چپتر 139: فکر کردی من کی‌ام؟
0این حروم‌زاده‌ها در هر‌سبز صورت به دست رهبر‌جناح اتحاد ایم نفله می‌شدن.
با خودم فکر کردم اگه همون اول کار با «آسمان درخشان خورشید‌احمقم و ماه» یه ضربه شست خفن بهشون نشون بدم، شاید زودتر از زندگی‌بار قبلیم تسلیم بشن؛ این فکر با عصبانیتِ ناشی از گشنگیم قاطی شده بود.
«هاه...»
کم مونده بود از‌هوا دهنم بپره و داد‌سهمی بزنم: «به افتخار فرقه هائو!»
از اونجایی که گفتن این حرف‌جنوبی تو این موقعیت خیلی بی‌کلاسی و ضایع‌کی‌ام بود، به زور جلوی زبونم رو گرفتم.
«...به افتخار اتحاد موریم.»
این انتخاب درست‌تری بود.
اعضای اتحاد موریم که از‌پرواز قبل فریاد شیطان شهوت رو‌کرد شنیده بودن، سریع پشتم پناه گرفتن.
کره‌ای که از ترکیب «مرحله هلال ماه»اساتید و «مرحله شعله» ساخته شده بود رو‌پیش با بیرون دادن «نیروی کف دست»م یکی کردم.
بعد، با استفاده از «هنر بزرگ جذب ستاره»کی‌ام بهش شکل دادم و بی‌درنگ آسمان درخشان خورشید‌می‌کنه و ماه رو سمت شلوغ‌ترین تجمع سربازها پرتاب کردم.
انگار که یه گوی‌نمی‌دونستن فوق‌العاده سنگین تو هوا‌کرده به پرواز دراومده باشه...
آسمان درخشان خورشید و ماه به شکل‌باشه یک سهمی تو هوا طی مسیر کرد‌سرعتش و هرچی پایین‌تر می‌اومد، سرعتش کمتر می‌شد.
مشکل اینجا بود که اعضای «اتحاد جنگل‌اساتید سبز قله جنوبی» و اساتید «جناح غیرمتعارف»پیش که قاطی‌شون بودن، اصلاً نمی‌دونستن من کی‌ام.
پیش خودشون فکر کرده‌غیرمتعارف بودن من یه احمقم که‌پیش داره با توپ بازی می‌کنه؟
یه استاد جاهل از جناح غیرمتعارف به سمت‌کرده آسمان درخشان خورشید و ماه که اون‌قدرها هم‌اون‌قدرها بزرگ نبود، پرید رو هوا و شمشیرش رو کشید.
صاعقه دو‌فوق‌العاده بار از‌هوا روی تیغه‌اش درخشید.
همون لحظه‌ای که آسمان‌سبز درخشان خورشید و ماه به‌غیرمتعارف شکل یه صلیب برش خورد...
رهبر اتحاد ایم‌جناح غرش نامفهومی از‌اصلاً ته حنجره‌اش سر داد.
اما صدای فریادش تو‌نمی‌دونستن غرش مهیب آسمان درخشان‌کرده خورشید و ماه گم شد.
«...!»
تمام اعضای اتحاد موریم که پشتم‌جنوبی بودن، شمشیرهاشون رو کشیدن، عمودی نگهشون داشتن‌کی‌ام و «چی» رو به درونشون تزریق کردن.
همون وسط هوا، شمشیرزن جناح غیرمتعارف تو پس‌لرزه‌های‌کی‌ام آسمان درخشان خورشید و ماه ذوب شد و بدون‌استاد اینکه حتی ردی ازش بمونه، دود شد رفت هوا.
بعد، وقتی آسمان درخشان خورشید و ماه‌خودشون روی سر نیروهای اتحاد جنگل سبز که‌استاد تو آرایش جنگی منتظر بودن فرود اومد...
جیغ شیطان‌فوق‌العاده شهوت به‌هوا هوا رفت.
«هوی، حروم‌زاده...!»
عمداً کف دست‌هام رو جلوم ضربدری گرفتم تا «مهر دست بزرگ‌کرده مرغ شعله‌ور» رو شکل بدم و جلوی موج انفجار آسمان درخشان‌شمشیرش خورشید و ماه رو بگیرم تا از اتحاد موریم محافظت کنم.
بووووووووووووووووم!
«اوه، لعنتی...»
خودم شلیکش می‌کنم،جنگل خودم هم باید‌جنوبی جلوش رو بگیرم.
عجب مسخره‌بازیِ چرتی.
به محض اینکه ضربه رو منحرف‌پیش کردم، صدای شکستن و خرد شدن‌بازی پشت سر همِ درخت‌ها به گوشم رسید.
برای یه لحظه از هوش‌پرواز رفتم و وقتی به خودم اومدم،هرچی دیدم دارم به آسمون زل می‌زنم.
«...»
در کمال تعجب، ابرها‌غیرمتعارف داشتن خیلی آروم و‌کی‌ام بی‌خیال تو آسمون حرکت می‌کردن.
«هوا امروز صافه. چه خوب.»
یه حس ناخوشایندِ ناگهانی از این‌دراومده همه سکوت باعث شد از جا‌پایین‌تر بپرم و خب، واقعاً همه‌جا ساکت بود.
«...آها، آها.»
بینیم رو با انگشت‌هام گرفتم و با زور‌کی‌ام هوا رو از تو مجرای گوشم بیرون دادم؛می‌کنه تازه اون موقع بود که تونستم دوباره بشنوم.
صدای غرش رهبر اتحاد‌نمی‌دونستن ایم و تق‌وتوقِ مسالمت‌آمیزِ‌کرده برخورد سلاح‌ها به گوشم رسید.
درحالی که کمرِ دردناکم رو‌پرواز گرفته بودم، بلند شدم و‌کرد از تو بوته‌ها زدم بیرون.
ظاهراً چون تو‌جنگل هوا پرت شده‌جنوبی بودم، نتونسته بودن بگیرنم.
یه راهزنِ وحشت‌زده‌جناح رو دیدم که‌اصلاً داشت سمت من می‌دوید.
«اوخ!»
برای راهزنه دست تکون دادم.
«خیلی بدشانسی.اینجا که خوردی‌سبز به پست من.»
راهزنه با دیدنم جیغ کشید و برگشت تا تو جهت‌خودشون مخالف فرار کنه، ولی من «نیش خرگوش سیاه» رو کشیدم‌نبود و با استفاده از «چی تیغه» دستش رو قطع کردم.
چاک!
وقتی کامل اومدم بیرون، اعضای اتحاد موریم رو دیدم‌مسیر که با دستور رهبر اتحاد ایم حمله کرده بودن‌اینجا و داشتن این‌ور و اون‌ور می‌دویدن و قتل‌عام راه می‌نداختن.
با یه نگاه می‌تونستم فرار راهزن‌ها‌جنوبی و اعضای اتحاد رو ببینم که‌نمی‌دونستن دنبالشون می‌کردن تا کارشون رو بسازن.
روحیه تو‌اساتید میدون جنگ‌غیرمتعارف این‌قدر مهمه.
وقتی رسیدم به یه فضای باز، رهبر اتحاد جنگل سبز‌داره قله جنوبی رو دیدم که داشت با ایم سو-بک می‌جنگید و‌صاعقه نتیجه مبارزه‌شون هم از همین الان کاملاً مشخص به نظر می‌رسید.
راستش رو بخوای، از نظر قدرت رزمی‌باشه خالص، اصلاً عجیب نبود اگه ایم سو-بک‌سرعتش تنهایی هر هزار نفرشون رو قتل‌عام می‌کرد.
محوطه حصار چوبی سمت چپ، همون‌جایی که‌اساتید آسمان درخشان خورشید و ماه فرود اومده‌پیش بود، کاملاً با خاک یکسان شده بود.
دست به کمر‌جناح ایستادم و وضعیت‌اصلاً نبرد رو برانداز کردم.
یه نفس عمیق کشیدم، زیر‌کی‌ام شکمم رو منقبض کردم و فریادی‌توپ آمیخته با انرژی درونی سر دادم:
«زانو بزنید، حروم‌زاده‌ها! قبل‌هوا از اینکه همه‌تون رو تا‌مسیر سر حد مرگ کتک بزنم!»
تو یه چشم‌به‌هم‌زدن، سه‌سبز چهار نفر این‌ور و‌جناح اون‌ور افتادن رو زانوهاشون.
اعضای اتحاد موریم با دیدن این صحنه، شمشیرهاشون‌کی‌ام رو چرخوندن و تعداد بیشتری از اونایی که‌می‌کنه سعی می‌کردن از دستشون در برن رو کشتن.
بعد، اعضای اتحاد مثل یه گله‌پیش گرگ شروع کردن به شکار راهزن‌ها‌بازی و حرف‌های من رو تکرار می‌کردن:
«زانو بزنید، حروم‌زاده‌ها!»
اعضای جوگیرشده‌ی اتحاد، بی‌رحمانه با ته‌جنوبی قبضه شمشیرهاشون می‌کوبیدن تو سر راهزن‌هایی‌نمی‌دونستن که زانو زده بودن و می‌کشتنشون.
ارشدهای باتجربه اتحاد موریم تو همه‌اصلاً جهت‌ها پخش شدن، راه‌های فرار راهزن‌ها‌احمقم رو بستن و کشتار رو شروع کردن.
تو این گیرودار، اعضای خونسردترِ اتحاد‌پیش همچنان راهزن‌ها رو مجبور می‌کردن زانو‌بازی بزنن و تعداد تسلیمی‌ها رو بالا می‌بردن.
همون لحظه، یه‌سنگین فریاد هماهنگ از بین‌باشه گروه راهزن‌ها بلند شد:
«رهبر اتحاد!»
سرِ همه اونایی‌جناح که درگیر جنگ بودن،نمی‌دونستن چرخید سمت ایم سو-بک.
ایم سو-بک سرِ رهبر‌نمی‌دونستن اتحاد جنگل سبز قله جنوبی‌احمقم رو انداخته بود رو زمین.
جنازه مدیران ارشد اتحاد قله‌پرواز جنوبی از قبل دور و‌کرد برش پخش و پلا شده بود.
ایم سو-بک با چشم‌های کاسه خون به اطراف‌جناح نگاه کرد و گفت: «اعضای اتحاد قله جنوبی سلاح‌هاشون‌احمقم رو بندازن و زانو بزنن. این آخرین لطف منه.»
«...»
زدم پس‌کله یه راهزن‌نمی‌دونستن که زانو زده بود‌کرده و از کنارش رد شدم.
ظاهراً راهزن‌ها تازه قیافه‌ام رو شناخته بودن، چون‌سهمی سعی می‌کردن همون‌طور رو زانوهاشون فرار کنن، ولی فقط‌مشکل زیر دست و پای اعضای اتحاد موریم له می‌شدن.
«بتمرگید سر جاتون. تکون نخورید!»
رفتم همون‌جایی که آسمان درخشان‌قاطی‌شون خورشید و ماه منفجر شده بود‌کرده و یه نگاهی به اوضاع انداختم.
«عجب گندزاری شده.»
اول از همه، حصارهای چوبی‌پرواز اون دور و بر کلاً‌کرد دود شده بودن رفته بودن هوا.
یه گودال دایره‌ای با شعاع شصت فوت‌اساتید تو زمین کنده شده بود و هیچ‌پیش اثری از جنازه تو اون نزدیکی‌ها نبود.
در عوض، هرچی از گودال دورتر می‌شدی،نمی‌دونستن دست و پا و تیکه‌های بدن آدم‌ها‌توپ بیشتر رو زمین پخش و پلا بود.
کلی راهزن هم اون اطراف‌کی‌ام نشسته بودن که از ترس‌داره قشنگ خودشون رو خیس کرده بودن.
دست‌به‌سینه ایستادم‌فوق‌العاده و به صحنه‌پرواز قتل‌عام خیره شدم.
این یه فداکاری‌جنگل معنادار بود، یا یه‌اساتید مرگ سگی و بی‌فایده؟
تو زندگی قبلیم...
مهم نبود تلفات اتحاد موریم چقدر‌پیش سنگین باشه، راهزن‌ها در هر صورت‌بازی نمی‌تونستن رهبر اتحاد ایم رو بکشن.
اون کسی بود که‌هوا شخصاً همه‌شون رو شکار‌سهمی کرده و کشته بود.
اما حالا، قبل از اینکه نبرد حتی درست و حسابی شروع بشه، بیشتر از‌پیش صد نفرشون درجا با آسمان درخشان خورشید و ماه پودر شده بودن و بقیه‌شون‌کشید هم یا به دست اعضای اتحاد موریم کشته شده بودن یا رو زانوهاشون افتاده بودن.
با نگاه کردن به اطراف، برام عجیب بود‌کی‌ام اونایی که با شیطان شهوت درگیر شده بودن،می‌کنه مثل سنگ خشکشون زده بود، ولی هنوز نفس می‌کشیدن.
به هر حال، یه بار دیگه، تو تلاشم‌کرده برای نجات دادن حداقل چندتا از این راهزن‌ها،اون‌قدرها در نهایت خودم بیشترین تعدادشون رو کشته بودم.
بی‌اختیار خنده‌ام گرفت.
«هه هه هه.»
ناگهان ایم سو-بک که‌غیرمتعارف خودش رو به کنارم‌کی‌ام رسونده بود، صدام زد.
«رهبر فرقه.»
ایم سو-بک که نزدیک‌تر شده‌پرواز بود، با صدای آرومی گفت: «برام‌هرچی عجیبه که این‌همه آدم زنده موندن.»
با شنیدن حرف‌های‌جنگل ایم سو-بک، برگشتم و‌اساتید اوضاع رو بررسی کردم.
به نظر می‌رسید بیشتر راهزن‌هایی که اراده‌شون برای جنگیدن رو از دست‌احمقم داده بودن، یا زانو زدن یا فرار کردن، اما همون‌طور که رهبر‌صاعقه اتحاد ایم گفت، اتحاد موریم هنوز از نظر تعداد تو اقلیت بود.
نگاهی به ایم سو-بک انداختم.
«حالا که کار به‌هوا اینجا کشیده، بیا به همین‌مسیر نقش ارواح خبیثمون ادامه بدیم.»
«نقشه‌ای داری؟»
«بیا همین نیروهای سالم و سرحال اتحاد جنگل سبز رو برداریم، بریم سمت شمال و‌بازی به قلعه روح چوب حمله کنیم. از این راهزن‌ها برای جنگیدن با دزدان دریایی رودخونه‌صلیب استفاده می‌کنیم و خب، چاره‌ای هم نداریم جز اینکه هرکدومشون که زنده موندن رو بپذیریم.»
ایم سو-بک منظورم‌اصلاً رو فهمید و‌پیش سر تکون داد.
«با این حال،سنگین نمی‌تونیم همه‌شون رو‌دراومده با خودمون ببریم.»
«دقیقاً. مجروح‌ها و اونایی که نمی‌تونیم به عنوان نیروی جنگی ازشون استفاده کنیم رو همین‌جا ول کن. من می‌مونم، سرشون داد می‌زنم، کتکشون‌جاهل می‌زنم و کنترلشون می‌کنم. بقیه نیروها و تو، رهبر اتحاد، راهزن‌های جنگل سبز رو رهبری می‌کنین و می‌رین شمال. کار سختیه. اگه بخوای نیروهای‌کشیدن اتحاد رو اینجا بذاری، حداقل به بیست سی نفر نیاز داری تا بتونن اوضاع رو کنترل کنن، پس همون بهتر که خودم تنهایی بمونم.»
ایم سو-بک دست به سینه شد‌اصلاً و تو فکر فرو رفت، بعد‌احمقم جواب داد: «واقعاً این کار رو می‌کنی؟»
«آره، همین کار رو می‌کنیم.»
به چشم‌های‌فوق‌العاده ایم سو-بک‌هوا خیره شدم.
«ولی قبلش بیا بریم یکم از‌جنوبی غذای این راهزن‌ها کش بریم. کل دیشب‌کی‌ام رو فقط گوشت گاو خشک‌شده سق زدم.»
تازه اون موقع بود‌غیرمتعارف که لبخندی روی صورت‌کی‌ام خشک ایم سو-بک نشست.
«باشه. منم گشنمه.»
همین که ایم سو-بک رفت‌پرواز پیش اعضای اتحاد، بالاخره سر‌کرد و کله شیطان شهوت پیدا شد.
شیطان شهوت گفت: «هوی، چند لحظه پیش می‌خواستی بگی‌غیرمتعارف "به خاطر فرقه هائو..." ولی بعدش حرفت رو عوض‌داره کردی و گفتی "به خاطر اتحاد موریم"، مگه نه؟»
«خب که چی، حروم‌زاده؟»
مرتیکه بیش‌قاطی‌شون از حد‌نمی‌دونستن تیز بود.
شیطان شهوت آهی کشید و گفت: «می‌میری قبل از‌مسیر اینکه اون تکنیک نهایی انفجاریت رو بزنی یه ندایی‌اینجا به ما بدی؟ چرا همیشه این‌قدر هول‌هولکی ازش استفاده می‌کنی؟»
«توقع داری چیکار کنم؟ از قبل‌جنوبی اعلامش کنم و وقتی دارم آمادش‌نمی‌دونستن می‌کنم یه چاقو بخورم تو شکمم؟»
«خب اینم حرفیه، ولی...»
شیطان شهوت که‌اصلاً دیگه حرفی برای گفتن‌خودشون نداشت، دهنش رو بست.
تو این فاصله، اتحاد موریم داشت‌دراومده راهزن‌های دستگیرشده رو مثل گله گوسفند‌پایین‌تر می‌چپوند تو ساختمان اصلی اتحاد جنگل سبز.
«تو برو دنبال‌جنگل رهبر اتحاد ایم‌جنوبی و کمکش کن.»
«پس تو چی؟»
«من باید اینجا‌اصلاً رو تحت کنترل‌پیش بگیرم. تعدادشون خیلی زیاده.»
«راست میگی.»
«هنر یخ وقت جنگیدن روی آب خیلی‌اساتید به درد می‌خوره. برو به رهبر اتحاد‌پیش ایم کمک کن. دلت به حالش نمی‌سوزه؟»
«رهبر اتحاد کجاش دلسوزی داره؟»
«نگاه کن چطور موهای سفیدش‌کی‌ام به خاطر حروم‌زاده‌هایی مثل تو‌داره داره روز به روز بیشتر میشه.»
«بی‌خیال بابا. رفتم.»
شیطان شهوت نگاهی بهم‌سبز انداخت و بعد به‌جناح سمت ایم سو-بک راه افتاد.
اونایی که از ناحیه پا مجروح شده بودن و کسایی‌داره که از اعضای اتحاد موریم کتک خورده یا بریده شده‌کشید بودن، با تعداد زیاد تو مقر اتحاد جنگل سبز باقی موندن.
البته، بیشترشون همونایی بودن که‌پرواز موقع انفجار آسمان درخشان خورشید و‌هرچی ماه لت و پار شده بودن.
تا وقتی که رهبر اتحاد ایم تا خرخره از غذای راهزن‌ها‌اصلاً خورد و راهزن‌هایی که قرار بود به عنوان گوشت دم توپ ازشون‌جاهل استفاده کنه رو به پایین کوه برد، دیگه دم‌دمای غروب شده بود.
رو صندلی ریاست عجیب و‌قاطی‌شون غریبِ رهبر اتحاد قله جنوبی لم‌کرده دادم و به راهزن‌ها زل زدم.
با رفتن‌قاطی‌شون یکی‌یکی اعضای‌نمی‌دونستن اتحاد موریم...
وقتی دیدن من تنها کسی‌ام‌پرواز که تو اتحاد جنگل سبز‌کرد باقی مونده، راهزن‌ها کم‌کم دستپاچه شدن.
دست کشیدم رو‌جنگل پوست ببری که صندلی‌اساتید ریاست رو پوشونده بود.
«سلیقه این راهزن‌ها همیشه‌غیرمتعارف یه جوره. آخه چرا‌کی‌ام این‌قدر عاشق پوست ببرن؟»
همون‌طور که رو صندلی‌نمی‌دونستن ریاست ولو شده بودم،کرده رو به راهزن‌ها گفتم:
«هوی جماعت، حالا فقط‌هوا من اینجا موندم. رهبر‌سهمی جدید اتحاد جنگل سبز منم.»
«...»
«همه شما حروم‌زاده‌هایی که هیچ غلطی برای کردن ندارین، بیاین‌خودشون جلو و زانو بزنین. اونایی هم که کار دارن برن به‌پرید کارشون برسن. البته قبل از اینکه تا حد مرگ کتکتون بزنم.»
یه مدت کوتاه بعد، تمام اعضای مجروح اتحاد جنگل سبز‌داره قله جنوبی و اساتید جناح غیرمتعارف دور هم جمع شده‌کشید بودن و در حالی که زانو زده بودن بهم زل زدن.
پوزخندی زدم و گفتم: «اگه کسی اینجا هست که ارباب جوان گروه تاجران کوه‌سرعتش طلایی رو زندانی کرده، بهش گشنگی داده و کتکش زده، بیاد جلو. من رهبر فرقه‌کی‌ام هائو هستم، برادر ارشد همون خوک. کدوم حروم‌زاده‌ای به من گفت باید عوارض عبور بدم؟»
«...»
«دارم با دیوار حرف می‌زنم؟»
بلند شدم‌قاطی‌شون و به‌نمی‌دونستن راهزن‌ها نگاه کردم.
«مثل اینکه‌فوق‌العاده زانو زدن خیلی‌پرواز بهتون مزه داده.»
انتظار داشتم بینشون یه مشت آدم تیزهوش، اونایی‌جناح که خودشون رو به موش‌مردگی زدن و اونایی‌کرده که دارن قدرتشون رو ذخیره می‌کنن، قاطی پاتی باشن.
«سرهاتون رو بذارین‌جناح رو زمین. ببینیم‌اصلاً کی برنده میشه.»
نگاهی به صورت‌هاشون انداختم، بعد‌کی‌ام موهای یکی‌شون رو چسبیدم و‌داره پرتش کردم تو حصار چوبی.
یارو که با سر پرواز کرده بود،باشه با یه صدای «بوم» محکم خورد به حصار‌کمتر و بعدش مثل یه تیکه گوشت بی‌جون افتاد.
وقتی برگشتم، راهزن‌ها‌جنگل بالاخره سرهاشون رو‌جنوبی گذاشتن رو زمین.
«...»
«اون کسی که از فرقه‌کی‌ام هائو عوارض عبور خواست کی‌داره بود؟ تیکه‌تیکه‌اش می‌کنم. آمارش رو بدین.»
«کار استراتژیست شبح‌سنگین سرخ‌رو بود. رهبر اتحاد‌باشه ایم یکم پیش کشتش.»
«فکر کردین فقط چون‌سبز مرده همه‌چی تموم میشه؟جناح نفر بعدی که مسئوله کیه؟»
«ارباب قلعه جین-ریانگ‌جناح بود. رهبر اتحاد‌اصلاً ایم یکم پیش کشتش.»
«فکر کردین فقط‌اصلاً چون مرده همه‌چی‌پیش تموم میشه؟ بعدی.»
«این دستور شخص خاصی نبود. کلاً‌دراومده روش کار اتحاد جنگل سبز همین‌طوری‌پایین‌تر بود، پس لطفاً بهمون رحم کنید.»
«یعنی چون روش کارتون اینه‌قله که خون بقیه رو تو‌قاطی‌شون شیشه کنین، انتظار دارین درکتون کنم؟»
«...»
«لحنتون خیلی‌قاطی‌شون رو اعصابه.نمی‌دونستن همه پاشین.»
همین که اونایی که سرشون‌پرواز رو زمین بود بلند شدن، دست‌هرچی راستم رو با چی شعله پوشوندم.
فوووش...
چشم‌های راهزن‌ها‌اساتید هم‌زمان از‌غیرمتعارف حدقه زد بیرون.
در حالی که چی شعله‌کی‌ام رو تو دست راستم نگه‌داره داشته بودم، به راهزن‌ها چشم‌غره رفتم.
«... دارین منو دست‌کم می‌گیرین. سعی‌دراومده کردم مسئولتون رو پیدا کنم، ولی میگین‌می‌اومد همه‌شون مردن. باشه. حالا می‌بینیم چی میشه.»
دست چپم رو با همون نیروی کف‌اساتید دست هلال ماه پوشوندم که موقع پرتاب‌پیش آسمان درخشان خورشید و ماه استفاده کرده بودم.
درست همون لحظه‌ای که‌غیرمتعارف می‌خواستم این دو تا‌کی‌ام رو با هم ترکیب کنم...
سه چهار تا از‌نمی‌دونستن راهزن‌ها با انگشت به‌کرده یه نفر اشاره کردن.
«کار ارباب قلعه دونگ-یانگ بود!»
«اون مسئوله.»
آدم‌فروشی‌ها ادامه پیدا کرد.
«فکر کنم‌قاطی‌شون اصلاً زخمی‌نمی‌دونستن هم نشده.»
تو یه چشم به‌هوا هم زدن، راهزن‌ها از‌سهمی ارباب قلعه دونگ-یانگ فاصله گرفتن.
ارباب قلعه دونگ-یانگ که زانو زده بود، با یه نگاه قاتلانه بهم خیره شد و گفت: «حروم‌زاده‌های‌احمقم روانی. اتحاد موریم عقب‌نشینی کرده و فقط همین یه نفر مونده. تنها کاری که باید بکنیم اینه‌لحظه‌ای که بکشیمش، پول‌ها رو برداریم و بزنیم به چاک، ولی شما احمق‌ها می‌خواین همین‌طوری دست رو دست بذارین؟»
چی شعله و هلال ماهی که دور دست‌هام‌کی‌ام پیچیده بودم رو محو کردم، دست‌هام رو پشت سرم‌استاد گره کردم و به ارباب قلعه دونگ-یانگ زل زدم.
«حروم‌زاده موش‌صفت،قاطی‌شون اون یه‌نمی‌دونستن نفر منم.»
«...»
به ارباب قلعه دونگ-یانگ‌سبز چشم‌غره رفتم و از‌جناح راهزن‌ها پرسیدم: «من کی‌ام؟»
راهزن‌ها جواب دادن:
«شما رهبر فرقه هائو هستید.»
«دقیقاً همونم.»
با ارباب قلعه دونگ-یانگ وارد‌قله مسابقه زل زدن شدم تا‌قاطی‌شون قدرتم رو به رخش بکشم.
«هر کی می‌خواد از ارباب قلعه دونگ-یانگ پیروی کنه و حمله کنه،احمقم می‌تونه همین الان دسته‌جمعی بریزه سرم. اونایی هم که نمی‌خوان یه جا‌صاعقه با هم بمیرن، همین‌جا ارباب قلعه دونگ-یانگ رو بکشن. انتخاب با خودتونه.»
دست به سینه شدم‌نمی‌دونستن و به ارباب قلعه‌کرده دونگ-یانگ و راهزن‌ها چشم‌غره رفتم.
«ببینیم کی می‌میره.»
«...»
«تا سه‌اساتید می‌شمرم. یک،غیرمتعارف دو، سه.»
به محض اینکه کلمه «سه» از دهنم خارج‌کرده شد، راهزن‌های پشت سرِ ارباب قلعه دونگ-یانگ هجوم آوردن‌نبود جلو، گرفتش و شروع کردن به مشت زدن بهش.
بعدش، اونایی که همیشه بی‌رحم بودن از هر‌سهمی طرف جمع شدن و شروع کردن به لگد‌می‌شد زدن، له کردن و کتک زدن ارباب قلعه دونگ-یانگ.
این یه‌اینجا صحنه کاملاً عادی‌قله تو موریم بود.
در حالی که دست‌غیرمتعارف به سینه ایستاده بودم،کی‌ام به راهزن‌ها دستور دادم: «بکشینش.»