چپتر 91: یک برد، یک باخت؟
0جایی نشستم که بتونم خیابون رو‌داروی دید بزنم، یه شراب دوکانگ سفارش‌نترس دادم و برای لحظه‌ای غرق فکر شدم.
در حالی که افکارم رو درباره فرم‌هنوز شمشیر آذرخش، فرم شمشیر شکوفه آلو و عطر‌خوردم شکوفه آلو جمع‌وجور می‌کردم، منتظر نور تابان موندم.
اینکه شیطان شمشیر مشخصاً به اون‌اسهال «اسهالی» اشاره کرد و صداش زد،می‌ری یعنی نمی‌خواست ما با هم درگیر بشیم.
ولی حتی اگه دعوا هم نمی‌کردیم،هنوز باید هدفم از اومدن به برکه‌بهم عقاب سفید رو کامل انجام می‌دادم.
نور تابان‌ریخت هم قطعاً سوالایی‌گفتم از من داشت.
چون وقتی داشتم با‌سرفه شیطان شمشیر بحث رزمی می‌کردم،فهمید یه سوتی توی حرفام بود.
البته شیطان شمشیر متوجه نمی‌شد.
ولی واسه‌گلوش نور تابان‌گذاشت عجیب بود.
وقتی پنجمین جام شراب‌آرومی دوکانگ رو تنهایی بالا رفتم،مغز سر و کله‌اش پیدا شد.
نور تابان که داشت می‌رفت‌گذاشت سمت خاندان مونگ، تغییر مسیر‌فقط داد و اومد طرف من.
نور تابان اومد جلو، نگام کرد، انگار سه بار‌خوردی حرفی که می‌خواست بزنه رو قورت داد و آخرش‌گذاشت بدون هیچ حرفی روبروم نشست و واسه خودش نوشیدنی ریخت.
با لحن آرومی گفتم:
«اگه تو اون جام هم‌گفتم داروی اسهال باشه چی؟ مغز خر‌انقدر خوردی که انقدر نترس می‌ری بالا؟»
تا حرفم رو شنید،سرفه پرید تو گلوش، سرفه کرد‌فهمید و جام رو گذاشت زمین.
«خب، هنوز بچه‌ست.»
وقتی فهمید‌گلوش فقط می‌خواستم بترسونمش،زمین زل زد بهم.
شراب دوکانگم رو‌لحن خوردم و منتظر‌داروی موندم حرف بزنه.
نور تابان‌پرید سوالی که باید‌گذاشت می‌پرسید رو پرسید.
«از کجا می‌دونستی من از هنر یخ استفاده می‌کنم؟ اصلاً نمی‌فهمم. استادم‌می‌ری احتمالاً براش عجیب نبود چون شنیده بود با هم جنگیدیم، ولی از‌می‌خواستم رفتار تو معلوم بود که از همون اول می‌دونستی من هنر یخ دارم.»
سرم رو تکون دادم.
«من دنبال هنر یخ می‌گردم.»
«همین؟»
«من زیردست زیاد دارم. یکیشون که یه جورایی وارث یه صنف تجاریه، داستان دقیق کاخ شکوفه‌گلوش یشم رو برام تعریف کرد. مخصوصاً بین مناطقی که جناح راستین توش متمرکزه، خاندان‌های نجیب. حدس‌پرسید می‌زدم یکی آموزه‌های واقعی کاخ شکوفه یشم رو به ارث برده باشه، واسه همین داشتم می‌گشتم.»
«آها، پس واسه همین بود که اون یارو که‌فقط دستش شکسته بود تعقیبم می‌کرد. ولی من اون موقع از‌کجا هنر یخ استفاده نکردم. حریف قدری نبود که لازم باشه.»
اینجا بود که نیشخند زدم.
«تو خیلی بامزه‌ای.»
«چی؟»
«زدی دست زیردست منو شکوندی. اونم کجا، تو برکه عقاب سفید. تحقیق کردم،دوکانگم گفتن یه زن‌باز قهاری هستی که هنرهای رزمیت هم خوبه. اگه زیردستم آسیب ببینه،احتمالاً من باید وارد عمل بشم. هنر یخ رو هم همین‌طوری وسط دعوا مطمئن شدم.»
نور تابان حرفام رو‌آرومی سبک‌سنگین کرد تا ببینه‌باشه سوتی توش هست یا نه.
«اون زیردستت‌پرید چطور شد که‌گذاشت افتاد دنبال من؟»
به نور تابان‌آرومی نگاه کردم و‌اسهال حقیقت رو گفتم.
«نظر زیردستام این بود که هنر‌هنوز یخ رو به احتمال زیاد یه بچه‌دوکانگم صیغه‌ای از یه خاندان نجیب یاد گرفته.»
تا کلمه «بچه صیغه‌ای»آرومی رو گفتم، صورت نور‌باشه تابان مثل لبو قرمز شد.
تغییر احساساتش‌پرید رو تو‌سرفه صورتش تماشا کردم.
نور تابان‌لحن به زور لبخند‌داروی زد و گفت:
«بازم اون داستان لعنتی بچه صیغه‌ای.هنوز می‌دونی هر کی تو برکه عقاب سفید‌دوکانگم این حرف رو زده، من کتکش زدم؟»
«به من ربطی نداره. اگه‌گفتم بچه صیغه‌ای هستی، خب هستی دیگه.انقدر نمی‌فهمم چرا سر بقیه خالی می‌کنی.»
نور تابان با نگاهی که‌گذاشت انگار هر لحظه می‌خواست میز‌فقط رو چپ کنه، جواب داد:
«این توهینه...»
«چرا توهینه؟ چیزی‌سرفه نبوده که خودت‌هنوز انتخاب کنی. احمق بی‌شعور.»
«اصلاً نمیشه باهات حرف زد.»
نور تابان می‌خواست دوباره شراب‌گذاشت دوکانگ بخوره، ولی دید خالیه، پس‌می‌خواستم دوباره از صاحب مسافرخونه سفارش داد.
به هر حال،آرومی قضیه هنر یخ‌اسهال این‌طوری ماست‌مالی شد.
چیز بعدی که باید‌گذاشت مطمئن می‌شدم، احتمال پیوستن این‌فقط پسره به فرقه شیطانی بود.
می‌دونستم که اون با نیت کشتن‌داروی رهبر فرقه بهشون ملحق شده بود،نترس ولی وضعیت با زندگی قبلیم فرق داشت.
چون این دفعه، من‌سرفه بودم که داشتم یواش‌یواش برای‌فهمید کشتن رهبر فرقه آماده می‌شدم.
شاید به خاطر آموزش‌های شیطان شمشیر‌اسهال بود، ولی این پسره تبدیل شده بود‌حرفم به یکی از اساتید برتر فرقه شیطانی.
اگه می‌تونستم بیارمش‌سرفه سمت خودم، مقابله با‌بچه‌ست جناح غیرمتعارف راحت‌تر می‌شد.
نور تابان گفت:
«هوی، دها...»
«دها چی؟»
«دهاتی، مرتیکه عوضی. چرا رهبر فرقه دشمن توئه؟ یه جوجه‌ای‌می‌خواستم مثل تو که عمراً دست اون آسیبی دیده باشه. نگو‌می‌دونستی که خانواده مادری تو هم مال کاخ شکوفه یشم بودن؟»
«اگه این‌طور بود‌لحن که منم داشتم از‌اسهال هنر یخ استفاده می‌کردم.»
«پس چرا رهبر فرقه دشمنته؟»
اینجاش واسه یه «بازگشت‌کننده» سخته.
بعضی وقتا باید دلیل بتراشی.
ولی من منم.
«نمی‌تونم بهت بگم.»
وقتی همون گارد دفاعی‌گفتم بحث رزمیمون رو گرفتم،مغز نور تابان هم ساکت شد.
اینجا بود که باید‌گذاشت چیزی که برام سوال بود‌فقط رو از نور تابان می‌پرسیدم.
آخه چرا این‌لحن بشر تبدیل شد‌داروی به شیطان شهوت؟
اگه می‌فهمیدم، شاید می‌تونستم آینده‌ای که توش شیطان شهوت متولد میشه‌می‌خواستم رو تغییر بدم، درست همون‌طور که با کشتن راکشاسای بزرگ، احتمال‌هنر تبدیل شدن مویونگ بک به شیطان سم رو از بین بردم.
فعلاً که تو‌آرومی به دست آوردن هنر‌باشه یخ شکست خورده بودم.
ولی یه کار دیگه‌گذاشت به همون اندازه مهم،فهمید هنوز در جریان بود.
یهو، وقتی یه زن خوشگل با اندام ظریف و موهای‌خوردی نرم از تو خیابون رد شد، کله‌ی نور تابان چرخید‌زمین دنبالش، در حالی که لبش هنوز رو جام شراب بود.
تغییر سرنوشت انقدر سخته.
بدون اینکه امید زیادی داشته‌داروی باشم، یه سوال مثل مشت‌انقدر مستقیم پرت کردم تو صورتش.
«چرا انقدر هولی؟ داستانی پشتشه؟»
نور تابان نگام کرد.
«آره، یه داستانی داره.»
«چیه؟»
«نمی‌تونم بهت بگم. مرتیکه دهاتی.»
تکخند زدم.
به نظر من،گلوش نور تابان هم مثل‌هنوز زیردستام زندگی تباهی داشت.
اینکه تو یه خانواده خوب به‌اسهال دنیا بیای ولی همش درگیر فکر بچه‌حرفم صیغه‌ای بودن باشی... این یعنی زندگی تباه.
همون‌طور که می‌خندیدم، یه‌گذاشت کف‌گرگی با سرعت نه‌فهمید چندان زیاد حوالش کردم.
نور تابان که می‌خواست‌آرومی بنوشه، جا خورد و‌باشه با دست راستش دفاع کرد.
تق!
بی‌درنگ انرژی درونی مرحله چوب‌داروی رو خالی کردم و بعد‌انقدر سوئیچ کردم رو مرحله شعله.
قیافه نور تابان درجا عوض شد‌هنوز و دست راستش رو سفید کرد تا‌دوکانگم جلوی انرژی درونی مرحله شعله رو بگیره.
این لحظه‌ای بود که‌آرومی هنر یخ شکوفه یشمش‌باشه رو کامل رو کرد.
همون‌طور که نیروی کف دست‌گذاشت مرحله شعله رو می‌ریختم بیرون،فقط قیافه نور تابان رو دید می‌زدم.
هر ثانیه جدی‌تر می‌شد.
احتمالاً اکثر جوجه‌های نسل جدید جناح راستین رو‌فهمید بدون اینکه لازم باشه درست و حسابی از‌سوالی هنر یخ شکوفه یشم استفاده کنه، شکست داده بود.
ولی مرحله شعله‌ی هنر‌آرومی لاک‌پشت طلایی رهای من،باشه ذاتاً ضد هنر یخ بود.
تازه علاوه بر اون، انرژی درونی‌ای که‌هنوز از یشم بهشتی کشیده و ذخیره کرده‌دوکانگم بودم، چیزی کم از مال نور تابان نداشت.
وقتی انرژی درونیم رو یکم دیگه‌اسهال بردم بالا، نور تابان با عجله‌می‌ری با دست چپش میز رو گرفت.
میز درجا یخ‌سرفه زد، واسه همین منم‌بچه‌ست با دست چپم گرفتمش.
اون شبنم یخی‌لحن سفید که داشت پخش‌اسهال می‌شد، دوباره محو شد.
واسه اینکه ته مونده‌سرفه زور نور تابان رو‌بچه‌ست بسنجم، دهنم رو باز کردم.
«به نظر میاد ارشد شیطان شمشیر می‌خواست ما دعوا‌خوردی نکنیم، ولی قبل از اینکه از هم جدا بشیم،گذاشت حداقل باید معلوم کنیم کی سرتره. مگه نه؟ اسهالی.»
حس می‌کردم اگه یه بار غرور این‌بچه‌ست مرتیکه رو له کنم، چهارچنگولی می‌چسبه به‌خوردم تمرین و دیگه وقتی واسه دختربازی براش نمی‌مونه.
اگه مسند نور تابان با تحریک من، قوی‌تر‌باشه از زندگی قبلیش می‌شد، اون‌وقت منم با دیدن‌پرید اون تحریک می‌شدم و حتی از اینم قوی‌تر می‌شدم.
مسند نور تابان که‌سرفه غرورش دست‌کمی از من‌بچه‌ست نداشت، دهنش رو باز کرد:
«معلومه که‌لحن باید مشخص کنیم‌داروی کی سرتره. دهاتی.»
همین‌طور که یهویی سر یه میز‌هنوز وسط خیابون شلوغ مسابقه نیروی کف دست‌دوکانگم رو شروع کردیم، تماشاچی‌ها دورمون جمع شدن.
تازه، چون یکی از طرفین دعوا، مونگ‌اسهال رانگِ معروف از برکه عقاب سفید بود،حرفم جمعیت تو یه چشم‌به‌هم زدن چند برابر شد.
منم که عمداً لفتش می‌دادم و فقط مرحله شعله رو نگه‌می‌خواستم داشته بودم، باعث شد جمعیت حتی بیشتر هم بشه و مسخره‌تر اینکه،استفاده حتی صدای زنایی رو می‌شنیدم که داشتن مونگ رانگ رو تشویق می‌کردن.
حتی وسط خالی کردن نیروی‌داروی کف دست هم نتونستم جلوی خندم‌نترس رو بگیرم. وضعیت خیلی مسخره‌ای بود.
«آقای اسهالی،گلوش واسه خودت‌گذاشت خیلی اسم درکردیا.»
«تو هم به‌لحن زودی به خاطر‌داروی بی‌آبروییت معروف می‌شی.»
به محض اینکه مطمئن شدم مسند نور تابان‌بچه‌ست می‌خواد تا آخرش خونسردیش رو حفظ کنه، انرژی درونی‌سوالی رو تغییر دادم و بردم روی حالت مرغ مبارز.
انگار یه قانون نانوشته‌گفتم بود که هیچ‌کدوممون از‌مغز دست چپ استفاده نکنیم.
همین که با مرغ‌گذاشت مبارز فشار آوردم، رنگ از‌فقط رخسار مسند نور تابان پرید.
صورتش که همین‌جوریش هم سفید‌گفتم بود، رنگش رو کامل باخت و‌انقدر شد عین یه تیکه کاغذ سفید.
وسط اون‌پرید گیرودار، برگشت‌سرفه بهم گفت:
«میای مساوی کنیم؟»
یه لحظه پقی زدم زیر خنده و‌بچه‌ست نزدیک بود کنترل انرژی درونی از دستم‌خوردم در بره، ولی خیلی خونسرد خودمو جمع‌وجور کردم.
بعدش، مسند‌ریخت نور تابان‌آرومی دوباره درخواست کرد:
«گفتم بیا مساوی کنیم.»
با لحن آرومی جواب دادم:
«نمی‌تونم همچین‌گلوش درخواستی رو‌گذاشت قبول کنم.»
با خودم فکر کردم کشتن شاگرد شیطان شمشیر که‌مغز هنوز تبدیل به شیطان شهوت نشده، یه کم زیادی‌سرفه بی‌رحمانه‌ست، هرچند اگه خود شیطان شهوت بود راحت می‌کشتمش.
بنابراین، انرژی درونی مرغ مبارز‌گذاشت رو به صورت انفجاری از‌فقط وسط کف دستم آزاد کردم.
بعد از یه صدای «بنگ» بلند که از‌مغز کف دستم بلند شد، بدن مسند نور تابان از‌سرفه روی صندلی پرت شد و روی زمین قل خورد.
تماشاچی‌ها ساکت شدن،سرفه انگار نفس همه‌شون‌هنوز بند اومده بود.
دلیلش این بود که برای اولین‌داروی بار شکست خوردن مونگ رانگ از‌نترس خاندان مونگ رو به چشم می‌دیدن.
مسند نور تابان که با یه وضعیت خفت‌بار‌بچه‌ست روی زمین قل خورده بود، سرش رو بلند کرد‌سوالی و نه به من، بلکه به تماشاچی‌ها نگاه کرد.
بین جمعیت، زن‌هایی بودن‌گفتم که اون برنامه داشت‌مغز در آینده مخشون رو بزنه.
منم در حالی که فلاکت‌زمین مسند نور تابان رو تماشا‌می‌خواستم می‌کردم، مشروبم رو سر کشیدم.
«حقشه.»
یهو مسند نور تابان‌سرفه بلند شد، خاک لباسش رو‌فهمید تکوند و زد زیر خنده.
«هاهاهاهاها...»
دستاش رو پشت کمرش قفل‌زمین کرد و مثل خواننده‌های اپرا،می‌خواستم خیلی مصنوعی اومد سمتم و گفت:
«امروز باختم.ریخت پس شد یه‌گفتم برد، یه باخت؟»
مسند نور تابان با یه لبخند روی صورتش‌بچه‌ست دوباره نشست رو صندلیش و خیلی خونسرد، انگار‌حرف نه انگار که اتفاقی افتاده، مشروبش رو خورد.
«...»
مسند نور‌گلوش تابان واسه تماشاچی‌ها‌زمین دست تکون داد.
«نمایش تموم شد، برید خونه‌هاتون.»
«یه برد،پرید یه باخت؟سرفه مرتیکه اسهالی.»
مسند نور تابان با صدای‌داروی آروم، جوری که انگار داره یه‌نترس راز مهم رو میگه، پچ‌پچ کرد:
«یه مساوی، یه باخت، هرچی... ما از این به بعد سرنوشتمون اینه که با‌خوردم هم رقابت کنیم، پس زیاد بهم سخت نگیر. شاید چون دهاتی هستی ندونی، ولی نبرد‌نبود انرژی درونی که همه‌چیز نیست. حالا گیریم تو انرژی درونی باختم. بیا همین‌جا تمومش کنیم.»
مسند نور تابان یه نگاهی‌گفتم به دور و بر انداخت‌خوردی و یه جام دیگه سر کشید.
اینکه تا لحظه آخر حواسش‌گذاشت به نگاه بقیه بود، یه‌فقط جورایی رقت‌انگیز به نظر می‌رسید.
شبیه کسی بود که میل‌داروی به تایید شدن توسط دیگران‌انقدر توی ناخودآگاه بدنش حک شده باشه.
وقتی دید ساکتم،سرفه مسند نور تابان شروع‌بچه‌ست کرد به حرف زدن:
«قدیما یه نوکر مرد‌آرومی داشتیم به اسم بیونگ-گو.باشه نوکر شخصی من بود.»
«...»
«پنج سال ازم بزرگ‌تر بود، یه خدمتکار که خاندان مونگ از بچگی آورده بودش. نه خونه‌ای داشت، نه خانواده‌ای. نوکر وفاداری بود که بهم می‌گفت ارباب جوان، غذامو می‌آورد، کفشامو عوض‌می‌پرسید می‌کرد و وقتی حموم می‌کردم حوله و لباسامو می‌آورد. راستش، بیونگ-گو تنها هم‌بازی دوران بچگیم بود. اون بیونگ-گوی وفادار یه روز مرده پیدا شد. خودشو تو یه اتاق کوچیک بدون اجازه‌تجاریه من دار زده بود. خودکشی. رفتم ته و توی قضیه رو دربیارم که چرا تنها نوکرم مرده، کاشف به عمل اومد که پسره‌ی احمق عاشق یه زنی به اسم دانیونگ شده بوده.»
مسند نور‌گلوش تابان یه‌گذاشت جام دیگه نوشید.
قیافش شبیه کسایی‌لحن بود که عقلشون‌داروی رو از دست دادن.
«اون زنی که اسمش دانیونگ بود رو پیدا کردم و شکنجه‌ش کردم. می‌دونی بهم چی گفت؟ گفت وقتی درخواست بیونگ-گو‌کجا رو رد کرده، بهش گفته: "تو حتی برادر مونگ رانگ هم نیستی، پس چرا داری به من ابراز علاقه می‌کنی؟" فکرشو‌می‌گردم بکن، همچین احمقی نوکر من بوده. بعد از شنیدن این حرفا خودکشی کرد؟ خلاصه که، من بیونگ-گو رو از دست دادم.»
«خب که چی؟»
«که چی؟ کنجکاو شدم در مورد‌هنوز زنا. می‌خواستم بدونم چه فکری تو سرشون‌دوکانگم می‌گذره که باعث شد بیونگ-گو خودکشی کنه.»
«و بعدش.»
«و بعدش، در کمال تعجب، اکثرشون دقیقاً مثل همون زن، دانیونگ فکر می‌کردن. یه مردی که‌حرف یه ذره خوش‌تیپ‌تر باشه، یه ذره پولدارتر باشه، خانواده‌ش یه ذره موفق‌تر باشه... اونا از همون اول‌رفتار اصلاً بیونگ-گو رو آدم حساب نمی‌کردن. نه، درست‌ترش اینه که بگم اصلاً به عنوان یه مرد نمی‌دیدنش.»
زُل زدم به مسند نور‌داروی تابان که از همون بچگی‌انقدر یه جای کارش عجیب می‌لنگید.
مسند نور تابان ادامه داد:
«هر چی بیشتر باهاشون آشنا می‌شدم، شباهتشون ترسناک‌تر می‌شد. بعضی از‌انقدر زنا که معیارهای بالاتری داشتن، حتی از منم بدشون می‌اومد چون پسر‌فهمید صیغه‌ای بودم. واسه بعضی از زنا، من هیچ فرقی با بیونگ-گو ندارم.»
«پس فقط‌پرید باهاشون می‌پری و‌گذاشت تندتند عوضشون می‌کنی؟»
«نه.»
شیطان شهوتِ زندگی قبلیم‌گذاشت بهم نگاه کرد و‌فهمید شروع کرد به چرت‌وپرت گفتن.
«این فقط انتقام‌لحن واسه بیونگ-گوئه. چون‌داروی منم یه آشغالم.»
سرم رو تکون دادم.
«پس تو‌لحن یه مرتیکه‌گفتم اسهالیِ احمقی.»
یهو فهمیدم چی بگم‌گذاشت که این یارو رو‌فهمید تا مرز جنون عصبانی کنه.
بدون معطلی، با‌لحن کلماتم یه مشت‌داروی مستقیم کوبیدم تو صورتش.
«تو هیچ‌پرید فرقی با‌سرفه بابات نداری.»
صورت مسند‌لحن نور تابان‌گفتم تو هم رفت.
«چی؟»
«بابات حتماً فقط واسه به دست آوردن هنر یخ با مادرت بوده. با اینکه عاشقش نبوده. هنر یخ روحِ خاندان بود و به‌فهمید شدت ازش محافظت می‌شد، پس مادرت احتمالاً فقط به تو یادش داده. و تو هم حتماً تو خاندان مونگ به عنوان پسر صیغه‌ای‌جنگیدیم تحقیر شدی. با این حال داری همه این کارا رو به خاطر یه نوکر بدبخت می‌کنی... چه فرقی با بابات داری؟ حروم‌زاده رقت‌انگیز.»
همین که دیدم مسند نور تابان‌زمین مشتش رو پرت کرد، دست من‌بترسونمش زودتر حرکت کرد و خوابوندم زیر گوشش.
با یه صدای «شپلق» بلند، سر مسند‌باشه نور تابان کج شد و من با‌شنید دست چپم موهاش رو گرفتم و کشیدمش جلو.
«ای بابا، چه بچه نفهمیه. ارشد شیطان شمشیر‌فهمید حتماً از سر ترحم تو رو برداشته. اگه یه‌می‌پرسید بار دیگه بخوای با من کل بندازی، خواجه‌ت می‌کنم.»
مسند نور تابان که به خاطر الکل‌اسهال شیر شده بود، یه لحظه دودل شد‌حرفم که دوباره باهام درگیر بشه یا نه.
سرش رو هل‌گلوش دادم اون‌ور و‌زمین یه جام مشروب خوردم.
یه آه‌لحن عمیق از‌گفتم ته دلم کشیدم.
با صدای‌گلوش جدی به مسند‌زمین نور تابان گفتم:
«من هنوز با هیچ‌کس نبودم،گفتم پس جرأت نکن اون چرت‌وپرتای‌خوردی احمقانه رو به من بگی.»
مسند نور‌پرید تابان اخم‌سرفه کرد و پرسید:
«راست میگی؟»
دستم رو کشیدم لای‌گذاشت موهام و به شیطان‌فهمید شهوت زندگی قبلیم جواب دادم:
«دارم میگم کلاً‌لحن دیدگاه ما به‌داروی زندگی متفاوته، مرتیکه.»
شیطان شهوتِ مست‌گلوش سرش رو عقب انداخت‌هنوز و زد زیر خنده.
«هاهاهاهاها.»
مشروبم رو‌گلوش خوردم و‌گذاشت زیر لب گفتم:
«کجای این‌ریخت دنیا میشه عشق‌گفتم واقعی پیدا کرد؟»
شیطان شهوت‌پرید شکمش رو گرفت‌گذاشت و دوباره خندید.
«هاهاهاهاها.»
خودمم حس کردم مثل احمق‌ها شدم، واسه‌بچه‌ست همین یه کم با مسند نور تابان‌خوردم خندیدم و بعدش به خودم قول دادم.
این زندگی‌ریخت قراره فرق‌آرومی داشته باشه... واقعاً.