیم میشه.تله‌های یا اون داروی معنوی رو که با هزار بدبختی برای یه بیمار دیگه پیدا کرده بودی، می‌خوره و فلنگ رو می‌بنده...»
«...»
«دکتر مویونگ،فرقه به رهبر‌تحقیق هوانگ نگاه کن.»
مویونگ بک به‌محض شنیدن‌همین‌طوری حرفم، با غیظ به‌ذره رهبر هوانگ خیره شد.
«این همون کثافتیه که بعد از بالا کشیدن ریشه طول عمر صد ساله‌پیدا که یه آژانس اسکورت داشت حملش می‌کرد، می‌تونه این‌قدر وقیحانه رفتار کنه. اگه‌خنجری هنرهای رزمی‌اش از ما قوی‌تر بود، چه بلایی سر من و تو می‌اومد؟»
مویونگ بک در حالی‌پیچوندن که هنوز به رهبر‌همین هوانگ چشم‌غره می‌رفت، جواب داد:
«همین‌جا کارمون ساخته بود.»
«می‌تونی مطمئن باشی که تو دوران طبابتت با اتفاقی شبیه به بلایی که سر آژانس اسکورت خورشید تابان اومد، روبه‌رو نمی‌شی؟ به اعماق قلبت نگاه کن. تو‌زجر یه بیمار رو با قلبی پاک درمان کردی، اما اگه اون بیمارِ حروم‌زاده جواب خوبیت رو با نامردی بده، می‌تونی تحملش کنی؟ بدتر از اون، تصور کن می‌ری‌زمان خرتناقش رو بگیری، اما چون مهارت‌های رزمیت ضعیفه، یه کتک مفصل هم می‌خوری. با این‌همه احساس ظلم و تحقیر، می‌تونی بعد از اون یه زندگی عادی داشته باشی؟»
ناگهان برگشتم سمت جون پیونگ‌درباره که اونجا ایستاده بود و‌مختلفی با استرس به اطراف نگاه می‌کرد.
«زانو بزن. الان‌مختلفی تو یه موقعیت‌پیدا خیلی خطرناکیم، جون پیونگ.»
«آه، چشم.»
جون پیونگ‌بیشترشون با قیافه‌ای‌همین‌طوری جاخورده زانو زد.
مویونگ بک‌اساتیدی رو به‌بسیج من گفت:
«اگه واقعاً همچین اتفاقی می‌افتاد، مطمئن‌پیدا نیستم که می‌تونستم مثل یه آدم‌بهش عادی به زندگیم ادامه بدم، رهبر فرقه.»
تو زندگی قبلی‌اش،هائو دقیقاً همین بلا‌مختلفی سرش اومده بود.
سر تکون دادم.
«دکتر، حرفم رو باور کن. من بهت نمی‌گم که‌راه‌های به من یا فرقه هائو کمک کنی. دارم بهت می‌گم‌بهش به خاطر خودت هم که شده هنرهای رزمی تمرین کن.»
«...»
«تا وقتی که تو تله زندگی افتادی، بتونی گلیمت رو از آب بیرون بکشی. اگه نتونی از اون تله خلاص بشی، حتی اگه زنده باشی‌رفته هم واقعاً زندگی نمی‌کنی. حتی اگه به نفس کشیدن ادامه بدی، هیچ خوشحالی‌ای تو زندگیت حس نمی‌کنی. حتی اگه بعداً بیفتی تو جون آشغال‌هایی مثل این‌آخرش و هر جا دیدیشون تا حد مرگ کتک‌شون بزنی، بازم قلبت پر از پوچی میشه. چون دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی به اون روزهای پاک و خالصت برگردی.»
مویونگ بک سر تکون داد.
با لحنی آروم ادامه دادم:
«می‌دونستم که بعد از درمان ارشد هو‌دقیقاً می‌خواستی سریع برگردی به خانه پزشکی مویونگ. اما‌خفه من عمداً تو رو کشوندم به همچین خراب‌شده‌ای.»
«مشکلی نیست.»
«مهم نیست اگه یه روزی از دیوونه‌بازی‌های من خسته بشی و ولم کنی، یا از فرقه هائو فاصله بگیری. به‌گروه خاطر خودت، امیدوارم حتی در حین درمان و نجات جون مردم، با جدیت هنرهای رزمی رو تمرین کنی. من این رو‌چیزی به خاطر فرقه هائو نمی‌گم. این تمرین برای خانه پزشکی مویونگ و خودت واجبه. مویونگ بک، این یه خواسته کوچیک منه.»
وقتی یهو نگاهم به رهبر هوانگ افتاد،هائو دیدم بی‌سروصدا از روی صندلی ریاست پایین‌دقیقاً اومده و بدون هیچ حرفی زانو زده.
«...»
در ادامه‌فرقه رشته افکارم، به‌راه‌های رهبر هوانگ گفتم:
«خیلی تیز و حواس‌جمعی. دقیقاً‌رفتار داشتم آماده می‌شدم خنجرم رو‌خارج پرت کنم. زمان‌بندیت عالی بود.»
رهبر هوانگ جواب داد:
«ارباب، خواهش‌راه‌های می‌کنم از‌پیچوندن جونم بگذرید.»
هر بار که رهبر هوانگ همچین‌مختلفی رفتار چاپلوسانه و حقیری از خودش‌اومد نشون می‌داد، چهره مویونگ بک تاریک‌تر می‌شد.
با انگشتم ضربه آرومی به‌رفتار خنجر وزغ درخشان زدم و‌خارج بعد به مویونگ بک گفتم:
«به این منظره رقت‌انگیز نگاه کن.فرقه ویژگی مشترک حروم‌زاده‌هایی مثل اینا اینه‌ندادن که همیشه در برابر ضعیف‌ها شیر میشن.»
«درسته.»
«و ویژگی مشترک اونایی که‌راه‌های جلوی ضعیف‌ها شیرن اینه که همیشه‌همین جلوی قوی‌ترها موش میشن، مویونگ بک.»
«بله، رهبر فرقه.»
«اکثر حروم‌زاده‌هایی که‌می‌تونه تا حالا کشتم‌فرقه دقیقاً همین‌طوری بودن. می‌فهمی؟»
مویونگ بک سر تکان داد.
«می‌فهمم.»
«اونایی که با صورت‌های سرخ‌رفتار از خشم سمتم حمله می‌کردن، معمولاً‌نشد اون‌قدر خوش‌شانس بودن که زنده بمونن.»
به محض اینکه حرفم‌بسیج تمام شد، رهبر هوانگ با‌راه‌های رنگی پریده به حرف آمد.
«ارباب...»
«وسط حرفم‌فرقه نپر. هنوز‌تحقیق داریم حرف می‌زنیم.»
«بله.»
امروز خیلی پرحرف شده بودم،درباره ولی لحظه مهمی بود، برای‌مختلفی همین از کلماتم دریغ نکردم.
«دلیل اینکه من و تو باید قوی‌تر بشیم دقیقاً به خاطر وجود حروم‌زاده‌هایی مثل اینه. چون حتی بین کسایی که‌میز از ما قوی‌ترن هم آشغال‌هایی مثل این پیدا میشن. البته، تعداد استادهایی که از تو قوی‌ترن، طبیب مویونگ، خیلی بیشتر از‌رسید استادهاییه که از من قوی‌ترن. این یعنی احتمال اینکه تو تو موقعیت‌های اعصاب‌خردکن و کوفتی گیر بیفتی خیلی بیشتر از منه.»
ناگهان رهبر هوانگ که‌تحقیق زانو زده بود، سرش‌ندادن را محکم به زمین کوبید.
صدای کوبیده‌بیشترشون شدن بمی در‌رفتار تالار بزرگ پیچید.
صدای رهبر هوانگ طوری‌بسیج بیرون آمد که انگار‌تحقیق داشت از گلویش فشرده می‌شد.
«ارباب، طبیب مویونگ.مختلفی لطفاً از جانم بگذرید.دقیقاً این هوانگ گستاخی کرد.»
درباره سرنوشت‌فرقه رهبر هوانگ از‌راه‌های مویونگ بک پرسیدم.
«طبیب، می‌تونی‌بیشترشون به این‌همین‌طوری مرتیکه اعتماد کنی؟»
مویونگ بک گفت:
«نمی‌توانم به او اعتماد کنم.»
لحظه‌ای به‌فرقه چهره مویونگ‌تحقیق بک خیره شدم.
مویونگ بک پس‌همیشه از قورت دادن آب‌حتی دهانش، از من پرسید:
«بکشمش؟»
به چهره مصمم‌مختلفی مویونگ بک نگاه‌پیدا کردم و گفتم:
«طبیب...»
«بله.»
«بهت که گفتم، نگفتم؟ تا جای ممکن، کشتن‌ها‌تحقیق رو خودم انجام میدم. ولی برای این یکی‌اومد بیا یه کار دیگه بکنیم. یه راهی هست.»
«چه جور...»
به مویونگ بک پوزخند زدم.
«این بار،بیشترشون بیا یه سم‌رفتار حسابی درست کنیم.»
«...»
«سمی که فقط طبیب مویونگ بتونه پادزهرش رو بسازه. این مرتیکه باید کشته می‌شد، ولی به لطف‌نکن مهارت‌های بی‌نظیر تو، می‌تونیم زنده‌اش نگه داریم و ازش استفاده کنیم. ما با سم جون یه نفر‌زندگی رو نجات میدیم. اگه بهمون خیانت کرد، خیلی راحت پادزهر رو بهش نمیدیم و خودش سقط میشه.»
چهره مویونگ بک روشن شد.
«آه.»
«من نقاط ضعف و قوت تو رو می‌دونم. درست مثل سمی که به استاد شش هارمونی دادم. با تحقیق روی سموم، می‌تونی بدون اینکه خودت دست به قتل بزنی، مرگ و زندگی آدم‌هایی‌شانس مثل این رو تعیین کنی. این‌طوری، سم تو بعضی وقت‌ها تبدیل به دارو میشه. تو یه طبیب الهی نیستی که فقط با نجات دادن آدم‌ها شهرت به دست بیاره. یه لقب مثل شیطان‌خاکسترش سم هم که کورکورانه آدم می‌کشه، اصلاً بهت نمیاد. مردی که می‌تونه با سم و دارو، مرگ و زندگی رو تعیین کنه. نظرت در مورد لقب طبیب مرگ و زندگی برای مویونگ بک چیه؟»
تازه آن موقع بود که‌ندادن لبخندی روی لب‌های مویونگ بک نقش‌انگشت بست و به من جواب داد:
«طبیب مرگ‌فرقه و زندگیِ فرقه‌راه‌های هائو چطور است؟»
سر تکان دادم.
«این برای من یه افتخاره. با این‌هائو حال، سم و دارو کافی نیستن. یادت‌دقیقاً نره که هنرهای رزمی رو هم تمرین کنی.»
مویونگ بک سر تکان داد.
«رهبر فرقه، از این‌تحقیق به بعد هرگز هنرهای‌ندادن رزمی را دست‌کم نخواهم گرفت.»
دستم را به سمت مویونگ بک‌می‌کنن دراز کردم، انگار که به او‌هشدار می‌گفتم خودش به حساب رهبر هوانگ برسد.
سپس مویونگ بک‌می‌تونه رو به رهبر‌فرقه هوانگ کرد و گفت:
«رهبر هوانگ، بلند شو.»
«بله.»
«بودجه‌ای که رهبر فرقه گفتند. آن‌می‌کنن را بی‌نقص آماده کن، بدون اینکه‌هشدار حتی یک سکه نقره کم باشد.»
«بله، تحت‌اساتیدی هر شرایطی‌بسیج آماده‌اش می‌کنم.»
مویونگ بک با‌مختلفی دقت به رهبر هوانگ‌دقیقاً نگاه کرد و گفت:
«در مدتی که تو بودجه را آماده می‌کنی، من قصد دارم از همین حوالی موادی‌بهش جمع کنم تا یک سم و یک پادزهر بسازم. البته دیگر فرقی نمی‌کند که اسمش‌یکی را سم بگذاریم یا دارو. در هر صورت، تو به خاطر همین زنده خواهی ماند. می‌فهمی؟»
«بله، طبیب.»
این بار، نوبت‌می‌تونه من بود که به‌هائو رهبر هوانگ سخت بگیرم.
«واو، رهبر هوانگ. عجب سگ‌جونی‌ندادن هستی، نه؟ همین چند لحظه پیش‌انگشت داشتی دم درِ جهنم پرسه می‌زدی.»
رهبر هوانگ در حالی که‌راه‌های دستانش را مؤدبانه در هم‌دقیقاً گره کرده بود، جواب داد:
«ممنونم که‌بیشترشون از جانم‌همین‌طوری گذشتید، ارباب.»
«حالا که یهو این‌قدر متواضع شدی، احساس‌هائو می‌کنم دارم یه بازیگر اپرای پکن رو‌دقیقاً تماشا می‌کنم. تو این‌طور فکر نمی‌کنی، طبیب مویونگ؟»
«دقیقاً، من‌راه‌های هم همین‌پیچوندن احساس را دارم.»
رهبر هوانگ‌فرقه با عجله‌تحقیق جواب داد:
«آه، نه. به‌همیشه خاطر این است که‌حتی چیزی به ذهنم رسید.»
پرسیدم:
«چه چیزی؟»
«خب... شنیده بودم مردی که به عنوان رهبر فرقه هائو شناخته می‌شود، هنگام حمله اتحاد موریم به اتحاد قله جنوبی،نکن آن‌ها را همراهی کرده است. طبیعتاً فکر می‌کردم رهبر فرقه‌ای که با اتحاد همراه شده باید آدم پیری باشد، برای همین‌تله اصلاً انتظار نداشتم کسی به جوانی شما باشد. اما با شنیدن مکالمه‌تان، به نظر می‌رسد رهبر فرقه هائو... شما هستید، ارباب.»
سر تکان دادم.
«خودمم.»
«بله.»
به محض اینکه‌هائو گفتم «خودمم»، مویونگ بک‌پیچوندن از توی دماغش خندید.
پرسیدم:
«به چی می‌خندی؟»
«چیزی نیست. فقط به نظر می‌رسید‌پیدا جمله‌ای است که زیاد از آن‌بهش استفاده می‌کنید، برای همین ناگهان خنده‌ام گرفت.»
با گرم شدن ناگهانی‌تحقیق جو، لبخند کم‌رنگی روی‌ندادن لب‌های رهبر هوانگ هم نشست.
به محض دیدن‌همیشه قیافه رهبر هوانگ،می‌کنن با لحن تندی پرسیدم:
«داری می‌خندی؟»
«آه، نه.»
«خنده‌داره؟»
«معذرت می‌خوام.»
«مرتیکه‌ای که همین الان از‌درباره مرگ قسر در رفته داره‌مختلفی می‌خنده. عجب آدم مسخره‌ای. واقعاً مضحکه.»
خنجر وزغ درخشان را از‌ندادن روی میز بیرون کشیدم و نوکش‌انگشت را به سمت رهبر هوانگ گرفتم.
«اگه اون موقع‌هائو بازم وسط حرفم‌مختلفی می‌پریدی، الان مرده بودی.»
«بله.»
«حروم‌زاده دیوونه. و اگه فکر می‌کنی قراره بهت کلی وقت بدم تا‌ندادن پول‌ها رو آماده کنی، کور خوندی. همین الان تمام دارایی و بودجه گروه‌فقط کلاغ بزرگ رو بیار و وسط این تالار بزرگ تلنبار کن. همین الان.»
رهبر هوانگ‌راه‌های دستور را‌پیچوندن تکرار کرد:
«همین الان.»
«دستورش رو بده‌همیشه و خودت بیارشون اینجا.حتی و تو، جون پیونگ.»
جون پیونگ که‌می‌تونه زانو زده بود،فرقه فوراً جواب داد:
«بله، ارباب.»
«کمی مشروب و مزه‌تحقیق روی میز بچین. تا‌ندادن وقتی منتظرم یه نوشیدنی می‌خورم.»
«آماده‌شان می‌کنم.»
هر دو پایم را‌بسیج روی میز گذاشتم و صندلی‌ام‌راه‌های را به عقب خم کردم.
در حالی که صندلی تلوتلو می‌خورد‌پیدا و هر لحظه ممکن بود بیفتد، از‌اشاره گوشه چشم نگاهی به رهبر هوانگ انداختم.
«راستی، برام سواله که گروه کلاغ بزرگ تو این مدت چطوری شکمشون رو‌کنه سیر می‌کردن. به نظر میاد پول خوبی به جیب زده باشن. بعیده از‌بزن راه‌های عادی و حلال بوده باشه، نه؟ تو چی فکر می‌کنی، طبیب مویونگ؟»
مویونگ بک نگاهی‌همیشه به فضای تالار بزرگ‌حتی انداخت و جواب داد:
«احتمالاً با کارهای خلاف پول درمی‌آوردند،فرقه نه؟ این‌طور نیست که این‌ها کشاورزی‌ندادن کرده باشند. یا مثلاً کوفته فروخته باشند.»
تا آخر به‌مختلفی تحریک کردن مویونگ‌پیدا بک ادامه دادم.
با لحنی نیمه‌زمزمه‌وار، انگار‌تحقیق که دارم سنگ کوچکی‌ندادن را در رودخانه می‌اندازم، گفتم:
«موریم پر از آدم‌هایی‌همین‌طوری مثل ایناست. همه‌شون هم‌ذره دشمن فرقه هائو هستن.»
در حالی که روی‌بسیج صندلی‌ام لم داده بودم،تحقیق برای لحظه‌ای چشمانم را بستم.