چپتر 442: باد به آرامی می‌وزد.
0«راستی، اگه پادشاه اون-پیونگ رو‌شروع کشته بودم، عمراً می‌تونستم این‌این‌ور خانه امن رو پیدا کنم.»
پادشاه اون-پیونگ نگاهم کرد.
«دقیقاً همین‌طوره.»
به پادشاه گوم-سان نگاه کردم.
«به عنوان رهبر فرقه هائو تو غرب، می‌تونم بگم که پادشاه گوم-سان از شرق بدجوری خودش رو دست بالا گرفته.کشیدم ملت میگن من خیلی پولدارم، ولی کل دارایی شخصی من فقط یه مسافرخونه‌ست. اگه حاضری سر تمام دارایی‌های فرقه هائو‌می‌کردی و هرچی که خودت داری تو یه مبارزه رزمی شرط ببندی، اون‌وقت به عنوان یه مرد قبولت می‌کنم. نظرت چیه؟»
همون‌طور که انتظار می‌رفت،صاحب پادشاه گوم-سان خفه خون‌بار گرفت و جوابی نداد.
«نمی‌تونی؟ پس طبیعتاً‌قایم باید خودم اتحاد‌یواش شرقی رو تأسیس کنم.»
پادشاه گوم-سان با التماس به اساتیدی‌نکردم که دعوت کرده بود نگاه کرد،صخره‌ها انگار داشت برای جونش گدایی می‌کرد.
همه تو لک‌صاحب رفته بودند و‌حتی سکوت مطلق حاکم بود.
آه سبکی‌باشه از دهنم‌صاحب پرید بیرون.
«نمی‌تونم فقط با کچل کردنت سر و ته‌اینجا قضیه رو هم بیارم. راستش رو بخوای، تا‌بار الان کلی وقت نداشتی که از دستم قایم بشی؟»
«...»
همه زل زدند به من.
«من خیلی یواش و با طمأنینه تا اینجا اومدم. هر چی باشه، کارم رو از غرب به عنوان یه صاحب مسافرخونه شروع کردم. حتی یه بار هم عجله نکردم. این‌ور و اون‌ور غلت زدم، این‌ور و اون‌ور پریدم، از صخره‌ها افتادم پایین،روبه‌رو دوباره چهار دست و پا کشیدم بالا و چند بار مویی از مرگ قسر در رفتم تا بالاخره رسیدم اینجا. اگه وقتی داشتی پول‌هات رو می‌ریختی تو حلق جامعه مرگ و زندگی، حتی یه ذره احساس پشیمونی یا عذاب وجدان می‌کردی، الان‌خوشت با من روبه‌رو نمی‌شدی. تو با من روبه‌رو شدی چون داشتی به اون مغز فندقی‌ت فشار می‌آوردی تا یه جوری از اموالت محافظت کنی. الان دیگه خیلی دیره. من خیلی یواش رسیدم، ولی دلیلش اینه که دیگه تبدیل به یه لاک‌پشت فولادی شدم.»
بعد از اینکه حین حرف‌زدند زدن افکارم رو جمع‌وجور کردم،باشه رو به پادشاه گوم-سان گفتم:
«اول از همه، انرژی درونی و هنرهای رزمی‌ت رو فلج می‌کنم. این تاوان‌افتادم اون برداشت‌های غلط و توهین‌های زیرکانه‌ت به کارنامه‌ی گذشته‌ی منه. اگه خوشت نمیاد،داشتی پس مثل یه رزمی‌کار واقعی موریم، تو یه دوئل سر همه‌چیزت شرط ببند.»
پادشاه گوم-سان با لحنی درمانده گفت: «درخواست یه دوئل‌نکردم نیابتی در ازای ده هزار سکه نقره دارم. نتیجه‌دوباره هر چی که بشه، پول رو میدم. کسی نیست؟»
شماره یک فوجیان پوزخند زد.
«خودت برو بجنگ، حروم‌زاده‌ی روانی.»
یهو دونگریم-آ به حرف اومد.
«اون حریفی نیست که بتونم شکستش‌حتی بدم، ولی من این جون ناقابل‌غلت رو تقدیم برادر ارشد بزرگم می‌کنم.»
به دونگریم-آ که داشت نزدیک می‌شد گفتم: «اگه ببازی، پادشاه گوم-سان رو هم‌غلت می‌کشم. شاید نتونم کل ثروتش رو پیدا کنم، ولی می‌تونم اتحاد شرقی رو‌رفتم با یه سرمایه‌ی کوچیک شروع کنم. مهم نیست اگه شروع کارمون حقیرانه باشه.»
دونگریم-آ با شنیدن اینکه پادشاه گوم-سان‌یواش هم کشته میشه، از پادشاه اون-پیونگ‌صاحب پرسید: «برادر ارشد اون، چیکار کنم؟»
پادشاه اون-پیونگ جواب داد: «ارباب جامعه مرگ و زندگی که کشته شده و مرشد اعظم ایالت یان هم که شکست خورده. خودت می‌دونی که ملکه شیطانی‌داشتی و مهمان مرگ و زندگی هم به همین روز افتادن. هیچ‌کس نتونست جلوش وایسه. نکته‌ی مهم اینه که هیچ‌کس حتی نتونست درست و حسابی باهاش بجنگه.دلیلش من از وفاداریت خبر دارم. فعلاً خودت رو کنترل کن. برو بیرون و منتظر بمون. من و برادر ارشدت با رهبر فرقه در این مورد صحبت می‌کنیم.»
«فهمیدم.»
دونگریم-آ آهی کشید‌کارم و از تالار‌شروع بزرگ رفت بیرون.
پادشاه اون-پیونگ رو به پادشاه گوم-سان گفت: «برادر ارشد، با استانداردهای رهبر فرقه، تو هیچ فرقی با ارباب جامعه مرگ و‌غلت زندگی نداری. بهت گفتم که یا مرگه یا کچلی، نگفتم؟ فقط الان عوض شده به مرگ یا فلج شدن هنرهای رزمی‌ت.جامعه هیچ گزینه‌ی دیگه‌ای وجود نداره. در مورد ثروتت هم، همون‌طور که گفتی برادر ارشد، فقط برای تأسیس اتحاد شرقی ازش استفاده می‌کنیم.»
پادشاه گوم-سان با چشم‌هایی‌بار که کاسه‌ی خون شده‌اون‌ور بود بهم زل زد.
«رهبر فرقه، یه سؤال دارم.»
«بنال.»
«چرا سه فاجعه‌قایم بازنشسته شدن؟ به‌یواش تو ربطی داره؟»
با نگاهی خالی‌حتی و بی‌حس به‌نکردم پادشاه گوم-سان خیره شدم.
«ربط داره. الان، حتی اگه هر سه فاجعه هم‌زمان بریزن سرم، نمی‌تونن اراده‌م رو در هم بشکنن. همین جواب برات کافیه؟ دلیلی که‌مرگ دارم حتی همین یه شانس رو بهت میدم اینه که سه فاجعه هم وقتی ضعیف بودم بهم یه شانس دادن. دلیل بزرگ‌ترش اینه که‌فشار پادشاه اون-پیونگ هنوز ازت قطع امید نکرده. از اونجایی که آدم‌های باهوش هم ممکنه اشتباه کنن، منم هیچ قصدی برای مخفی کردن قدرتم ندارم.»
کف دستم رو به‌صاحب سمت آسمون چرخوندم و نیروی‌عجله کف دستم رو آزاد کردم.
یه ستون آتش فوران کرد و سقف خانه امن رو کاملاً‌کارم پودر کرد و فرستاد هوا، ولی پس‌لرزه‌های به‌جامونده از نیروی کف‌زدم دست باعث شد حتی یه ذره گرد و خاک هم پایین نریزه.
تو یه چشم‌به‌هم‌زدن، آسمون‌بار صاف از جایی که‌اون‌ور قبلاً سقف بود، معلوم شد.
«کی فکرش رو می‌کرد یه کاسه نودل‌بار بتونه همچین قدرتی بده. اگه دنده‌خوک خورده‌پریدم بودم که قشنگ سقف آسمون رو سوراخ می‌کردم.»
در حالی که همه داشتند با‌شروع دهن باز به آسمون نگاه می‌کردند، من‌غلت دیگه رسماً رهبر اتحاد شرقی شده بودم.
«خب، حالا‌دستم نقشه رو براتون‌زدند می‌گم. پادشاه اون-پیونگ.»
«بله، رهبر فرقه.»
«تو رو به عنوان‌مسافرخونه رئیس شعبه ژجیانگ در‌عجله اتحاد شرقی منصوب می‌کنم.»
پادشاه اون-پیونگ ادای احترام کرد.
«فرمان شما رو می‌پذیرم.»
نمی‌تونستم پیش‌بینی کنم بقیه چه واکنشی‌نکردم نشون میدن، ولی حالا که فاز رهبر‌افتادم اتحاد رو برداشته بودم، دیگه بی‌خیال‌بشو نبودم.
«پادشاه بزرگ.»
«بگو.»
«قصد دارم تو رو‌بشی به عنوان رئیس شعبه‌ی‌اینجا ناظر بر جیانگسو منصوب کنم.»
پادشاه بزرگ یهو زد‌بار زیر خنده و شونه‌هاش‌اون‌ور شروع به لرزیدن کرد: «هاها.»
بعد از اینکه یه لحظه با خودش‌بار سبک‌سنگین کرد که چیکار کنه، نگاهم کرد‌پریدم و سر تکون داد: «باشه، قبول می‌کنم.»
«خوبه. شمشیر اول کوه تای؟»
شمشیر اول کوه‌قایم تای با انگشت‌یواش به خودش اشاره کرد.
«یعنی الان من‌حتی رئیس شعبه شاندونگ‌نکردم تو اتحاد شرقی‌ام؟»
به چشم‌های‌کارم شمشیر اول کوه‌شروع تای زل زدم.
«مقام رو قبول می‌کنی؟»
شمشیر اول کوه‌قایم تای لبخند محوی زد‌طمأنینه و سر تکون داد.
«اگه ارشد پادشاه بزرگ‌بار نقشی رو قبول می‌کنه،اون‌ور پس منم باید قبول کنم.»
نگاهم رو چرخوندم سمت‌مسافرخونه امپراتور تیغه که به‌عجله نظر می‌رسید قوی‌ترین آدم بینشونه.
«و تو، امپراتور تیغه؟»
امپراتور تیغه با لحنی آروم گفت: «کل خانواده پنگ هبی به عنوان شعبه هبی در‌حتی اتحاد شرقی خدمت می‌کنن. راستش رو بخوای، فرق چندانی با کاری که تا الان می‌کردیم‌چند نداره. فقط با این تفاوت که وقتی اوضاع بیریخت بشه، رهبر اتحاد کمکمون می‌کنه، مگه نه؟»
سر تکون دادم.
«معلومه که کمک‌صاحب می‌کنم. تو چیکار‌حتی می‌کنی، استاد یونگ‌چون؟»
استاد یونگ‌چون یه نگاهی‌صاحب به اطراف انداخت و‌بار بعد لب‌هاش رو لیسید.
«دلم می‌خواد یه‌قایم بار به چالش‌یواش بکشمت. خواسته‌ی زیادیه؟»
«اگه فرصتش پیش اومد، تو‌عجله مسیر رفتن به اتحاد موریم‌زدم غربی با هم یه مبارزه‌ای می‌کنیم.»
«خوبه. پس منم‌صاحب مسئولیت فوجیان رو‌حتی به عهده می‌گیرم.»
یه بار‌باشه دست‌هام رو‌صاحب به هم کوبیدم.
«بسیار خب! رؤسای شعب فوجیان، هبی، شاندونگ، جیانگسو و ژجیانگ مشخص شدن. این‌مسافرخونه یه نیروی حسابی و ترسناکه. بیاید این‌طوری پیش بریم. کارها باید با بازدهی‌پایین بالا انجام بشه. نیازی نیست همین الان مقر اتحاد شرقی رو اینجا بسازیم. چرا؟»
شماره یک فوجیان جواب داد:
«چون بالاخره باید تکلیفت رو‌شروع با اتحاد موریم غربی روشن کنی‌اون‌ور و اتحاد بهشتی رو راه بندازی.»
«دقیقاً. اگه ببرم، اتحاد موریم غربی تبدیل به اتحاد بهشتی میشه. پس بیاید‌غلت تمام بودجه رو برای تأسیس اتحاد شرقی همین‌جا جمع کنیم و بعدش بزنیم به‌بالاخره سیم آخر و بریم سمت اتحاد موریم غربی. رئیس شعبه ژجیانگ، می‌تونی ردیفش کنی؟»
پادشاه اون-پیونگ جواب داد: «من مسئولیتش رو قبول می‌کنم و تا جایی که ممکنه‌شروع بودجه جمع می‌کنم. اون کلی پول مخفی داره، برای همین یه کم زمان می‌بره.چهار اگه احیاناً به رهبر اتحاد موریم غربی ببازی—هرچند می‌دونم همچین اتفاقی نمیفته—اون‌وقت چی میشه؟»
«آه، اون اتفاق نمیفته. غیرممکنه. راستش رو‌این‌ور بخوای، خودمم نمی‌دونم بعد از ارشد ایمِ ما،دوباره کی قراره رهبر بعدی اتحاد بشه. پادشاه اون-پیونگ.»
«بله، رهبر فرقه.»
«این خانه امن روی تیکه‌زمین خیلی خوبی بنا‌بار شده. همین‌طوری که هست تعمیرش کن تا بعداً‌صخره‌ها بشه به عنوان شعبه ژجیانگ ازش استفاده کرد.»
«مفهوم بود.»
از جام بلند شدم و‌عجله به مدیران اجرایی تازه ملحق‌زدم شده به اتحاد شرقی نگاهی انداختم.
«رؤسای شعب، وقتی بودجه اینجا آماده شد، با‌عجله من به سمت اتحاد موریم غربی لشکرکشی می‌کنید؟افتادم شخصاً بهتون نشون میدم رهبر واقعی اتحاد کیه.»
رؤسای شعبه که با دیدن‌مسافرخونه قیافه‌ام نیششان تا بناگوش باز‌نکردم شده بود، یکی‌یکی سر تکان دادند.
«همین کار رو می‌کنیم.»
«فکر خوبیه.»
«بی‌صبرانه منتظرشم.»
سرم را تکان دادم.
«خوبه. پادشاه اون-پیونگ، مهمون‌های افتخاریمون رو تا اقامتگاه بیرونی راهنمایی کن. اون راهب‌مسافرخونه و اون مرد کچلِ تو مغازه رشته‌فروشی رو هم با خودت ببر. اونا‌پایین باید تو یه جای راحت بخوابن. من یه جلسه خصوصی با پادشاه گوم-سان دارم.»
«مفهومه. همه رو‌حتی به ساختمان ضمیمه بیرون‌این‌ور راهنمایی می‌کنم. بفرمایید بریم.»
با رفتن همه به‌مسافرخونه بیرون، فقط من و پادشاه‌نکردم گوم-سان تو تالار بزرگ ماندیم.
مدت طولانی‌ای بدون هیچ حرفی‌مسافرخونه به پادشاه گوم-سان که با‌نکردم کمی فاصله نشسته بود، زل زدم.
پادشاه گوم-سان مثل آدمی که‌زدند روحش را از دست داده باشد،کارم مستقیم به روبه‌رو خیره شده بود.
هر چقدر هم که به‌عجله آن مغز فندقی‌اش فشار می‌آورد،زدم قرار نبود جوابی پیدا کند.
با این وضعیتی که داشت، شبیه‌حتی کسی بود که دارد با خودش کلنجار‌زدم می‌رود که خودش را بکشد یا نه.
من معمولاً آدم پرحرفی‌ام، ولی تا‌شروع وقتی که پادشاه گوم-سان داشت زجر‌اون‌ور می‌کشید، لام تا کام حرف نزدم.
فقط در چنین لحظاتی است‌زدند که یک آدم می‌تواند صادقانه‌باشه با درون خودش روبه‌رو شود.
راهب دیوانه‌شروع بود که‌بار سکوت را شکست.
با عصای راهبی در‌مسافرخونه دستش وارد تالار بزرگ‌عجله شد و بی‌سروصدا روبه‌رویم نشست.
فقط عصایش را به میز تکیه‌شروع داد، اما با همین کار صدای‌اون‌ور سنگینی در کل تالار طنین‌انداز شد.
تازه آن موقع‌قایم بود که دهانم‌یواش را باز کردم.
«مزه رشته‌ها چطور بود؟»
راهب دیوانه لبخند محوی زد.
«به‌عنوان یه بودایی،کارم یاد گرفتم که‌شروع درگیر مزه غذا نشم.»
«آره.»
«خیلی بدمزه بود.»
«حیف شد.»
«برخلاف بقیه، تو‌کارم با لذت خوردی،شروع رهبر فرقه. دلیلش چیه؟»
«تو استان ایلیانگ، مدت‌ها همون غذای بدمزه‌ای رو می‌خوردم که خودم درست‌صاحب می‌کردم. اون موقع‌ها فکر می‌کردم غذا فقط چیزیه که وقتی گشنته می‌چپونی تو‌افتادم خندقت. فکر نمی‌کردم غذا بتونه مزه‌ای داشته باشه که آدم رو غافلگیر کنه.»
«پس دلت به‌حتی چه خوشی‌ای تو‌نکردم این دنیا گرم بود؟»
«در عوض، میوه‌ها‌صاحب همیشه خوشمزه بودن. هرچند‌بار نمی‌تونستم زیاد ازشون بخورم.»
«منم خیلی‌باشه به میوه‌صاحب علاقه دارم.»
«بعد از خوردن غذای دست بقیه، فهمیدم که برنج هم‌باشه می‌تونه طعم فوق‌العاده‌ای داشته باشه. دنیا خیلی بزرگه. عجیبه که برنج‌غلت می‌تونه خوشمزه باشه، نه؟ تو خونه من همچین چیزی غیرقابل‌تصور بود.»
راهب دیوانه نگاهم کرد.
«تو آشپزخونه‌کارم زهر مار درست‌شروع می‌کردی یا چی؟»
«وقت‌هایی هم بود که برای‌مسافرخونه زنده موندن مجبور بودم همون‌نکردم زهر مار رو هم بخورم.»
«پس باید از غذای معبد هم بدتر بوده باشه. راستش، روزی که برای اولین‌شروع بار طعم الکل رو چشیدم، منم فهمیدم که دنیا خیلی بزرگ‌تر و عمیق‌تر از‌چهار چیزیه که انتظار داشتم. اما تو اون مغازه رشته‌فروشی حتی یه قطره هم ننوشیدم.»
«راهب‌ها معمولاً‌شروع از الکل‌بار لذت نمی‌برن.»
بعد از تمام شدن این بخش‌حتی از مکالمه، راهب مرتدِ دائم‌الخمر به‌غلت پادشاه گوم-سان که کنارش بود نگاه کرد.
«تو پادشاه گوم-سان هستی؟»
«خودمم.»
راهب دیوانه با نگاه به قیافه پادشاه گوم-سان، با‌غلت لحنی بی‌روح گفت: «بکوشمت؟ اگه بخوای این کار رو‌چند می‌کنم. اگه کله‌ات بترکه، دردش فقط یه لحظه است.»
پادشاه گوم-سان با‌صاحب چشم‌های گشادشده به‌حتی من نگاه کرد.
انگار این حروم‌زاده عادت دارد هر وقت تا‌بار خرخره در لجن گیر می‌کند و لبه تیغ‌صخره‌ها مرگ است، برای جانش به بقیه التماس کند.
اما اگر راهب دیوانه قصد‌زدند کشتنش را داشت، من اصلاً‌باشه قصد نداشتم جلویش را بگیرم.
«حتی منم‌شروع نمی‌تونم جلوی کارای‌عجله راهب رو بگیرم.»
راهب دیوانه بدون‌صاحب هیچ هشداری دست‌حتی چپش را تاب داد.
پادشاه گوم-سان دستش را بالا آورد‌شروع تا نیروی کف دست را دفع کند،غلت اما مثل مگس پرت شد توی دیوار.
کووااااانگ!
انتظار داشتم کسی در سطح پادشاه گوم-سان یک مبارزه درست‌زدم و حسابی از خودش نشان بدهد، اما همین الانش هم‌مرگ با صورت خونی روی زمین داشت جان می‌کند و می‌لرزید.
راهب دیوانه دستور‌صاحب داد: «خیلی آروم زدمت.بار پاشو بیا دوباره بشین.»
پادشاه گوم-سان که به‌صاحب نفس‌نفس افتاده بود، ناخودآگاه نگاهی‌عجله به بیرون تالار بزرگ انداخت.
اما از آنجایی که راهب‌زدند دیوانه به ورودی نزدیک‌تر بود،باشه هیچ شانسی برای فرار وجود نداشت.
راهب دیوانه گفت: «یه جوجه‌لاتی که حتی هنرهای رزمی رو درست و حسابی یاد نگرفته، به‌چهار خاطر چند غاز پول این همه آدم رو کشته. اصلاً دلیلی برای زنده موندنت هست؟ تو راهِ‌احساس اومدن به اینجا، من و رهبر فرقه بیشتر آشغال‌هایی مثل تو رو تا حد مرگ کتک زدیم.»
پادشاه گوم-سان که می‌خواست سر‌شروع جایش بنشیند، نتوانست خودش را‌این‌ور راضی به این کار کند.
در عوض، جلوی راهب دیوانه‌مسافرخونه زانو زد و گفت: «راهب،نکردم خواهش می‌کنم از جونم بگذر.»
راهب دیوانه از من‌بشی پرسید: «رهبر فرقه، تصمیم‌اینجا گرفتی باهاش چیکار کنی؟»
«فعلاً تصمیم‌شروع گرفتم هنرهای رزمی‌اش‌عجله رو نابود کنم.»
برنامه‌ام این بود که مجبورش کنم تمام ثروتش را‌نکردم بریزد توی حلق اتحاد موریم، و اگر هیچ تغییری در‌چهار ذات کثیفش ایجاد نشد، در زندان تندرِ اتحاد حبسش کنم.
«تصمیم درستیه. منم اصلاً حوصله‌مسافرخونه ندارم کله این یارو رو‌نکردم بتراشم و با خودم ببرمش.»
وقتی راهب دیوانه دستش را دراز کرد،طمأنینه نفهمیدم چطور ولی همان موقع داشت موهای‌شروع پادشاه گوم-سان را در مشتش فشار می‌داد.
به چشم من، انگار‌بار در نگاه راهب دیوانه‌اون‌ور شعله‌های آتش زبانه می‌کشید.
«همین‌طوری می‌میری، یا اول هنرهای رزمی‌ات رو‌بار ازت بگیرم؟ دیگه به اینجای کار که‌پریدم رسیده، پولت هیچ دردی رو دوا نمی‌کنه.»
راهب دیوانه این سؤال‌صاحب را پرسید، ولی در‌بار واقع منتظر جواب نماند.
دست راستش حرکت کرد‌بشی و چند ضربه به‌اینجا شکم پادشاه گوم-سان زد.
صدایی شبیه پاره شدن یک طبل‌نکردم به گوش رسید و طولی نکشید‌صخره‌ها که بدن پادشاه گوم-سان روی زمین افتاد.
با کنجکاوی پرسیدم:صاحب «این تکنیکی برای‌حتی فلج کردن دانتین بود؟»
راهب دیوانه‌باشه سرش را‌صاحب تکان داد.
«فقط دانتینش رو خرد کردم. اگه ساختارش رو‌اینجا سالم می‌ذاشتم، می‌تونست دوباره بازسازیش کنه. الان دیگه‌بار بدنی داره که نمی‌تونه هنرهای رزمی رو تمرین کنه.»
به پادشاه گوم-سان که روی زمین افتاده بود دلداری دادم: «اگه هنرهای رزمی‌ات رو از دست دادی ولی بدنت سالمه، پس هیچی رو از‌رسیدم دست ندادی. اگه پولت رو از دست دادی ولی بدنت رو نگه داشتی، بازم همون‌طوره. مشکل این بود که با آسیب زدن به بقیه‌محافظت اون‌قدر ثروت جمع کردی که آخر سر، حتی یه لاک‌پشت فولادی و یه راهب دائم‌الخمر هم نتونستن ازت بگذرن. حس می‌کنی در حقت بی‌انصافی شده؟»
«...»
رو به بیرون صدا زدم.
«دونگریم-آ.»
«بله، رهبر فرقه.»
دونگریم-آ که حالا هر وقت‌شروع صدایش می‌زدم در دم ظاهر‌این‌ور می‌شد، از دم در نگاهم کرد.
با چانه‌ام‌باشه به پادشاه گوم-سانِ‌مسافرخونه بی‌هوش اشاره کردم.
«ببرش و حواست باشه که سقط‌یواش نشه. به یکی دیگه هم بگو‌صاحب بهترین مشروبِ این مخفیگاه رو بیاره.»
«مفهومه.»
«یه لحظه وایسا.»
«بله.»
به دونگریم-آ نگاه کردم و گفتم: «بهشون بگو‌اینجا هیچ مزه‌ای کنار مشروب نمی‌خوایم، و از اونجایی که‌عجله سم رومون اثر نداره، بی‌خیال ریختن سم توش بشن.»
«مفهومه.»
دونگریم-آ پادشاه گوم-سان را‌مسافرخونه مثل پر کاه بلند‌عجله کرد و رفت بیرون.
روبه‌رویم، راهب دیوانه‌کارم نگاهم کرد و‌شروع لبخند محوی زد.
«رهبر فرقه.»
«بله.»
«بیشتر از همیشه خوشحالم.مسافرخونه این قلب شرور باید همون‌نکردم ذات واقعی من باشه، نه؟»
سرم را تکان دادم.
«این قلب‌دستم دقیقاً مثل‌بشی قلب خودمه.»
چند باری ریز خندیدیم.
یک‌دفعه راهب دیوانه به‌مسافرخونه آسمان پهناور نگاه کرد‌عجله و گفت: «باد ملایمی می‌وزه.»
با دیدنش، واقعاً‌کارم به نظر می‌رسید که‌حتی حالش جا آمده است.
حتماً دارد آرام‌آرام آن‌بشی شعله‌هایی را که مدت‌ها در‌اومدم قلبش زبانه می‌کشید، خاموش می‌کند.
درست همان‌طور که‌حتی من یک زمانی‌نکردم این کار را کردم.
«می‌دونی خوشمزه‌ترین مشروب دنیا چیه؟»
راهب دیوانه جواب داد: «چیه؟»
به راهب دیوانه پوزخند زدم.
«مشروبیه که از‌حتی چنگ حروم‌زاده‌هایی مثل پادشاه‌این‌ور گوم-سان درمیاری و می‌نوشی.»
چرا آدمی‌کارم مثل راهب‌مسافرخونه دیوانه مشروب می‌خورد؟
برای این است‌کارم که شعله‌های توی‌شروع قلبش را خاموش کند.
وقتی مشروبی که پادشاه گوم-سان با جان و دل‌اومدم نگهش داشته بود رسید، با فکر کردن به درست کردن‌این‌ور شراب یخ برای راهب دیوانه، نتوانستم جلوی لبخندم را بگیرم.
راستش را بخواهید، اصلاً‌بار برایم مهم نیست که شکست‌ناپذیر‌غلت غرب باشم یا شکست‌ناپذیر شرق.
هیچ علاقه‌ای‌کارم هم به‌مسافرخونه موی شرورها ندارم.
حتی وقتی به دریا‌صاحب نگاه می‌کنم هم هیچ‌بار حس خاصی بهم دست نمی‌دهد.
هیچ وسواسی هم‌قایم روی غذای خوشمزه‌یواش یا مشروب ناب ندارم.
تنها چیزی که برایم مهم‌عجله است، آن شعله‌ای است که‌زدم در وجود راهب دیوانه می‌سوزد.
از آنجایی که‌صاحب استاد کچلم خوشحال‌حتی بود، منم خوشحال بودم.