چپتر 81: هیچ روزنه‌ای نداری
0گی سونگ-جا «هنر شمشیر نهایی‌نوشته مطلقِ» گویانگ موگوک را در مجموع‌آخه در هشت فرم مرتب کرده بود.
من می‌توانستم چهار فرم اول را به‌صورت‌مردی دست‌وپاشکسته تقلید کنم، بنابراین فرض را بر‌منم این گذاشتم که آن‌ها را یاد گرفته‌ام.
اول: فرم‌مطلق شمشیر بلند. هنر‌پنجم آزاد کردن چی.
دوم: فرم‌کردم شمشیر کوتاه.ترتمیز هنر فشرده‌سازی چی.
سوم: فرم ده هزار شمشیر.نوشته هنر پراکندنِ چی شمشیر مانند باران‌آخه گلی که آسمان را پر می‌کند.
چهارم: فرم کشیدن شمشیر. اصل‌آخر باطنیِ اجرای سه فرم قبلی‌نشود هم‌زمان با بیرون کشیدن شمشیر.
با این حال، حتی من‌پنجم هم چهار فرم آخرِ «هنر‌رعدوبرق شمشیر نهایی مطلق» را دشوار یافتم.
پنجم: فرم شمشیر آذرخش. نوشته بود که‌سریع چی شمشیر تبدیل به طوفان رعدوبرق می‌شود،نشود ولی آخه من چطوری باید همچین غلطی می‌کردم؟
ششم: فرم شمشیر چوبی. ادعا کرده بود که‌رعدوبرق پنج تکنیک را با شمشیر چوبی اجرا می‌کند،می‌کردم ولی مگه شمشیر چوبی در حالت عادی نمی‌شکنه؟
هفتم: فرم شمشیر چی. گفته بود تمام تکنیک‌ها را می‌توان‌نشود بدون شمشیر اجرا کرد، که باعث شد از خودم بپرسم‌یادش پس اصلا چرا آدم باید اول کاری هنر شمشیر یاد بگیره؟
هشتم: فرم بی‌حد و مرز.پنجم به‌عنوان انفجار لحظه‌ای شمشیر، روح‌رعدوبرق و انرژی درونی توصیف شده بود.
آن‌قدر فرم مسخره و‌ترتمیز چرتی بود که حتی من‌آخر هم حرفی برای گفتن نداشتم.
سه بار آن را مرور کردم و‌طوفان خیلی ترتمیز، بدون هیچ دلبستگی و خیلی‌همچین سریع، قید چهار فرم آخر را زدم.
مردی که اگر‌سریع چیزی نشود همان‌زدم لحظه بیخیالش می‌شود، منم.
توضیحات گی‌مطلق سونگ-جا بیش از‌پنجم حد مختصر بود.
اگر سعی می‌کردم به زور‌هیچ یادش بگیرم، چهار بار پشت‌زدم سر هم دچار انحراف چی می‌شدم.
این ارشد‌یافتم همیشه در توضیحاتش‌نوشته زیادی خلاصه‌گو بود.
شاید به این خاطر بود که‌زدم سطح خودش خیلی بالا بود، یا شاید‌بیخیالش هم فکر می‌کرد توضیحات دقیق بی‌معنی هستند.
چیزی بود که در‌یافتم زندگی قبلی‌ام هم هنگام یادگیری‌طوفان هنرهای رزمی متوجه شده بودم.
برخی چیزها را می‌شد با یک نگاه به‌راحتی یاد گرفت،زدم در حالی که یادگیری برخی هنرهای رزمی یا فرم‌های خاص غیرممکن‌مختصر بود، چون با طرز تفکر، شخصیت یا درک من همخوانی نداشتند.
نکته مهم این بود‌آذرخش که من از همان‌رعدوبرق اول هم انسان کاملی نبودم.
همان‌طور که در «هنر لاک‌پشت طلایی رها»مردی نوشته شده بود، تنها کاری که باید می‌کردم‌توضیحات این بود که هر روز کمی قوی‌تر شوم.
مجبور کردن خودم‌دشوار به چسبیدن به چیزی‌نوشته غیرممکن، نتیجه خوبی نداشت.
راه‌های زیادی برای قوی‌تر شدن‌هیچ وجود داشت، پس نیازی نبود‌زدم روی چهار فرم آخر گیر بدهم.
قصد داشتم با ذهنیت انعطاف‌پذیرتر و‌تبدیل آرام‌تری نسبت به دوران «شیطان دیوانه»چطوری بودنم، به سراغ هنرهای رزمی بروم.
«بیاید چیزی‌دلبستگی که نمیشه رو‌آخر زورکی انجام ندیم.»
فولاد تاریک را در جعبه‌ای که‌آذرخش ظاهر گران‌قیمتی داشت گذاشتم، انگشتر مرموز را‌آخه در انگشت وسطم کردم و بیرون رفتم.
شاید به خاطر این‌ترتمیز بود که کتاب را‌قید بارها و بارها خوانده بودم.
آسمان کم‌کم داشت روشن می‌شد.
یک بطری باز نشده از مشروب دوکانگ‌مردی را از آشپزخانه برداشتم، پشت میز بیرونی نشستم‌توضیحات و مدتی مات‌ومبهوت به طلوع خورشید خیره شدم.
مه زرشکیِ غروب یک چیز‌پنجم بود، اما احساس می‌کردم رنگ‌رعدوبرق آسمان در طلوع هم عجیب است.
شبیه نوری بود که از‌هیچ دستان محکم فشرده‌شده یین و‌زدم یانگ هنگام تعویض شیفت می‌تابید.
در هر صورت، چه در غروب‌تبدیل و چه در سپیده دم، آن درخشش‌باید مرموز همیشه شبیه اسم من، زاها بود.
افکار و احساساتم را متوقف‌آخر کردم و مؤخره گی سونگ-جا را‌همان در انتهای کتابچه راهنمای مخفی خواندم.
«آیا هنر شمشیر گویانگ موگوک عالی به‌نوشته نظر می‌رسید؟ حتی مردی مثل او هم‌چطوری هفت بار به‌طور کامل از من شکست خورد.»
یک لیوان مشروب دوکانگ نوشیدم‌هیچ و طوری که انگار دارم با‌مردی گی سونگ-جا گفتگو می‌کنم، ادامه دادم.
«تو معرکه‌ای.»
«پس آیا من شماره یک زیر آسمان هستم؟ نه. تا جایی که می‌دانم،بیخیالش اساتید دیگری در سطحی مشابه من وجود دارند. همه انسان‌ها پیر می‌شوند و می‌میرند،همیشه پس چطور کسی می‌تواند به شماره یک زیر آسمان بودن برای لحظه‌ای گذرا ببالد؟
اگر از دوئل با آن اساتید اجتناب کنم و صرفاً با مدیریت سلامتی‌ام در طول زندگی بیشتر‌غلطی از آن‌ها عمر کنم، آیا آن‌وقت به رتبه شماره یک زیر آسمان صعود می‌کنم؟ تا آن زمان،بدون من هم به‌زودی پیر و مرده خواهم بود. خلاصه اینکه، لقب شماره یک زیر آسمان بی‌معنی است.
در عوض، صرفاً گشت‌وجو در دنیا و ملاقات‌قید با استادی قوی‌تر از خودم برای بحث درباره هنرهای‌بیخیالش رزمی، بخت و اقبال و شادی من خواهد بود.
چگونه پیروزی و شکست می‌تواند لذت‌بخش‌تر از بالا بردن‌می‌شود سطح هنرهای رزمیِ خود آدم باشد؟ هنرهای رزمی برای این‌ادعا هستند که به‌آرامی و در طول زمانی طولانی آموخته شوند.
کسانی که عجله کنند،قید مانند گویانگ موگوک به‌اگر سرنوشت خودویرانگری دچار خواهند شد.
آیا نسل آینده مسیر «جناح شیطانی» را برای کسب قدرت در‌می‌شود زمان کوتاه پیش می‌گیرد، یا با قوی‌تر شدن روزبه‌روز، تبدیل به‌پنج یک «قهرمان جوانمرد» حقیقی و کامل می‌شود؟ به این موضوع فکر کن.
مهم نیست یک رزمی‌کارِ موریم چقدر‌دلبستگی قوی شود، او نمی‌تواند یک قهرمان‌اگر جوانمرد با قلبی استوار را شکست دهد.
می‌دانم که خیلی‌ها با افکار‌نوشته من موافق نیستند، اما این‌ولی چیزی است که من باور دارم.»
«هوم، فقط یه قهرمان جوانمرد؟»
این دیگه‌مطلق چی بود یهویی؟پنجم تئوری قهرمان جوانمرد؟
در این دوره و زمانه، خودِ واژه «قهرمان‌قید جوانمرد» تقریبا منقرض شده بود، با این حال‌لحظه استادِ فسیلی، گی سونگ-جا، داشت حرفش را پیش می‌کشید.
اگر حرف هر کس دیگری بود، از‌طوفان یک گوش می‌شنیدم و از گوش دیگر‌همچین در می‌کردم، اما نمی‌توانستم این کار را بکنم.
چون این‌ها‌دلبستگی حرف‌های کسی جز‌آخر گی سونگ-جا نبود.
همان‌طور که تنهایی می‌نوشیدم،یافتم روی تئوری «قهرمان جوانمرد»تبدیل گی سونگ-جا عمیق شدم.
چرا؟
داشت می‌گفت‌یافتم که یه‌آذرخش قهرمان جوانمرد قوی‌تره؟
محتوای کتاب کوتاه‌تر از آن‌آخر بود که بتوانم بلافاصله سوالاتی‌نشود که داشتم را حل کنم.
اتفاقی نگاهم به سمت اتاق وی‌آی‌پی ققنوس افتاد و بک‌رعدوبرق سو-آ و هوک سو-ریونگ را دیدم که نقاط طب سوزنی‌شان آزاد‌ادعا شده بود و داشتند کله‌شان را بیرون می‌آوردند و دید می‌زدند.
چشم‌هایمان به هم گره خورد.
پرسیدم: «می‌خواید در برید؟»
آن دو به سمتم‌قید دویدند و با لحنی شبیه‌چیزی گزارش دادنِ وظیفه پاسخ دادند.
«اومدیم بیرون‌مطلق ببینیم آتیش خاموش‌پنجم شده یا نه.»
«اومدیم بیرون‌کردم ببینیم ارباب‌ترتمیز جوان کجاست.»
به سمت‌یافتم مخالف میز‌آذرخش اشاره کردم.
«بشینید.»
«بله.»
به‌محض اینکه‌کردم نشستند، بی‌مقدمه‌ترتمیز از آن‌ها پرسیدم.
«شما دو تا‌پنجم راجع به قهرمان‌های‌تبدیل جوانمرد چه فکری می‌کنید؟»
هوک سو-ریونگ پاسخ داد.
«هیچ فکری راجع‌دشوار بهشون نمی‌کنم. مگه این‌نوشته روزا اصلا وجود دارن؟»
بک سو-آ هم جواب داد.
«وقتی بچه بودم‌پنجم یاد گرفتم که‌تبدیل قهرمان جوانمرد آدمِ فوق‌العاده‌ایه.»
پشت سرم را خاراندم،قید سپس با چانه به‌اگر مشروب دوکانگ اشاره کردم.
«فقط بخورید.»
«بله.»
«مشروب خوردن وقتی داری خورشید صبحگاهی رو تماشا می‌کنی مزه‌ولی خاص خودش رو داره. می‌دونید، آدم فقط وقتی واقعاً مزه‌پنج مشروب رو می‌فهمه که داره از بدبخت‌ترین جایگاه دنیا می‌نوشه.»
چند پیکی با آن دو، که اسم‌هایشان حاوی حروف‌چیزی «روشن» و «لبخند» بود زدم و بعد لقبی را‌سعی که همان لحظه به ذهنم رسیده بود به آن‌ها دادم.
«از این به بعد، جفتتون رو با هم قاطی می‌کنم‌رعدوبرق و بهتون میگم "پرتو سیاه و سفید". معنی اسم‌هاتون لبخندِ‌چوبی روشنه، پس وظیفه‌تونه که همیشه یه لبخند درخشان داشته باشید.»
هوک سو-ریونگ و بک‌ترتمیز سو-آ به هم نگاه‌قید کردند، سپس یک‌صدا پاسخ دادند.
«متوجه شدیم.»
«من وارد یه‌سریع مدیتیشن کوتاه میشم‌زدم تا زیردستانم برسن، پس...»
خنجر وزغ درخشان را از‌پنجم لباسم بیرون کشیدم، محکم توی میز‌می‌شود کوبیدم و با لحنی جدی گفتم.
«اگه روزنه‌ای‌کردم دیدید، بهم‌ترتمیز چاقو بزنید.»
«......»
من پرتو سیاه و سفید‌آخر را به‌عنوان محافظ منصوب کردم‌نشود و در مدیتیشن فرو رفتم.
اگر داروی محرک خورده بودم، خواب‌های‌آذرخش خاک‌برسری می‌دیدم، اما در خوابم داشتم‌ولی دوباره از «راهب دیوانه» کتک می‌خوردم.
گاهی اوقات پیش میاد دیگه.
منظورم اون وقتاییه که‌آذرخش می‌تونی صدای خروپف خودت‌رعدوبرق رو موقع خواب بشنوی.
مردی که حتی وسط‌قید رویا هم صدای خروپف‌اگر خودش رو می‌شنوه، منم.
ناگهان احساس کردم حالتم ناراحت است، چشمانم‌نوشته را باز کردم، یک صندلی خالی جلوی‌چطوری خودم گذاشتم و پاهایم را روی آن انداختم.
با چشمان خمار به آن‌هیچ دو نگاه کردم که پرتو‌زدم سیاه و سفید به حرف آمدند.
«لطفاً راحت بخوابید.»
«ما هیچ روزنه‌ای نمی‌بینیم.»
چشمانم را‌مطلق بستم و‌یافتم جواب دادم:
«... اون منم.»
دوباره صدای‌یافتم خر و‌آذرخش پفم بلند شد.
این بار با این نیت به‌زدم خواب رفتم که راهب دیوانه را تا‌بیخیالش حد مرگ کتک بزنم و لت‌وپار کنم.
«ارباب جوان،کردم فکر کنم‌ترتمیز باید بیدار شید.»
به محض شنیدن صدای هوک‌نوشته سو-ریونگ، در حالی که هنوز چشمانم‌آخه بسته بود، سرم را تکان دادم.
«مدیتیشنم طولانی بود؟»
«بله.»
«بله؟»
«مدتش مناسب بود.»
آب دهانم را از‌قید گوشه لبم پاک کردم‌اگر و نگاهی به اطراف انداختم.
با اینکه روز‌دشوار روشن بود، جوی خونین‌نوشته و مرگبار حاکم بود.
کمی آن‌طرف‌تر در سمت چپم، چهار‌دلبستگی ژنرال الهی و بقیه زیردستان باند‌اگر خرگوش سیاه به صف ایستاده بودند.
در سمت راست، گروهی از‌نوشته رزمی‌کاران با لباس‌های فرم یک‌دست به‌آخه اعضای باند خرگوش سیاه چشم‌غره می‌رفتند.
با قضاوت از روی جو‌آخر و لباس‌هایشان، مشخص بود که‌نشود از جامعه دنیای زیرین جنوبی هستند.
جو پال، صاحب مسافرخانه‌یافتم که قاطی گروه آن‌ها ایستاده‌طوفان بود، به من اشاره کرد.
«اون یکی‌کردم رئیس نیست؛ترتمیز رئیس اون شخصه.»
«اون جوجه؟»
مردی که جلودار رزمی‌کاران جامعه‌آخر دنیای زیرین جنوبی بود، با‌نشود نگاهی غضب‌آلود به من زل زد.
خمیازه‌ای کشیدم و‌دشوار بعد به پرتو‌آذرخش سیاه و سفید گفتم:
«شما دو تا،خیلی برید سمت چپ.دلبستگی اونا زیردستای منن.»
پرتو سیاه و سفید با‌نوشته عجله بلند شدند و به‌ولی سمت چهار ژنرال الهی رفتند.
هنوز ویندوزم کامل بالا نیامده‌آخر بود که با شکم خالی،نشود مشروب دوکانگ را سر کشیدم.
با دهانی که آب از آن راه افتاده بود، موهایی که‌می‌شود مثل جنگل آشفته بود و نوشیدن مشروب به محض باز کردن‌پنج چشم، به درجه‌ای از فلاکت رسیده بودم که در دنیا لنگه نداشت.
مقام اجرایی جامعه دنیای زیرین جنوبی‌دلبستگی که برای بازرسی جامعه ورطه آمده‌اگر بود، از من پرسید: «تو رهبری؟»
به صندلی روبرویم اشاره‌آذرخش کردم و جواب دادم:رعدوبرق «همونطور که می‌بینی. بشین.»
در حالی که هر دو طرف در‌مردی حالت آماده‌باش بودند، مقام اجرایی جامعه دنیای زیرین‌توضیحات جنوبی به تنهایی جلو آمد و روبرویم نشست.
طبیعتاً، مسابقه‌مطلق زل زدن‌یافتم شروع شد.
من از زمان مسافرخانه‌چی بودنم، در مسابقات زل‌قید زدنی که مردان بدبخت قبل از بلوغ یاد‌لحظه می‌گیرند تمرین کرده‌ام، برای همین به ندرت می‌بازم.
کسی که‌یافتم اول پلک زد،نوشته به حرف آمد.
«من نام یون-پونگ‌سریع از جامعه دنیای‌زدم زیرین جنوبی هستم.»
این یارو به نظر می‌رسید‌پنجم از اقوام رهبر جامعه باشد،رعدوبرق چون نام خانوادگی‌اش یکی بود.
نگاهی به زیردستانم‌خیلی انداختم و سپس هویت‌سریع مناسبی را فاش کردم.
«من رئیس باند خرگوش سیاهم.»
نام یون-پونگ چشمانش را‌قید باریک کرد و با‌اگر طعنه گفت: «شاگرد راکشاسای بزرگی؟»
«من همونیم‌مطلق که راکشاسای‌یافتم بزرگ رو کشت.»
«می‌بینم. گویانگ بوک چی؟»
«مرده.»
«می‌دونستی گویانگ بوک‌سریع به جامعه دنیای زیرین‌مردی جنوبی ما باج می‌داد؟»
«قبل از اینکه‌دشوار ریغ رحمت رو‌آذرخش سر بکشه، اعتراف کرد.»
نام یون-پونگ نگاهی به‌ترتمیز من و سپس به نیروهای‌آخر جامعه دنیای زیرین جنوبی انداخت.
تعداد نفراتشان خیلی کمتر بود.
به نظر می‌رسید بعد از‌آخر شنیدن حرف‌های جو پال، با عجله‌همان آمده‌اند تا اوضاع را بررسی کنند.
نام یون-پونگ گفت:دشوار «تو جوونی. می‌دونی شخصیت‌نوشته رهبر جامعه ما چطوریه؟»
«شخصیت رهبر جامعه‌تون چطوریه؟»
نام یون-پونگ طوری که انگار می‌خواست‌تبدیل خشمش را سرکوب کند، دستش را‌چطوری روی پیشانی‌اش گذاشت و جواب داد:
«رئیس باند خرگوش سیاه، تو باید شخصاً بیای به جامعه دنیای زیرین جنوبی و از رهبر جامعه عذرخواهی کنی. این تنها راهیه که نذاری این‌می‌شدم قضیه بزرگ‌تر بشه. برگرد به اتاقت، از زیردستات بپرس جامعه دنیای زیرین جنوبی ما چه جور سازمانیه و رهبر جامعه ما چه جور آدمیه، یه کم‌می‌شد اطلاعات جمع کن و بعد بیا سراغ ما. برای عذرخواهی، فهمیدی؟ اگه خوشت نمیاد، اون وقت کار به جنگ تمام‌عیار با جامعه دنیای زیرین جنوبی می‌کشه.»
«می‌خوای عذرخواهی کنم؟»
نام یون-پونگ با‌خیلی انگشت به محله‌دلبستگی اشاره کرد و گفت:
«فکر می‌کنی رهبر جامعه ما واسه یه مقدار پولِ باج ناچیز یا جامعه ورطه عصبانی می‌شه؟ پولش مهم نیست. دارم بهت‌تکنیک میگم بیا و توضیح بده چرا گویانگ بوک رو بدون هیچ دلیل خاصی کشتی. تیغه رهبر جامعه دنیای زیرین جنوبی تبعیضی‌هشتم قائل نمیشه. چه جناح شیطانی باشه، چه جناح راستین، یا حتی همین جناح غیرمتعارف. نذار کار به کشت و کشتار بکشه.»
از حرفش که گفت پول مهم‌زدم نیست، می‌شد فهمید که جامعه دنیای‌لحظه زیرین جنوبی سازمان نسبتاً قدرتمندی است.
به نام یون-پونگ گفتم:
«به رهبر جامعه‌ت بگو. گویانگ بوک به دست من مرد چون داشت بساط قمار کلاهبرداری راه می‌انداخت. چه به شما باج می‌داده چه نمی‌داده، کلاهبرداری تو قمار یه بحث جداست. اون فقط‌توضیحاتش یه بخشی از پولی رو که با کلاهبرداری بالا کشیده بود به شما می‌داد. اگه شما دانسته این پول رو قبول کردید، طبق قوانین اتحاد موریم شریک جرم کلاهبرداری هستید، و اگه‌طرز جامعه دنیای زیرین جنوبی بهش کمک کرده، پس شما هم تو قمار کلاهبرداری دست داشتید. پس اینکه بهم بگی عذرخواهی کنم، حرف مفته. این نکته رو بهش برسون، بعدش حرف منم اضافه کن.»
«حرفت چیه؟»
انگشتم را‌دلبستگی به سمت‌قید نام یون-پونگ گرفتم.
«من تو مقر باند خرگوش سیاه هستم، پس به رهبر جامعه دنیای زیرین جنوبی بگو یه‌همچین دعوت‌نامه مؤدبانه به اسم خودش برام بفرسته. اون وقت میام و راجع به اتفاقاتی که افتاده‌تکنیک‌ها با رهبر جامعه صحبت می‌کنم. اون اراجیف راجع به عذرخواهی هم حتماً از مغز خودت درومده...»
به خنجر وزغ درخشان که هنوز‌دلبستگی در میز فرو رفته بود اشاره‌اگر کردم و به نام یون-پونگ گفتم:
«یون-پونگ، می‌خوای همین‌جا بمیری؟»
«......»
به جلو خم‌دشوار شدم و به‌آذرخش نام یون-پونگ گفتم:
«جامعه دنیای زیرین جنوبی خیلی قویه؟ به درک. جهت اطلاعت، راکشاسای بزرگ قبل از‌نشود مرگش از تو کله‌خرتر و متکبرتر بود. برگرد و حرفای منو به رهبر جامعه‌ت‌انحراف بگو. اون چرت و پرتای بیخودی رو هم واسه نوچه‌هات نگه دار. شیرفهم شد؟»
نام یون-پونگ به‌پنجم من چشم‌غره رفت، سپس‌طوفان نگاهی به زیردستانم انداخت.
حتماً داشت گزینه‌هاش رو سبک‌سنگین می‌کرد،زدم ولی حس می‌کردم از اون آدمایی‌لحظه نیست که بخواد مفت‌مفت اینجا بمیره.
نام یون-پونگ بلند شد،یافتم آهی کشید و گفت:تبدیل «دوباره همدیگه رو می‌بینیم.»
من ذاتاً آدمی بودم که کینه‌های طولانی به دل‌آخر می‌گرفتم، پس به مسخره کردن نام یون-پونگ که سعی داشت‌توضیحات تا لحظه آخر ژست آدم‌های سرسخت را بگیرد، ادامه دادم.
«یون-پونگ.»
نام یون-پونگ برگشت.
«این بار‌مطلق جونت رو‌یافتم بخشیدم. هری.»
وقتی نیشخند زدم، صورت‌ترتمیز نام یون-پونگ مثل لبو قرمز‌آخر شد و به سرعت چرخید.
سپس، جامعه دنیای زیرین جنوبی که‌تبدیل با آن همه دبدبه و کبکبه ریخته‌باید بودند داخل، در سکوتی سنگین ناپدید شدند.
البته، جو پالِ مسافرخانه‌چی‌قید که می‌شناختم هم مثل‌اگر سگ دنبالشان راه افتاد.
تازه آن موقع سو گون-پیونگ را صدا زدم‌تبدیل و گفتم: «بیاید فقط تمام سرمایه رو از‌همچین اون زن‌ها و پادشاه قمار پس بگیریم و برگردیم.»
سو گون-پیونگ‌کردم سرش را‌ترتمیز تکان داد.
«متوجه شدم.»
به ایل-بو، پیشخدمت‌سریع مسافرخانه که آنجا معذب‌مردی ایستاده بود اشاره کردم.
یک لیوان خالی به‌یافتم ایل-بو دادم و برایش‌تبدیل کمی مشروب دوکانگ ریختم.
«خسته نباشی.»
ایل-بو نیشخندی‌یافتم زد و‌آذرخش جواب داد: «ممنونم.»
از آنجایی که برادران رزمی‌آخر و زیردستانم همه داشتند تماشا می‌کردند،همان یک چیز دیگر هم اضافه کردم.
«بیاید کار رو تا دو ساعت دیگه جمع کنیم و‌رعدوبرق بریم. وقتی رسیدیم به مقر باند خرگوش سیاه می‌نوشیم. راستی، امروز‌ادعا پول زیادی به جیب زدیم، پس بیاید حسابی و باکلاس بنوشیم.»
این را گفتم‌خیلی تا روحیه زیردستانم‌دلبستگی را بالا ببرم، اما...
وقتی بهش فکر می‌کنم، امروز واقعاً کار خاصی‌رعدوبرق نکردم جز بیدار شدن، عرق خوردن و دری‌وری‌می‌کردم گفتن به یه یارو از جامعه دنیای زیرین جنوبی.
نقش رهبر‌دلبستگی بودن چقدر‌قید سخت و رقت‌انگیزه.
حالا که فکرش را می‌کنم، اگر هنوز همان شیطان دیوانه‌رعدوبرق زندگی قبلی بودم، نه تنها نام یون-پونگ، بلکه تمام زیردستانی‌چوبی که با خودش آورده بود، از جمله جو پال را می‌کشتم.
اینکه این کار‌خیلی را نکردم... بخاطر مسئولیتم‌سریع در قبال زیردستانم بود؟
یا دارم کم‌کم عوض می‌شم؟
فعلاً که نمی‌دانستم.