چپتر 82: دلیل قوی بودن قهرمانان جوانمرد
0«شرمنده که هی تندتند‌الان میام اینجا. چیزیم نیستا، ولی‌نبضم باز میام مزاحمت میشم دکتر.»
به یه دلیل عجیب و غریبی، هر‌کمرنگ بار که مویونگ بک رو می‌دیدم، انگار‌حدودی یه قرن از آخرین دیدارم باهاش گذشته بود.
اینکه چرا‌می‌جنگم اینطوری بود‌دورم رو خودمم نمی‌دونستم.
مویونگ بک حالم رو برانداز‌دورم کرد و گفت: «هر وقت بخوای‌نزدیک قدمت رو چشمه. خیلی منتظر موندی؟»
راستش یه ساعت کامل کاشته شده‌طبق بودم، ولی خیلی سربسته و الکی‌داد جواب دادم: «نه بابا، همین الان اومدم.»
طبق روال معمول،خودم مویونگ بک نبضم رو‌کمرنگ گرفت و ادامه داد.
«...راستی، رهبر فرقه،شعله‌ها هر بار که‌لحظه می‌بینمت انگار قوی‌تر شدی.»
این تعریفی نبود که‌شعله‌ها راحت بشه شنید، واسه‌عقلم همین نیشم باز شد.
«سعی می‌کنم همین‌جوری زندگی کنم.»
مویونگ دستم رو ول کرد و گفت:کمرنگ «مشکل خاصی نیست. مثل قبل، من بیشتر‌حدودی کنجکاو وضعیت قلبت هستم تا بدنت، رهبر فرقه.»
مویونگ بک دقیق‌شعله‌ها زل زد به‌لحظه قیافه‌م و حالت چشمام.
شروع کردم تیکه-تیکه‌می‌جنگم راجع به اتفاقات اخیر‌لحظه و آتیش‌بازی‌ها حرف زدن.
«وقتی می‌جنگم و شعله‌ها دورم رو می‌گیرن، حس‌معمول می‌کنم یه لحظه عقلم رو از دست میدم.می‌بینمت نزدیک بود اشتباهی خودم رو جزغاله کنم و بمیرم.»
مویونگ بک با یه لبخند کمرنگ جواب داد:باید «چرا باید اینطوری باشه؟ من که کف‌بین نیستم. فکر‌دنبال کنم خودت تا حدودی دلیلش رو بدونی، رهبر فرقه.»
دنبال دلیل گشتم و هرچی به ذهنم رسید رو پروندم: «قبلاً یه مسافرخونه به نامم‌لبخند بود که با خاک یکسان شد و سوخت. شاید حس ناامیدی بود؟ اون موقع نفهمیدم، ولی‌پروندم لحظه‌ای که خونه‌م ناپدید شد، فکر کنم دیگه قید یه زندگی آروم و بی‌دغدغه رو زدم.»
«چرا؟»
«چون حتی قبل از‌الان اینکه بسوزه هم اخلاق‌معمول گند خودم رو می‌شناختم.»
مویونگ بک با قیافه‌جزغاله آروم پرسید: «این اخلاق توی‌باشه تمرینات رزمی‌ت اختلال ایجاد نمی‌کنه؟»
«نه واقعاً.»
بعد از یه کم فکر، مویونگ بک یه سوال ازم پرسید:نزدیک «راستی، وقتی با یه حریف خیلی قوی‌تر از خودت روبرو میشی چه‌خودت حسی داری، رهبر فرقه؟ نمی‌دونم تا حالا برات پیش اومده یا نه.»
خیلی خوب می‌دونستم مویونگ‌الان بک داره راجع به‌معمول چه حسی حرف می‌زنه.
«وقتی به یه‌خودم آدم گردن‌کلفت می‌خورم، حس‌کمرنگ می‌کنم دارم دیوونه میشم.»
«چرا؟»
با قیافه جدی به مویونگ بک نگاه کردم: «چون‌دست واسه بردن باید رد بدم. اگه زورم به طرف‌باید نرسه، تنها راه بردن اینه که با دیوونگی دووم بیارم.»
«از دووم آوردن‌همین گفتی. میشه اون تیکه‌روال رو بیشتر توضیح بدی؟»
«وقتی دعوا می‌کنی، همه درد می‌کشن. واسه بردن باید اون درد رو تحمل کنی، و لحظاتی هست که‌گشتم حس می‌کنی از یه خط قرمزی رد شدی. وقتی باید بیهوش می‌شدی ولی نشدی، وقتی باید ولو می‌شدی‌ناپدید زمین ولی نشدی. همون حول و حوش، اون چیزی که بهش میگن جنون، کمین کرده تا بپره بیرون.»
«نمی‌ترسی؟ از باختن یا مردن.»
«از باختن که نه. از‌دورم بچگی تا دلت بخواد باخت دادم.نزدیک صدقه سر همونا، هی قوی‌تر شدم.»
«مردن چی؟»
یاد اون موقعی افتادم‌جزغاله که توی تله تور آسمانی‌باشه غیرقابل فرار گیر کرده بودم.
یاد کتک مفصلی‌شعله‌ها که از راهب‌لحظه دیوانه خوردم هم افتادم.
وسط این‌همه شکست‌می‌جنگم و بدبختی، ترس‌می‌گیرن از مرگی وجود نداشت.
شاید از همون موقعی که‌اومدم مسافرخونه زاها واسه اولین بار‌گرفت سوخت، آماده مرگ زندگی می‌کردم.
«موقع دعوا بهش فکر نمی‌کنم.»
مویونگ بک با قیافه نگران جواب داد: «پس، اینکه‌میدم موقع زل زدن به آتیش عقلت می‌پره، ترس نیست؛باشه یه جور آگاهی یا فکر کردن به دیوونگی خودته.»
«آگاهی؟»
«معنیش این نیست که واسه شکست دادن‌روال آدمای قوی دنیا، با این طرز فکرت،رهبر فقط وقتی شانس بردن داری که دیوونه بشی؟»
«دقیقاً.»
«اگه بابت اون ذهنیتی که موقع تماشای بلعیده شدن مسافرخونه توسط آتیش داشتی پشیمون باشی، ممکنه عقلت رو‌باشه از دست بدی. "آیا زندگی کردن مثل یه حروم‌زاده دیوانه که آماده مرگه، انتخاب درستیه؟" یا "باید یه ذهنیت‌سوخت دیگه انتخاب کنم؟" یه جورایی، ممکنه هر بار که به آتیش نگاه می‌کنی، سوالِ معنیِ زندگیت بیاد توی ذهنت؟»
«حالا اگه‌وقتی اون یه‌شعله‌ها هدف باشه چی؟»
«مگه رسیدن به اهداف‌الان آسونه؟ تا کی قراره‌معمول هی قوی‌تر بشی، رهبر فرقه؟»
«تا وقتی‌اشتباهی که بشم شماره‌بمیرم یک زیر آسمان.»
یهو مویونگ بک زد‌دورم روی میز: «دقیقاً کِی‌دست قراره این رویا محقق بشه؟»
«نمی‌دونم.»
«درسته. خودتم خوب می‌دونی. اگه قرار باشه ده سال دیگه این اتفاق بیفته،راستی بهتره نُه سالش رو هیچ غلطی نکنی و فقط بچسبی به ریاضت خیره‌نیشم شدن به دیوار تا انرژی درونیت رو زیاد کنی. می‌خوای اینجوری زندگی کنی؟»
«اصلاً قصد‌اشتباهی ندارم همچین‌جزغاله کاری کنم.»
«چرا که نه؟»
«خیلی پوچ و مسخره نیست؟ من باید‌لحظه عرق بخورم، آواز بخونم، برقصم و با بقیه‌بمیرم دعوا کنم. کلی کار واسه انجام دادن هست.»
«اگه اینطوره، چاره‌ای نداری جز اینکه هر روز رو با تمام وجود زندگی کنی. با این‌می‌بینمت سبک زندگی، بالاخره یکی پیدا میشه که شماره یک زیر آسمان بشه. البته اگه زنده بمونه. قلب‌مشکل همه یه جنبه حیله‌گر داره. دقیق‌تر بگم، رویای تو احتمالا فقط شماره یک زیر آسمان شدن نیست.»
«پس چیه؟»
«شماره یک زیر آسمان شدن در حالی‌عقلم که داری می‌نوشی، می‌خونی و می‌رقصی، رویاییه‌بمیرم که بیشتر به دلت می‌شینه، رهبر فرقه.»
حرف مویونگ بک‌می‌جنگم برام جالب بود‌می‌گیرن و زدم زیر خنده.
«آها، پس قضیه اینه.»
خیلی آروم به قلب خودم نگاه‌لبخند کردم و جواب دادم: «حس می‌کنم‌فکر یه چیزی نصفه و نیمه حل شد.»
مویونگ بک گفت: «این نظر شخصی منه. نظرت چیه سعی کنی اون دیوونگی رو هدایت‌لبخند کنی تا فقط وقتی با یه گردن‌کلفت روبرو میشی بزنه بیرون؟ تو روزای عادی، بد نیست‌پروندم تمرین کنی ذهنت رو آروم نگه داری. یعنی ذهنیت دعوا رو از ذهنیت روزمره جدا کنی.»
مویونگ بک با اینکه مدت‌دورم زیادی نبود من رو می‌شناخت، خیلی‌نزدیک چیزا راجع به وضعیت روانیم می‌دونست.
شاید به خاطر این بود که خودِ‌روال مویونگ بک هم توی دورانی که شیطان‌رهبر سم بود، یه آدم کاملاً دیوانه بود.
اگه خدایی وجود داشت و می‌خواست‌لبخند نقاشی قلب مویونگ بک رو بکشه،فکر کلمه «دیوانه» یه گوشه‌ای کز کرده بود.
از مویونگ بک پرسیدم:دورم «دکتر، تا حالا حس‌دست کردی داری دیوونه میشی؟»
«معلومه که حس کردم.»
مویونگ بک با قیافه پیچیده‌ای جواب داد: «وقتی می‌بینم آدمایی که با هزار بدبختی‌رهبر نجاتشون دادم، بعد از خوب شدن رفتارشون عوض میشه، دلم می‌خواد بالا بیارم. هر‌می‌کنم بار که اینطوری میشه، کل بدنم درد می‌گیره و باید چند روز دراز بکشم.»
سر تکون دادم.
«می‌فهمم.»
مویونگ بک من رو درک‌دورم می‌کرد، و منم مویونگ بک،میدم یعنی شیطان سم رو درک می‌کردم.
این مرد قطعاً‌همین به خاطر همین‌طبق چیزا دیوونه شده بود.
ما ضعف‌های قلبمون رو‌جزغاله به همدیگه اعتراف کردیم‌باید و بعد با هم خندیدیم.
«دکتر مویونگ، یه چیزی می‌خوام بپرسم.لحظه شاید اولش سوال احمقانه‌ای به نظر بیاد،جزغاله ولی با یه قلب جدی دارم می‌پرسم.»
«بله، قبل‌وقتی از جواب دادن‌دورم خوب فکر می‌کنم.»
«نظرت راجع‌بابا به قهرمانان‌الان جوانمرد چیه؟»
حتی توی روزهایی که ما شیطان‌لبخند دیوانه و شیطان سم بودیم هم هیچ‌وقت‌خودت راجع به قهرمانان جوانمرد حرف نزده بودیم.
بنابراین، حرفی که مویونگ‌دورم بک می‌خواست بزنه، نظری بود‌میدم که برای اولین بار می‌شنیدم.
مویونگ بک لحظه‌ای فکر کرد‌دورم و قبل از جواب دادن‌میدم گفت: «مگه قهرمانای جوانمرد احمق نیستن؟»
«احمق؟»
«اگه به کسی که نمی‌تونه گلیم خودش رو‌باید از آب بکشه بیرون بگی احمق، پس تو یه‌دنبال نگاه کلی، میشه به قهرمان جوانمرد هم گفت احمق.»
«ادامه بده.»
«معمولاً به کسی که جونش رو برای یه هدف درست به خطر میندازه میگن قهرمان جوانمرد،لبخند ولی تو این دنیا هیچی باارزش‌تر از جون آدم نیست. اونا کسایی هستن که با دور‌پروندم انداختن باارزش‌ترین چیزشون، اراده‌شون رو ثابت می‌کنن، پس میشه گفت اونا بزرگترین احمق‌ها بین احمق‌ها هستن.»
«پس یعنی اونا قوی‌ن؟»
سوال احمقانه‌ای بود، ولی مویونگ بک هوشمندانه جواب داد. «اگه بحث هنرهای رزمی نباشه و خود آدم مطرح باشه،هرچی مگه میشه کسی قوی‌تر از اونا پیدا کرد؟ قهرمانای جوانمرد هم الان و هم تو گذشته کمیاب بودن. کسی‌قید که خلافکارا رو می‌گیره آدم شریفيه، ولی یه قهرمان جوانمرد واقعی، قدرتش تو هنرهای رزمی نیست، بلکه شخصیتش قویه.»
این نظرِ شیطان سم‌دورم از زندگی قبلیم درباره قهرمانای‌میدم جوانمرد بود؛ حرف تأثیرگذاری بود.
«یه ارشدی که می‌شناسم می‌گفت‌دورم یه قهرمان جوانمرد از هر‌میدم استادی قوی‌تره، ولی من اینو نمی‌فهمم.»
«اگه منظورش مهارت‌های جنگی فردی نبوده و نفوذ و تأثیر اون آدم رو می‌گفته،رهبر پس معلومه که یه قهرمان جوانمرد از هر استاد بزرگی تو موریم قوی‌تره. نکنه‌می‌کنم شک کردید که این شاید یه جور روش تمرین هنرهای رزمی باشه، رهبر فرقه؟»
«تنها چیزی‌اشتباهی که تو‌جزغاله کله‌مه همینه.»
مویونگ بک یه‌شعله‌ها پیشنهاد غیرمنتظره داد.لحظه «چرا خودتون امتحانش نمی‌کنید؟»
«چی رو؟»
«قهرمان جوانمرد بودن رو. لازم نیست حتماً کاری باشه که جونتون رو به خطر بندازه،فرقه ولی هر مردی که قدرت داره می‌تونه کارایی بکنه که لایق لقب قهرمان جوانمرد باشه.زندگی تازه، شما رهبر فرقه، قوی‌ترین کسی هستید که من می‌شناسم. دلیلی داره که نتونید انجامش بدید؟»
یه خنده تلخ و تحقیرآمیز‌بمیرم به خودم کردم و گفتم:کف‌بین «آدمی مثل من، قهرمان جوانمرد بشه؟»
«فکر می‌کنید قهرمانای جوانمرد گذشته بعد از سبک‌سنگین کردن شرایط، مقام، اصل‌خودم و نسب یا ثروتشون قهرمان شدن؟ اونا دقیقاً به این خاطر قهرمان‌دلیلش جوانمرد بودن که مردایی بودن که به هیچ‌کدوم از این چیزا اهمیت نمی‌دادن.»
«تو می‌تونی‌وقتی قهرمان جوانمرد‌شعله‌ها بشی، طبیب؟»
«من که دیگه راه طبیب بودن رو انتخاب کردم. تازه که فکرش رو می‌کنم، خیلی از اجداد بنیان‌گذار معروف تو موریم تو جوونی‌شون به عنوان قهرمان جوانمرد شناخته‌می‌کنم می‌شدن. مگه نه؟ وقتی زندگی‌نامه‌ها یا تاریخچه‌ها رو می‌خونید، یه داستان رایجه: تو جوونی یه جایی بهشون می‌گفتن قهرمان جوانمرد، پیری‌شون رو تو کوهستان به انزوا می‌گذروندن، جانشین‌زدن تربیت می‌کردن و بعدش می‌شدن یه جد بنیان‌گذار. این داستانیه که بارها شنیدم و حالا که به زبون میارمش، اون حرف که قهرمانای جوانمرد قوی‌ن، حس متفاوتی میده.»
سری تکون دادم‌خودم و یه حس‌لبخند راحتی بهم دست داد.
مویونگ بک که داشت قیافه‌م‌می‌گیرن رو دید می‌زد، انگار که کنجکاو‌اشتباهی شده باشه پرسید: «تصمیمتون رو گرفتید؟»
«گرفتم.»
«کنجکاوم، لطفاً بهم بگید.»
دست به سینه شدم و‌بمیرم گفتم: «تصمیم گرفتم قهرمان جوانمرد‌کف‌بین نشم. با ذاتم جور درنمیاد.»
مویونگ بک یه‌شعله‌ها خنده خشک کرد،لحظه انگار جواب غیرمنتظره‌ای بود.
نیتم رو‌وقتی برای مویونگ‌شعله‌ها بک رو کردم.
«ولی اگه کسی رو پیدا کنم که اراده درست و‌گرفت قلب صافی داشته باشه، حمایتش می‌کنم. می‌تونم بهش هنرهای رزمی‌تعریفی یاد بدم و از نظر مالی هم حسابی ساپورتش کنم.»
پول که مسئله‌ای نبود، چون داشتم‌لبخند با کتک زدن و لخت کردن جناح‌خودت غیرمتعارف، یه بند پول به جیب می‌زدم.
«اگه همه‌جوره هواشو داشته باشم و اون‌عقلم بتونه یه قهرمان جوانمرد بزرگ بشه، اون‌وقت‌بمیرم سوالای خودمم تو آینده جواب داده میشه.»
«خودتون انجامش نمی‌دید؟»
نیشخندی زدم. «من آدم خیلی بدتری از اونیم که فکر می‌کنی، طبیب، واسه همین نقش شرور خیلی بیشتر بهم میاد. هنوز کلی حروم‌زاده هستن‌شنید که باید تا حد مرگ بزنمشون. باید اون اربابان بزرگ شیطانیِ هیولاصفت رو از قبل بکشم تا شاگرد آینده‌م که جوهره‌ی قهرمان جوانمرد بودن‌شروع رو داره، توسط کسی کشته نشه. اون‌وقت واسه اون شاگرد احمق، یکم راحت‌تر میشه که کارش رو به عنوان یه قهرمان جوانمرد انجام بده.»
مویونگ بک زد زیر خنده.
«هاهاهاها...»
منم با مویونگ بک خندیدم.
نفس عمیقی کشید، سر تکون داد و گفت: «یه جورایی منم احساس سبکی می‌کنم. پس منم‌می‌بینمت به روش خودم از شما و شاگرد آینده‌تون حمایت می‌کنم، رهبر فرقه. با این کار، فکر‌دستم کنم منم سهم کوچیکی تو آوردن یه قهرمان جوانمرد احمق به این دنیای بی‌رحم داشته باشم.»
«پایه‌ای؟»
«با کمال میل.»
زل زدم تو‌می‌جنگم چشمای مویونگ بک‌می‌گیرن و سر تکون دادم.
«بزن بریم. من همیشه دنبال یه آدم درست‌حسابی می‌گردم. برای پرورش یه قهرمان جوانمرد قوی،فرقه اول خودم باید قوی بشم، پس بیا روز به روز آماده شیم، من با هنرهای‌زندگی رزمیم، تو هم با مهارت‌های پزشکیت، طبیب. بیا سعی کنیم قوی‌ترین احمق دنیا رو بسازیم.»
مویونگ بک لبخند زد‌جزغاله و جواب داد: «رهبر فرقه،باشه نه احمق، بلکه قهرمان جوانمرد.»
«حالا که فکرش رو می‌کنم، واسه‌لحظه یه آدم باهوش که همه‌چی رو حساب‌کتاب‌جزغاله می‌کنه، سخت میشه که قهرمان جوانمرد بشه.»
«پس احمق و‌می‌جنگم قهرمان جوانمرد باز این‌طوری‌لحظه به هم وصل میشن.»
مویونگ بک با احتیاط پرسید: «راستی،طبق اون شعله‌هایی که گفتید چی شد،داد رهبر فرقه؟ هنوزم تو قلبتون لرزان می‌سوزن؟»
«می‌سوزن، ولی نه‌خودم لرزان. چون قراره‌لبخند دشمنا رو دیوونه کنن.»
بلند شدم‌می‌جنگم تا برگردم به‌می‌گیرن باند خرگوش سیاه.
«طبیب، احیاناً‌وقتی کمبود پزشک‌شعله‌ها زن نداری؟»
«مهارت پزشکای زن خیلی متفاوته،اومدم واسه همین بعضی وقتا از‌گرفت یه جهت دیگه احساس کمبود می‌کنم.»
«دو تا زن تو باند خرگوش سیاه موندن که بهشون میگن پرتو سیاه و سفید. تنها چیزی که یاد گرفتن اینه که چطور مردا‌مسافرخونه رو خام کنن، واسه همین زیردستام حتی وقتی اونا کار خاصی هم نمی‌کنن، هوایی میشن. اگه مایلی کار پزشکی زنانه رو یادشون بدی، تو‌قیافه فکر این بودم که یه مصاحبه براشون جور کنم. یه مقدار هم هنرهای رزمی بلدن، پس می‌تونن به عنوان محافظ هم به کار بیان.»
مویونگ بک صادقانه جواب داد: «اگه خوب کار‌دست کنن، نگهشون می‌دارم. اگه حتی منم نتونم از‌کمرنگ پسشون بربیام، با لگد برش‌می‌گردونم به باند خرگوش سیاه.»
«همین کارو بکن.»
«مراقب خودتون باشید، رهبر فرقه.»
بعد از خداحافظی، خونه پزشکی‌بمیرم مویونگ رو ترک کردم و‌کف‌بین راهی مقر باند خرگوش سیاه شدم.
در حالی که انگار داشتم قدم می‌زدم برمی‌گشتم، گفتگویی که با‌اشتباهی مویونگ بک، شیطان سم زندگی قبلیم داشتم، کم‌کم محو شد و خاطره‌ش‌حدودی داشت با گفتگویی که با مویونگ بک، طبیب الهی داشتم جایگزین می‌شد.
این چه حسیه؟
همین‌طور که یه‌همین خاطره ناپدید می‌شد، یکی‌روال دیگه جاش رو می‌گرفت.
معمای نظریه قهرمان جوانمرد که تو‌لبخند کتاب گی سونگ-جا نوشته شده بود‌فکر رو با طرز فکر خودم حل کردم.
فقط باید‌می‌جنگم یه قهرمان جوانمرد‌می‌گیرن رو قوی کنم.
مردی که شاگردش رو به‌دورم قوی‌ترین قهرمان جوانمرد موریم تبدیل می‌کنه،نزدیک اون لی زاها، رهبر فرقه هائوئه...
...
...
...
اون منم.