چپتر 165: مسافرخانه جدید رویای بهاری
0وسط غذا خوردن بودم که...
صاحب مسافرخانه، سرآشپز و حتی‌توی مسئول پذیرش «مسافرخانه رویای بهاری»دستمال باهام خداحافظی کردن و رفتن.
دلم براشون‌درسته سوخت، ولی‌دستمال کاریش نمی‌شد کرد.
با این حال، به نظر‌کارم نمی‌رسید که از این اتفاق‌رفتم خیلی هم دستپاچه شده باشن.
صاحب مسافرخانه گفت که با پولی‌کارم که بهشون دادم، می‌خواد سرآشپز و‌بیرون مسئول پذیرش رو چند روزی ببره سفر.
شاید واسه همین اسمش رو‌توی گذاشتن «رویای بهاری» تا ناپایداری‌دستمال و گذرای زندگی رو نشون بدن.
طرز فکر صاحبش‌مرتب درباره زندگی خیلی به‌بیرون اسم «رویای بهاری» میومد.
به هر حال، به زور خدمه رو فرستادم مرخصی، خودم‌رفتم رو به عنوان تنها کارمند مسافرخانه رویای بهاری استخدام کردم و‌لطیف یه دل سیر از غذای درست‌وحسابی‌ای که سرآشپز پخته بود، خوردم.
بعد از تموم شدن غذام، همین‌طور که‌درسته آروم‌آروم شرابم رو مزه‌مزه می‌کردم، به‌سختی می‌تونستم تشخیص‌بکشم بدم اینجا مسافرخانه رویای بهاریه یا «مسافرخانه زاها».
هیچ تعقیب‌کننده‌ای نیومد.
هیچ مشتری‌ای هم نبود.
چون کار خاصی نداشتم،ظرف ظرف‌ها رو بردم تو آشپزخونه‌برداشتم و شروع کردم به شستن.
شاید آشپز ماهری‌نباشم نباشم، ولی توی‌کارم ظرف شستن کارم درسته.
بعد از مرتب کردن آشپزخونه، یه‌ظرف دستمال برداشتم و رفتم بیرون تا‌رفتم بعد از مدت‌ها میزها رو دستمال بکشم.
زمان‌هایی هست که آدم بعد از یه‌بیرون نظافت حسابی، یه حس رضایت لطیف پیدا‌نظافت می‌کنه و این یکی از همون لحظات بود.
یهو به دستمالی که باهاش‌کارم میز رو تمیز می‌کردم نگاه کردم‌بیرون و یه فکری از سرم گذشت.
«این بیماری‌ماهری شغلیه؟ یهو‌توی جوگیر شدم.»
دستمال رو گذاشتم‌ماهری زمین و سعی کردم‌کارم به خودم مسلط بشم.
یه روز‌درسته بیکاری توی‌دستمال مسافرخانه رویای بهاری.
فراغت با‌نباشم «مشروب دوکانگ»ظرف و تنقلات خشک.
بد نبود.
به هر حال، اگه زمان کافی برای «مویونگ بک» و‌دستمال «رهبر هوانگ» خریده بودم تا به سلامت برگردن، پس یه‌نظافت کم ظرف شستن و دستمال کشیدن هم ارزشش رو داشت.
همین‌طور که تنقلات خشک می‌جویدم، موقعیت میزها، جنس کف زمین، ستون‌ها،زمان‌هایی جارو، فاصله تا آشپزخونه، اندازه ظروف، جای چاقوهای آشپزخونه، حس خاک،لحظات ارتفاع سقف و بقیه چیزها رو بررسی کردم و به خاطر سپردم.
هرچی می‌تونستم رو حفظ کردم و‌درسته بعد، همون‌طور که سریع حفظ کرده‌مدت‌ها بودم، همون‌قدر سریع هم فراموششون کردم.
نشستم جای مخصوص مسئول پذیرش که برای پاییدن‌مرتب هر دو طرف جاده عالی بود، پاهام رو انداختم‌هست روی یه صندلی خالی و لحظه‌ای چشم‌هام رو بستم.
اگه تا غروب آفتاب خبری‌توی نمی‌شد، برنامه داشتم دکان رو ببندم‌برداشتم و برم سمت «باند خرگوش سیاه».
خواب‌آلودگی کم‌کم بهم غلبه کرد و نمی‌دونستم‌بیرون یه ربع خوابیدم یا یه ساعت که صدای‌حسابی قدم‌های خیلی منظمی از خواب سبک بیدارم کرد.
وقتی صدای قدم‌ها چهار بار‌کارم شنیده شد، چشم‌هام رو باز‌رفتم کردم و روبرو رو نگاه کردم.
یه رزمی‌کار که کلاه حصیری سرش‌کارم بود، نیم‌نگاهی بهم انداخت، بعد پشت‌بیرون یکی از میزهای بیرونی نشست و گفت:
«سفارش می‌گیری؟»
بعد از برانداز کردن نگاه و خط فکی که به‌سختی‌بکشم از زیر کلاه حصیری معلوم بود، طرز نشستنش با کمر‌یکی صاف و شمشیری که روی میز گذاشته بود، جواب دادم:
«فقط مشروب داریم.»
«مشکلی نیست.»
«اول پولش رو بده.»
مرد از توی لباسش یه «سکه نقره‌بیرون استاندارد» درآورد و با یه تلنگر پرتش‌نظافت کرد سمت ستونی که کنارش نشسته بودم.
سکه نقره هوا‌توی رو شکافت و‌درسته توی ستون فرو رفت.
تق!
به سکه نقره‌ای که توی‌توی ستون گیر کرده بود نگاه‌دستمال کردم و به مرد کلاه‌حصیری گفتم:
«آروم پرت کن، حروم‌زاده.»
«...»
«چه مرگته؟ماهری درآوردنش مکافاته.توی احمق لعنتی. نچ.»
رفتم توی آشپزخونه، مشروب دوکانگ‌توی رو برای خودم و یه بطری‌برداشتم شراب ارزون‌قیمت برای مرد کلاه‌حصیری آوردم.
هم مشروب دوکانگ و‌دستمال هم شراب ارزون رو‌مدت‌ها گذاشتم روی میز خودم.
«منم شراب‌نباشم رو پرت کنم‌کارم تو صورتت؟ ها؟»
خواستم شراب رو بپاشم تو‌ظرف صورتش، ولی منصرف شدم، نچ‌نچی‌برداشتم کردم و گذاشتمش روی میز.
وقتی برگشتم سر جام، پشتم‌توی گزگز می‌کرد، انگار مرد کلاه‌حصیری‌دستمال داشت با نگاهش سوراخم می‌کرد.
«چه دردسری شد ها.»
نگاه کردن به مشتری مزاحم تشنه‌م‌درسته کرد، واسه همین یه لیوان مشروب‌مدت‌ها دوکانگ برای خودم ریختم و سر کشیدم.
تا داشتم می‌نوشیدم، مرد‌توی کلاه‌حصیری یه سوزن نقره درآورد‌دستمال و فرو کرد توی جامش.
بی‌اختیار پوزخند زدم.
«چه مسخره‌بازی‌هایی.درسته اگه نمی‌خوای بخوری،برداشتم نخور، مرتیکه احمق.»
مرد کلاه‌حصیری یه قلپ‌ظرف از شراب خورد و‌دستمال بعد خیره شد بهم.
«...»
نگاهش اون‌قدر تند‌ماهری و تیز بود‌ظرف که انگار شمشیر بود.
نمی‌شد تشخیص داد داره بهم‌برداشتم چشم‌غره میره یا داره با‌بکشم چشم‌هاش هوا رو برش میده.
لبه دستم رو توی هوا تکون‌درسته دادم و الکی وانمود کردم دارم‌مدت‌ها جلوی نگاه ناخوشایند مرد رو می‌گیرم.
مرد کلاه‌حصیری ازم پرسید:
«تنقلات خشک ندارین؟»
انگشت کوچیکه‌م رو‌مرتب کردم تو دماغم‌رفتم و جواب دادم:
«نظرت راجع به... این چیه؟»
مرد کلاه‌حصیری که تازه یه‌ظرف قلپ دیگه شراب خورده بود،برداشتم پوفی کرد و تفش کرد بیرون.
«پوف!»
در حالی که تنقلات خشکی که‌رفتم روی میز خودم آماده کرده بودم‌هست رو می‌جویدم، به مرد چشم‌غره رفتم.
یه تیکه گوشت گاو خشک‌شده‌کارم و نازک رو براش تکون‌رفتم دادم و بعد انداختم توی دهنم.
یهو، هم من و‌توی هم مرد کلاه‌حصیری توجهمون‌مرتب جلب شد به جاده.
زنی با لباس اشرافی شیک که ترکیبی از‌درسته صورتی روشن و قرمز بود، در حالی که‌بکشم یه «مگس‌پران» سفید توی دستش بود، داشت نزدیک می‌شد.
نمی‌دونستم مرد‌درسته کلاه‌حصیری که اول‌برداشتم اومده بود کیه.
ولی زنی‌نباشم که مگس‌پران دستش‌کارم بود رو می‌شناختم.
«پری دلفریب» بود.
پری دلفریب حتی نیم‌نگاهی هم به‌ظرف مرد کلاه‌حصیری ننداخت، با فاصله زیادی از‌بیرون اون نشست و به من نگاه کرد.
در حالی که‌مرتب گوشت خشک می‌جویدم، به‌بیرون پری دلفریب هم گفتم:
«به چی نگاه‌توی می‌کنی، زنیکه دیوونه؟ زل‌مرتب نزن، سفارشت رو بده.»
مگس‌پران در اصل یه ابزار‌ظرف بوداییه که راهب‌ها برای دور‌برداشتم کردن رنج‌های دنیوی ازش استفاده می‌کنن.
دیدن زنی که قیافه‌ش داد می‌زد کارش آدم‌کشیه در‌مرتب حالی که یکی از اون‌ها دستشه، باعث می‌شد به‌هست چشم من فقط شبیه یه زنیکه دیوونه به نظر بیاد.
پری دلفریب آه کوتاهی کشید و مگس‌پرانش‌بیرون رو توی هوا تکون داد، الکی وانمود کرد‌حسابی داره مگس‌ها رو دور می‌کنه و زیرلب گفت:
«این همه حشره مزاحم چیه...»
همین‌طور که تنقلات خشکم رو می‌جویدم، اول‌درسته به پری دلفریب نگاه کردم، بعد به‌میزها مرد کلاه‌حصیری و بعد یه آروغ بلند زدم.
آروووغ—
توی تمام این مدت، پری دلفریب‌رفتم و مرد کلاه‌حصیری به هم نگاه نکردن‌آدم و فقط روی من تمرکز کرده بودن.
با انگشت به‌توی صورت خودم اشاره کردم‌مرتب و از جفتشون پرسیدم:
«انقدر خوش‌تیپم؟ یک‌نباشم دل نه صد‌کارم دل عاشقم شدین؟»
پری دلفریب‌آشپز در جواب ادای‌توی استفراغ کردن درآورد.
همون لحظه، پری‌مرتب دلفریب یهو اخم کرد‌بیرون و دماغش رو گرفت.
در حالی که دستش رو‌کارم جلوی صورتش تکون می‌داد، یه‌رفتم گدا با قدم‌های کشان‌کشان نزدیک شد.
با دیدن این‌نباشم گدای لعنتی، یه‌کارم فکری از سرم گذشت.
با اینکه همه اعضای «فرقه‌توی گدایان» گدا هستن، ولی هر گدایی‌برداشتم تو دنیا مال فرقه گدایان نیست.
گدا، که جزو فرقه گدایان‌برداشتم نبود، با فاصله از پری دلفریب‌زمان‌هایی نشست و به من نگاه کرد.
به گدا گفتم:
«گدای لعنتی،ماهری کی گفت بدون‌ظرف پول می‌تونی بشینی؟»
گدا نیشخندی بهم‌ماهری زد و دندون‌های‌ظرف زردش رو نشون داد.
«صاحب‌مغازه، اگه جگرش‌مرتب رو داری، سعی‌رفتم کن پرتم کنی بیرون.»
به گدا‌نباشم اشاره کردم‌ظرف و گفتم:
«همون‌جا بشین.»
گدا قاه‌قاه خندید.
آه خفیفی کشیدم.
«امروز مشتری زیاد داریم.»
وقتی داشتم یه لیوان مشروب دوکانگ‌کارم می‌خوردم، «یوپ یاهونگ» که با استفاده از‌مدت‌ها «مهارت سبکی» رسیده بود، زد زیر خنده.
«هاها... آه، سلام به همگی.»
چون هیچ‌کس یوپ یاهونگ‌دستمال رو تحویل نگرفت، من‌مدت‌ها به جاش جواب دادم.
«قهرمان جوان‌نباشم یوپ، دوباره‌ظرف همدیگه رو دیدیم.»
یوپ یاهونگ‌ماهری لبخندی زد‌توی و جواب داد:
«اوه؟ انگار همین‌طوره.»
«چرا اینجایی؟ اومدی بمیری؟»
یوپ یاهونگ مستقیم‌توی توی چشم‌هام زل‌درسته زد و جواب داد:
«معلومه که‌ماهری نه. اومدم‌توی چون نمی‌خوام بمیرم.»
به صندلی‌آشپز جلوم اشاره‌نباشم کردم و گفتم:
«بیا بشین یه‌مرتب پیکی بزنیم. ما‌رفتم که غریبه نیستیم.»
یوپ یاهونگ‌نباشم دستش رو‌ظرف جلو آورد:
«شرمنده، نمی‌تونم.»
با این حال، از‌نباشم دیدن یه چهره آشنا خوشحال‌مرتب بودم و یه سوالی پراندم:
«مشتری‌های دیگه‌ای هم هستن؟»
یوپ یاهونگ با قیافه‌ای گرفته، یه‌درسته نخ «گیاه فراموشی غم» از لباسش‌مدت‌ها درآورد، گذاشت گوشه لبش و جواب داد:
«والا، من از‌نباشم کجا بدونم؟ صبر‌کارم کن و ببین.»
همون‌طور که یوپ یاهونگ گیاه فراموشی غم رو روشن می‌کرد‌دستمال و دودش رو بیرون می‌داد، اون «پری افسونگر» که اون‌نظافت دور و بر بود، دوباره مگس‌پرانش رو عقب و جلو کرد.
تو تمام این مدت،دستمال اون مردک کلاه‌حصیری هنوز‌مدت‌ها داشت بهم چشم‌غره می‌رفت.
یهو جا‌نباشم خوردم و‌ظرف دهنم باز شد:
«ریدن تو روحت، ترسوندی منو. وقتی زل می‌زنی لااقل‌دستمال یه پلکی بزن، کثافت. وای، واقعاً شوکه‌م کردی. بخاطر‌آدم اون کلاه کوفتی حتی نمی‌تونم چشم‌های صاحاب‌مرده‌ت رو ببینم.»
نچ‌نچی کردم‌آشپز و نگاهی‌نباشم به مشتری‌ها انداختم.
یه یارو روانی که از زیر کلاه حصیری زل‌میزها زده، یه زنیکه دیوونه که مگس‌پران تکون میده، یه‌پیدا گدای کثیف و یوپ یاهونگ که یه ریز نیشش بازه...
مشتری‌های مسافرخونه همیشه خیلی جورواجورن.
به آسمون اشاره کردم‌توی و شروع کردم به‌مرتب چرت و پرت گفتن:
«اگه گناهی مرتکب شده باشم!»
«...»
«تنها جرمم انجام کارای جوانمردانه‌کارم بوده. اصلاً نمی‌دونستم زندگی یه‌رفتم قهرمان جوانمرد انقدر سخته. گندش بزنن.»
هیچ‌کس جوابم رو‌نباشم نداد، ولی من‌کارم حرف دلم رو زدم:
«همه‌ش تقصیر‌آشپز اینه که‌نباشم کتاب اشتباهی خوندم.»
یوپ یاهونگ‌درسته لبخندی زد‌دستمال و پرسید:
«چه کتابی خوندی؟»
«باز دمت گرم‌نباشم فقط تو باهام حرف‌درسته می‌زنی، قهرمان جوان یوپ.»
یوپ یاهونگ‌آشپز خندید و‌نباشم سر تکون داد:
«ادامه بده، چرت‌مرتب و پرتت رو‌رفتم بگو. گوش میدم.»
«یه یارویی به اسم پادشاه قمار‌درسته رو کشتم، توی یه کتابی که‌مدت‌ها از مخفیگاهش پیدا کردم نوشته بود...»
همون‌طور که داشتم‌نباشم یه تیکه تنقلات‌کارم خشک می‌جویدم ادامه دادم:
«نوشته بود که‌ماهری قوی‌ترین موجود دنیا،ظرف یه قهرمان جوانمرده.»
«اوه، جدی؟»
«به هر حال، با جزئیات دقیق‌درسته نوشته بود که قهرمان جوانمرد قوی‌ترینه.مدت‌ها این حرف‌های یه استاد خیلی خفن بود.»
یوپ یاهونگ‌ماهری خنده‌ای کرد‌توی و جواب داد:
«چرا باید‌آشپز همچین مزخرفاتی‌نباشم نوشته شده باشه؟»
«منم همینو میگم دیگه.»
«پس تو اون حرف‌های احمقانه‌کارم رو باور کردی؟ ساده‌تر از‌رفتم اون چیزی هستی که نشون میدی.»
با لحن جدی جواب دادم:
«نه، احمق‌جان.آشپز مگه خلم‌نباشم باور کنم؟»
یوپ یاهونگ که بهش برخورده بود،رفتم با قیافه‌ای ناراضی آهی کشید و‌هست دوباره گیاه فراموشی غم رو گذاشت دهنش.
من ادامه دادم:
«اولین بار بود همچین کسشری می‌شنیدم. ولی نکته مهم اینه که هیچ‌کس تا حالا همچین‌بکشم کسشری نگفته بود. چیزای مهم همیشه کمیابن و ارزش دارن. واسه همینه که راستی‌آزمایی لازمه. توئه‌میز بدبخت چی می‌فهمی؟ اینکه حرفای کتاب راسته یا نه... تا امتحان نکنی نمی‌فهمی. تو امتحانش کردی؟»
یوپ یاهونگ‌آشپز با تعجب‌نباشم جواب داد:
«آها، پس واسه همین زدی تو کار جوانمردی. حتی راهزنا رو هم لت و پار‌حسابی کردی. عجب آدم جالبی هستی. فکر کنم کتاب رو خیلی غلط خوندی. تو اولین کسی‌سرم هستی که می‌بینم فقط چون تو کتاب نوشته شده، رفته دنبال راه و رسم جوانمردی.»
سر تکون‌نباشم دادم و‌ظرف لبخند زدم:
«شاید من کتاب رو اشتباه‌ظرف خونده باشم، ولی فکر کنم‌برداشتم شماها آدمش رو اشتباه گرفتید.»
یوپ یاهونگ خندید و گفت:
«دست بردار بابا.»
همین که یهو با‌ظرف سر و صدا از‌دستمال روی صندلی پریدم هوا...
یوپ یاهونگ، پری افسونگر و‌ظرف اون گدای کثیف جا خوردن‌برداشتم و همزمان پریدن رو پاهاشون.
ولی مرد کلاه‌حصیری، همون‌طور‌نباشم نشسته، دست برد سمت‌درسته قبضه شمشیرش ولی متوقف شد.
با خونسردی‌درسته دوباره نشستم‌دستمال و گفتم:
«احمقا، چطور ترسیدن. هاهاهاها...»
همین‌طور که روی رون پام می‌کوبیدم و‌درسته از خنده ریسه می‌رفتم، اون سه نفر‌میزها با قیافه‌هایی که انگار ریده بودن، دوباره نشستن.
مرد کلاه‌حصیری‌آشپز رو به‌خاطر‌نباشم خونسردیش تحسین کردم:
«خونسردیت خوب بود.»
یهو خمیازه کشیدم، بعد با دست جلوی‌مرتب دهنم رو گرفتم، با این فکر که‌بکشم ممکنه یه سلاح مخفی پرت کنن تو دهنم.
به این میگن آداب معاشرت.
مشروب دوکانگ رو توی یه لیوان خالی ریختم‌درسته تا نصفه پر بشه، بعد انگشتم رو کردم‌بکشم توش و «هنر یخ» رو بهش تزریق کردم.
مشروب درجا‌درسته از درون‌دستمال یخ زد.
یوپ یاهونگ‌نباشم که داشت‌ظرف نگاهم می‌کرد، پرسید:
«داری چه غلطی می‌کنی؟»
یکم مشروب معمولی‌ماهری ریختم روی مشروب یخ‌زده‌کارم و لیوان رو چرخوندم.
مشروب دوکانگ حسابی خنک شد.
لیوان رو به‌توی سمت اون احمق‌ها‌درسته گرفتم و گفتم:
«به این میگن شراب یخ.»
شراب یخ رو‌ماهری سر کشیدم و‌ظرف دهنم رو پاک کردم.
«آخیش... مزه‌ش به همینه.»
داشتم فکر می‌کردم لیوان یخ‌زده‌کارم رو پرت کنم تو صورت‌رفتم کدومشون، ولی بعد گذاشتمش زمین.
یه مردی که حدوداً سی و پنج‌درسته شش سالش بود، با حالتی که انگار خیلی‌بکشم سرش شلوغه، داشت می‌اومد سمت مسافرخانه رویای بهاری.
قیافه‌ش معمولی‌آشپز بود و‌نباشم چشماش بی‌روح.
یه لحظه جلوی مسافرخونه وایساد،برداشتم بعد به من اشاره کرد‌بکشم و به یوپ یاهونگ نگاه کرد.
یوپ یاهونگ گفت:
«آره، خودشه.»
مرد که سرش شلوغ به‌توی نظر می‌رسید سر تکون داد، مستقیم‌برداشتم اومد جلو و روبروی من نشست.
دستاش رو به‌مرتب هم مالید و‌رفتم خیلی رک ازم پرسید:
«جوان، چرا تو کار دیگران دخالت می‌کنی؟ تلفات و خسارت مالی‌بیرون وحشتناکی به کسب‌وکار ما زدی. چطور می‌خوای این همه رو جبران‌پیدا کنی؟ یه دونه کله‌ت که به نظر کافی نمیاد. این یارو کیه؟»
یوپ یاهونگ جواب داد:
«ایشون رهبر فرقه هائو هستن، یه فرقه تازه تأسیس در منطقه جنوبی. تحت فرمان ایشون باند‌بکشم خرگوش سیاه، قلعه بادبزن سیاه و جامعه دنیای زیرین جنوبی قرار دارن. همچنین ایشون عمدتاً اساتید جناح‌تمیز غیرمتعارف مثل رهبر جامعه شمشیر هژمون، راکشاسای بزرگ، استاد سو و ارباب پیرِ اژدهای بی‌شاخ رو کشتن.»
«ویژگی خاصی داره؟»
«بیشتر زیردستاش رو آموزش‌ظرف میده و معمولاً خودش‌دستمال شخصاً وارد عمل میشه.»
مرد بعد از شنیدن‌توی توضیحات، کمی سر تکون‌مرتب داد و ازم پرسید:
«تو قهرمانی؟آشپز چرا اینطوری‌نباشم رفتار می‌کنی؟»
این یارو چنان جو‌دستمال سنگینی درست کرده بود که‌میزها سعی کردم مودبانه جواب بدم.
«حالا جنابعالی کی باشی؟»
«...»
«قبل از اینکه شروع کنی به قپی اومدن،درسته حداقل باید خودت رو معرفی کنی. این چه‌بکشم وضعشه، از راه نرسیده شاخ و شونه می‌کشی؟»
یهو سعی کردم‌مرتب بین رئیس و‌رفتم مرئوس تفرقه‌اندازی کنم.
«تازه من رهبر فرقه هائو نیستم. آخه جوونی مثل‌برداشتم من چه شباهتی به رهبر یه فرقه داره؟ رهبر‌نظافت فرقه الان فرار کرده و من به جاش اینجام...»
با مظلوم‌ترین قیافه‌ای که می‌تونستم‌ظرف به خودم بگیرم، به یارو‌برداشتم روبرویی و یوپ یاهونگ نگاه کردم.
«...یعنی گرفت؟»
مرد روبرویی بهم‌مرتب چشم‌غره رفت و‌رفتم از یوپ یاهونگ پرسید:
«قضیه چیه؟ میگه من نیستم.»
یوپ یاهونگ‌ماهری با لحنی‌توی آروم جواب داد:
«خودش رهبر فرقه هائو‌نباشم هست. این حروم‌زاده دیوونه داره‌مرتب شوخی می‌کنه، لطفاً درک کنید.»
دست چپم رو‌مرتب لای موهام کشیدم‌رفتم و آهی کشیدم.
«درجا لو‌نباشم رفتم. اینا‌ظرف آدمای معمولی نیستن.»
مرد چشماش رو‌نباشم ریز کرد و‌کارم بهم زل زد.
چاره‌ای نداشتم جز اینکه‌نباشم مایه بذارم و اسم یکی‌مرتب از آشناها رو بیارم وسط.
«من با رهبر اتحاد‌دستمال موریم رفیق فابم، پس‌مدت‌ها بهتره حواستون به خودتون باشه.»
پاهام رو انداختم رو هم و‌درسته عین زمان مسافرخونه‌چی بودنم با شدت تکونشون‌میزها دادم و به مرد روبروم خیره شدم.
مرده که به نظر می‌رسید‌ظرف یه جور مدیر میانی باشه، سرش‌رفتم رو کج کرد و جواب داد:
«ما دل خوشی از‌نباشم رهبر اتحاد ایم نداریم. شما‌مرتب دو تا با هم آشنایید؟»
دست به سینه‌مرتب شدم و حرفم‌رفتم رو عوض کردم.
«رهبر فرقه شیطانی‌توی رو هم می‌شناسم. با‌مرتب دم شیر بازی نکنید.»
شوخی نبود.
قیافه مرد روبرویی، یوپ یاهونگ،توی پری افسونگر، مرد کلاه‌حصیری و‌دستمال اون گدای کثیف، همگی خشک شد.
«گرفت.»
جو رو‌نباشم که ساختم، با‌کارم لحنی باوقار گفتم:
«اون خود منم.»