چپتر 350: ویلای کوهستان فولاد
0شروع کردن یه بزم شراب‌خوری بد‌همون نبود، ولی حس می‌کردم یه نفر‌دادن دیگه هم به جمعمون اضافه شده.
این فقط یه‌تکون دورهمی برای چهار شرور‌میز بزرگ و محققان نبود.
انگار خواهر کوچکتر جین هیانگ هم‌نوشیدن از توی اون نقاشی بیرون اومده‌مشروب و به جمع ما پیوسته بود.
مشروبش بدجور گیرا بود.
شاید به خاطر همین بود که محقق سپیدپوش—که از وقتی از شیطان بهشتی کتک خورده‌میز بود، عقل درست و حسابی تو کله‌اش نمونده بود—اولین نفری بود که بعد از چند بار‌تندی چشم دوختن به نقاشی خواهر کوچکتر جین هیانگ وسط نوشیدن، کنترل بدنش رو از دست داد.
نه اینکه تو مشروب چیزی ریخته باشن... محقق سپیدپوش که‌نمی‌گفت جوری می‌نوشید انگار داشت همزمان مشروب و خاطراتش رو قورت‌زهرماریه می‌داد، اولین نفری بود که مست کرد و از پا دراومد.
محقق سپیدپوش که هر از گاهی به‌کنترل نقاشی زل می‌زد، آخر سر توسط ها‌ریخته بوک برده شد تا یه گوشه بیهوش بشه.
بعد از اون، در کمال تعجب، شیطان‌دست شمشیر بی‌سر و صدا بلند شد و‌سپیدپوش به بهانه اینکه هوای تازه می‌خواد، زد بیرون.
شیطان بهشتی هم‌تحمیل بدون اینکه کلمه‌ای‌همون حرف بزنه، فقط می‌نوشید.
اصلاً انتظار نداشتم‌تکون حال و هوای‌شهوت جمع این‌طوری بشه.
حس می‌کردم شیطان بهشتی داره‌وسط با مشروب خوردنش، سنگینی خودش‌داد رو به ما تحمیل می‌کنه.
شیطان شبح هم که انگار از همون اول فقط‌اینکه تو نخ مرغ بود، خندق بلا رو پر کرد‌همزمان و بعد از چند بار دست تکون دادن، رفت بیرون.
فقط شیطان شهوت،تحمیل شیطان بهشتی و‌همون من سر میز موندیم.
با اینکه شیطان بهشتی هیچی نمی‌گفت، هر‌میز بار که مشروب تموم می‌شد، ها بوک‌می‌آورد یه کوزه بزرگ می‌آورد و می‌ذاشت کنار میز.
شیطان شهوت سرش رو تکون داد و از‌بدنش شیطان بهشتی پرسید: «ارشد، این دیگه چه زهرماریه؟سپیدپوش اولین باره یه چیز به این تندی می‌خورم.»
شیطان بهشتی سرش رو کمی چرخوند و‌دست از ها بوک که همون داخل منتظر‌سپیدپوش ایستاده بود پرسید: «ها بوک، این چه مشروبیه؟»
«این مشروب خانواده‌تحمیل گونگبوئه که از‌همون دره کنفوسیوس خریدمش.»
«خودت که شنیدی. با این‌رفت حال، شما دو تا خوب‌نمی‌گفت دارین پا به پای من می‌خورین.»
راستش رو بخواین،چشم شیطان بهشتی خیلی‌نوشیدن بهتر از ما می‌نوشید.
شاید به خاطر انرژی درونی‌کنترل عمیقش بود که اثرات مستی‌مشروب روی بدنش کمتر دیده می‌شد.
احتمالاً بدنش می‌تونست‌تحمیل بیشتر سموم رو خود‌اول به خود دفع کنه.
وقتی یه کوزه جدید از مشروب خانواده گونگبو رو باز کردیم‌تموم و حدود نصفش رو بالا انداختیم، شیطان شهوت بالاخره کم آورد، زیر‌تندی میز ولو شد و بعد چهار دست و پا از اونجا رفت.
با توجه به مقداری که‌وسط خورده بود، به نظر می‌رسید‌داد شیطان بهشتی هم بهش حق میده.
بالاخره وقتی فقط ما دو‌کنترل تا موندیم، شیطان بهشتی ازم پرسید:چیزی «رهبر فرقه، تو چرا مست نمی‌کنی؟»
بعد از اینکه یه جام دیگه از‌اول مشروب خانواده گونگبو رو سر کشیدم، مستی‌شهوت توی بدنم رو با یشم بهشتی جذب کردم.
این یکی از‌تکون حقه‌های هنر بزرگ جذب‌میز ستاره یشم بهشتی بود.
البته، نمی‌تونستم اثر‌چشم این مشروب قوی رو‌کنترل کاملاً از بین ببرم.
«از یه‌دوختن حقه کوچیک‌نوشیدن استفاده کردم.»
با وجود این حقه، وقتی‌شبح به شکمم نگاه کردم، دیدم‌بلا مثل یه خمره مشروب باد کرده.
برای اینکه یکم سرم هوای‌رفت تازه بخوره، به خواهر جین‌نمی‌گفت هیانگ توی نقاشی نگاه کردم.
همون موقع، شیطان‌چشم بهشتی پرسید: «چرا‌نوشیدن اون‌طوری بهش نگاه می‌کنی؟»
به شیطان بهشتی نگاه کردم.
«اگه بگم...خودش خوشگله، حرف‌می‌کنه اشتباهی زدم؟»
«نه دقیقاً.»
«خیالم راحت شد.»
نگاهم رو به خواهر کوچکتر جین هیانگ دوختم و گفتم: «محقق‌چیزی سپیدپوش و تو، ارشد، یه زمانی برده بودین... تو آخرین مکالمه‌مون شنیدم‌مست که امپراتور رزمی به همراه برادران رزمی‌اش، استادشون بادبزن سیاه رو کشتن.»
«امکان نداره اون‌تحمیل یارو همچین داستانی‌همون رو پیش کشیده باشه.»
«پیش اومد دیگه.»
«خب؟»
«محقق سپیدپوش احتمالاً فکر می‌کرد یادم نمی‌مونه و گذرا بهش اشاره کرد، ولی یادم اومد که‌می‌نوشید خواهر کوچکتر جین هیانگ هم جزو همون شاگردایی بود که بادبزن سیاه رو زمین زدن. با‌گوشه نگاه به این نقاشی، به نظر میاد همون خواهر باشه. شایدم نه. ولی با دیدن این‌همه زیباییش...»
«...»
«برای کسایی که بادبزن سیاه مثل برده باهاشون رفتار می‌کرد، صرفاً حضور خواهر کوچکتر‌می‌آورد جین هیانگ باید دلیلی برای زندگی و تحمل اون شرایط بوده باشه. یه جور‌منتظر راه نفس کشیدن، نه؟ اون خواهر به همین اندازه زیباست. این نقاشی خواهر جین هیانگه؟»
برای یه لحظه،چشم فکر کردم الان از‌کنترل شیطان بهشتی کتک می‌خورم.
اما با چند تا‌نوشیدن نفس عمیق هیجانش رو کنترل‌اینکه کرد و سر تکون داد.
«آره، خودشه.»
«احیاناً امپراتور‌بلا رزمی این‌دادن رو کشیده؟»
شیطان بهشتی سر تکون داد.
«اصلاً نمی‌دونستم نقاشی‌وسط کشیده، ولی یه‌بدنش روز با خودش آوردش.»
چون مست بودم،تحمیل بدون اینکه کلماتم رو‌اول مزه‌مزه کنم، حرف زدم.
«یه جورایی حس می‌کنم این نقاشی درست قبل از اینکه‌نمی‌گفت بادبزن سیاه رو بکشن، کشیده شده. فکر نمی‌کنم امپراتور رزمی خودش‌باره پیشنهاد کشیدنش رو داده باشه، بلکه خواهر جین هیانگ ازش خواسته.»
«اینم درسته.»
به شیطان بهشتی نگاه کردم.
«پس به نظر می‌رسه اون‌شبح خواهر قبل از مبارزه تصمیمش‌بلا رو برای مردن گرفته بوده.»
شیطان بهشتی بدون‌تکون اینکه جوابی بده،شهوت مشروبش رو سر کشید.
منم یه قلپ خوردم‌دوختن و مستی یهو زد‌بدنش به سرم و گیجم کرد.
شیطان بهشتی ازم پرسید: «هیچ ایده‌ای‌بدنش داری که چرا باید قبل از‌ریخته شروع مبارزه تصمیم به مردن گرفته باشه؟»
دلم می‌خواست این‌تحمیل رو از خود‌همون خواهر جین هیانگ بپرسم.
به نقاشی‌بلا نگاه کردم‌دادن و جواب دادم.
«ببخشید که این رو میگم، ولی... مگه اون خواهر نمی‌دونست که حتی بادبزن سیاه یا برادر ارشد بزرگ هم‌داشت نمی‌تونن بکشنش؟ فکر کنم خیلی خوب می‌دونست که برای مردا یه بت و مایه تحسینه. شاید پیش‌بینی می‌کرد که‌تعجب اگه خودش پا پیش نذاره، احتمالاً بقیه توسط استادشون کشته میشن. یا شایدم ذاتاً خلق و خوی تهاجمی داشته.»
با حس مورمور‌وسط شدن پشت سرم، به‌دست شیطان بهشتی نگاه کردم.
«ارشد.»
«بگو.»
«اگه خواهر جین هیانگ دلی مثل جینگ که داشت، همونی که سعی کرد امپراتور شی هوانگ رو‌جوری بکشه... نظرت چیه؟ اینکه نتیجه بگیریم اون ذهنیت یه قهرمان جوانمرد رو داشته و حاضر بوده خودش رو‌بیهوش فدا کنه تا برادرای رزمی‌اش رو نجات بده، خیلی دور از ذهنه؟ زیاده‌رویه؟ آخه من که هیچ‌وقت ندیدمش.»
شیطان بهشتی بهم نگاه کرد.
«خواهر کوچکتر...خودش سعی داشت ما‌شبح رو نجات بده؟»
جوابی ندادم، فقط همراه‌دادن با شیطان بهشتی به خواهر‌هیچی کوچکتر جین هیانگ زل زدم.
طبیعتاً، جین هیانگِ‌چشم توی نقاشی هیچ‌نوشیدن جوابی به حرفام نداد.
«چون بادبزن سیاه برای جناح محققان مسیر‌دست غیرمتعارف، هیچ فرقی با امپراتور شی هوانگ‌سپیدپوش نداشت. چه تو هنرهای رزمی چه تو قدرت...»
ناگهان، شیطان بهشتی‌تحمیل برای اولین بار از‌اول شروع بزم شراب‌خوری‌مون خندید.
«اون خواهر کوچکتری بود که حاضر‌شهوت بود این کار و حتی بیشتر از‌کوزه این رو انجام بده. حق با توئه.»
توی جام شیطان بهشتی‌دوختن مشروب ریختم و بعد‌بدنش جام خودم رو پر کردم.
جامم رو‌دوختن بالا آوردم و‌کنترل بهش نگاه کردم.
«به سلامتی اون خواهر.»
«...»
«به سلامتی قهرمانی‌چشم که برادرای رزمی‌نوشیدن بی‌مصرفش رو نجات داد.»
شیطان بهشتی تو سکوت مشروبش‌کنترل رو سر کشید و بعد یه‌چیزی کاسه خالی رو کشید جلوی خودش.
آستینش رو بالا زد، انگشت اشاره و‌اول میانی‌اش رو دراز کرد و همون‌طور که‌شهوت نفس می‌کشید، قطرات مشروب از نوک انگشت‌هاش چکید.
به نظر می‌رسید داره رطوبت‌رفت رو جذب می‌کنه و الکل‌نمی‌گفت رو متراکم می‌کنه تا دفعش کنه.
اینکه چرا بعد از‌دوختن اون‌همه خوب نوشیدن داشت همچین‌دست کاری می‌کرد رو اصلاً نمی‌فهمیدم.
منم یه کاسه خالی برداشتم، مستی‌بدنش توی بدنم رو تو نوک انگشتام‌ریخته جمع کردم و به سمت کاسه گرفتم.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
این از اون حقه‌ها‌دادن نبود که بتونی فقط‌موندیم با دیدن ازش تقلید کنی.
شیطان بهشتی گفت: «بیا بنوشیم.»
«چرا مشروب‌دوختن رو از‌نوشیدن بدنت دفع کردی؟»
«اگه بیشتر‌خودش از این مست‌شبح بشم، ممکنه بزنمت.»
«همون بهتر‌بلا که بزنی.دادن بیا بنوشیم.»
مقدار بیشتری از‌چشم مشروب خانواده گونگبو رو‌کنترل با هم شریک شدیم.
شیطان بهشتی در حالی که دهنش رو با پشت دست پاک می‌کرد، گفت: «شنیدن اخبار دنیا از طریق اون‌خاطراتش یارو بک گا... خیلی وقته که دیدگاهم محدود شده. با این حال، فکر می‌کردم مشکلی نیست، چون تا وقتی خبری‌صدا از سه فاجعه نباشه واکنشی نشون نمیدم. اما بعد از حمله مشترک به رهبر فرقه گدایان، حسابی حالم گرفته شد.»
«چرا حالت گرفته شد؟»
«احتمالاً به این خاطر که گدای الهی آدم متفاوتی از‌نمی‌گفت بادبزن سیاهه. همون موقع برگشتم و افکارم رو یکم مرتب کردم.باره از این به بعد، دیگه تو هیچ حمله مشترکی شرکت نمی‌کنم.»
این خبر خوبی برای گدای الهی‌نوشیدن بود، اما حس کردم نیتش چیز‌مشروب دیگه‌ایه، برای همین دوباره پرسیدم: «نکنه منظورت...؟»
شیطان بهشتی سر تکون داد.
«رهبر فرقه هم از این قاعده مستثنی نیست. اگه رهبر فرقه نیروی بزرگی برای حمله به محققان بیاره، کمک می‌کنم. اما اگه یه زمانی جناح راستین‌پرسید و محققان با هم متحد بشن تا با رهبر فرقه روبه‌رو بشن، من اونجا نخواهم بود. دو بار همچین اتفاق ناخوشایندی رو تجربه کردم و همون‌بخواین برام کافیه. باید استادم رو تنهایی تیکه تیکه می‌کردم، ولی ضعیف بودم. این یه جور ادای احترام به همون چند تا رقیب انگشت‌شماریه که برام موندن.»
پس شیطان بهشتی فکر‌دادن کرده بود من اومدم‌موندیم تا ازش درخواست کمک کنم.
«ارشد، من‌بار اینجا نیومدم که‌وسط ازت کمک بخوام.»
«که این‌طور؟»
«به نظر می‌رسه می‌خوای رهبر فرقه‌همون یا ارشد گدای الهی رو تو‌دادن یه مبارزه تن به تن شکست بدی.»
«معلومه که همین‌طوره.»
«امیدوارم همین‌طور باشه. قبل از اون، اگه رهبر‌بدنش فرقه نیروهاش رو آورد و برات دردسر درست‌سپیدپوش کرد، هر وقت خواستی می‌تونی ازم کمک بگیری.»
شیطان بهشتی خندید.
«تو می‌خوای‌خودش من ازت‌می‌کنه کمک بگیرم؟ من؟»
من هم خندیدم و جواب دادم: «چرا‌میز که نه؟ دلیلی داره که نتونی؟ این‌می‌آورد اراذل و اوباش باید بیفتن به جون هم.»
شیطان بهشتی گفت: «من تا لحظه مرگم همیشه تنهایی می‌جنگم. از اونجایی که گذاشتم استادم اون‌طوری بمیره، حقمه که خودم هم همون‌طوری بمیرم. هنرهای‌اولین رزمی‌ام رو استادم بهم داده، پس فقط می‌تونم به همون شکل پسشون بدم. چه رهبر فرقه مریدهاش رو بیاره، چه ایم سو-بک اتحاد موریم‌کلمه‌ای رو برای پیدا کردنم رهبری کنه، یا حتی اون یارو بک گا بهم خیانت کنه و شاگرداش رو بیاره، قصد دارم تنهایی بجنگم و بمیرم.»
این دیگه چه جور آدم‌کنترل بی‌طرفی بود که این‌طوری تو‌مشروب دنیا تک و تنها وایساده بود؟
باورش این بود که فرقه شیطانی، اتحاد موریم و‌خندق محققان همگی پتانسیل این رو دارن که بکشنش؛ مردی‌نمی‌گفت که با کل دنیا به عنوان دشمنش زندگی می‌کرد.
«رهبر اتحاد ایم‌تکون هیچ دلیلی برای حمله‌میز به تو نداره، ارشد.»
«وقتی اسمم تو صدر‌دوختن لیست دشمنان عمومی موریمه،بدنش چطور می‌تونی این‌قدر مطمئن باشی؟»
«خودت گفتی، ارشد. دیدگاهت نسبت به دنیا به خاطر‌اینکه اون یارو بک گا محدود شده. کسی که افکار رهبر‌خاطراتش اتحاد ایم رو خوب می‌شناسه، محقق سپیدپوش نیست، منم. من.»
با دست به‌تحمیل سینه‌ام کوبیدم و به‌اول شیطان بهشتی نگاه کردم.
«ارشد، اون آدم منم. من.رفت رهبر فرقه هائو، لی زاها،نمی‌گفت قلب ایم سو-بک رو بهتر می‌شناسه.»
«و قلب ایم سو-بک چطوریه؟»
به شیطان بهشتی خیره شدم.
«از اون مدل آدم‌هاست که اگه حتی یه زیردستش تو مأموریت بمیره، تا چند روز خواب به چشمش نمیاد. برای کشتن تو، ارشد، اصلاً عجیب نیست که بیشتر تیپ شمشیر اتحاد موریم تار و مار بشن. رهبر‌ایستاده اتحاد ایم اصلاً دل و جرئت همچین کاری رو نداره. بیا زیاد گنده‌اش نکنیم. اون همون آدمیه که برای دستگیری چند تا راهزن کوهستانیِ دوزاری، دوش به دوش من تو خط مقدم حمله می‌کرد. یه رهبر اتحاد‌حدود که نباید این‌طوری بجنگه. وقتی تو دریاچه شرقی داشتم جون می‌کندم، واحد محافظت ویژه رو فرستاد، ولی بازم دلش آروم نگرفت و خودش با کله اومد تا بجنگه. آدم ترسوییه. کلاً جنسش با بادبزن سیاه فرق داره.»
«که این‌طور.»
«محقق سپیدپوش اصلاً چه می‌دونه ایم‌نوشیدن سو-بک کیه؟ در ضمن، نیازی نیست‌مشروب نگران خیانت امپراتور رزمی هم باشی.»
«اون وقت چرا؟»
در حالی که داشتم مشروب می‌ریختم جواب دادم: «نیروهاش خیلی ضعیف شدن. چند تا از شاگرداش به دست من نفله شدن. محقق نابینا هم یه لشکر از زیردست‌هاش رو آورد تا من رو بکشه ولی شکست خورد. یه بار محقق تعقیب‌کننده زندگی‌کنفوسیوس رو دستگیر کردم، ولی رهبر اتحاد ایم خیلی راحت ولش کرد بره. اون مرد هنوز یه ذره شرم و حیا تو وجودش مونده. الان براش دوره خودداری و انزواست. تازه، من با مکتب موهیست و مکتب کشاورزان هم رفیق شدم، و اونا‌مقداری آدم‌هایی نیستن که خودشون رو قاطی این‌جور مسخره‌بازی‌ها بکنن. اون حروم‌زاده‌های موذی که قبلاً دیدم... رئیس خاندان یین-یانگ بود؟ فقط همچین آشغال‌هایی ممکنه بهش ملحق بشن. ولی این قضیه باید درست باشه که امپراتور رزمی اصلاً قصد کشتن تو رو نداره، ارشد.»
شیطان بهشتی‌بلا با دقت‌دادن بهم خیره شد.
«چرا؟»
«یعنی چی چرا؟ چون تو تنها کسی هستی که امپراتور رزمی به چشم یه‌سپیدپوش دوست بهش نگاه می‌کنه. ولی این قطعیه که رهبر فرقه برای حذف سه فاجعه یه‌توسط توجیه کاملاً واضح داره. شماها براش مانع محسوب می‌شین. ارشد، رهبر فرقه چه جور آدمیه؟»
شیطان بهشتی قبل از جواب دادن، سرش رو تو فکر کج‌تکون کرد: «به نظر میاد کسیه که داره سعی می‌کنه بی‌نقص بشه. حتی‌می‌ذاشت اگه به قیمت فشار آوردن بیش از حد به خودش تموم بشه.»
«تو هنرهای رزمی؟»
«دقیقاً.»
«پس هنوز بی‌نقص نیست؟»
«اگه بی‌نقص بود، من تا الان‌همون مرده بودم. تو هم مرده بودی،دادن و ایم سو-بک هم سینه قبرستون بود.»
چیزهای مختلفی رو تو ذهنم تصور‌شهوت کردم و بعد دستم رو بالا آوردم‌کوزه تا یه قلمرو خاص رو نشون بدم.
«در این حد... یعنی سه فاجعه‌نوشیدن فقط یه قدم فاصله دارن؟ تا رسیدن‌چیزی به یه سطح بی‌نقص تو هنرهای رزمی.»
شیطان بهشتی لبخند محوی زد و گفت: «رهبر فرقه، تو هنرهای رزمی چیزی به اسم کمال وجود نداره. ما سه نفر همین الانش هم از زمانی که تو‌آخر گذشته می‌جنگیدیم قوی‌تریم. اگه بخوام دقیق بگم، اگه الان با رهبر فرقه گذشته روبرو می‌شدم، تو وضعیتی هستم که راحت می‌تونستم تیکه‌تیکه‌اش کنم. ولی اون هم پیشرفت کرده. همین‌خودش قضیه در مورد گدای الهی هم صدق می‌کنه. مهارت‌هاش بهتر شده. ما سه نفر مدت‌هاست که به یاد همدیگه، داریم با تمام توان می‌دویم. کمال؟ یه ایده کاملاً مزخرفه.»
سرم رو تکون دادم.
شاید دلیل اینکه رهبر فرقه‌رفت انسانیتش رو کنار گذاشته بود،نمی‌گفت عبور از همچین دیواری بود.
«از اونجایی که تو مسیر شیطانیه،نوشیدن احتمالاً برای رسیدن به اون کمال‌مشروب هیچ محدودیتی برای روش‌هاش قائل نیست.»
«احتمالش زیاده.»
«اون تیکه‌آهن‌های بیرون‌تحمیل دیگه چیه؟ وقتی‌همون دیدمشون حسابی جا خوردم.»
شیطان بهشتی مشروبش‌تکون رو تا ته سر‌میز کشید و بلند شد.
«زیادی نوشیدم.بار پاشو. بهت‌دوختن نشون می‌دم.»
منم دیگه داشتم از حال‌کنترل می‌رفتم، برای همین فنجونم رو‌مشروب گذاشتم زمین و بلند شدم.
وقتی با شیطان بهشتی رفتم بیرون،همون برادر ارشد بزرگ رو دیدم که با‌رفت چشم‌های بسته چهارزانو رو زمین نشسته بود.
حس می‌کردم‌بلا عمداً اون‌دادن بیرون کشیک می‌داده.
شیطان بهشتی از‌چشم زمین تمرین گذشت و‌کنترل جلوی بزرگ‌ترین تیکه‌آهن وایساد.
یه نیزه فولادی بود‌نوشیدن که به دو سرش قلمبه‌های‌اینکه گرد آهنی وصل شده بود.
«یا خدا... اصلاً‌تحمیل همچین سلاحی تو‌همون دنیا پیدا می‌شه؟»
شیطان بهشتی یه نیمکت کوتاه رو که‌میز می‌شد روش دراز کشید کشید جلو و بهم‌می‌ذاشت گفت: «دراز بکش و سعی کن بلندش کنی.»
«چی؟»
«همین تیکه‌آهن رو دیگه.»
یه لحظه‌خودش به شیطان‌می‌کنه بهشتی چشم‌غره رفتم.
یعنی قرار‌بلا بود این‌طوری‌دادن ترور بشم؟
«این یه ذره ترسناکه.»
«کاری که می‌گم‌وسط رو بکن. قبل‌بدنش از اینکه کتک بخوری.»
اون مردی بود که حتی تو حالت عادی‌مرغ هم حریفش نمی‌شدم، و حالا یه شیطان بهشتیِ‌موندیم مست داشت بهم چشم‌غره می‌رفت، پس چاره‌ای نداشتم.
رو نیمکت دراز کشیدم.
بعد شیطان بهشتی اون گرز‌وسط سنگین آهنی دوتاییِ غول‌پیکر رو‌داد بلند کرد و آورد بالای سینه‌ام.
«بگیرش.»
تو همون حالت‌تحمیل مستی، گرز سنگین‌همون آهنی دوتایی رو گرفتم.
در حالی که الکل تو رگ‌هام می‌جوشید،میز نگه داشتن یه چیز به این سنگینی‌می‌آورد باعث شد حس کنم الان بیهوش می‌شم.
نمی‌تونستم، چون حس‌چشم می‌کردم اگه غش‌نوشیدن کنم درجا می‌میرم.
وقتی شیطان بهشتی ولش‌نوشیدن کرد، وزن گرز سنگین آهنی‌اینکه دوتایی روی دست‌هام فشار آورد.
شیطان بهشتی گفت:تحمیل «بیارش پایین رو سینه‌ات،اول بعد آروم ببرش بالا.»
این دیگه چه‌تکون کوفتیه اونم بعد از‌میز خوردن اون مشروب ناب؟
با استفاده از هنرهای خارجی‌ام، گرز‌نوشیدن سنگین آهنی دوتایی رو تا روی‌مشروب سینه‌ام پایین آوردم و بعد بردمش بالا.
شیطان بهشتی لبخند‌وسط زد و گفت:بدنش «خوب تمرین کردی. دوباره.»
همین‌طور که حرکت رو‌می‌کنه تکرار می‌کردم، شیطان بهشتی پرسید:خندق «الان تو چه وضعیتی هستی؟»
«حالت مبارزه‌بلا با کف‌دادن دست‌های دوقلو.»
«اگه دو تا استاد با انرژی‌نوشیدن درونی یکسان با کف دست‌های دوقلو با‌چیزی هم درگیر بشن، کدومشون پرت می‌شه عقب؟»
«معلومه، اونی‌دوختن که هنرهای‌نوشیدن خارجی ضعیف‌تری داره.»
شیطان بهشتی سر تکون داد.
«ببرش بالا. آره. بیار‌دادن پایین. حالا دوباره آروم‌موندیم ببرش بالا. پایین، بالا، پایین.»
«بیا تمومش کنیم.»
عرق از سر‌وسط و روم می‌چکید و‌دست بوی گند مشروب می‌دادم.
اما اون بالا، شیطان‌می‌کنه بهشتی داشت نگاهم می‌کرد که‌خندق اونم بوی گند مشروب می‌داد.
«...خیلی عجله داری بمیری؟»
«نه خیلی.»
«بیار پایین، حالا آروم ببر بالا. موقع درگیری با نیروهای کف دست، اگه هنرهای خارجی‌ات خفن‌تر باشه، حتی اگه اتفاقات پیش‌بینی‌نشده‌ای بیفته بازم‌مست تو دستِ بالا رو داری. چون این تویی که تصمیم می‌گیری کف دست‌هات رو چسبیده نگه داری یا جداشون کنی. اصلاً چرا هنرهای‌کلمه‌ای خارجی رو تمرین می‌کنی؟ برای اینکه بتونی انرژی درونی رو آزادانه‌تر کنترل کنی. ببر بالا، آروم، گفتم آروم ببر بالا. دوباره بیار پایین.»
در حالی که داشتم گرز سنگین‌همون آهنی دوتایی رو بالا و پایین‌دادن می‌بردم، از شیطان بهشتی عذرخواهی کردم.
«ارشد، به‌بلا خاطر حرف‌های گستاخانه‌رفت قبلی‌ام معذرت می‌خوام.»
«پایین... بالا.بار پایین... بالا.دوختن آروم‌تر ببر بالا.»
«گفتم ببخشید. صدام رو نمی‌شنوی؟»
«بیار پایین.»
«دست‌هام داره می‌لرزه.»
«یه پدیده کاملاً طبیعیه. ببر‌وسط بالا، آروم، اگه فقط همین‌داد یه بار ببری بالا ولت می‌کنم.»
«باشه.»
با دست‌های لرزان، با‌می‌کنه زور و زحمت گرز سنگین‌خندق آهنی دوتایی رو بردم بالا.
شیطان بهشتی سر تکون داد.
«با این حال، به نظر نمی‌رسید‌نوشیدن از انرژی درونی‌ات استفاده کرده باشی، پس‌چیزی می‌بخشمت. بیا فقط یه دونه دیگه بریم.»
«...»
«دوست داری بمیری؟»
گرز سنگین‌بلا آهنی دوتایی‌دادن رو آوردم پایین.
شیطان بهشتی صورتش رو آورد جلو‌نوشیدن و زمزمه کرد: «قبل از اینکه مغزت‌چیزی رو بیارم تو دهنت، آروم ببرش بالا.»
ناخودآگاه نعره‌ای از‌وسط روی زور زدن‌بدنش از دهنم پرید بیرون.
در حالی که داشتم نعره‌شبح می‌زدم، اون‌قدر عرق کردم که حس‌تکون کردم دارم از مستی در میام.
اصلاً زنده‌ام؟
تازه اون موقع بود‌دوختن که شیطان بهشتی گرز سنگین‌دست آهنی دوتایی رو ازم گرفت.
نفس‌نفس زدم، به اطراف نگاه کردم‌بدنش و نگاهم با برادر ارشد بزرگ‌ریخته که سرش رو چرخونده بود، گره خورد.
برای اولین بار، برادر ارشد بزرگ با‌اول نگاهی دلسوزانه بهم خیره شد و با لحنی‌میز خشک و بی‌احساس گفت: «...داری خیلی سختی می‌کشی.»
بدون اینکه بتونم‌تکون حرفی بزنم، فقط‌شهوت سرم رو تکون دادم.