چپتر 409: هدیه شیطان شمشیر
0دلیل اینکه اون تاجرِ عوضی داشت برادر ارشد بزرگم‌پرسید رو به چالش می‌کشید، قطعاً این بود که از رهبر‌نور فرقه آمار گرفته بود «چی حقیقی» برادر ارشدم آسیب دیده.
ولی خب، مبارزه مبارزه‌ست.
نمی‌تونستم الکی خوش‌بین باشم‌یعنی و پیش خودم خیال کنم‌شنیدم برادر ارشد بزرگم صددرصد می‌بره.
«چی حقیقی» برادر ارشد بزرگ هنوز تو مرحله ریکاوری بود،بلا و انرژی درونی فرستاده چپ وی هم یا از همون اول‌نمی‌تونه در سطح اون بود، یا احتمالاً الان یه پله بالاتر می‌زد.
مرتیکه بزرگترین تاجر فرقه شیطانی بود؛بلا خدا می‌دونه تا حالا چقدر خرت‌وپرت و‌تکان داروی خفن چپونده بود تو خندق بلا.
با این حال، برادر ارشد‌نوچه‌هات بزرگ صاف زل زد به‌مثل فرستاده چپ وی و پرسید:
«بدون سلاحت کم نمیاری؟»
فرستاده چپ‌می‌دونه وی سر‌چقدر تکان داد.
«یه شمشیر معمولی به هر حال نمی‌تونه‌حال در برابر شمشیر نور دووم بیاره. بیا شروع‌شمشیر کنیم. سرورم، فرستاده چپ سابق، شیطان شمشیر مرتد.»
«هه، چقدر بچه‌گانه.»
یهو برادر‌ادامه ارشد بزرگ زل‌اشاره‌هام زد تو چشم‌هام.
حالا که چشم تو چشم‌خرت‌وپرت شده بودیم، با ایما و‌بلا اشاره منظورم رو بهش رسوندم.
'برادر ارشد بزرگ، همین‌طوری‌چپونده به زر زدن و‌صاف رو اعصاب رفتن ادامه بده.'
یعنی اشاره‌هام رو گرفت؟
برادر ارشد بزرگ‌بده رو کرد به فرستاده‌کرد چپ وی و گفت:
«شنیدم نوچه‌هات افتادن به‌چقدر جون دنیا و دارن مثل‌خندق سگ داروهای معنوی جمع می‌کنن؟»
«...»
«شاید اون انرژی درونی‌ای که با لیس زدن ته‌مونده داروهای‌مثل معنوی مثل یه موش کثیف جمع کردی از مال من‌کثیف بیشتر باشه، ولی بهت نشون میدم که انرژی درونی همه‌چیز نیست.»
یه شست‌ادامه برای برادر ارشد‌اشاره‌هام بزرگ نشون دادم.
'ایول، قشنگ بود.'
در کمال تعجب، برادر ارشد‌خندق بزرگ نگاهم کرد، با انگشت زد‌سلاحت به شقیقه‌اش و بی‌صدا لب زد:
'خوب تماشا کن.'
دقیقاً چی رو باید‌یعنی خوب تماشا می‌کردم؟ فعلاً‌گفت که چیزی دستگیرم نمی‌شد.
به هر حال، برادر‌چقدر ارشد بزرگ الان جوری رفتار‌خندق می‌کرد که انگار شاگرد منه.
با دیدن اینکه چطور تیکه‌های مویونگ بک و‌صاف برادر ارشد بزرگ هر لحظه زهرآگین‌تر و کشنده‌تر‌معمولی می‌شد، یه حس افتخار عجیبی بهم دست داد.
حس کسی رو داشتم که‌نوچه‌هات شده رهبر فرقه‌ای که اعضاش‌مثل با زبون‌شون ملت رو جر میدن.
حس می‌کردم اگه همین فرمون رو برم جلو، یوران بعداً حسابم رو‌جون می‌رسه و سرم غر می‌زنه، که خب یه‌خورده رو اعصاب بود؛ برای‌موش همین تصمیم گرفتم جلوی اون بیشتر حواسم به حرف‌ها و کارام باشه.
چیزی نگذشت که برادر ارشد بزرگ و فرستاده چپ‌خندق وی با هم درگیر شدن، اما در کمال تعجب،داد برادر ارشد بزرگ شمشیر نور رو از غلاف بیرون نکشید.
یعنی می‌تونست در حالی که‌خندق شمشیرش هنوز تو غلافه، فرستاده‌بدون چپ وی رو شکست بده؟
از اونجایی که برادر ارشد‌نوچه‌هات بزرگ احمق نبود، فقط خفه‌مثل خون گرفتم و تماشا کردم.
در عوض، برادر ارشد بزرگ به شدت از‌گفت کف دست چپش استفاده می‌کرد و نیروی کف‌داروهای دست این دو نفر مدام به هم برخورد می‌کرد.
پس‌لرزه‌های برخورد نیروی کف‌چقدر دست‌هاشون حتی به ما‌چپونده که تماشاچی بودیم هم می‌رسید.
اولش یه باد ولرم می‌وزید، اما‌بلا از یه جایی به بعد، گاهی اوقات‌تکان یه سوز سرمای وحشتناک هم قاطی‌اش می‌شد.
'انگار خورشید و ماه‌شنیدم هر چی که باشه‌دنیا همون خورشید و ماهه.'
با اینکه این تازه دست‌گرمی بود، فرستاده چپ‌گفت وی داشت نیروی کف دستی رو آزاد می‌کرد‌داروهای که با انرژی‌های یین و یانگ ترکیب شده بود.
برام سوال شد که‌چقدر این حروم‌زاده چطوری ستاره‌چپونده قاتل هاینان رو کشته بود.
تو حرکات فرستاده چپ وی‌خندق حتی یه ذره هم حرکت‌بدون اضافی و بی‌خود دیده نمی‌شد.
احتمالاً مدت‌ها تو هنرهای کف دست تمرین کرده بود، چون تعادل بین‌معنوی حمله و دفاعش بی‌نقص بود و حرکات پایین‌تنه‌اش همزمان که محکم و استوار‌بهت بود، سرعت بالایی داشت و هیچ نقطه ضعف تابلویی از خودش نشون نمی‌داد.
بذار یه‌ادامه کم بیشتر‌یعنی تماشا کنم.
هنرهای کف دست فرستاده چپ‌خرت‌وپرت وی قطعاً یه حال و‌بلا هوای تاجرمآبانه‌ای تو خودش داشت.
طرز فکرش تو چارچوب «من عمراً ضرر نمی‌کنم» گیر کرده بود.سلاحت حرکاتش دقیق بود اما هیچ ریسکی توش دیده نمی‌شد، و با وجود‌شروع اینکه موذیانه بود، نمی‌شد گفت به یه قلمرو عمیق و خفن رسیده.
'فقط با تکیه رو‌شنیدم تکنیک‌هاش خیلی سخته بتونه‌دنیا برادر ارشد بزرگ رو بخوابونه.'
با این حال، دقیقاً همون‌طور که من‌کرد و برادر ارشد بزرگ پیش‌بینی کرده بودیم،دارن انرژی درونی‌اش واقعاً وحشتناک و عمیق بود.
انرژی درونی برادر ارشد بزرگ قطعاً لنگ می‌زد، اما فقط‌بلا با نگاه کردن نمی‌شد فهمید داره خودش رو به ضعیف‌معمولی بودن می‌زنه یا واقعاً داره کم میاره و عقب رانده میشه.
بعد از درگیری اولیه، نبرد‌خندق حمله و دفاع با یه‌بدون اتمسفر کاملاً متفاوت ادامه پیدا کرد...
درست تو همون لحظه‌ای که فرستاده چپ‌جون وی با دست چپش به سمت شمشیر نور‌شاید چنگ انداخت، برادر ارشد بزرگ شمشیر رو کشید.
اما وقتی شمشیر تا نیمه بیرون اومده بود، فرستاده‌شنیدم چپ وی با یه حرکت سریع مچ دستش، شمشیر‌جمع رو دوباره تپوند تو غلاف و درگیری رو ادامه داد.
حرکت بعدی، انگشت‌های فرستاده چپ وی بود‌خفن که پشت سر هم صورت، قفسه سینه‌بدون و شکم برادر ارشد بزرگ رو نشونه رفتن.
در برابر هنرهای انگشت که تقریباً همزمان مثل‌صاف بارون رو سرش می‌ریخت، برادر ارشد بزرگ با سه‌نمی‌تونه بار تغییر جهت سریع شمشیرش، اون‌ها رو منحرف کرد.
فو-فو-فواک!
بعدش، وقتی فرستاده چپ وی یه نیروی کف دست عظیم‌نوچه‌هات رو آزاد کرد، برادر ارشد بزرگ که ضربه رو با کف‌درونی‌ای دست چپش دفع کرده بود، روی هوا به عقب پرتاب شد.
این احتمال وجود داشت‌چقدر که برادر ارشد بزرگ‌چپونده کلکی سوار کرده باشه.
اما به نظر می‌رسید‌چپونده فرستاده چپ وی هم‌صاف از تمام زورش استفاده نمی‌کنه.
فرستاده چپ وی دهن‌شنیدم باز کرد، با لحنی‌دنیا که خیلی ریلکس‌تر شده بود:
«...نمی‌خوای حالا بکشیش بیرون؟ شنیدم‌اشاره‌هام یه تکنیک نهایی به اسم‌نوچه‌هات میدان نبرد روح شمشیر شیطانی داری.»
«قبلاً روی ارشدها امتحانش کردم. نمی‌دونم چرا، ولی الان‌خندق احساس خطر کمتری نسبت به اون موقع دارم. وقتی‌داد حس کنم دارم می‌میرم ازش استفاده می‌کنم، پس حرص نخور.»
خلاصه کلام اینکه، قصد نداشت‌خندق به دست وی کشته بشه،بدون که همین باعث شد خنده‌ام بگیره.
فرستاده چپ وی تک‌خنده‌ای کرد.
«این‌طوریاست؟ پس‌ادامه فکر کنم قراره‌اشاره‌هام خیلی زود ببینمش.»
با لحنی که فرستاده چپ‌خرت‌وپرت وی الان به کار برد، یه‌حال لرز خفیف تو ستون فقراتم پیچید.
طرز حرف زدن‌خفن و لحنش به شکل‌حال نامحسوسی عوض شده بود.
این باید صدای واقعی‌اش باشه.
به نظر می‌رسید تنش مبارزه به طور‌کرد طبیعی اون ماسک دیپلماسی و اتوکشیده‌اش رو‌دارن پاره کرده و صدای ذاتیش رو کشیده بیرون.
به عبارت دیگه،حالا تو واقعیت یه حروم‌زاده‌خفن به مراتب نفرت‌انگیزتر بود.
در حالی که این دو نفر با هم‌صاف می‌جنگیدند، شیطان شهوت که داشت تماشا می‌کرد، به‌معمولی نظر معذب می‌اومد و مدام جاش رو عوض می‌کرد.
صورتش پر‌کرد از نارضایتی‌شنیدم و کلافگی بود.
کاملاً هم طبیعی بود، چون برادر‌گرفت ارشد بزرگ اصلاً از باد شمشیر،جون چی شمشیر یا نیروی شمشیر استفاده نمی‌کرد.
انگار ارباب‌می‌دونه عمارت شکوفه آلو‌خرت‌وپرت داشت مبارزه می‌کرد.
فرستاده چپ وی که به طرز وحشتناکی محتاط بود،پرسید داشت با دقت وضعیت برادر ارشد بزرگ رو زیر‌برابر نظر می‌گرفت و کم‌کم انرژی درونی‌اش رو می‌برد بالا...
در نتیجه، هر بار که نیروی کف‌جون دست‌هاشون به هم برخورد می‌کرد، برادر ارشد بزرگ‌شاید به طور ضایعی بیشتر به عقب رانده می‌شد.
انرژی درونی یه چیز نسبیه.
این‌طور نبود که انرژی درونی برادر ارشد‌خفن بزرگ کم باشه، بلکه انرژی درونی فرستاده چپ‌سلاحت وی به شکل غیرعادی‌ای عمیق به نظر می‌رسید.
با این حال،خفن هنوزم حاضر نبود‌بلا شمشیرش رو بکشه.
هر خری می‌تونست بفهمه‌شنیدم که برادر ارشد بزرگ‌دنیا داره جنگ روانی راه میندازه...
اما هیچ‌کس نمی‌تونست سر‌یعنی در بیاره که دقیقاً‌گفت چه مدل جنگ روانی‌ای بود.
برای همین،می‌دونه به طرز‌چقدر عجیبی این مبارزه...
تبدیل شده بود به یه آزمون صبر بین‌صاف یه تاجر با انرژی درونی خیلی عمیق و‌معمولی یه شمشیرزن که یه زمانی بدجوری آسیب دیده بود.
عجیبه، ولی با دلی خیلی آروم‌تر‌افتادن از درگیری اولیه، داشتم حرکات برادر‌معنوی ارشد بزرگ رو با جزئیات تماشا می‌کردم.
با این طرز فکر که به قضیه نگاه می‌کردم،شنیدم می‌دیدم که برادر ارشد بزرگ تقریباً فقط با تکیه‌جمع بر اصول پایه‌اش داره با فرستاده چپ وی مقابله می‌کنه.
تصویر اون روزهایی که رو نیمکت شمشیرش رو تمیز می‌کرد، بلند می‌شد‌صاف تا تابش بده، ایم سو-بک رو به چالش می‌کشید و می‌باخت، و بعد‌بیاره دوباره شمشیرش رو تمیز می‌کرد، با حرکات فعلی‌اش تو ذهنم رو هم می‌افتادن.
خیلی عجیب بود که می‌دیدم برادر ارشد بزرگ‌صاف یهو شبیه یه شمشیرزن آروم و خونسرد شده‌معمولی که از دل یه فرقه معتبر متعارف بیرون اومده.
به روش خودش داشت خوب می‌جنگید، اما‌جون دلیل اینکه به آدم حس این رو می‌داد‌شاید که فقط داره مقاومت می‌کنه، چیز دیگه‌ای نبود.
اون هنوزم تو رقابت‌یعنی انرژی درونی داشت پس‌گفت می‌زد و عقب می‌رفت.
با این وجود، حتی‌چقدر یه قطره اضطراب یا ترس‌خندق هم تو صورتش دیده نمی‌شد...
برادر ارشد بزرگ شبیه مردی بود‌بلا که برای غلبه بر شرایط پیش‌نمیاری روش، حسابی پوست‌کلفت شده و تحمل می‌کرد.
صدای فرستاده‌کرد چپ وی‌شنیدم بلند شد:
«...ته زورت‌ادامه همین نبود‌یعنی که، هان؟»
این مبارزه دقیقاً داشت کدوم گوری می‌رفت؟ فرستاده‌چپونده چپ وی، احتمالاً با این خیال که دست‌نمیاری بالا رو گرفته، یه کم پرچونه‌تر شده بود.
جوری حمله کرد که انگار می‌خواست برادر ارشد‌صاف بزرگ رو تو نیروی کف دستش گیر بندازه،معمولی و بعد دوباره دهن گشادش رو باز کرد.
«همون‌طور که خودت قبلاً گفتی.»
«...»
«اگه باختی،می‌دونه شمشیرت رو‌چقدر بده به شاگردت.»
«...»
«مجبورم شاگردت‌کرد رو هم یه‌نوچه‌هات کتک حسابی بزنم.»
«...»
«تا اون‌می‌دونه شمشیر رو‌چقدر ازش بگیرم.»
از اونجایی که فرستاده چپ وی بیشتر با انرژی درونی‌بدون بهش فشار می‌آورد، شمشیر برادر ارشد بزرگ اغلب مسیرش رو‌دووم گم می‌کرد تا اینکه با عجله دوباره جاش رو پیدا کنه.
هر بار که کف دست‌هاشون به هم می‌خورد، برادر ارشد بزرگ‌داروهای به عقب پرت می‌شد، و گاهی اوقات در جواب، یه حرکت گول‌زننده‌بیشتر قاطی‌اش می‌کرد و با شمشیرش به دست فرستاده چپ وی ضربه می‌زد.
فرستاده چپ وی قهقهه زد.
«لجبازیت واقعاً نوبره.»
فرستاده چپ وی همچنین‌چپونده با هنرهای کف دستش یه‌پرسید تقسیم شمشیر رو اجرا کرد.
نیروهای کف دست که از انرژی درونی ساخته شده بودن تو‌داروهای هوا معلق موندن و برادر ارشد بزرگ رو به بازی گرفتن؛ درست‌بیشتر همون‌طور که اولین جد شیطانی با چرخوندن چرخ ماه خودش حمله می‌کرد.
عمق انرژی درونی‌اش فقط از ظاهر نیروهای کف دستش کاملاً‌نوچه‌هات تابلو بود، چون نیروهای کف دست قرمز و آبی گاهی‌شاید اوقات با هم ترکیب می‌شدن و یه منظره وحشتناک می‌ساختن.
به لطف همین قضیه، برادر ارشد بزرگ مثل‌چپونده یه کارگر زحمتکش، نیروهای کف دست رو می‌شکافت، در‌تکان هم می‌شکست و گاهی سوراخ می‌کرد تا خنثی بشن.
هر بار قیافه‌اش داغون‌تر و‌خندق ژولیده‌تر می‌شد، انگار که تازه‌بدون به فرقه گدایان پیوسته بود.
تکنیک‌های فرستاده چپ وی‌شنیدم حتی برای چشم تماشاچی‌ها‌دنیا هم هر لحظه پیچیده‌تر می‌شد...
مثل یه پهلوون معرکه‌گیر تو یه خیابون شلوغ که‌شنیدم داره واسه بچه‌ها حقه‌بازی درمیاره، کل میدان دید برادر‌جمع ارشد بزرگ رو با چندین نیروی کف دست پوشوند.
ناگهان، فرستاده‌می‌دونه چپ وی‌چقدر هم کم‌حرف‌تر شد.
برادر ارشد بزرگ چنان با لجبازی سکوت کرده بود‌پرسید که کاملاً طبیعی بود حتی کسی که داشت مسخره‌اش‌برابر می‌کرد هم تو این لحظه لرزه به تنش بیفته.
دو مبارز مدام از‌شنیدم هم فاصله می‌گرفتند و‌دنیا دوباره به هم نزدیک می‌شدند.
برای اولین بار از زمانی که تو‌کرد موضع دفاعی گیر افتاده بود، برادر ارشد‌دارن بزرگ دهنش رو باز کرد و هشدار داد.
«...می‌خوام شمشیرم رو بکشم.»
«بفرما.»
اما حملات‌کرد فرستاده چپ وی‌نوچه‌هات فقط وحشیانه‌تر شد.
حالا دیگه انگار هیچ دلیلی نداشت بهش اجازه بده شمشیرش‌نوچه‌هات رو بکشه، و مبارزه طوری پیش رفت که حرکات برادر‌شاید ارشد بزرگ رو مختل کرد و نذاشت تیغه‌اش رو بیرون بکشه.
نتونستم جلوی‌می‌دونه خودم رو بگیرم‌خرت‌وپرت و آهی کشیدم.
«باورنکردنیه. اون یارو هم...»
یهو به ذهنم خطور کرد که دلیل این‌طوری رو‌دارن اعصاب جنگیدنِ برادر ارشد بزرگ، شاید این بود که اون‌موش هم درباره تکنیک نهایی فرستاده چپ وی چیزهایی شنیده بود.
از اونجایی که خودش‌یعنی قبلاً فرستاده چپ بود، حتماً‌شنیدم اطلاعات مفصلی درباره زیردست‌هاش داشت.
بالاتنه فرستاده چپ وی ناگهان مثل یه مار غول‌پیکر‌خندق پیچ و تاب خورد و بالاخره یه نیروی کف‌داد دست رو روی شونه چپ برادر ارشد بزرگ فرود آورد.
باممم!
در حالی که بدن‌شنیدم برادر ارشد بزرگ چرخید‌دنیا و تو هوا پرتاب شد...
فرستاده چپ وی برای تعقیبش یه قدم به جلو‌شنیدم برداشت و یه نیروی کف دست دیگه به سمت‌جمع برادر ارشد بزرگ که رو هوا معلق بود، رها کرد.
برادر ارشد بزرگ که نیروی کف دست رو رو‌خندق هوا دفاع کرده بود، به صورت افقی پرواز کرد و‌شمشیر بعد از در هم شکستن یه دیوار سالم، ناپدید شد.
بومممم!
حالا فقط فرستاده‌گفت چپ وی تو‌افتادن زاویه دیدمون بود.
در همون لحظه که فرستاده چپ وی داشت به سمت‌نوچه‌هات دیوار می‌رفت، ناگهان جا خورد و هر دو دستش رو بالا‌درونی‌ای آورد. صدای برادر ارشد بزرگ از پشت دیوار به گوش رسید.
«...میدان نبرد روح شمشیر شیطانی.»
بالاخره، شمشیر‌داروی نور تو‌چپونده زمین فرو رفت.
دانگ!
درست همون‌طور که من وقت رویارویی با یه‌گفت نبرد سرنوشت‌ساز، خنجرم رو تو میز فرو می‌کردم،داروهای اونم مجبور بود شمشیرش رو تو زمین فرو کنه.
فرستاده چپ وی با عجله دو کف دستش رو روی‌بلا هم قرار داد و با کمال تعجب، صدای برخورد خشونت‌باری‌معمولی ایجاد کرد که تو کل عمارت شکوفه آلو طنین‌انداز شد.
برای یه لحظه اخم کردم.
«ها؟»
واقعاً خورشید و ماه‌یعنی بود؟ این تکنیک نهایی‌گفت فرستاده چپ وی بود؟
منم گیج شده بودم.
تو همون لحظه‌ای که نیروهای کف دست آبی و قرمز‌بدون از دو کف دستش با هم ترکیب شدن، یه پرتو نور‌بیاره سیاه با سرعتی باورنکردنی از پشت دیوار به بیرون شلیک شد.
ووووووش!
شاید به این خاطر که برادر ارشد بزرگ عمداً کُندتر‌نوچه‌هات از حالت معمولش تو مبارزات حرکت می‌کرد، این چی شمشیر، که‌درونی‌ای یه تکنیک نهایی بود، به طرز شگفت‌انگیزی سریع به نظر می‌رسید.
تکنیک نهایی برادر ارشد بزرگ مستقیماً به دو‌چپونده دست فرستاده چپ وی کوبیده شد، درست همون دست‌هایی‌تکان که در آستانه تکمیل یه تکنیک نهاییِ مه‌آلود بودن.
بومممممممم!
فرستاده چپ وی هیچ چاره دیگه‌ای‌افتادن نداشت، چون عقب کشیدن دست‌هاش به‌معنوی معنای سوراخ شدن قفسه سینه‌اش بود.
تازه، برد این تکنیک نهایی طوری بود که‌گفت انگار ده‌ها شمشیر بلند روی هم قرار گرفتن،داروهای و جاخالی دادن رو به شدت سخت می‌کرد.
این بار، بدن فرستاده‌چقدر چپ وی با سرعتی‌چپونده باورنکردنی به عقب پرت شد.
تو هوا پیچید و چرخید و‌بلا بعد به زمین افتاد، با این‌نمیاری حال تا مدت‌ها روی زمین غلت می‌خورد.
یعنی ممکن بود نتیجه‌شنیدم مبارزه تو یه همچین‌دنیا لحظه زودگذری مشخص بشه؟
در واقع، هرچی مهارت‌ها به هم نزدیک‌تر باشن،گفت بیشتر پیش میاد که نتیجه مبارزه تو یه چشم‌معنوی به هم زدن مشخص بشه، پس صحنه عجیبی نبود.
برادر ارشد بزرگ که با‌خرت‌وپرت تأخیر از پشت دیوار پیداش‌بلا شد، پوزخندی زد و گفت.
«...فکر کردی میدان نبرد روح‌خندق شمشیر شیطانیه؟ که مثل یه‌بدون معامله‌گر، منتظر تکنیک نهایی من موندی.»
چند بار‌کرد حرکات همدیگه‌شنیدم رو خونده بودن؟
گوش‌های حساس من به وضوح‌اشاره‌هام صدای فرو رفتن شمشیر نور‌نوچه‌هات تو زمین رو شنیده بودن.
این اولین حقه‌حالا بود، یه میدان نبرد‌خفن روح شمشیر شیطانی قلابی.
فرستاده چپ وی این‌چپونده رو دید و با عجله‌پرسید تکنیک نهاییش رو آماده کرد.
حتماً حساب کرده‌گفت بود که فاصله‌شون‌افتادن به اندازه کافی هست.
احتمالاً قصد داشت برادر ارشد‌اشاره‌هام بزرگ رو همراه با میدان نبرد‌افتادن روح شمشیر شیطانی یکجا پودر کنه.
این یعنی از‌حالا قبل با ویژگی‌های‌داروی این تکنیک آشنایی داشت.
اما حتی منم برای ترکیب تکنیک‌های‌بلا هر دو طرف و خلق آسمان درخشان‌تکان خورشید و ماه به زمان نیاز دارم.
فرستاده چپ‌کرد وی چطور می‌تونست‌نوچه‌هات فرق داشته باشه؟
اونم برای ترکیب یه نیروی کف دست که اساساً قدرتمند‌نوچه‌هات بود با تکنیک خورشید و ماه به زمان نیاز داشت، و‌درونی‌ای به نظر می‌رسید برادر ارشد بزرگ دقیقاً منتظر همین لحظه بود.
پس تاجر و‌حالا شمشیرزن هر دو تکنیک‌های‌خفن نهایی همدیگه رو می‌شناختن.
برای همین بود که برادر ارشد بزرگ، به محض‌پرسید بیرون کشیدن شمشیر نور که قبلاً تو زمین فرو‌برابر کرده بود، با کشیدن تیغه، تکنیک نهاییش رو آزاد کرد.
حدس زدم که زمین غلاف رو نگه داشته‌دنیا بود، و اون بعد از اینکه شمشیر رو‌درونی‌ای صاف خوابونده بود، تیغه رو بیرون کشیده بود.
دومین حقه، انتخاب سریع‌ترین‌یعنی تکنیک نهایی به جای میدان‌شنیدم نبرد روح شمشیر شیطانی بود.
ناگهان، غرق در تحسین شدم.
«نکنه...؟»
احتمالاً اصلاً‌کرد جای «نکنه»شنیدم گفتن نبود.
این یه اقدام متقابل بود که برادر ارشد بزرگ بعد‌نوچه‌هات از کلی فکر کردن به اینکه چطور باید در برابر آسمان‌درونی‌ای درخشان خورشید و ماه من واکنش نشون بده، طراحیش کرده بود.
وگرنه دلیلی نداشت‌حالا که الان مو‌داروی به تنم سیخ بشه.
خلاصه بگم، این یه‌چپونده اقدام متقابل بود که به‌پرسید خاطر من طراحی شده بود.
برادر ارشد‌کرد بزرگ نگاهم‌شنیدم کرد و پرسید.
«...برادر سوم،ادامه با دقت‌یعنی تماشا کردی؟»
این هدیه‌می‌دونه برادر ارشد بزرگ‌خرت‌وپرت به من بود.
به نظر می‌رسید از همون اول تکنیک نهایی‌صاف فرستاده چپ وی رو پیش‌بینی کرده بود و‌معمولی ضربات بی‌شماری رو به خاطرش تحمل کرده بود.
با این سطح‌گفت از استراتژی، لقب شیطان‌جون شمشیر واقعاً برازنده‌اش بود.
از اونجایی که هدیه رو به‌گرفت خوبی دریافت کرده بودم، شستم رو‌جون به نشانه تأیید براش بالا بردم.
«...برادر ارشد بزرگ،حالا با اون تکنیک که‌خفن شستم رو کلاً می‌پروندی.»
البته، منم آسمان درخشان‌چپونده خورشید و ماه رو‌صاف این‌قدر قابل پیش‌بینی استفاده نمی‌کنم.
من همیشه بعد از اینکه حریفم رو با‌دنیا یه جنگ روانی اساسی گول می‌زدم، زمان لازم‌درونی‌ای برای ترکیب آسمان درخشان خورشید و ماه رو می‌خریدم.
این یعنی فرستاده چپ وی احتمالاً تجربه‌کرد خیلی کم یا حتی صفری تو استفاده‌دارن از تکنیک نهاییش تو یه مبارزه واقعی داشت.
واسه همینه که تجربه مهمه.
همون‌طور که برادر‌خفن ارشد بزرگ گفته بود،حال انرژی درونی همه‌چیز نبود.
تازه اون موقع بود که به فرستاده‌جون چپ وی نگاه کردیم؛ کسی که مدت‌ها‌می‌کنن بود روی زمین افتاده بود و بلند نمی‌شد.
«...»
فرستاده چپ وی شبیه تاجری‌خرت‌وپرت شده بود که تو یه‌بلا معامله مهم سرش کلاه گذاشته بودن.
مبارزه بین‌داروی رزمی‌کاران موریم‌چپونده همینه دیگه.
وقتی یه‌کرد طرف گول بخوره،نوچه‌هات مبارزه تموم میشه.
تازه اونجا بود که متوجه شدیم یکی از دست‌های فرستاده‌نوچه‌هات چپ وی کاملاً قطع شده و اون با دست چپش‌شاید مچ قطع‌شده‌اش رو چسبیده بود تا جلوی خونریزی رو بگیره.
حالا که بهش فکر می‌کنم، تکنیک نهاییِ برادر‌چپونده ارشد بزرگ همونی بود که قبلاً برای دفع پس‌لرزه‌های‌تکان آسمان درخشان خورشید و ماه من استفاده کرده بود.
فکر کنم‌داروی اسمش اصل‌چپونده حقیقی شمشیر بود.
تو همون لحظه، مویونگ بک آروم‌افتادن بلند شد و طوری که انگار داشت‌جمع به رهبر فرقه گزارش می‌داد، حرف زد.
«رهبر فرقه.»
«چیه؟»
«اجازه می‌دین بازوی فرستاده چپ وی رو موقتاً‌صاف درمان کنم؟ با این وضع قطع شدنش، بند‌معمولی آوردن خونریزی به این شکل دووم زیادی نمیاره.»
رهبر فرقه بالاخره سرش‌شنیدم رو چرخوند و با دقت‌دارن به مویونگ بک خیره شد.
«به چه دلیل؟»
لب‌های مویونگ‌می‌دونه بک قبل از‌خرت‌وپرت حرف زدن لرزید.
«...اجازه دارم رک باشم؟»
«باید باشی.»
«باور دارم که فقط با ایفای بی‌طرفانه‌کرد نقش یه پزشک می‌تونم حتی کسایی رو‌دارن که از قبل می‌شناختم هم نجات بدم.»
«با همچین افکاری‌حالا اومدی اینجا؟ به‌داروی درخواست رهبر فرقه‌ات؟»
«راستش رو بخواین، من‌چپونده از قلبم پیروی کردم‌صاف و با میل خودم اومدم.»
با شنیدن حرف‌های مویونگ بک،نوچه‌هات رهبر فرقه لبخند محوی زد‌مثل و با تکون دادن سرش گفت.
«درمانش کن.»
«بله، رهبر فرقه.»
در حالی که تماشاچی‌ها تو‌خندق سکوت فرو رفته بودن، مویونگ بک‌سلاحت به فرستاده چپ وی نزدیک شد.
با اینکه برادر ارشد بزرگ یه پیروزی‌جون قاطع به دست آورده بود، فضا اون‌قدر‌می‌کنن سنگین بود که حتی نمی‌تونستیم براش دست بزنیم.
واسه همین، من‌بده شروع کردم به‌گرفت آروم دست زدن.
شپ... شپ... شپ... شپ!
هیچ داوری در کار نبود،خندق واسه همین خودم پیروزی برادر‌بدون ارشد بزرگ رو اعلام کردم.
«پیروزی می‌رسه به فرستاده‌شنیدم چپ سابق ما، برادر‌دنیا ارشد بزرگِ مرتد. خسته نباشی.»
به خاطر سنگین بودن‌یعنی فضا نمی‌خندیدن، یا به‌گفت خاطر اینکه شوخیم بی‌مزه بود؟
مهم نبود.
تا وقتی که برادر‌چپونده ارشد بزرگ برنده شده‌صاف بود، همین کافی بود.