چپتر 59: اول از همه، قیافه‌اش به شیطان شهوت می‌خوره
0نکنه چون‌زدنشون هوا زیادی خوب‌همون بود این‌طوری شد؟
این مسخره‌بازیِ گلبرگ بریدنِ زیردست‌ها چهار روز‌زدنشون آزگار طول کشید و دیگه چاره‌ای برام‌پیداش نموند جز اینکه سو گون-پیونگ رو احضار کنم.
«ارباب عمارت سو.»
«بله.»
«شاید تو و خواهر رزمی کوچکتر هونگ از این خاله‌بازی با گلبرگ‌ها یه چیزی کاسب‌درآوردی بشید، ولی برای زیردست‌هاتون قضیه فرق می‌کنه. همون‌طور که برادر رزمی کوچکتر گوم گفت، این کار‌جمع چیزی جز یه مشت چرت‌وپرت نیست. حالا که مسیر رو پیدا کردی، باید جلوشون رو بگیری.»
سو گون-پیونگ‌نگران سرش رو‌کاری تکون داد.
«منم داشتم به همین فکر می‌کردم،تکون ولی این احمق‌ها چنان غرقش شدن‌می‌کردم که مونده بودم چطور جمعش کنم.»
«تو سرمربی هستی. اگه‌ظاهراً زیردست‌هات به حرفت گوش‌روشن‌بینی ندن کارِت راحت‌تر نمی‌شه؟»
«از چه نظر؟»
«می‌تونی بیشتر بهشون سخت بگیری. حتی می‌تونی اون احمق‌هایی رو که با بوی شکوفه‌های آلو مست‌فرقه شدن، با یه شمشیر چوبی کتک بزنی. ظاهراً توهم زدن که به یه جور روشن‌بینی رسیدن،پول ولی خودت خوب می‌دونی که این خبرا نیست. اختلاف سطح رو بهشون نشون بده تا بفهمن.»
«مثل اینکه الکی نگران‌بگیری بودم. امروز یه کاری می‌کنم‌داشتم صدای عر زدنشون رو بشنوی.»
درست همون‌کتک موقع، مدیر‌ظاهراً بیوک پیداش شد.
«رهبر فرقه، مدیر بیوک هستم.»
«به این‌نگران زودی آمارش‌کاری رو درآوردی؟»
مدیر بیوک جواب داد:
«محل اقامت ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ معمولاً ثابت بود. با این حال، نمی‌دونم داره پول خرج می‌کنه یا آشناهاش رو دور‌امروز هم جمع می‌کنه، ولی میگن هم پریروز و هم دیروز، آدم‌هایی که شبیه رونین‌ها بودن و کلی رزمی‌کار مختلف از موریم‌پیرِ در حال رفت و آمد به ویلای گل دیده شدن. همه مدیران رو جمع می‌کنم و یکجا همه‌چیز رو توضیح می‌دم.»
کمی بعد، مدیران‌بشنوی و مقامات وارد‌موقع تالار بزرگ شدن.
تو این فاصله، مدیر بیوک یه تیکه‌زدنشون کاغذ سفید رو مثل یه نقشه جنگی‌پیداش روی یه تخته چسبوند و قلم‌موش رو برداشت.
قیافه‌اش شبیه پیرمرد استراتژیستی شده بود که تو کل عمرش کسی‌فکر پشیزی بهش اهمیت نداده و حالا از اینکه بعد از مدت‌ها‌هستی می‌خواد یه وضعیت جنگی رو توضیح بده، حسابی ذوق‌مرگ شده بود.
وقتی همه جمع شدن، مدیر بیوک کلمه «خرگوش» رو وسط‌خودت صفحه نوشت و سمت راست، القابی مثل ارباب پیرِ اژدهای‌نگران بی‌شاخ رو یادداشت کرد و شروع کرد به حرف زدن:
«شبح نقره‌ای، یو سا-چونگ، اونجا دیده شده. علاوه بر اون، رونین‌های شهاب‌سنگ هم بودن که پول می‌گیرن تا شر به پا کنن. کلی رزمی‌کار دیگه هم بودن که فعلاً نمی‌تونیم‌دور هویتشون رو تایید کنیم. دلیل اینکه این‌طوری دور هم جمع شدن ساده‌ست. ما تو این منطقه تنها کسایی هستیم که اخیراً یه درگیری بزرگ داشتیم. به نظر می‌رسه اونایی که‌تیکه می‌خوان از ضعیف شدن منطقه جنوبی سوءاستفاده کنن و ضربه‌شون رو بزنن، دارن با هم متحد میشن. خبر مرگ بعضی از دوازده ژنرال الهی و راکشاسای بزرگ حتماً همه‌جا پخش شده.»
با طعنه جواب دادم:
«این یعنی یه نفر پیدا شده که‌داد راکشاسای بزرگ رو کشته، پس با چه عقلی‌غرقش فکر می‌کنن منطقه جنوبی ضعیف شده؟ اینا احمقن؟»
مدیر بیوک با لبخند گفت:
«طمع معمولاً‌زدنشون عقل و منطق‌همون رو کور می‌کنه.»
مدیر بیوک یه دایره بزرگ کشید، کلمه «استاد‌بشنوی سو» رو توش نوشت و بعد با یه خط،هستم اون رو به ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ وصل کرد.
«من قضیه رو این‌طوری می‌بینم.»
«استاد سو هم قاطی ماجراست؟»
«بله. ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ به راکشاسای بزرگ نزدیک بود، در حالی که استاد سو باهاش رابطه بدی داشت. استاد سو می‌خواست به راکشاسای بزرگ ضربه بزنه، ولی نتونست دل ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ‌دیروز رو به دست بیاره. ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ چیزهای زیادی از راکشاسای بزرگ می‌گرفت و حالا اون رو از دست داده. اتحاد این دو نفر با هم، به اندازه آشنایی یه زن و مرد طبیعیه.برداشت برای جفتشون سود بزرگی داره که تا جای ممکن آدم جمع کنن، یه آشوب بزرگ به پا کنن و بعدش منطقه جنوبی رو بین خودشون تقسیم کنن. ولی فعلاً نمی‌دونم فرمانده کل این لشکرکشی کیه.»
به اسم‌های‌نگران روی تخته‌کاری نگاه کردم.
بعضی‌ها رو‌باید می‌شناختم، بعضی‌ها‌بگیری رو نه.
اول از همه، رونین‌های شهاب‌سنگ یه‌زدن مشت مزدور بودن که از پرتاب‌خبرا سلاحی به اسم چکش شهاب‌سنگ استفاده می‌کردن.
اونا یه گروه از رونین‌ها بودن که تعدادشون مدام تغییر می‌کرد؛ یه روز‌زودی صد نفر بودن و یه روز پنجاه نفر. معمولاً هم خودشون رو قاطی‌داره درگیری‌های قدرت تو جناح غیرمتعارف می‌کردن و فقط برای همون روزشون زندگی می‌کردن.
شبح نقره‌ای، یو سا-چونگ، اسمی بود که برای اولین‌درست بار می‌شنیدم، ولی اسم و رسمش بیشتر از استاد‌زودی سو یا ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ به چشم می‌اومد.
«این یو سا-چونگ دیگه کیه؟»
مدیر بیوک جواب داد:
«در ظاهر، اون یه متخصص میانجی‌گریه. ولی در واقعیت، یه قماربازه که فقط دنبال موقعیت‌های پرخطره. میشه گفت‌اقامت یه متخصص تو بزرگ کردن و پیچیده کردن مشکلاته. اون بدون هیچ فرقه‌ای تنها سفر می‌کنه، ولی با دخالت‌رونین‌ها تو دعواهای جناح غیرمتعارف پول خیلی خوبی به جیب می‌زنه. مهارت‌های رزمی بالایی هم داره که پشتوانه‌ی این کارشه.»
اینکه من نمی‌شناختمش یعنی حتماً تو زندگی‌زدنشون قبلیم تو یکی از همین دعواهای جناح‌پیداش غیرمتعارف در حال عر زدن نفله شده بود.
همون موقع، دو تا از زیردست‌ها که لباس‌منم تاجرها رو پوشیده بودن، تو تالار بزرگ پیداشون‌شدن شد و چیزهایی که فهمیده بودن رو گزارش دادن:
«استاد سو شخصاً زیردست‌هاش رو به سمت‌جور ویلای گل رهبری کرد و پشت سرشون، شاگردهای‌نشون فرقه کوه سبز هم وارد ویلای گل شدن.»
«منم بانوی وزغ آهنی‌درست رو دیدم که با شاگردهاش‌پیداش به سمت ویلای گل می‌رفت.»
به این نتیجه رسیدم‌کاری که گوش دادن به بقیه‌درست این گزارش‌ها هیچ فایده‌ای نداره.
«شما دو‌باید تا، برید‌بگیری استراحت کنید.»
«چشم.»
نمی‌دونم چرا، ولی حس می‌کردم‌همون منم که باید تاوان گندکاری‌های‌رهبر راکشاسای بزرگ رو پس بدم.
مدیر بیوک یه دایره کمی کوچکتر از‌زدنشون دایره‌ی استاد سو کشید و «فرقه کوه‌پیداش سبز» و «بانوی وزغ آهنی» رو توش نوشت.
«انتظار حضور استاد سو رو داشتم، ولی‌داد حتی منم پیش‌بینی نمی‌کردم که فرقه کوه سبز‌غرقش و بانوی وزغ آهنی هم قاطی ماجرا بشن.»
«از فرقه‌کتک کوه سبز‌ظاهراً هر چیزی برمیاد.»
فرقه کوه سبز گروهی بود‌همون که یه جایی بین جناح‌رهبر متعارف و جناح غیرمتعارف قرار داشت.
تو موریم، به این‌جور آدم‌ها می‌گفتن «بین‌زدنشون متعارف و غیرمتعارف»، ولی راحت‌تر بگم، می‌تونستید اونا‌رهبر رو یه مشت خفاشِ فرصت‌طلب در نظر بگیرید.
بانوی وزغ آهنی هم یه استاد زنِ‌داد میانسال از جناح غیرمتعارف بود که سلاح‌چنان مخفی‌ای به اسم وزغ آهنی رو پرتاب می‌کرد.
مدیر بیوک گفت:
«اول از همه، با دوازده ژنرال الهی تماس می‌گیرم. اگه نقشه‌فرقه ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ اینه که منطقه جنوبی رو تیکه‌تیکه کنه و‌ثابت بین خودشون تقسیم کنن، دوازده ژنرال الهی هم در امان نخواهند بود.»
به دایره‌های‌نگران روی تخته نگاه‌می‌کنم کردم و گفتم:
«بیا تمام نیروهای چهار ژنرال الهی و اعضای باند خرگوش‌همین سیاه رو بشمریم. بعدش یه آمار تقریبی هم از سمت‌جمعش ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ بگیریم و با هم مقایسه‌شون کنیم.»
«چشم.»
مدیر بیوک قلم‌موش رو‌درست برداشت و شروع کرد به‌پیداش اضافه کردن اعداد روی تخته.
هونگ شین و گوم هه‌می‌کنم هیچ زیردست مستقیمی نداشتن، پس‌همون چیزی برای شمردن وجود نداشت.
هونگ شین همیشه تنها حرکت می‌کرد‌تکون و این مسئله‌ای نبود که نیاز به‌احمق‌ها بسیج کردن نیروهای صنف تاجرها داشته باشه.
حتی بعد از جمع کردن نیروهای چهار ژنرال الهی‌رسیدن که مدیر بیوک ازشون خبر داشت با باند خرگوش‌مثل سیاه، تعداد کل از دویست و پنجاه نفر بیشتر نشد.
با این حال، وقتی نیروهای سمت ارباب‌مدیر پیرِ اژدهای بی‌شاخ شمرده شدن، تعدادشون خیلی‌آمارش راحت از چهارصد نفر هم بالاتر می‌زد.
«اگه خودم تنهایی بزنم به سیم آخر، شاید بتونم یه جوری‌موقع قضیه رو جمع کنم. ولی تعدادمون بدجوری کمه و این باعث می‌شه‌اقامت روحیه زیردست‌هامون افت کنه. نمی‌تونیم از لحاظ عددی هم تو ضعف باشیم.»
نگاهی به مدیران‌جلوشون باند خرگوش سیاه‌تکون انداختم و گفتم:
«یکی از شماها، بره استان ایلیانگ و به گروه ساما بی و چا سونگ-ته‌سطح خبر بده. بهشون بگید فقط اونایی که از بی‌حوصلگی دارن می‌میرن رو جمع کنن‌همون و به ما ملحق بشن. یه مدیر دیگه هم بره سمت قلعه بادبزن سیاه.»
سو گون-پیونگ جواب داد:
«قلعه بادبزن سیاه؟»
«به اون یارو دوکگو سنگ‌توهم بگو نخبگانش رو سوا کنه و‌می‌دونی یه صد نفری با خودش بیاره.»
«یعنی قلعه بادبزن سیاه میاد؟»
«بهشون بگو رهبر فرقه هائو احضارشون کرده. میان. این‌طوری تعدادمون تقریباً برابر میشه. حتی‌می‌کنم اگه یه جنگ تمام‌عیار هم راه بیفته، زیردست‌هامون خودشون رو نمی‌بازن. محض اطلاعتون، بچه‌های‌آمارش قلعه بادبزن سیاه کلاً رد دادن، پس حواستون باشه باهاشون درگیر نشید. اونا دیوونه زنجیری‌ان.»
سو گون-پیونگ‌چرت‌وپرت از طرف‌حالا بقیه جواب داد:
«مفهومه.»
«مدیران...»
«بله، رهبر فرقه.»
«تو جبهه ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ کسی هست که نباید‌رهبر بکشمش؟ ممکنه یه فامیل بدبخت اون وسط قاطیشون باشه، یا‌اژدهای یه دوست قدیمی بینشون پیدا بشه. از الان بهم بگید.»
در حالی که‌امروز مدیران به هم‌صدای نگاه می‌کردند، اضافه کردم:
«بعد از اینکه همه‌شون‌ظاهراً رو قتل‌عام کردم، نیاید‌روشن‌بینی ازم کینه به دل بگیریدها.»
سو گون-پیونگ حال و‌الکی هوای مدیران را سنجید‌می‌کنم و بعد جواب داد:
«هیچ‌کس نیست.»
جلسه رو تموم کردم.
«همه برگردید سر کارتون. اول برادران کوچکترِ ژنرال الهی‌جلوشون رو صدا بزنید. می‌خوام اونایی که به احضارم جواب نمیدن‌احمق‌ها رو پیدا کنم و تا سر حد مرگ کتک بزنم.»
قوی‌ترها باید‌کتک وحشی‌بازی دربیارن تا‌توهم ضعیف‌ترهای کمتری بمیرن.
بعد از دک کردن مدیران،نگران پاهام رو انداختم روی میز‌زدنشون و یه کم چرت زدم.
اخیراً خیلی روی گردش‌اختلاف چی تمرکز کرده بودم، برای‌مثل همین تند تند خوابم می‌گرفت.
حس می‌کردم دارم به‌حالا سرعت هم انرژی فیزیکی و‌جلوشون هم انرژی ذهنی‌ام رو می‌سوزونم.
بعضی وقت‌ها، درست قبل‌ظاهراً از اینکه خوابم ببره، یه‌رسیدن همچین فکری از سرم می‌گذشت.
آخ، حس می‌کنم اگه‌الکی بخوابم قراره یه خواب‌می‌کنم عجیب و غریب ببینم.
یه همچین حسی بود؛ اون‌قدر خسته‌نشون بودم که نمی‌تونستم بیدار بمونم، ولی یه‌کاری جورایی هم از خوابیدن حس بدی داشتم.
الان هم‌چرت‌وپرت دقیقاً همین‌حالا حس رو دارم.
یه خواب عجیب دیدم.
راهب دیوانه رو‌خبرا دیدم که با نیش‌بده باز داشت سمتم می‌دوید.
آدم‌های بی‌گناه با خوردن به‌مسیر شونه‌اش به این‌ور و اون‌ور پرت‌سرش می‌شدن، ولی راهب دیوانه فقط می‌خندید.
«هاهاهاها...»
سریع یه دستمال‌مثل برداشتم و شروع کردم‌کاری به تمیز کردن میز.
«لعنتی.»
تو دلم دعا می‌کردم که فقط راهش‌کردی رو بکشه و بره، اما راهب دیوانه‌منم مهارت سبکی‌اش رو متوقف کرد و ازم پرسید:
«هوی، صاحب مسافرخانه.»
با شنیدن کلمه‌جلوشون «صاحب مسافرخانه» خونم‌تکون به جوش اومد.
«بله؟»
«ژجیانگ کدوم طرفه؟»
با وجود‌نگران گیجی‌ام، با‌کاری خونسردی جواب دادم:
«نباید همین‌طوری‌کتک به سمت‌ظاهراً شرق بری؟»
راهب دیوانه چشم‌های‌مثل درشتش رو پلک‌امروز زد و جواب داد:
«یعنی میگی‌کتک تحت هر شرایطی‌توهم فقط برم شرق؟»
«فعلاً آره.»
«اگه برم شرق و‌کاری ژجیانگ رو پیدا نکنم،بشنوی تو مسئولیتش رو قبول می‌کنی؟»
برای یه لحظه حس کردم‌سرش هر جوابی بدم راه فراری‌همین ندارم و نفسم بند اومد.
اگه می‌گفتم «مسئولیتش رو قبول می‌کنم»، حس‌جور می‌کردم قراره بگه «خوبه، پس مسئولیتش رو قبول‌نشون کن» و من رو با خودش بکشونه ببره.
اگه یه چیزی تو مایه‌های «چرا من باید‌بیوک مسئولیتش رو قبول کنم؟» می‌گفتم، حس می‌کردم به خاطر‌محل روی مخ بودنم من رو با خودش می‌کشه می‌بره.
آخه جواب درست چه کوفتی بود؟صدای خشمی که داشت کم‌کم بالا می‌اومد‌مدیر رو پس زدم و جواب دادم:
«تو ژجیانگ چه کار داری؟»
«میگن تو دریای ژجیانگ یه ماهی هست‌جور که به بزرگی پنگ بزرگه. برادر کوچکترِ‌سطح مرحومم آدم دروغگویی نبود، پس حتماً راسته.»
«منم باور دارم که راسته.»
«تو دیدیش؟»
دستمال رو انداختم‌جلوشون روی میز و‌تکون تند جواب دادم:
«نه، ندیدم. چطور مگه؟»
«لحن این یارو رو باش...»
شاید چون تو خواب بودم، مثل همیشه‌کردی بی‌کله و کله‌خراب رفتار کردم. آستین‌هام رو‌منم بالا زدم و به راهب دیوانه گفتم:
«مثل اینکه تنت‌بزنی می‌خاره و دعوا‌زدن می‌خوای. بیا جلو ببینم.»
با این‌بفهمن حرفم، راهب دیوانه‌نگران زد زیر خنده.
خنده‌اش خیلی‌می‌دونی زود به غرش‌سطح شیر تبدیل شد.
بعد از اینکه با غرش خودش‌پیدا برای مدتی انرژی درونی‌ام رو سنجید،تکون راهب دیوانه پوزخندی زد و گفت:
«صاحب مسافرخانه بامزه‌ای هستی. چون‌توهم خندوندیم، ازت می‌گذرم. سخت به تمریناتت‌می‌دونی ادامه بده. بازم همدیگه رو می‌بینیم.»
راهب دیوانه در حالی که‌نگران ابری از گرد و خاک‌زدنشون به پا کرده بود، ناپدید شد.
تازه بعد‌می‌دونی از رفتنش بود‌سطح که پوزخندی زدم.
«ترسوی بزدل...»
احساس خوش‌شانسی می‌کردم‌بزنی که سرسختانه تو هنرهای‌جور رزمی تمرین کرده بودم.
درست همون موقع، یه‌الکی صدای آشنا اما روی‌می‌کنم مخ از داخل مسافرخانه اومد:
«صاحب مسافرخانه، مثل احمق‌ها‌اختلاف اونجا نایست و زود‌بفهمن باش یه کم مشروب بیار.»
«چی؟»
سرم رو چرخوندم و مسند نور تابان‌جور از فرقه شیطانی رو دیدم که با‌سطح یه زن زیبا پشت یه میز نشسته بود.
«این حروم‌زاده‌بفهمن روانی، فکر‌الکی کرده اینجا کجاست؟»
فحشی دادم و با پای‌سطح راستم یه لگد محکم خوابوندم‌الکی تو سینه مسند نور تابان.
طبیعتاً با توجه به مهارتش، باید یه ضدحمله‌باید می‌زد، اما مسند نور تابان فقط یه جیغ‌همین بلند کشید و چند بار روی زمین غلت خورد.
جو یهو‌کتک سنگین و‌ظاهراً سرد شد.
«داری چه غلطی می‌کنی؟!»
در حالی که اون زن با‌نشون تعجب سعی می‌کرد جلوم رو بگیره،امروز بدنم ناگهان تو هوا شناور شد.
سرم رو چرخوندم و راهب دیوانه رو‌کردی دیدم که یه سر و گردن ازم بلندتر‌داشتم بود و یقه‌ام رو از پشت گرفته بود.
راهب دیوانه‌کتک نیشخندی زد‌ظاهراً و گفت:
«این یارو،باید خیلی آدم‌بگیری شروریه، نه؟»
«این چرت و پرت‌ها چیه؟ اون‌زدن یارو شیطان شهوته. همونیه که بعداً‌خبرا میشه مسند نور تابان. ولم کن ببینم!»
«تو بودی که اول لگد زدی، بعد‌مدیر چرت و پرت هم میگی. اول از‌آمارش همه، به یه کتک مفصل نیاز داری.»
«کتک... لعنتی.نگران من دیگه اون‌می‌کنم آدم سابق نیستم.»
منظره اطراف به سرعت تغییر‌سرش کرد و من صدها ضربه با‌فکر راهب دیوانه رد و بدل کردم.
با استفاده از قدرت یشم بهشتی، هنر لاک‌پشت طلایی رها، هنر‌می‌دونی بزرگ جذب ستاره و حتی هنر شمشیر شکوفه آلو رو به‌کاری کار گرفتم، که به نظر می‌رسید راهب دیوانه رو حسابی غافلگیر کرده.
با این حال، وقتی قدرت ذخیره‌شده‌اش رو در قالب‌پیداش یک موج چیِ انفجاری آزاد کرد، هاله راهب دیوانه‌اقامت به تدریج به هاله پادشاه خرد تزلزل‌ناپذیر تبدیل شد.
«آخ، لعنت بهش.»
درست تو همون لحظه، مردی رو دیدم‌داد که از دهانه یه کوچه با یه‌چنان پوزخند روی لبش داشت مبارزه رو تماشا می‌کرد.
مسند نور تابان بود که عمداً لگدم‌جور رو خورده بود و پرت شده بود،سطح و حالا داشت با یه نیشخند تماشامون می‌کرد.
تو همون لحظه، یه تکون‌همون مختصری خوردم، انگار که یکی‌رهبر به پیشونی‌ام تلنگر زده باشه.
تازه اون‌نگران موقع بود که‌می‌کنم کاملاً بیدار شدم.
همون لحظه‌ای که چشم‌هام رو‌سرش باز کردم، وضعیت جوری بود‌همین که باعث شد آه بکشم.
فکرش رو بکن، حتی‌ظاهراً تو خواب هم دست از‌رسیدن سرم برنمی‌داشتن و عذابم می‌دادن.
نفسم رو‌زدنشون حبس کردم و‌همون بعد عربده کشیدم:
«مدیر بیوک!»
طولی نکشید که مدیر‌ظاهراً بیوک با عجله دوید‌روشن‌بینی تو و جواب داد:
«آه، بله،باید رهبر فرقه.بگیری امری داشتید؟»
با دستپاچگی دست‌هام رو تو‌توهم هوا تکون دادم و بعد از‌می‌دونی اینکه افکارم رو مرتب کردم، گفتم:
«ببین، کار یه کم سختیه، ولی‌موقع فکر می‌کنی می‌تونی فقط با یه‌هستم توصیف کلامی، یه پوستر تحت‌تعقیب بکشی؟»
مدیر بیوک سر تکان داد.
«سعی‌ام رو می‌کنم.»
«این مردیه‌بفهمن که حتماً‌الکی باید پیداش کنیم.»
«آه، همچین کسی‌خبرا هم هست؟ تحت هر‌بده شرایطی پیداش می‌کنم براتون.»
اگه اسمش‌چرت‌وپرت رو می‌دونستم کار‌مسیر خیلی راحت‌تر می‌شد.
ولی اون فقط مسند‌ظاهراً نور تابان بود و‌روشن‌بینی من هم شیطان دیوانه بودم.
هیچ‌کدوممون علاقه‌ای‌بفهمن به دونستن اسم‌نگران واقعی همدیگه نداشتیم.
هر جوری که یادم‌اختلاف می‌اومد، اون رو برای‌بفهمن مدیر بیوک توصیف کردم:
«اول از‌چرت‌وپرت همه، قیافه‌اش‌حالا شبیه شیطان شهوته.»
«بله؟»
«دارم درباره حس و حالش حرف می‌زنم. یه وایبِ شیطانِ شهوت‌طور داره.درست می‌فهمی چی میگم؟ خوش‌قیافه، پوست روشن، خودت که می‌دونی چه تیپی رو‌جواب میگم. از اونایی که با چشم‌هاشون یه لبخند جذاب و دلربا می‌زنن.»
گوشه لب‌می‌دونی مدیر بیوک‌اختلاف بالا رفت.
«گرفتم چی شد.»
«به این زودی؟»
«بله، شما نگران نباشید، فقط‌سرش توضیح بدید. نقاشی من اون‌همین شیطان شهوت رو گیر میندازه.»
مدیر بیوک با‌بزنی چهره‌ای پر از‌زدن اعتمادبه‌نفس لبخندی زد.