چپتر 337: مسافرخانه جدید شروران
0جایی که مسافران می‌تونن‌عالی‌رتبه توش بخورن، بخوابن، بنوشن‌همچین و خستگی در کنن.
این یعنی یه مسافرخونه.
بعضی از مهمون‌ها فقط یه شب می‌مونن و بعد گورشون رو‌هیچ‌وقت گم می‌کنن، در حالی که بقیه اون رو جای مناسبی می‌بینن‌راحت تا هر روز برای یه کاسه شراب ارزون بهش سر بزنن.
مسافرخونه یعنی این.
هیچ چیز لوکس و تجملاتی‌ای‌ملافه‌های تو فضاش نیست، اما دقیقاً‌معلومه به همین خاطر جای راحتیه.
اگه یکی ازم بپرسه ترجیح می‌دم تو اتاق وی‌آی‌پی‌شهوت یه مقام عالی‌رتبه با ملافه‌های ابریشمی بخوابم یا تو‌سونگ همچین مسافرخونه‌ای، خب معلومه که اتاق وی‌آی‌پی رو انتخاب می‌کنم.
اما از اونجایی که همچین فرصتی هیچ‌وقت‌انتخاب پیش نیومد، رفتم به یه اتاق تو‌رفتم طبقه دوم تا بتونم کپه‌مرگم رو بذارم.
به اندازه کافی راحت‌شیطان بود، اما رختخوابش یه‌طرف‌تر بوی خفیف آب‌دهان می‌داد.
طبیعت آدمیزاد اینه که می‌تونه‌ملافه‌های بوی گند خودش رو تحمل کنه،انتخاب اما بوی یکی دیگه رو نه.
بالشت رو پرت کردم یه‌دووم گوشه و به جاش از‌روبه‌رویی دستم به عنوان بالشت استفاده کردم.
«...»
همون‌طور که به سقف خیره شده بودم،شبح سقفی که از نشت آب بارون نم‌دار‌سونگ و لکه‌دار شده بود، فکری به سرم زد.
اینجا مسافرخونه شروران بود.
جایی که‌آدم‌های آدم‌های خوب نمی‌تونستن‌دووم توش دووم بیارن.
تو اتاق‌ابریشمی بغلی شیطان‌همچین شهوت بود.
تو اتاق‌بیارن روبه‌رویی شیطان‌شیطان شبح بود.
و یه جایی اون‌عالی‌رتبه طرف‌تر هم حتماً شیطان‌همچین شمشیر دراز کشیده بود.
بعد از اینکه چا سونگ-تهِ غیرقابل‌اعتماد‌بیارن رو به عنوان نگهبان تو طبقه‌طرف‌تر اول کاشتیم، رفتیم که استراحت کنیم.
شاید دقیقاً به همین خاطر بود‌معلومه که هنر ده مرحله‌ای صاعقه سفید‌پیش رو به چا سونگ-ته داده بودم.
بالاخره اگه دشمنی پیداش می‌شد، صدای ترق و‌طرف‌تر توروق از دست‌هاش بلند می‌شد و همون صدا در‌نگهبان دم چهار شرور بزرگ رو از خواب بیدار می‌کرد.
کی فکرش رو می‌کرد چی صاعقه‌ابریشمی بتونه همچین هنر رزمی مفیدی باشه...می‌کنم با هنر یخ همچین چیزی غیرممکن بود.
طبیعتاً، بعد از اینکه کل روز رو زیر بارون‌شهوت سیل‌آسا به خاک و خون کشیده بودم و جهنم به‌تهِ پا کرده بودم، خواب به این راحتی‌ها به چشمم نمی‌اومد.
به مرد سیاه‌پوشی فکر کردم‌مسافرخونه‌ای که زیر بارون یه بند‌فرصتی داشت زاغ‌سیاهم رو چوب می‌زد.
«یه مرد‌بیارن رقت‌انگیز، اما کسی‌شهوت که باید بمیره...»
راستش رو بخواید،مقام آدم‌های زیادی نبودن که‌بخوابم واقعاً دلم می‌خواست بکشمشون.
سه برادر جو، راکشاسای بزرگ،دووم استاد سو، رهبر قلعه بادبزن‌روبه‌رویی سیاه، اربابان قمارخونه و سالن حراج؟
حالا که فکرش‌بخوابم رو می‌کنم، تعدادشون‌معلومه کم هم نبود.
حقیقت اینه که من برای‌شهوت کشتنشون از روی کینه نمی‌جنگیدم، بلکه‌دراز فقط می‌خواستم قضیه رو فیصله بدم.
وقتی به این نتیجه می‌رسیدم که مشکل حل شده،مسافرخونه‌ای به ندرت پیش می‌اومد که بیفتم دنبال دشمن تا‌رفتم کارش رو بسازم یا به خون‌ریزی‌های بی‌دلیل ادامه بدم.
چون چیزی که می‌خواستم حل کردن‌بیارن مشکل بود، نه اینکه کشتن یه‌طرف‌تر نفر رو تو اولویت قرار بدم.
به همین خاطره که کسایی که زنده موندن شامل شاگرد راکشاسای بزرگ، دوکگو سنگ‌رفتم از قلعه بادبزن سیاه، هویون چونگ، رهبر اتحاد بهشت جنوبی، بانوی وزغ آهنی، رهبر‌می‌داد جامعه دنیای زیرین جنوبی، ارباب‌زاده سوم و سامبوک، ارباب جوان سفیدرو و رهبر هوانگ میشن.
وقتی به گذشته‌بغلی نگاه می‌کنم، می‌بینم که‌شبح گذاشتم خیلی‌ها زنده بمونن.
البته، الان‌وی‌آی‌پی دیگه دیدن ریختشون‌ملافه‌های کار آسونی نیست.
هر کدومشون زندگی‌خوب خودشون رو دارن‌بیارن که بهش برسن.
من جونشون‌ابریشمی رو نجات ندادم‌مسافرخونه‌ای که برده‌هام بشن.
شاید اگه چهار‌بغلی پادشاه آسمانی با‌روبه‌رویی اون اشباح پیداشون نمی‌شد...
آیا بعضی از اونا هم مثل همونایی که زنده‌مسافرخونه‌ای گذاشتمشون، یه جایی به من فکر نمی‌کردن؟ الان که بهش‌طبقه فکر می‌کنم، پادشاه زرشکی به طرز عجیبی هنوز زنده بود.
آیا اونم‌آدم‌های برمی‌گرده به‌نمی‌تونستن فرقه شیطانی؟
یا قراره با‌بخوابم یه هویت مخفی زندگی‌انتخاب جدیدی رو شروع کنه؟
طبیعتاً، امیدوارم چه دوست‌شیطان باشن و چه دشمن،طرف‌تر زندگی جدیدی رو تجربه کنن.
همون لحظه‌ای که یه نفر آرزوی یه زندگی‌همچین جدید رو می‌کنه، زندگیش تغییر می‌کنه و به خاطر‌نیومد اون زندگی تغییر یافته، سرنوشت بقیه هم عوض می‌شه.
درست مثل برادر ارشد‌نمی‌تونستن بزرگم که با لگد‌شیطان زد زیر جایگاه فرستاده چپ.
من بدون هیچ تعصبی‌همچین کشتم و بدون هیچ‌می‌کنم تعصبی هم نجات دادم.
حتی با اون معیارها...
با این فکر که نمی‌تونستم به‌ابریشمی اون مرد سیاه‌پوش شانسی بدم، طعم‌می‌کنم تلخی رو تو دهنم احساس کردم.
هیچ دلیل‌آدم‌های خاصی برای این‌دووم تلخی وجود نداشت.
فقط به خاطر این بود‌مسافرخونه‌ای که با معیارهای من، اون‌فرصتی رقت‌انگیزترین آدم بین همه‌شون بود.
من می‌دونم زندگی کردن تو انتظار روزی که توسط‌حتماً رهبر فرقه جذب بشی چه حسی داره، اینکه حس‌اول کنی مثل یه عروسک خیمه‌شب‌بازی از رشته کینه آویزون شدی.
هویت مرد سیاه‌پوش رو‌عالی‌رتبه می‌شه به عنوان کینه‌ای‌همچین توصیف کرد که جون گرفته.
به همین‌آدم‌های دلیله که‌نمی‌تونستن خوابم آشفته‌ست.
در حالی که تو یه خواب سبک فرو‌می‌کنم می‌رفتم، به مرد سیاه‌پوش فکر کردم، نامطمئن از‌دوم اینکه دارم می‌خوابم یا تو یه باتلاق غرق می‌شم.
تو خوابم، تمام شب یه رقص‌روبه‌رویی شمشیر انجام دادم، در حالی که‌کشیده بدنم با نخ‌ها سوراخ شده بود.
من به کابوس دیدن عادت داشتم،ابریشمی برای همین تمام شب رو به بریدن‌اونجایی نخ‌هایی که به بدنم چسبیده بودن گذروندم.
...
...
...
چشم‌هام با نوری که‌عالی‌رتبه از لای درز پنجره‌همچین به داخل می‌تابید باز شد.
«...»
همون‌طور که به بافت چوبی که با نور خورشید‌اونجایی روشن شده بود خیره بودم، نمی‌تونستم تشخیص بدم اینجا‌کپه‌مرگم مسافرخانه زاهاست، مسافرخانه هزار مایلیه یا مسافرخانه رویای بهاری.
در هر صورت، حالا که شب‌روبه‌رویی رو به سلامت گذرونده بودم، یه جور‌اینکه علاقه خاصی به این مکان پیدا کردم.
تازه اون موقع‌مقام بود که یادم‌ابریشمی اومد اینجا مسافرخونه شرورانه.
بعد از اینکه دیروز‌نمی‌تونستن زیر اون همه بارون‌شیطان موش آب‌کشیده شده بودم.
بعد از اینکه‌بخوابم شاهد فوران خون مثل‌انتخاب یه رگبار سیل‌آسا بودم.
به طرز عجیبی مسحورکننده بود که با وجود گذروندن‌حتماً یه روزِ غرق در نیت قتل اشباح، هنوز هم یه‌کاشتیم آفتاب زیبای صبحگاهی می‌تونست از لای درزها به داخل بتابه.
فقط منم‌وی‌آی‌پی که این‌عالی‌رتبه رو زیبا می‌بینم؟
بلند شدم، مثل یه گربه صورتم رو‌بغلی شستم و بعد رفتم طبقه اول تا‌شمشیر یه نگاهی به چا سونگ-تهِ چرت‌زن بندازم.
«...»
چا سونگ-ته روی یه صندلی‌شهوت چرت می‌زد و گردنش جوری‌شمشیر کج شده بود که انگار شکسته.
این الان نگهبان بود یا‌ملافه‌های تبدیل شده بود به یه ولگرد‌انتخاب که داره تو موریم سفر می‌کنه؟
با استفاده از هنر قدم زدن گربه از‌شیطان پشت بهش نزدیک شدم، دست‌هام رو به هم چسبوندم‌اینکه و هنر ده مرحله‌ای صاعقه سفید رو فعال کردم.
تررررق!
«آآآآخ!»
چا سونگ-ته با سروصدا از جاش‌ابریشمی پرید، بی‌درنگ گارد گرفت و بعد‌می‌کنم شروع کرد به چرت و پرت گفتن.
«چی؟ خواب بود؟»
تو چشم‌هاش‌ابریشمی نگاه کردم‌همچین و جواب دادم.
«برو بالا بکپ.»
«چشم، قربان.»
با یه آه راحت‌نمی‌تونستن به چا سونگ-ته که داشت‌شهوت می‌رفت طبقه بالا نگاه کردم.
اینکه بتونی با وجود نیروهای فرقه شیطانی تو همین نزدیکی‌ها‌فرصتی این‌قدر تخت بخوابی... به عنوان یه نگهبان یه بازنده تمام‌عیار‌اندازه بود، اما به عنوان یه رزمی‌کار تو موریم، بدک نبود.
از کی تا حالا‌شیطان شروع کردم به دیدن‌طرف‌تر فقط نیمه پر لیوان آدم‌ها؟
هیچ ایده‌ای نداشتم.
قدم گذاشتم بیرون‌خوب و منظره غیرعادی‌بیارن صبحگاهی رو تماشا کردم.
خیابون شلوغ جوری به نظر‌مسافرخونه‌ای می‌رسید که انگار یه طوفان‌فرصتی سهمگین از توش رد شده.
تیکه‌های شکسته چوب روی آب بارون جمع شده شناور بودن‌شمشیر و با سلاح‌های شکسته، جنازه‌ها و آشغال‌ها قاطی شده بودن‌رفتیم و صحنه‌ای رو ساخته بودن که هیچ فرقی با جهنم نداشت.
آخه کی‌وی‌آی‌پی می‌تونه تو همچین‌ملافه‌های خراب‌شده‌ای زندگی کنه؟
کاملاً مشخص بود‌خوب که همه مثل پناهنده‌ها‌بغلی فلنگ رو بسته بودن.
از اونجایی که نه‌همچین کوفتی برای خوردن بود و‌اونجایی نه کاری برای انجام دادن...
یه جارو از کنار‌شیطان در مسافرخونه برداشتم و‌طرف‌تر شروع کردم به تمیزکاری.
با خودم حساب کردم که حتی اگه‌بخوابم تا غروب آفتاب هم جارو بکشم، بازم‌فرصتی تمیز کردن کل این خیابون کار حضرت فیله.
با این حال،خوب بالاخره یکی باید‌بیارن این کار رو می‌کرد.
گندکاری من نبود.
ولی خب، منم‌بغلی تو منفجر کردن‌روبه‌رویی اون مستراح بی‌تقصیر نبودم.
از محوطه جلوی‌مقام مسافرخانه‌ای که توش‌ابریشمی اقامت داشتم شروع کردم.
آب بارون جمع‌شده رو هل دادم سمت فاضلاب، چوب‌ها‌شهوت و آشغال‌ها رو یه جا کپه کردم و جنازه‌های اطراف‌تهِ رو هم کشیدم بردم تو یه زمین خالی و وسیع.
فقط تمیز کردن جلوی‌همچین مسافرخانه شروران بیشتر از‌می‌کنم دو ساعت وقت برد.
همون‌طور که داشتم تمیزکاری می‌کردم، شکم گشنه‌ام‌شبح به قار و قور افتاد و این کپه‌های‌تهِ تموم‌نشدنی آشغال، خاطرات قدیم رو برام زنده کرد.
یه چیزی‌وی‌آی‌پی درونم به‌عالی‌رتبه جوش اومد.
بعضی وقتا تمیزکاری بدجور اعصاب‌دووم آدم رو خط‌خطی می‌کنه، و الان‌شبح دقیقاً یکی از همون وقتا بود.
با اینکه‌ابریشمی بدجور آمپر‌همچین چسبونده بودم...
عمداً از هنرهای رزمی‌ام‌شیطان استفاده کردم تا با سماجت‌حتماً بیشتری روی تمیزکاری تمرکز کنم.
جنازه‌ها رو با لگد شوت می‌کردم تو زمین خالی، تو‌معلومه مسیرم آشغال‌های خرد و ریز رو با چی شعله می‌سوزوندم و‌بتونم چاله‌های گلی رو با گام لرزه کاملاً صاف و هموار می‌کردم.
مغازه بغلی و چای‌خونه اون‌طرف خیابون رو تمیز‌شیطان کردم و هر تیکه آشغالی که به چشمم‌کشیده می‌خورد رو پاکسازی، سوزونده و از هستی ساقط کردم.
با وجود این تمیزکاریِ‌همچین جنون‌آمیزم تو کل صبح، حتی‌اونجایی یه نفر هم پیداش نشد.
یعنی از همین‌بغلی الان افتاده بودم‌روبه‌رویی تو جهنم تمیزکاری؟
تا اون موقع، چهار شرور بزرگ‌ابریشمی بیدار شده بودن و جلوی مسافرخانه شروران‌اونجایی نشسته بودن و من رو تماشا می‌کردن.
شیطان شبح ازم پرسید:
«داری چه‌ابریشمی غلطی می‌کنی؟همچین اونم کله سحر.»
«تمیزکاری.»
«چرا داری تمیزکاری می‌کنی؟»
«چون هیچ‌کس‌آدم‌های دیگه‌ای این‌نمی‌تونستن کار رو نمی‌کنه.»
با نگاه به چهار‌همچین شرور بزرگ، یه فکری‌می‌کنم به ذهنم خطور کرد.
فقط اونایی که‌بغلی قبلاً تمیزکاری کردن‌روبه‌رویی می‌تونن خوب تمیز کنن.
این سه تا احتمالاً تو‌ملافه‌های کل عمرشون حتی یه بار هم‌انتخاب دست به سیاه و سفید نزدن.
یکی از دلایلی‌خوب که بهشون میگن‌بیارن چهار شرور بزرگ همینه.
چقدر باید اخلاقشون گند باشه که‌معلومه از بدو تولد حتی یه بار‌پیش هم جایی رو تمیز نکرده باشن؟
قیافه‌هاشون از همین الان‌شیطان داد می‌زد که نباید ازشون‌حتماً بخوام تو تمیزکاری کمکم کنن.
«...»
دوباره جنازه‌های اطراف رو تو زمین خالی‌بغلی جمع کردم، بعدش از یه مغازه بی‌صاحب‌شمشیر هیزم آوردم، انداختم روشون و آتیش زدم.
تو همچین‌ابریشمی مواقعی، سوزوندن جنازه‌ها‌مسافرخونه‌ای ناگزیر بهترین گزینه‌ست.
چند لحظه به شعله‌ها‌شیطان خیره شدم و بعد مغازه‌های‌حتماً اون‌طرف زمین رو برانداز کردم.
حسابی جون کنده بودم،عالی‌رتبه ولی حجم آشغال‌ها هنوزم‌همچین بیشتر از توانم بود.
حسش مثل نگاه کردن‌نمی‌تونستن به شالیزار بعد از‌شیطان یه طوفان سهمگین بود.
برای اولین بار می‌تونستم‌همچین تا حدودی احساسات یه‌می‌کنم کشاورز رو درک کنم.
با دیدن صحنه فاجعه‌باری‌شیطان که تنهایی جمع کردنش‌طرف‌تر غیرممکن بود، پاهام سست شد.
یه لحظه رو زمین وا رفتم‌ابریشمی و با دلی پرخون، مثل کشاورزی‌می‌کنم که محصولاتش نابود شده، آهی کشیدم.
«آه، این حروم‌زاده‌ها...»
همون‌طور که اونجا نشسته بودم و‌معلومه بی‌حالت به شعله‌ها نگاه می‌کردم، یه‌پیش نفر نزدیک شد و صدام زد:
«رهبر فرقه، خیلی وقته ندیدمتون.»
«اوه، رزمی‌کار دونگ.»
سرم رو بالا آوردم و دونگ-ریانگ از‌بغلی مکتب موهیست رو دیدم که با یه‌شمشیر بقچه بزرگ رو دوشش اونجا وایساده بود.
حس کردم تازه می‌فهمم چرا‌مسافرخونه‌ای سگ‌های محله تو یه روستا‌فرصتی از دیدن صاحباشون این‌قدر خوشحال میشن.
چون صاحبشون یعنی غذا.
راستش رو بخواین، منم‌عالی‌رتبه از ظاهر شدن ناگهانی‌همچین دونگ-ریانگ حسابی ذوق کرده بودم.
دونگ-ریانگ نگاهی‌آدم‌های به اطراف‌نمی‌تونستن انداخت و گفت:
«رهبر فرقه، بعد از دریافت پیام‌معلومه با عجله اومدم، برای همین نتونستم‌پیش جیره خشک آماده کنم. چیزی خوردین؟»
«آه، هنوز نه.»
دونگ-ریانگ سر تکون داد و بعد‌ابریشمی به نشانه احترام، سرش رو کمی برای‌اونجایی چهار شرور بزرگ جلوی مسافرخانه خم کرد.
«اینجا حسابی به‌خوب هم ریخته‌ست. به نظر‌بغلی میاد همه رفتن، درسته؟»
«همون‌طور که می‌بینی.»
«بسیار خب. یه دوری می‌زنم، مواد اولیه رو‌طرف‌تر بررسی و جمع‌آوری می‌کنم و خودم تو مسافرخانه‌غیرقابل‌اعتماد براتون غذا می‌پزم. لطفاً یه لحظه صبر کنین.»
نگران دونگ-ریانگ بودم.
«ممکنه نیروهای فرقه‌خوب شیطانی همین دور‌بیارن و بر باشن.»
دونگ-ریانگ لبخندی‌ابریشمی زد و‌همچین جواب داد:
«حداقل اون‌قدر‌بیارن محتاط هستم.شیطان لطفاً نگران نباشین.»
نمی‌دونم چرا، ولی‌مقام دونگ-ریانگ به‌طرز عجیبی‌ابریشمی خفن به نظر می‌رسید.
یه سرآشپز موریم‌خوب که می‌تونست وسط‌بیارن میدون جنگ آشپزی کنه...
دونگ-ریانگ بهم گفت:
«دوستان دیگه هم به‌شیطان زودی می‌رسن. من اول‌طرف‌تر غذا رو آماده می‌کنم.»
«ممنون.»
این دوستان دیگه کی می‌تونستن باشن؟ بعد از اینکه دونگ-ریانگ‌روبه‌رویی رفت و غیبش زد، چند تیکه هیزم دیگه به آتیش‌غیرقابل‌اعتماد اضافه کردم و بعدش وایسادم و به وسط خیابون خیره شدم.
یه جمعیت‌ابریشمی نامنظم از کشاورزها‌مسافرخونه‌ای داشتن نزدیک می‌شدن.
بعضی‌هاشون ابزار کشاورزی دستشون‌شیطان بود و بقیه کیسه‌های‌طرف‌تر برنج رو دوششون داشتن.
با دیدن این‌مقام نیروی متشکل از کشاورزها،بخوابم ناخودآگاه سر پا وایسادم.
«...»
تا حدودی به این خاطر بود که همین‌می‌کنم چند لحظه پیش داشتم به خرابه‌ها نگاه می‌کردم و‌بتونم احساسات کشاورزی رو درک می‌کردم که محصولاتش نابود شده.
نیروی دهقان‌ها متوقف‌بغلی شد و یه مرد‌شبح از وسطشون اومد بیرون.
مردی با صورت آفتاب‌سوخته بود‌ملافه‌های و به راحتی می‌تونستم تشخیص‌معلومه بدم که هر روز کارش کشاورزیه.
اکثر رزمی‌کارها همچین‌خوب صورت، پوست یا‌بیارن چین و چروکی ندارن.
مردی که بهم‌بخوابم نزدیک شد لبخند‌معلومه پهنی زد و گفت:
«رهبر فرقه، ما از انجمن تجاری آرام‌شبح هستیم، همونایی که برنج رهبر فرقه یو‌سونگ اون-بیوک از فرقه ابر معطر رو تامین می‌کنیم.»
یو اون-بیوک رئیس مکتب موهیسته.
حدس زدم مردی‌خوب که جلوم وایساده،بیارن رئیس مکتب کشاورزان باشه.
اول با‌ابریشمی احترام بهش‌همچین سلام کردم.
«رهبر فرقه.»
رئیس مکتب کشاورزان‌مقام نگاهی به اطراف انداخت‌بخوابم و بعد بهم گفت:
«داشتین تمیزکاری می‌کردین؟ و‌نمی‌تونستن جنازه‌ها رو می‌سوزوندین. ما دست‌شهوت زیاد داریم، پس کمکتون می‌کنیم.»
دهنم به راحتی‌بخوابم باز نمی‌شد، برای همین‌انتخاب فقط سر تکون دادم.
رئیس مکتب کشاورزان به‌شیطان نیروی دهقان‌هاش نگاه کرد و‌حتماً بدون هیچ حرفی اشاره‌ای کرد.
نیروها پخش شدن، ابزار کشاورزی و کیسه‌های برنجشون‌همچین رو زمین گذاشتن و با حرکاتی به همون‌پیش آشنایی و مهارت خودم، شروع به تمیزکاری کردن.
به خاطر این بود‌نمی‌تونستن که کل صبح رو داشتم‌شهوت جون می‌کندم و تمیزکاری می‌کردم؟
یا به خاطر‌بخوابم دیدن اتحاد مکتب کشاورزان‌انتخاب و مکتب موهیست بود؟
به طرز عجیبی،بغلی پاهام سست شد‌روبه‌رویی و رو زمین نشستم.
بعدش رئیس مکتب‌مقام کشاورزان کنارم نشست و‌بخوابم با لحنی آروم گفت:
«رهبر فرقه، خسته نباشین. شنیدم‌دووم تو دریاچه شرقی مبارزه بزرگی‌روبه‌رویی داشتین. متاسفم که نتونستیم کمکتون کنیم.»
به رئیس مکتب کشاورزان نگاه کردم و‌انتخاب از اونجایی که به نظر می‌رسید خیلی‌رفتم از من بزرگتر باشه، با احترام جواب دادم:
«بله، چطور‌بیارن شد که‌شیطان اومدین اینجا؟»
رئیس مکتب‌وی‌آی‌پی کشاورزان بهم‌عالی‌رتبه نگاه کرد.
«شعبه اصلی انجمن ما نزدیک اتحاد موریمه. یه کم نسبت‌روبه‌رویی به اتحاد احساس شرمندگی می‌کنم، ولی خب امنیت اونجا از همه‌جا‌نگهبان بهتره. اما من هم از یه شخص غیرمنتظره پیامی دریافت کردم...»
به حرف‌های رئیس گوش‌همچین دادم، بعد دست‌به‌سینه شدم‌می‌کنم و بهش نگاه کردم.
رئیس مکتب کشاورزان نگاهم‌شیطان کرد و این حرف‌ها‌طرف‌تر رو به زبون آورد:
«محقق سپیدپوش از کل جناح محققان درخواست پشتیبانی کرده. این اتفاق‌انتخاب اصلاً رایج نیست. از اون مهم‌تر، گفته شد که هدفِ این‌کپه‌مرگم پشتیبانی، رهبر فرقه هائو هستش. برای همین تونستم فوراً خودم رو برسونم.»
با شنیدن داستانش،خوب احساس عجیبی تمام‌بیارن وجودم رو فرا گرفت.
«...»
رئیس مکتب کشاورزان هم به همون اندازه‌شبح گیج به نظر می‌رسید، چون قبل از‌سونگ اینکه زیر لب چیزی بگه، چند بار خندید.
«فکرش رو بکن محقق سپیدپوش بخواد‌ابریشمی به کسی کمک کنه... اون‌قدر عمر‌می‌کنم کردم که بالاخره همه‌چیز رو ببینم.»
نگاهم با نگاه رئیس‌نمی‌تونستن مکتب کشاورزان تلاقی کرد‌شیطان و سر تکون دادم.
«دقیقاً، حق با شماست.»