چپتر 149: راستش را بخواهید...
0با اینکه از مویونگ بک خواسته شده بود فقط‌کرده کمی دارو آماده کند، اما همراه با چا سونگ-ته به‌فوراً باند خرگوش سیاه آمد تا خودش شخصاً بیمار را ببیند.
مویونگ بک معتقد بود فقط کسی‌آهی که هیچ بویی از هنر پزشکی نبرده،دست می‌گوید صرفاً آماده کردن دارو کافی است.
وقتی مویونگ بک و چا سونگ-ته که‌دیگر تازه برگشته بود، نگاهی به حیاط داخلی‌کشید انداختند، او پرسید: «رهبر فرقه کجا رفته؟»
مردی که داشت مثل میمون بارفیکس‌این می‌رفت، جواب داد: «راهزن‌های کوهستان رو‌طرف برده تا یه قدمی تو کوه بزنن.»
مویونگ بک‌کوه سرش را‌سرش کج کرد.
«یعنی فرقه هائو‌فکر راهزن‌های کوهستان رو‌آهی هم دستگیر کرده؟»
چا سونگ-ته به جای‌باخبر او توضیح داد: «آره.آفتاب وسط راهزنی مچشون رو گرفتیم.»
«آها، که این‌طور.»
مویونگ بک که فوراً قضیه را گرفته بود، به بیماری‌جای که زیر درخت شکوفه آلو به یک تخت چوبی بسته شده‌گرفته بود نگاه کرد و گفت: «بیمارها بیرونن. یه نگاهی بهشون می‌ندازم.»
«باشه.»
مویونگ بک به استاد یوک-هاپ که روی تخت‌آفتاب دراز کشیده بود نزدیک شد و گفت: «استاد‌قلابی یوک-هاپ، من یه پزشک محلی‌ام. می‌تونی حرف بزنی؟»
او از قبل‌رزمی‌کاران اصل ماجرا را از‌معنا چا سونگ-ته شنیده بود.
مویونگ بک قبلاً‌بزنن هم شایعاتی درباره‌یعنی استاد یوک-هاپ شنیده بود.
درمان رزمی‌کاران موریم معمولاً به‌نقشه‌های این معنا بود که از‌دیگه اتفاقات درون آن هم باخبر می‌شدی.
از طرف دیگر، استاد یوک-هاپ که زیر آفتاب سوزان‌سوزان دراز کشیده بود، با این فکر که این هم‌کدوم یکی دیگر از نقشه‌های رهبر فرقه هائو است، آهی کشید.
«این دکتر‌درمان قلابی دیگه‌موریم کدوم خریه؟»
مویونگ بک مچ دست استاد‌کرد یوک-هاپِ درازکش را گرفت و‌جای شروع به گرفتن نبضش کرد.
بعد از چند لحظه، مویونگ بک به چشمان استاد یوک-هاپ خیره شد‌خریه و پرسید: «استاد یوک-هاپ، تو توی جناح غیرمتعارف سونگ جنوبی آدم سرشناسی‌خیره بودی. چطور شد که با این وضع اسف‌بار سر از اینجا درآوردی؟»
استاد یوک-هاپ با‌درون تندی جواب داد:طرف «من رو می‌شناسی؟»
«شنیدم که آخرین شاگرد فرقه شش هارمونی هستی. می‌گن با کشتن بیشتر‌طرف اعضای جناح غیرمتعارف سونگ جنوبی انتقامت رو گرفتی. با این حال، فرقه‌کدوم هائو که بخشی از جناح غیرمتعارف نیست، پس چرا بهشون حمله کردی؟»
استاد یوک-هاپ ساکت ماند. «...»
مویونگ بک لبخند کم‌رنگی زد و گفت: «استاد یوک-هاپ، من می‌تونم جراحتی به این شدت رو درمان‌شروع کنم. رهبر فرقه وقتی بهت چاقو زد، حواسش بود که به هیچ‌کدوم از نقاط حیاتیت آسیبی نرسه. اگه‌اینجا اراده‌ای برای بهبودی داشته باشی، خیلی زود می‌تونی سر پا بشی. اما مشکل تو درمان نیست، استاد یوک-هاپ.»
«پس چیه؟»
مویونگ بک گفت: «من یه پزشک محلی‌ام که معمولاً به رهبر فرقه هائو کمک می‌کنه. رهبر‌فکر فرقه هم به من کمک می‌کنه. اگه بعد از این همه زحمتی که برای درمانت می‌کشم،نبضش بخوای از فرقه هائو انتقام بگیری، من رو تو موقعیت بدی قرار می‌دی. مشکل بزرگتر اینه.»
استاد یوک-هاپ پوزخند زد.
«آخه از جونم چی می‌خوای؟»
«اگه دوباره با فرقه هائو دربیفتی، رهبر فرقه‌آفتاب قطعاً دستگیرت می‌کنه و تیکه‌تیکه‌ات می‌کنه. پس باید‌قلابی بفهمی چیزی که نجاتت می‌ده، دارو یا درمان نیست.»
به محض اینکه مویونگ بک نیت قتل را در چشمان‌باخبر استاد یوک-هاپ خواند، گفت: «امروز رو استراحت کن. یه دارو‌کشید آماده می‌کنم، می‌دم بخوری و بعد درمان رو شروع می‌کنم.»
استاد یوک-هاپ که ناگهان احساس‌کرد شومی به او دست داده بود،توضیح با تندی پرسید: «چه جور دارویی؟»
مویونگ بک‌سوزان با لحنی آرام،نقشه‌های حرف ترسناکی زد.
«اگه پادزهر رو مرتب نخوری، انرژی درونی‌ت کم‌کم پراکنده می‌شه. اگه سر وقت نخوریش، عضلاتت هم شل می‌شن. من‌خریه این پادزهر رو به رهبر فرقه هائو می‌دم. تو آینده، اگه کوچک‌ترین آسیبی به فرقه هائو برسونی، طبیعتاً مجبور‌بودی می‌شی موریم رو ترک کنی. اگه بازمانده‌های جناح غیرمتعارف سونگ جنوبی این رو بشنون، میان سراغت. می‌فهمی چی می‌گم؟»
استاد یوک-هاپِ درازکش که تازه‌معمولاً فهمیده بود دلیل نبض گرفتنش چه‌می‌شدی بوده، ناگهان از کوره در رفت.
«کجای این داروئه؟!بزنن این که سمه!یعنی فقط من رو بکش!»
«نمی‌تونم این کار رو بکنم. حتماً دلیلی داشته‌دکتر که رهبر فرقه تو رو زنده نگه داشته.گرفت من مسئولیتش رو قبول می‌کنم و نجاتت می‌دم.»
«من رو بکش!»
مویونگ بک دستش را‌موریم به آرامی روی زخم‌اتفاقات استاد یوک-هاپ فشار داد.
«ببین استاد یوک-هاپ.»
«آخ!»
«درد داره؟ استاد یوک-هاپ، اگه بتونی با خوردن چیزی زنده بمونی، پس اون داروئه. چطور ممکنه سم‌دیگه باشه؟ اگه تشخیص بدم که برای فرقه هائو تهدیدی نیستی و رهبر فرقه هم اجازه بده، بعداً‌غیرمتعارف یه پادزهر پاک و بی‌دردسر بهت می‌دم. لطفاً راحت باش. آرامش برای یه بیمار از همه چیز مهم‌تره.»
مویونگ بک بالاخره دستش را برداشت، نگاهی به‌اتفاقات اطراف انداخت و رزمی‌کاران باند خرگوش سیاه که داشتند‌یکی مثل میمون بارفیکس می‌رفتند، به او ادای احترام کردند.
«دکتر مویونگ،کوه این یه‌سرش ایده فوق‌العاده‌ست.»
«باید جواب بده.»
مویونگ بک‌اتفاقات تعظیم کوتاهی‌باخبر به رزمی‌کاران کرد.
«خب پس، بازم می‌بینمتون.»
وقتی مویونگ بک گفت که همین‌یعنی الان می‌رود، چا سونگ-ته جواب داد:آره «آه، دکتر. به این زودی می‌ری؟»
مویونگ بک جواب داد: «مدیر چا، انرژی درونی بیمار‌قلابی تو وضعیت خوبیه، پس نباید مشکلی تو دادن دارویی‌گرفتن که آماده کردم بهش باشه. و لطفاً حواست باشه.»
«بله.»
«این استاد یوک-هاپ همون مردیه که به تنهایی، تو چند سال تمام اعضای جناح غیرمتعارف منطقه سونگ‌یکی جنوبی رو کشته. اون به داشتن سرسختی زیاد و عطش انتقام معروفه. با این حال، من دارویی‌چند آماده می‌کنم تا مطمئن بشم تو آینده مشکلی پیش نمیاد. می‌تونی این رو به رهبر فرقه گزارش بدی.»
چا سونگ-ته که فقط نصف‌کرد حرف‌های دکتر مویونگ را فهمیده‌جای بود، اول سر تکان داد.
«آها، فهمیدم.»
چا سونگ-ته به استاد یوک-هاپِ بسته‌شده نگاه کرد و گفت: «واو، استاد یوک-هاپ. عجب آدم ترسناکی‌قلابی بودی. یعنی کل جناح غیرمتعارف سونگ جنوبی رو تو از پا درآوردی؟ بعد از اینکه رهبر‌توی فرقه اون‌طوری لت‌وپارت کرد، فکر کردم فقط یه فلج بی‌مصرفی، ولی انگار واسه خودت کسی بودی.»
وقتی استاد یوک-هاپِ درازکش با‌معمولاً خشم به او خیره شد،باخبر چا سونگ-ته دستش را بالا برد.
«خیلی عجله داری بمیری؟... حواست باشه چطوری‌هائو بهم نگاه می‌کنی. وگرنه یه کاری می‌کنم‌راهزنی نفله شدنت مثل یه تصادف به نظر برسه.»
در همان لحظه، هفت حشره طلا و‌کشید نقره که برعکس آویزان شده بودند، با صدایی‌درازکش خسته گفتند: «... یه کم آب بهمون بده.»
چا سونگ-ته با تندی جواب داد: «آب؟ دیروز که‌سوزان بهتون دادم. فکر کردین فرقه هائو یه سالن رزمی‌کدوم محلیه که فقط با درخواست کردن بهتون آب بدن؟»
چا سونگ-ته به هفت حشره طلا و نقره نزدیک‌درون شد و با دقت شروع کرد به فحش کشیدن‌نقشه‌های به آن حشره‌ها، بعد نگاهی به استاد یوک-هاپِ درازکش انداخت.
به دلایلی، مردی که دراز کشیده بود ترسناک‌تر از‌کرده این یابوها به نظر می‌رسید، برای همین فقط به‌این‌طور گیر دادن به آن‌هایی که پایین‌تر بودند ادامه داد.
بعد از اینکه بی‌دلیل به‌نقشه‌های یکی از مردان آویزان لگد‌دیگه زد، به مویونگ بک گفت: «بریم.»
«بریم.»
بعد از یه کم تمرین بدنی‌یعنی تو کوهستان با اون راهزن‌های کوهی،آره برگشتم و وارد حیاط داخلی شدم.
با استقبال پر سر‌یکی و صدای اون میمون‌هایی که‌قلابی داشتن بارفیکس می‌رفتن روبرو شدم.
«خوش برگشتید!»
نگاهی به استاد یوک-هاپِ‌موریم درازکش و اون حشره‌هایی‌اتفاقات که برعکس آویزون بودن انداختم.
«کسی که سقط نشده؟»
«...»
«انگار نه.»
رفتم سمت تخت‌رزمی‌کاران و از بالا به‌معنا استاد یوک-هاپ نگاه کردم.
یه لحظه با خشم‌سرش بهم خیره شد و‌دستگیر بعد چشماش رو بست.
چا سونگ-ته از تالار بزرگ‌نقشه‌های اومد بیرون و گزارش داد: «رهبر‌کدوم فرقه، دکتر مویونگ همین الان رفت.»
«چرا این‌قدر‌اتفاقات خودش رو‌باخبر به دردسر انداخته؟»
«بعد از معاینه استاد یوک-هاپ، گفت فردا با یه دارویی برمی‌گرده که‌طرف اگه پادزهرش رو نخوره، انرژی درونی‌ش رو پراکنده می‌کنه. انگار بعد از‌کدوم اون درمانش می‌کنه. گفت پادزهر رو هم به شما تحویل می‌ده، رهبر فرقه.»
«آخه چه کاریه که‌سرش این همه زحمت بکشه‌دستگیر واسه ساختن همچین دارویی؟»
«فکر کنم نگران اینه که استاد یوک-هاپ بعد از‌قلابی درمان بخواد از فرقه هائو انتقام بگیره. طبق گفته پزشک،نبضش این یارو کل جناح غیرمتعارف سونگ جنوبی رو نابود کرده.»
«اوه، جدی؟»
دست‌هام رو پشت سرم گره کردم‌این و به استاد یوک-هاپ که ساکت بود‌دیگر و چشماش رو بسته بود، خیره شدم.
از وقت ملاقات با‌سرش مویونگ بک، رنگ و‌دستگیر روش بدتر شده بود.
«هوی، یوک-گاپ.»
«چیه؟»
«داری می‌لرزی. سونگ-ته.»
«بله.»
«بذار راهزن‌های کوهستان یه کم استراحت کنن، بعدش‌دکتر فوراً تمرینشون رو دوباره شروع کن. ازشون کار‌گرفت بکش. انقدر ازشون کار بکش تا جونشون دربیاد.»
«فهمیدم. کجا می‌ری؟»
«می‌رم به طبیب مویونگ برسم.معمولاً حالا که تا اینجا اومده، حداقل‌می‌شدی باید یه نگاه به صورتش بندازم.»
داشتم از کنار هفت حشره‌کرد طلا و نقره که آویزون بودن‌توضیح رد می‌شدم که جلوی یکیشون وایسادم.
«این حروم‌زاده...سوزان هنوز داره‌یکی می‌خنده. فازت چیه؟»
با توجه به ترتیبی‌باخبر که آویزون شده بودن،آفتاب این یکی حشره سوم بود.
«این‌طوری نیست.»
«شخصیتت یه مشکلی‌بزنن داره؟ تو این‌یعنی وضعیت هم خنده‌ت می‌گیره؟»
حشره سوم در کمال تعجب جواب‌آهی داد: «... دندونام زده بیرون، برای همین‌دست دهنم همین‌طوری باز می‌مونه. نمی‌خندم، معذرت می‌خوام.»
«آه...»
جا خوردم‌درمان و پشت‌موریم سرم رو خاروندم.
معلوم شد‌کوه فقط یه‌سرش مرتیکه بدترکیب بود.
گلوم رو صاف کردم و‌نقشه‌های به چا سونگ-ته گفتم: «دیگه‌دیگه می‌تونی اینا رو بیاری پایین.»
چا سونگ-ته‌اتفاقات با قیافه‌ای متعجب‌می‌شدی جواب داد: «چی؟»
«بیارشون پایین.درمان یه کم هم‌معمولاً بهشون آب بده.»
«آه، فهمیدم.»
با قیافه‌ای درهم‌کشیده گفتم: «... لعنت‌آهی بهش، فقط یه مشت حروم‌زاده‌ی بدترکیب‌خریه بودن. به هر حال، من زود برمی‌گردم.»
«چشم، مراقب باشید.»
از مهارت سبکی خودم استفاده کردم‌این و خیلی زود به مویونگ بک که‌دیگر داشت به خانه پزشکی مویونگ برمی‌گشت رسیدم.
«طبیب.»
مویونگ بک‌سوزان با قیافه‌ای‌یکی جاخورده برگشت.
«رهبر فرقه؟ شما اینجایید.»
سرعتم رو کم کردم،موریم هم‌قدمش شدم و با‌اتفاقات دستم به جلو اشاره کردم.
«بیا بریم.»
«عجب، سرتون شلوغه.فکر شنیدم با راهزن‌های‌آهی کوهستان رفتید پیاده‌روی.»
«آره، یه همچین چیزی شد. اون مریض‌دیگر رو دیدی؟ نیازی نیست برای درمانش خودت‌کشید رو به آب و آتیش بزنی. چطور بود؟»
مویونگ بک بعد از کمی مکث جواب داد: «خیلی کله‌شق‌باخبر بود. نیت قتلش هم حسابی غلیظ بود. اگه قصد دارید‌کشید زیر پر و بال خودتون بگیریدش، کار سختی در پیش دارید.»
«که این‌طور.»
«دلیل خاصی داره‌فکر که می‌خواید زنده‌اش بذارید‌کشید و ازش استفاده کنید؟»
«همم.»
مدتی کنار مویونگ‌رزمی‌کاران بک قدم زدم و‌معنا به دلیلش فکر کردم.
«شیطان سم،کوه شیطان شبح، شیطان‌کرد دیوانه، شیطان شهوت.»
تو اون روزهایی که دشمنان عمومی موریم‌کشید بودیم، وقتی پای عوضی بودن وسط می‌اومد،هاپِ همه‌مون سر و ته یه کرباس بودیم.
هر چهار‌اتفاقات تامون یه مشت‌می‌شدی حروم‌زاده‌ی روانی بودیم.
ولی این‌درمان ارتباط دلیل زنده‌معمولاً نگه داشتنش نبود.
احساسات واقعی‌ام‌کوه رو به‌سرش مویونگ بک گفتم.
«فقط دارم امتحانش می‌کنم. هر وقت دلم بخواد می‌تونم‌قلابی بکشمش. اگه نتونم نجاتش بدم و آخر سر مجبور شم‌نبضش بکشمش، فقط معنیش اینه که ظرفیت من در همین حده.»
«همم.»
«این بار رفتم قله جنوبی و کلی از راهزن‌های کوهستان رو با دستای‌دیگر خودم کشتم. قضیه به فرقه هائو ربط داشت و از قضا اتحاد موریم‌دست هم داشت یه حمله سرکوبگرانه راه می‌نداخت، برای همین منم قاطی ماجرا شدم.»
«چند نفر رو کشتید؟»
«بیشتر از صد نفر.»
«اوه خدای من... تنهایی؟»
همون‌طور که با مویونگ‌موریم بک قدم می‌زدم، نگاهم‌اتفاقات رو به جلو دوختم.
به هر حال، مردی که کنارم راه می‌رفت‌دستگیر یه طبیب الهی بود نه شیطان سم، برای همین‌آها تا جای ممکن افکار درونیم رو براش فاش کردم.
«از وقتی برگشتم، زیاد بهش فکر می‌کنم. بابت مبارزه و کشتن آدمای قوی‌دست هیچ پشیمونی‌ای ندارم، ولی با اینکه آدمای شروری بودن، من صد تا آدم ضعیف‌غیرمتعارف رو تا حد مرگ کتک زدم. برای همین، راهزن‌های کوهستان زیاد تو خوابم میان.»
«وقتی راهزن‌های کوهستان‌درون تو خوابتون میان‌طرف چه واکنشی نشون می‌دید؟»
«دعا می‌کنم دیگه پیداشون‌موریم نشه و همه‌شون رو‌اتفاقات با یه ضربه می‌کشم.»
«ولی به نظر می‌رسه‌سرش چون خوابه، نمی‌تونید کاملاً‌دستگیر از شرشون خلاص بشید.»
«انگار همین‌طوره.»
مویونگ بک‌اتفاقات در کنارم‌باخبر سر تکون داد.
«پس برای همین تصمیم‌موریم گرفتید فعلاً استاد یوک-هاپ رو‌درون زنده نگه دارید و نکشیدش.»
«آره، استاد یوک-هاپ و‌سرش اون نوچه‌هایی که باهاش بودن‌کرده رو فعلاً زنده نگه داشتم.»
راستش رو بخواید،فکر زیاد به استاد‌آهی یوک-هاپ فکر نکرده بودم.
اگه این بار هم مثل زندگی قبلیم هفت حشره طلا و نقره رو‌آهی با دستای خودم می‌کشتم، حس می‌کردم این قضیه با اون ماجرای کتک زدن‌نبضش و کشتن صد تا راهزن کوهستان قاطی می‌شد و یه بلایی سر عقلم می‌اومد.
این احساس صادقانه‌ام بود.
مویونگ بک گفت: «رهبر فرقه، کار خوبی کردید که زنده نگهشون‌توضیح داشتید. کشتن آسونه، ولی نجات دادن سخته. برای من که یه‌بیماری طبیبم هم همین‌طوره. نجات دادن جون یه آدم سخت‌ترین کار ممکنه.»
لحظه‌ای وایسادم‌سوزان و به مویونگ‌نقشه‌های بک نگاه کردم.
«هر دومون داشتیم به‌باخبر این فکر می‌کردیم که‌آفتاب چطوری یکی رو نجات بدیم.»
مویونگ بک سر تکون داد.
«بله. این‌کوه انگشت رو‌سرش از قبل یادتونه؟»
مویونگ بک انگشتش رو برعکس‌نقشه‌های بالا آورد و شکل راه‌دیگه رفتن رو باهاش تقلید کرد.
با سر تکون دادن من، مویونگ بک گفت:آفتاب «شما گفتید اگه کسی تو مسیرش هر کی‌قلابی رو که می‌بینه بکشه، این همون مسیر شیطانیه.»
«یادمه.»
مویونگ بک سر‌بزنن تکون داد و‌یعنی تو چشمام نگاه کرد.
«شما همین الانش هم اون دیوانگی و بیماری‌دکتر آتش رو دارید. اگه تو مسیر شیطانی هم‌گرفت قدم بردارید، لقب شیطان دیوانه رو به دست میارید.»
«... خب،اتفاقات لقب همچین‌باخبر بدی هم نیست.»
مویونگ بک با لبخندی گفت: «رهبر فرقه، اگه خیلی قوی‌تر از الانت بشی، دایره‌آفتاب انتخاب‌هات وسیع‌تر نمی‌شه؟ اگه خیلی قوی‌تر بودید تو قله جنوبی چه اتفاقی می‌افتاد؟ دیگه مجبور‌گرفت نمی‌شدید به همچین کشتار مستقیمی متوسل بشید. می‌دونم که الان گفتن این حرفا راحته، ولی...»
«احتمالاً حق با توئه. من‌کرد تا حدی برای محافظت از‌جای نیروهای اتحاد موریم وارد عمل شدم.»
مویونگ بک‌سوزان با دستش به‌نقشه‌های جلو اشاره کرد.
«بیا بریم.»
دوباره با‌درمان مویونگ بک‌موریم به راه افتادم.
ناگهان، مویونگ بک آهی کشید و گفت: «به نظر می‌رسه اساتید خیلی زیادی زیر‌راهزنی آسمان وجود دارن. معیار قوی شدن خیلی بالا رفته. راستش، آدم ممکنه فکر کنه‌چوبی با سطح مهارت شما، رهبر فرقه، زندگی باید راحت باشه، ولی واقعیت این‌طوری نیست.»
انگار منتظر جواب‌فکر نبود، برای همین‌آهی فقط سر تکون دادم.
مویونگ بک انگار که کنجکاو‌می‌شدی شده باشه پرسید: «نظرتون در مورد‌یکی مهارت‌های رهبر اتحاد موریم چی بود؟»
«مرد قوی‌ایه.»
«از شما قوی‌تره، رهبر فرقه؟»
«چه سوال تابلویی... فعلاً آره.»
البته، حتی اون زمان که‌می‌شدی شیطان دیوانه بودم هم احتمالاً‌فکر ایم سو-بک از من قوی‌تر بود.
یهو قیافه مویونگ بک رو‌معمولاً برانداز کردم و گفتم: «طبیب، این‌می‌شدی روزا چیزی ذهنت رو درگیر کرده؟»
مویونگ بک جوری که انگار چیز مهمی نیست گفت: «این روزا‌توضیح بیشتر از اینکه کتاب‌های پزشکی بخونم، وقتم رو صرف خوندن کتاب‌های هنرهای‌زیر رزمی می‌کنم. و بیشتر تمایل دارم روی سموم مطالعه کنم تا داروها.»
حرف ساده‌ای بود،فکر ولی من یهو‌آهی پقی زدم زیر خنده.
«چرا می‌خندید؟»
«نه، خب، اگه سم رو بیشتر دوست داری، می‌تونی روش مطالعه کنی. چه مشکلی داره؟ هیچ قانونی نگفته که هنرهای رزمی یه طبیب باید ضعیف باشه. اگه یه کم‌گرفت قوی‌تر بشی چه ایرادی داره؟ اگه یه روز مشکل بزرگی برام پیش بیاد، می‌تونم از طبیب مویونگ کمک بگیرم... همین امروز داشتم فکر می‌کردم چطوری با استاد یوک-هاپ سر‌کشتن و کله بزنم که تو پیشنهاد دادی یه سم پراکنده‌کننده چی درست کنی و خیالم رو راحت کردی. سم هم یه جور داروئه، پس لطفاً خوب روش مطالعه کن.»
«چشم.»
با نگاهی دوباره به‌یکی همدیگه، کاملاً مشخص بود که‌قلابی هر دومون نگرانی‌های زیادی داریم.
جسورانه به‌اتفاقات مویونگ بک‌باخبر دلداری دادم.
«طبیب، داری‌درمان کارت رو‌موریم خوب انجام می‌دی.»
دشمنان عمومی موریم‌بزنن در زندگی قبلی،یعنی به همدیگه دلداری می‌دادن.
«شما هم دارید کارتون رو خوب‌آهی انجام می‌دید، رهبر فرقه. هر چی‌خریه قوی‌تر بشید، دیوانگی‌تون هم کم‌کم بهتر می‌شه.»
سر تکون دادم و وقتی‌می‌شدی به خانه پزشکی مویونگ نزدیک‌فکر شدیم، دستم رو دراز کردم.
«خب پس، مراقب خودت باش.»
مویونگ بک سر تکون داد و جواب داد: «سریع سم پراکنده‌کننده‌توضیح چی رو درست می‌کنم و دوباره بهتون سر می‌زنم. بهتره استاد یوک-هاپ‌زیر رو زنده نگه دارید و این‌طوری ازش استفاده کنید تا اینکه بکشیدش.»
سر تکون دادم.
«حرف حساب‌اتفاقات جواب نداره.باخبر دوباره می‌بینمت.»
مویونگ بک با چهره‌ای‌موریم روشن برگشت و به سمت‌درون خانه پزشکی مویونگ راه افتاد.
لحظه‌ای به پشت سرش نگاه کردم و‌هائو نمی‌دونم چرا، به نظرم اومد که انگار‌راهزنی شیطان سم از زندگی قبلیم داره دور می‌شه.
خب، طبیب الهی و شیطان‌نقشه‌های سم در اصل یه نفر بودن،کدوم برای همین اونقدرها هم عجیب نبود.