چپتر 31: چطور جرأت کردی، اونم بدون من؟
0«جوابمو بده.»
همون‌طور که بهش فشار‌شاگردای می‌آوردم، سو گون-پیونگ با‌قسم صدایی خفه به حرف اومد.
«...خواهش می‌کنم از جونم بگذر.»
سو گون-پیونگ آدمی بود که‌حرفش هنوز معنی خجالت رو می‌فهمید و‌یکی صورتش مثل لبو سرخ شده بود.
پرسیدم: «چرا؟ نکنه تو خونه یه مادر پیر‌شمشیر داری، یا شایدم یه دختر کوچولوی بانمک؟ اگه‌زیردست این‌طوره، خب معلومه که باید از جونت بگذرم.»
«نه، این‌طور نیست.»
«اگه نیست که کار یکم‌هیچ‌کدوم سخت میشه. اگه یه دختر‌قسم کوچولوی بانمک داشتی، صددرصد ولت می‌کردم.»
سو گون-پیونگ می‌خواست بگه "این‌حرفش دیگه چه چرت و پرتیه؟"،جایی ولی حرفش رو قورت داد.
«احتمالش هست که یه‌رهبر جایی یکی داشته باشم،شمشیر ولی به‌طور رسمی، نه.»
«این حروم‌زاده... داره زبون‌بازی می‌کنه.»
«معذرت می‌خوام.»
«قرار بود اگه بهم ملحق بشی، باهات مثل یه‌هست ژنرال تسلیم‌شده رفتار کنم، ولی تو اینم نمی‌خوای. با‌داره این حال بازم ازم می‌خوای که از جونت بگذرم، آره؟»
سو گون-پیونگ که از خجالت آب‌باشه شده بود، به زور تونست این‌اولش کلمات رو از دهنش بیرون بکشه.
«من آدمیم که سر قولش می‌مونه. اگه از جونم بگذری، دیگه هیچ‌وقت دستم به هیچ‌کدوم‌رهبر از شاگردای فرقه هائو نمی‌خوره. قسم می‌خورم. نه فقط شاگردای فرقه هائو، بلکه در برابر هیچ‌کس‌بذارم دیگه‌ای که به رهبر فرقه ربط داشته باشه هم دست به شمشیر نمی‌برم. به شمشیرم قسم.»
از همون اولش هم قصد داشتم‌شاگردای این یارو رو زیردست خودم کنم، پس‌بلکه فعلاً برنامه‌ام این بود که بذارم بره.
ژوگه لیانگ محترم شخصاً ثابت کرده که قلب یه‌هست نفر هر چقدر هم که استوار باشه، اگه هفت بار‌زبون‌بازی دستگیرش کنی و کتکش بزنی، می‌تونی اونو زیردست خودت کنی.
نکته مهم‌هیچ‌کس اینجاست که اون‌ربط ولشون می‌کرد برن.
چون طرف مقابل هنوز‌شاگردای هیچ قصدی برای خدمت‌قسم کردن زیر دستش نداشت.
خود عمل "هفت بار دستگیری و آزادی"فرقه مهم نیست؛ ژوگه لیانگ رو میشه یه مرد‌هیچ‌کس بزرگ دونست چون می‌تونست قلب آدما رو بخونه.
راستش رو بخواید، خودم هم‌حرفش کنجکاو بودم که این یارو‌جایی چطوری تا الان زنده مونده.
من از اون آدمام که اگه‌باشه راجع به چیزی کنجکاو بشم، باید‌اولش ته و توی قضیه رو دربیارم.
«برو.»
'اگه قوی‌تر برگردی که‌دستم برای منم بهتره. در هر‌نمی‌خوره صورت قراره زیردست خودم بشی.'
برای شکل گرفتن یه پیوند،حرفش زمان‌بندی باید درست باشه و‌جایی حس می‌کردم الان وقتش نیست.
از اونجایی که این یارو مدت‌باشه زیادی تو جناح غیرمتعارف زنده مونده،اولش حتماً به‌زودی دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
سو گون-پیونگ اخم‌هاش رو تو‌فرقه هم کشید و با لحنی‌فقط تدافعی پرسید: «داری میگی کجا برم؟»
«گمشو، حروم‌زاده.»
سو گون-پیونگ با‌پرتیه چهره‌ای متعجب پرسید:قورت «آه، واقعاً می‌تونم برم؟»
سو گون-پیونگ که انتظار داشت تا‌باشه حد مرگ کتک بخوره یا شکنجه‌اولش بشه، چاره‌ای جز تعجب کردن نداشت.
اعضای جناح غیرمتعارف همیشه بدترین سناریوی‌هائو ممکن رو تصور می‌کنن، برای همین‌برابر هم حرف زدن و رفتارهاشون این‌قدر خشنه.
دوباره با دست‌هیچ‌وقت اشاره کردم که‌شاگردای یعنی بزن به چاک.
سو گون-پیونگ نمی‌تونست دلیل این گذشت‌قورت رو درک کنه، پس چاره‌ای نداشت‌داشته جز اینکه دوباره دهنش رو باز کنه.
«چرا... داری می‌ذاری زنده بمونم؟»
«گون-پیونگ، الان من تنها رزمی‌کار موریم هستم که تو استان ایلیانگ زنده مونده. می‌دونی چطوری به اینجا رسیدم؟ قاچاقچی‌های انسان‌نمی‌برم رو کشتم، آشغال‌های بی‌مصرف رو زنده به گور کردم و تمام حروم‌زاده‌هایی که روسپی‌خونه‌ها رو می‌چرخوندن به درک واصل کردم.نفر این‌جور مبارزه‌ها بین رزمی‌کارای موریم خیلی عادیه. اگه قوی‌تر برگردی، هر وقت که بخوای دوباره چالشت رو قبول می‌کنم. ولی...»
به سو گون-پیونگ خیره شدم.
«اگه از این به بعد حتی یه شایعه بشنوم که تاجرها یا مردم عادی‌به‌طور رو کشتی، فرقه هائو رو با یه میلیون عضو بسیج می‌کنم تا پیدات کنن‌ژنرال و بعدش تیکه‌تیکه‌ات می‌کنم. یا مثل ارباب عمارت ققنوس طلایی تو زمین چالت می‌کنم.»
«یه میلیون...؟»
«چرا؟ باورت نمی‌شه؟ تمام تاجرهای دنیا،هائو چه فرقه هائو رو بشناسن چه نه،هیچ‌کس من رهبر فرقه‌شونم. خودم این‌طوری تصمیم گرفتم.»
«توی ذهنم نگهش می‌دارم.»
همین‌که سو گون-پیونگ بلند شد، در رو‌داد باز کرد و خواست بره، چا سونگ-ته‌به‌طور سریع سرش رو آورد تو و ازم پرسید.
«داری می‌ذاری زنده بره؟»
«بذار بره.»
«همم... فهمیدم.»
دم در، سو‌پرتیه گون-پیونگ یه کم‌قورت سرش رو خم کرد.
«ممنون که با وجود‌رهبر شکستم، از جونم گذشتی. تا‌نمی‌برم لحظه مرگم پای قولم می‌مونم.»
وقتی سو گون-پیونگ دور شد، زیر لب‌نمی‌خوره با خودم گفتم: «درسته. فقط یه حروم‌زاده‌دیگه‌ای دیوونه می‌تونه با یه حروم‌زاده دیوونه دیگه بجنگه.»
وقتی داشتم این رو زیر لب می‌گفتم، چا‌هائو سونگ-ته که طبق عادت داشت دم در پاش رو‌رهبر تکون می‌داد، با یه نگاه گنگ بهم خیره شد.
از چا‌چرت سونگ-ته پرسیدم: «تو‌حرفش این‌طور فکر نمی‌کنی؟»
«حرف شما کاملاً‌دیگه‌ای درسته. حروم‌زاده‌های دیوونه‌باشه با حروم‌زاده‌های دیوونه.»
چا سونگ-ته با انگشتش به من‌هائو اشاره کرد، بعد به خودش اشاره‌برابر کرد و یه بار سر تکون داد.
یکم بهم برخورد.
«با انگشتت اشاره نکن، حروم‌زاده.»
«معذرت می‌خوام.»
«برای چی معذرت می‌خوای؟»
«برای اینکه‌بگذری با انگشتم‌دستم اشاره کردم.»
یکی از رسم و‌ولی رسوم موریم رو به‌احتمالش چا سونگ-ته یاد دادم.
«سونگ-ته، نمی‌دونی چرا اشاره‌رهبر کردن با انگشت کار بدیه؟نمی‌برم منظورم فراتر از بحث ادبه.»
«آه، خب...دستم مگه معنی‌شاگردای دیگه‌ای هم داره؟»
انگشت اشاره‌ام رو بالا‌دستم آوردم و با باد انگشت‌نمی‌خوره چا سونگ-ته رو نشونه گرفتم.
چی شعله شروع کرد‌ولی به چرخیدن دور انگشتم و‌هست اونو به رنگ قرمز درآورد.
چا سونگ-ته با‌دیگه‌ای رنگی پریده هر دو‌دست دستش رو برد بالا.
«آه، ببخشید.دستم حواسم رو‌شاگردای جمع می‌کنم.»
«هیچ‌وقت بی‌هوا با انگشتت به کسی اشاره نکن. ممکنه بسوزی‌قسم و تبدیل به یه حروم‌زاده برشته بشی. چون اون استاد‌دست ممکنه تو رو با یه استاد هنرهای انگشت اشتباه بگیره. فهمیدی؟»
«توی ذهنم نگهش می‌دارم.»
«هیچ‌وقت حروم‌زاده‌های دیوونه رو تحریک نکن. چیزی‌دست که در انتظارته فحش یا کتک نیست،داشتم بلکه مرگه. و ضمناً، مدیر کل چا.»
«بله.»
«چقدر از وقتی که تو رو‌شاگردای مسئول کارای مدیر کل کردم می‌گذره، ولی‌بلکه هنوز حتی یه گزارش هم بهم ندادی؟»
«چه گزارشی...»
«کل صندوق بودجه مخفی، دارایی‌های فعلی حروم‌زاده‌های خانواده جو، هزینه‌های سرمایه‌گذاری شده تو فرقه ساخت و ساز، هزینه غذای روزانه فرقه ساخت و ساز، بقیه هزینه‌های‌ثابت متفرقه، هزینه‌های نظافت، و وضعیت نیروی انسانی اونایی که از باند خرگوش سیاه اومدن. همه رو گزارش بده. خیلی تمیز و مرتب تو یه سند تنظیمش‌قصدی کن. اگه برای تو به‌تنهایی خیلی زیاده، پس یه نفر رو پیدا کن که تو این‌جور کارا خوب باشه، چون اینم بخشی از وظایف مدیر کله.»
«...»
برای یه لحظه، چا‌دستم سونگ-ته با قیافه‌ای مات و‌نمی‌خوره مبهوت دم در خشکش زد.
با چشم‌هایی که توشون مه گرفته‌قورت بود جواب داد: «گفتید اگه اخراج‌داشته بشم حکمش اعدامه؟ حافظم یکم یاری نمی‌کنه.»
«حافظه خوبی داری.»
«غیر از‌دستم اعدام هیچ‌شاگردای مجازات دیگه‌ای نیست؟»
«بذار ببینم،بگذری دیگه چی‌دستم می‌تونه باشه؟»
با انگشتم‌چرت به چا‌ولی سونگ-ته اشاره کردم.
«اخراج شو، یا هدف انگشتم قرار بگیر. انتخاب‌شمشیر کن. از اونجایی که من یه رهبر فرقه‌زیردست خیلی با‌ملاحظه‌ام... حتی به زیردستانم حق انتخاب میدم.»
چا سونگ-ته با مشت ادای احترام کرد و‌قسم با چهره‌ای جدی جواب داد: «رهبر فرقه، همه‌ربط رو مرتب می‌کنم و بهتون گزارش میدم. ولی...»
«ولی چی؟»
«لطفاً حقوق ماهانه مدیر کل رو‌قورت بالاترین حقوق تو کل فرقه هائو‌داشته تعیین کنید. من این‌طوری نمی‌تونم کار کنم.»
این حروم‌زاده‌هیچ‌کس دوباره داره پررو‌ربط بازی در میاره.
یه بار نوچ کردم،شاگردای بعد وانمود کردم که کوتاه‌می‌خورم اومدم و بهش اجازه دادم.
«باشه. همین کار رو می‌کنم.»
«ممنون.»
در هر صورت پول من‌ربط نبود که داشت خرج می‌شد،شمشیرم پس چیز بدی هم نبود.
سو گون-پیونگ که صحیح و سالم‌شاگردای به جلوی عمارت شکوفه آلو رسیده بود،بلکه با چهره‌ای تلخ به اطرافش نگاه کرد.
ناگهان حرف‌های رئیس‌پرتیه گروه خرگوش سیاه‌قورت در ذهنش طنین‌انداز شد.
«حریفت یه صاحب مسافرخانه‌ست.رهبر اگه گند زدی، کار‌شمشیر خودت رو تموم کن.»
سو گون-پیونگ زیر لب زمزمه‌فرقه کرد: «نه، اصلاً قصد مردن‌فقط ندارم. آخه چرا باید بمیرم؟»
جانش هدیه پدر و مادرش‌هیچ‌کدوم بود، نه چیزی که از‌قسم رئیس گروه خرگوش سیاه گرفته باشد.
پیش از آنکه متوجه شود‌حرفش هوا تاریک شد و سو‌جایی گون-پیونگ دوباره احساس گرسنگی کرد.
بدون هیچ فکری قدم می‌زد که‌باشه چشمانش به جانگ دوک-سو افتاد؛ کسی‌اولش که جلوی رستوران خورشید بهاری ایستاده بود.
جانگ دوک-سو طوری جا خورد‌فرقه که انگار جن دیده باشد‌فقط و گفت: «آه، تو زنده‌ای.»
به محض اینکه این حرف‌هیچ‌کدوم از دهانش پرید، جانگ دوک-سو با‌می‌خورم دست محکم به دهان خودش کوبید.
سو گون-پیونگ حرف‌های رهبر‌ولی فرقه هائو را به یاد‌هست آورد و با احتیاط گفت:
«جلسه تازه تموم شده.رهبر راستی، می‌تونم قبل از‌شمشیر رفتنم یه کاسه نودل بخورم؟»
سو گون-پیونگ در‌هیچ‌کدوم آن لحظه واقعاً هیچ‌نمی‌خوره جایی برای رفتن نداشت.
گرسنه بود و جاهایی که‌هیچ‌کدوم رهبر فرقه هائو به او‌قسم ضربه زده بود، تیر می‌کشید.
جانگ دوک-سو نگاهی به سو‌حرفش گون-پیونگ انداخت، لبخند معذبی زد و‌یکی گفت: «شرمنده، ولی نودل‌هامون تموم شده.»
«همم.»
سو گون-پیونگ به جانگ دوک-سو نگاه کرد و‌قسم آهی کشید. سپس، از روی انگیزه‌ای ناگهانی، یک سکه‌باشه نقره از جیبش درآورد و به سمت او انداخت.
وقتی جانگ دوک-سو سکه نقره در حال پرواز‌هائو را با دو دست گرفت و با چهره‌ای غافلگیرشده‌رهبر همان‌جا ایستاد، سو گون-پیونگ گفت: «پولش رو پیش‌پیش میدم.»
جانگ دوک-سو نگاهی به این‌طرف و‌قورت آن‌طرف انداخت و با صدایی آرام به‌باشم سو گون-پیونگ گفت: «بفرمایید داخل، مشتری عزیز.»
جانگ دوک-سو‌هیچ‌کس با خودش‌رهبر فکری کرد.
کاسبی همیشه چیزی بود‌شاگردای که آدم باید برایش‌قسم جانش را کف دستش می‌گذاشت.
سو گون-پیونگ در حالی که نودلش را‌داد می‌خورد، به جانگ دوک-سو گفت: «... فکر‌به‌طور می‌کردم کارم تمومه، ولی از جونم گذشت.»
«آه، این‌طوره؟»
جانگ دوک-سو بدون هیچ‌شاگردای احساس خاصی به نودل‌قسم خوردن سو گون-پیونگ خیره شد.
سو گون-پیونگ با کنجکاوی پرسید:
«صاحب‌مغازه، خیلی وقته تو این شهر‌قورت زندگی می‌کنی؟ اون یارو، از همون‌داشته اول که صاحب مسافرخانه نبود، درسته؟»
«همون صاحب مسافرخانه‌دیگه‌ای بود. از این‌باشه بابت کاملاً مطمئنم.»
«همم، هنرهای رزمی‌هیچ‌کدوم رو کجا یاد گرفته؟نمی‌خوره مهارت‌هاش اصلاً معمولی نیست...»
جانگ دوک-سو در حالی که کاسه‌ای را خشک می‌کرد، جواب داد: «منم همینو میگم. ما هم واقعاً نمی‌دونیم. یه روز‌دست خیلی ناگهانی شروع کرد به رفتار کردن مثل یه آدم دیگه. بعد از اینکه پدربزرگش فوت کرد، زاها مسافرخانه رو به‌قلب خاک سیاه نشوند، برای همین فقط می‌تونیم حدس بزنیم که شاید از اون موقع تمرینات سخت هنرهای رزمی رو شروع کرده.»
«شنیدم اسم گروهش‌پرتیه فرقه هائوئه. چیزی‌قورت در موردش می‌دونی؟»
«آره، منم‌هیچ‌کس عضوی از‌رهبر فرقه هائو هستم.»
سو گون-پیونگ‌دستم سرش را‌شاگردای کج کرد.
«چون بهش می‌گفتن‌هیچ‌وقت فرقه، فکر می‌کردم سازمانی‌فرقه پر از استاد باشه.»
«این‌طوری نیست. بیشترشون مثل‌ولی من آدمای معمولی‌ان. اکثریت‌احتمالش رو قشر کارگر تشکیل میدن.»
«پس برای همین بود‌رهبر که می‌گفت خودش تنها‌شمشیر رزمی‌کار موریم تو اونجاست.»
سو گون-پیونگ که نودلش‌شاگردای را تمام کرده بود، همان‌جا‌می‌خورم نشست و آه سنگینی کشید.
جانگ دوک-سو نمی‌توانست جلوی احساس معذب‌شاگردای بودنش را بگیرد. با خودش فکر‌فقط کرد: «کاش زودتر گورش رو گم می‌کرد.»
سو گون-پیونگ که انگار‌ولی ذهن او را خوانده‌احتمالش بود، پیش‌دستی کرد و گفت:
«عذر می‌خوام. باید به یه‌ربط چیزی فکر کنم. اشکالی نداره اگه‌همون یکم دیگه بمونم و بعد برم؟»
«مشکلی نیست.»
جانگ دوک-سو برای یک کاسه نودل‌شاگردای یک سکه نقره گرفته بود، بنابراین‌فقط وجدانش اجازه نمی‌داد او را بیرون بیندازد.
«می‌خوای یه چیز دیگه‌ولی هم برات درست کنم؟احتمالش آخه پول زیادی دادی.»
«آه، زحمتی نیست؟»
«البته که نه.»
«هر چی باشه خوبه.»
جانگ دوک-سو‌چرت تصمیم گرفت همین‌طوری‌حرفش کمی اذیتش کند.
«چیزی به‌هیچ‌کس اسم "هر‌رهبر چی" وجود نداره.»
وقتی سو گون-پیونگ به او خیره شد، جانگ‌قسم دوک-سو سرش را کمی خم کرد و گفت:ربط «شوخی کردم. الان یه چیزی برات آماده می‌کنم.»
جانگ دوک-سو به آشپزخانه‌دستم رفت و دوباره شروع‌هائو به جوشاندن آب‌گوشت کرد.
در این حین، سو گون-پیونگ به شکستش‌داد فکر می‌کرد و ذهنش درگیر زیردستانی بود‌به‌طور که در باند خرگوش سیاه جا گذاشته بود.
اگر برمی‌گشت،هیچ‌کس رئیس کارش‌رهبر را می‌ساخت.
اما اینکه بدون حتی یک خداحافظی با زیردستانش غیبش‌می‌خورم بزند هم به دور از مردانگی بود، برای همین‌دست به شدت در عذاب و سردرگمی به سر می‌برد.
سو گون-پیونگ ناخودآگاه‌هیچ‌وقت زیر لب گفت: «زندگی‌فرقه کردن اصلاً آسون نیست.»
سو گون-پیونگ فکر می‌کرد دارد با خودش حرف می‌زند،هست اما جانگ دوک-سو از توی آشپزخانه جواب داد: «برای‌داره همه همین‌طوره. مگه کسی هم هست که براش آسون باشه؟»
«برای تو هم همین‌طوره، صاحب‌مغازه؟»
«من که روزمرگی می‌کنم، فقط اون‌قدری درمیارم که شکمم رو سیر کنم. تا‌هیچ‌کس وقتی حروم‌زاده‌هایی نباشن که از آدم باج بخوان، حداقل قابل تحمله. میگن زاها،یارو نه یعنی رهبر فرقه هائو، فرقه هائو رو دقیقاً به همین دلیل تأسیس کرده.»
«دقیقاً به همین دلیل...؟»
جانگ دوک-سو سرش را از آشپزخانه بیرون آورد و‌هست جواب داد: «محافظت از قشر کارگر و آدمای معمولی،داره این یعنی فرقه هائو... حداقل این چیزیه که زاها می‌گفت.»
وقتی جانگ دوک-سو دوباره در آشپزخانه‌باشه غیبش زد تا چیز دیگری درست کند،قصد سو گون-پیونگ دست‌به‌سینه در افکارش غرق شد.
با فکر کردن به رهبر فرقه‌هائو هائو، چیزی به ذهنش خطور کرد. «پس‌هیچ‌کس اون‌قدرها هم یه حروم‌زاده‌ی دیوونه‌ی زنجیری نبود...»
جانگ دوک-سو استخوان‌های درسته خوکی‌حرفش که برای سوپ برنج استفاده‌جایی می‌شد را برداشت و جوشاند.
غذای ساده‌ای بود که‌رهبر با ریختن آب‌گوشتِ سوپ‌شمشیر برنج روی استخوان‌ها، طعم‌دار می‌شد.
کمی بعد، جانگ دوک-سو از آشپزخانه بیرون آمد، سه استخوان‌فقط بزرگ خوک را جلوی سو گون-پیونگ گذاشت و سه تای‌نمی‌برم دیگر را در کاسه خودش قرار داد و گفت: «بفرمایید.»
سو گون-پیونگ به استخوان‌های جوشانده شده‌شاگردای خوک نگاه کرد و گفت: «این‌فقط چیه؟ شبیه استخوان خوکه. اسمی هم داره؟»
جانگ دوک-سو در حالی که گوشت روی استخوان‌احتمالش را می‌کند، جواب داد: «چرا باید اسم داشته‌این باشه؟ فقط استخوان خوکه دیگه. هرچند طعمش خوبه.»
با وجود اینکه تازه نودل‌ربط خورده بود، دهان سو گون-پیونگ‌شمشیرم آب افتاد و چاپستیک‌هایش را برداشت.
سپس جانگ دوک-سو گفت:
«این رو‌بگذری باید با‌دستم دست بخوری.»
«اگه دست‌هام چرب‌پرتیه بشه، شمشیر دست‌قورت گرفتن برام سخت میشه.»
«تنها استاد این شهر لی‌ربط زاهاست. تو هم که از زاها‌همون شکست خوردی. پس با دست بخور.»
«راست میگی،دستم من همین‌شاگردای الانش هم باختم.»
«دقیقاً.»
سو گون-پیونگ، همان‌طور که جانگ دوک-سو‌قورت گفته بود، استخوان خوک را با دو‌باشم دست گرفت و شروع به خوردن کرد.
سپس، با چهره‌ای تحسین‌آمیز،رهبر دستانش را به هم گره‌نمی‌برم زد انگار می‌خواست چیزی بگوید.
«واو، این... واو.»
«چطوره؟»
«واقعاً لذیذه. تا‌پرتیه حالا همچین چیز‌قورت خوشمزه‌ای نخورده بودم.»
جانگ دوک-سو نیشخند زد.
«خوشحالم. این‌طوری‌دستم کاسبی کردن‌شاگردای ارزشش رو داره.»
سو گون-پیونگ لقمه‌اش را قورت داد و درست زمانی‌نمی‌خوره که می‌خواست دوباره استخوان خوک را بگیرد و به دهانش‌باشه ببرد... درِ رستوران خورشید بهاری با صدای دلخراشی باز شد.
غییییژ...!
سو گون-پیونگ در حالی که استخوان خوک در‌شمشیر دستش بود، با چشمان رهبر فرقه هائو که تازه‌خودم در رستوران خورشید بهاری ظاهر شده بود، گره خورد.
«...!»
به استخوان‌های خوکی که سو گون-پیونگ‌شاگردای و جانگ دوک-سو داشتند می‌لمباندند چشم‌غره‌فقط رفتم و با قیافه‌ای خشمگین گفتم:
«کثافت‌ها... بدون من.پرتیه چطور جرئت کردید‌قورت استخوان خوک بخورید...»
با شنیدن حرفم، سو گون-پیونگ بی‌سروصدا‌باشه استخوان خوکی که هنوز به آن‌اولش لب نزده بود را پایین گذاشت.