چپتر 132: خیلی وقته خاک نخوردم
0شیطان شمشیر بالاخره چهارزانویش را باز‌صداهای کرد، برخاست و در کنار پنجره‌چشم ایستاد و به بیرون خیره شد.
می‌توانست شاگردش و رهبر فرقه هائو را ببیند‌سرهایشان که رو در روی هم ایستاده‌اند، جایی که‌بیشتری نورِ کم‌جانِ خانه گیسنگ‌ها به سختی به آن می‌رسید.
«چقدر جوانند. خیلی جوان.»
نور چراغ‌ها و مهتاب،رزمی سایه آن دو را‌نیز روی زمین کشیده بود.
او از قبل می‌دانست که شاگردش با پدر‌سنگین و برادرش درگیر شده، اما دخالتی نکرده بود،دیگری چرا که این یک مسئله خانوادگی محسوب می‌شد.
با این حال، رهبر فرقه هائو‌دیگری و شاگردش در میانه‌ی صحبت، کارشان‌جمع به مشاجره و درگیری کشیده بود.
شاگردش در‌شهر هنرهای رزمی‌استان استعدادی استثنایی داشت.
و رهبر فرقه هائو نیز‌استعدادی استادی برجسته بود، بنابراین او با‌بنابراین کنجکاوی به تماشای دعوایشان ایستاده بود.
همچنین حس می‌کرد اگر از اینجا‌صداهای مراقب نباشد، ممکن است کار آن‌چشم دو به استفاده از انرژی درونی بکشد.
مردی که با یک تکنیک نهاییِ ناقص،مردم مقر اصلی دره جریان مرگ را به‌پیوستند هوا فرستاده بود، همین رهبر فرقه هائو بود.
علاوه بر این، هنر یخِ شاگردش تمایلی به‌تبدیل تشخیص دوست از دشمن نداشت، بنابراین احتمال داشت این‌زیر شهر آرامِ استان ایلیانگ به ویرانه‌ای پرآشوب تبدیل شود.
به زودی،درگیری با درگیر شدن‌استعدادی آن دو مرد...
صداهای خفه و‌زودی سنگین ضربات در زیر‌خفه نور مهتاب طنین‌انداز شد.
در یک چشم به هم زدن، پنجره‌ها یکی پس از‌عابران دیگری باز شد و مردم سرهایشان را بیرون آوردند؛ عابران پیاده‌بسیار نیز به جمع تماشاچیان پیوستند و سایه‌های بیشتری به محیط افزودند.
حتی بدون استفاده از‌استان انرژی درونی، آن دو‌تبدیل بسیار وحشیانه و ماهرانه می‌جنگیدند.
گاهی شاگردش با یک لگد به‌استثنایی عقب پرتاب می‌شد، اما بلافاصله از‌کنجکاوی زمین نیرو می‌گرفت و دوباره حمله می‌کرد.
گاهی هم هر دو همزمان بر‌صداهای اثر مشت‌هایی که به سمت هم‌چشم پرتاب کرده بودند، به عقب رانده می‌شدند.
او که از دور نظاره‌گر بود،دیگری به این فکر می‌کرد که صدای‌جمع برخورد بدن‌هایشان هر بار چقدر متفاوت است.
کوب! تراق! قرچ! شپلق!
آن دو مدام پا بر زمین‌استثنایی می‌کوبیدند، نفس‌هایشان سنگین‌تر می‌شد و دعوایشان با‌تماشای ترکیبی فزاینده از فحش‌های نامفهوم ادامه می‌یافت.
«هوی، گوه توش!»
«توی حروم‌ز...!»
«این مرتیکه آشغ...!»
شاید به خاطر وضعیت‌رزمی اضطراری بود که اکثر فحش‌ها‌استادی نصفه و نیمه قطع می‌شدند.
ناگهان، صدایی از سر‌شدن ناباوری از گلوی شیطان‌سنگین شمشیر خارج شد: «هه...»
در بحبوحه درگیری، رهبر‌پنجره‌ها فرقه هائو حتی موهای شاگردش‌آوردند را گرفته بود و می‌کشید.
«ول... ول کن!»
با این حال، هنرهای گلاویز شدنِ آن‌ها‌داشت مچ دست یکدیگر را می‌پیچاند و مدام‌دعوایشان سکندری می‌خوردند، زمین می‌افتادند و دوباره بلند می‌شدند.
دعوای عجیبی بود؛ هم سطح بالا‌صداهای بود و هم در یک لحظه به‌زدن یک دعوای خیابانی معمولی تنزل پیدا می‌کرد.
«این دیگه چه صیغه‌ایه...»
حتی برای شیطان شمشیرِ باتجربه، دیدن‌ویرانه‌ای اساتید سطح بالای موریم که موهای‌مرد هم را می‌کشند، اتفاقی بی‌سابقه بود.
وقتی شاگردش فحش می‌داد و پای رهبر فرقه هائو را‌برجسته گرفته بود، رهبر فرقه کمر شاگرد را با دو دست‌مراقب گرفت، او را بلند کرد و محکم به زمین کوبید.
کوب!
سپس، وقتی رهبر فرقه هائو خواست‌دیگری صورتش را لگد کند، شاگردش با ناامیدی‌تماشاچیان روی زمین غلت زد تا جاخالی دهد.
شیطان شمشیر‌شهر با دهانی‌استان باز نظاره می‌کرد.
«آه، غلتیدن‌درگیری خر تنبل‌رزمی روی زمین...»
«غلتیدن خر تنبل روی زمین»مرد دقیقاً همان معنا را داشت؛زیر خری تنبل که روی زمین می‌غلتد.
در واقع، شاگردش به‌پنجره‌ها سختی جاخالی داد و‌سرهایشان تمام بدنش خاکی شد.
«غلتیدن خر تنبل روی زمین» حرکتی‌ویرانه‌ای است که رزمی‌کاران باوقار بیش از‌مرد هر چیز از آن شرم دارند.
این شاگرد بود که روی زمین‌استثنایی می‌غلتید، اما این صورت شیطان شمشیر‌کنجکاوی بود که از خجالت سرخ می‌شد.
البته، این حرکتی بود که‌مرد هر زمان جان کسی در خطر‌طنین‌انداز بود، می‌شد از آن استفاده کرد.
با این حال، فکرش‌پنجره‌ها را هم نمی‌کرد که آن‌ها‌آوردند این‌قدر علنی و وقیحانه بجنگند.
درست همان‌طور که‌آرامِ رهبر فرقه هائو‌ویرانه‌ای زمانی گفته بود...
این یک سگ‌دعوا بود که‌استعدادی به حق می‌شد آن را‌برجسته جشنواره گوه و شاش نامید.
ناگهان، سایه‌هایشان سریع‌تر حرکت کرد.
شاگردش در میان زمین و هوا لگدی پرتاب‌سرهایشان کرد و به محض فرود آمدن، خاکی را که‌محیط در مشت داشت به چشمان رهبر فرقه هائو پاشید.
«این چه...!»
به نظر می‌رسید حین اجرای «غلتیدن‌استثنایی خر تنبل روی زمین»، خاک را‌کنجکاوی از روی زمین جمع کرده بود.
با دیدن تاکتیک کثیف شاگردش،مرد شیطان شمشیر چنان مات و مبهوت‌طنین‌انداز شد که صدای نفسش بلند شد.
رهبر فرقه هائو با خشم دستانش را در هوا تکان می‌داد، در‌جمع حالی که حتی قادر به ایجاد بادِ کف دست نبود، سپس درست به‌گاهی موقع دستانش را ضربدری کرد تا با لگد شاگرد به عقب پرتاب شود.
«باز هم‌شهر گولِ اون‌استان حرکت رو خورد.»
شیطان شمشیر با فکر‌رزمی اینکه نباید اینجا بخندد، آرام‌استادی دستش را جلوی دهانش گرفت.
«...»
فریاد خشمگین‌چشم رهبر فرقه‌پنجره‌ها هائو بلند شد.
«این توله‌سگ‌شهر الان خاک‌استان پرت کرد؟»
شاگردش، رهبر‌درگیری فرقه هائو‌رزمی را مسخره کرد:
«مزه خاک چطوره؟ بچه بودی‌مرد زیاد می‌خوری، نه؟ خیلی وقته نخوردی،طنین‌انداز مگه نه؟ مزه خونه پدری میده؟»
در آن گیر و‌پنجره‌ها دار، شاگردش حتی از‌سرهایشان حمله روانی استفاده می‌کرد.
مشخص بود که این حرف را با علم به‌شود اینکه خودش در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمده و‌طنین‌انداز رهبر فرقه هائو گذشته‌ای به عنوان صاحب مسافرخانه داشته، می‌زند.
سطحی بی‌نظیر از بچه‌بازی بود.
در حالی‌شود که آن دو‌مرد دوباره درگیر شدند...
به طرز عجیبی،زدن صدایی از میان‌دیگری جمعیت تماشاچیان آمد.
«زاها، ملاحظه‌شهر نکن، لهش کن.ایلیانگ چرا اون‌جوری می‌جنگی؟»
رهبر فرقه هائو، در حالی‌استعدادی که شیطان شهوت را به‌برجسته عقب هل می‌داد، جواب داد:
«خفه شو!»
تماشاچیان هم وارد بحث شدند.
«عمو پیونگ، تو‌آرامِ خفه شو. اگه‌ویرانه‌ای مستی، برو خونه.»
«می‌خوام قبل از‌هنرهای رفتن دعوا رو‌استثنایی ببینم. تو خفه شو.»
شیطان شمشیر با‌زودی دستان ضربدری به‌صداهای تماشای دعوا ادامه داد.
به او یادآوری‌زدن شد که اینجا زادگاه‌مردم رهبر فرقه هائو است.
ناگهان، رهبر فرقه هائو چند‌ایلیانگ بار در جا پرید، سپس‌زودی با دستان کاملاً باز گارد گرفت.
وضعیت عجیبی بود؛ نه هنر‌استعدادی گلاویز شدن بود، نه هنر‌برجسته کف دست و نه هنر مشت.
«هوم...»
شاگردش در‌چشم حالی که فحش‌یکی می‌داد جلو رفت.
«این دیگه چه ژست کوفتی‌ایه؟!»
«بیا جلو.»
در میان تبادل مشت و‌مرد لگد، صدای سیلیِ خشکی بلند‌زیر شد و گونه‌ی شاگردش را نواخت.
رهبر فرقه هائو حتی در حالی‌دیگری که مشت شاگرد را با بدنش‌جمع دریافت می‌کرد، دوباره به او سیلی زد.
شپلق!
صدا به‌درگیری شدت خشک‌رزمی و رسا بود.
حتی فقط از روی‌شدن سایه‌اش پیدا بود که‌سنگین شاگردش حالا عصبی شده است.
«به خاطر‌چشم سیلی، جنگ‌پنجره‌ها روانی رو باخت...»
برای شیطان شمشیر عجیب‌استان بود که هنوز داشت با‌شود خونسردی دعوا را تحلیل می‌کرد.
با توجه به روند ماجرا، کم‌کم داشت فکر‌نیز می‌کرد که حتی خاک خوردن هم شاید بخشی‌همچنین از جنگ روانی رهبر فرقه هائو بوده است.
حس می‌کرد دارد به‌شدن دعوای دو احمقِ بسیار‌سنگین سطح بالا نگاه می‌کند.
شاگردِ عصبی حمله کرد و آن‌دیگری دو وحشیانه فنون گلاویز شدن، مشت‌جمع و لگد رد و بدل کردند.
سپس، در یک لحظه، رهبر فرقه هائو یقه‌تبدیل شاگردش را گرفت، به سرعت زانو زد و‌ضربات شاگردش را به شیوه‌ای عجیب به زمین کوبید.
کوب!
این بار‌شود ضربه کاملاً‌شدن سنگین بود.
صدایی مثل‌چشم «قوک» از لب‌های‌یکی شاگردش خارج شد.
شیطان شمشیر‌شهر ابروهایش را‌استان در هم کشید.
«تکنیک ناشیانه‌ای نیست.»
تکنیک مؤثری بود که با نیروی‌صداهای کم، تعادل بدن را به هم‌چشم می‌زد و آن را به زمین می‌کوبید.
رهبر فرقه هائو که لگد شاگردش را در‌سرهایشان حالت خوابیده گرفته بود، پای او را گرفت،بیشتری بلندش کرد و این طرف و آن طرف کوبید.
تالاپ! تالاپ!
فقط از روی سایه‌ها‌رزمی مشخص بود که رهبر‌نیز فرقه هائو مردی بی‌رحم است.
آن مرد بی‌رحم بار دیگر شاگردش را با‌سنگین یک دست بلند کرد، این بار زانوی خود‌دیگری را روی کمر شاگرد گذاشت و ضربه زد.
تق!
تماشاچیان یک‌صدا نفس‌آرامِ در سینه حبس‌ویرانه‌ای کردند و جا خوردند.
«اوه...»
«جاییش نشکست؟»
در این بین، صدای‌پنجره‌ها سیلی زدن به گونه‌ها دوباره‌آوردند پشت سر هم بلند شد.
شپلق! شپلق! شپلق! شپلق!
جریان مبارزه ناگهان و‌رزمی به شدت به نفع رهبر‌استادی فرقه هائو تغییر کرده بود.
هر بار که شاگردش تکون‌مرد می‌خورد، آستین یا پاچه‌ش بی‌برو‌زیر برگرد گیر دست رهبر فرقه می‌افتاد.
یه جایی، رهبر فرقه‌پنجره‌ها هائو با دست چپش یقه‌آوردند شاگرد رو گرفت و پرسید:
«تسلیم میشی؟»
«نه.»
در دم، رهبر فرقه هائو با‌صداهای هر دو دستش شاگرد رو بلند‌چشم کرد و با تمام زور کوبیدش زمین.
گرومپ!
«......»
ضربه باید سنگین بوده باشه،استعدادی چون شاگردش مثل کرم خاکی‌برجسته روی زمین به خودش می‌پیچید.
صدای نفس‌شود حبس‌شده شیطان‌شدن شمشیر هم دراومد.
عجیب بود که این دو‌یکی نفر واقعاً بدون استفاده از‌عابران ذره‌ای انرژی درونی جنگیده بودن.
از اونجایی که از اول ماجرا رو دیده بود، می‌دونست هنرهای‌شدن بیرونی‌شون در یه سطحن، ولی شاگردش بعد از اینکه رهبر فرقه‌یکی هائو وسط کار گاردش رو عوض کرد، کلاً نتونست جلوش وایسه.
به نظر می‌رسید یه جور‌استعدادی هنر بدنی باشه که از‌برجسته توسعه هنر گلاویز شدن ساخته شده.
«یه هنر رزمی عجیب‌شدن یاد گرفته که نه‌سنگین فن مشته، نه فن گلاویزی.»
رهبر فرقه هائو‌زدن با لحنی آروم‌دیگری رو به تماشاچی‌ها گفت:
«تموم شد، پس‌آرامِ همه‌تون گم شید. نمی‌خواید‌پرآشوب گورِتون رو گم کنید؟»
تماشاچی‌ها غرولندکنان پراکنده شدن.
شیطان شمشیر مات و مبهوت به‌صداهای شاگرد زمین‌خورده‌ش و رهبر فرقه هائو‌چشم که جمعیت رو تارونده بود خیره شد.
نمی‌تونست جلوی خودشو بگیره و تماشا نکنه،مردم کنجکاو بود بدونه بعد از دعوا چه حرف‌هایی‌سایه‌های بین این دو نفر رد و بدل میشه.
همون‌طور که تماشاچی‌ها متفرق‌استان می‌شدن، رهبر فرقه هائو‌تبدیل هی تف می‌کرد رو زمین.
انگار واقعاً خاک رفته بود‌استعدادی تو دهنش، چون مدام «توف، توف»بنابراین می‌کرد و دهنش رو پاک می‌کرد.
شاگردش که رو زمین‌شدن ولو شده بود، انگار‌سنگین هنوز زبونش کار می‌کرد.
«اگه اون‌چشم سم بود،پنجره‌ها الان مرده بودی.»
رهبر فرقه هائو جواب داد:
«اگه تو آدمی‌هنرهای بودی که از سم‌داشت استفاده کنه، قبلش می‌کشتمت.»
«...چه چرندیاتی. باید خدا‌شدن رو شکر کنی که‌سنگین از انرژی درونی استفاده نکردم.»
«زر مفت نزن.»
شاگردش خودش رو‌آرامِ بالا کشید و‌ویرانه‌ای خاک بازوهاش رو تکوند.
رهبر فرقه هائو هم خودش رو‌استثنایی تکوند و بدون هیچ حرف دیگه‌ای‌کنجکاوی سمت عمارت شکوفه آلو راه افتاد.
«......»
شیطان شمشیر که منتظر یه‌یکی جور مکالمه بود، دست‌به‌سینه رهبر‌عابران فرقه هائو رو تماشا کرد.
«هوم...»
رهبر فرقه هائو با بی‌تفاوتی‌استعدادی از دید خارج شد و‌برجسته رفت تو عمارت شکوفه آلو.
موقع دعوا اون همه سروصدا و بچه‌بازی‌خفه و فحش‌کاری راه انداخته بودن، ولی بعد‌پنجره‌ها از تموم شدنش دریغ از یه کلمه حرف.
توی محوطه خالی، شاگردش‌پنجره‌ها یه زانوش رو بالا آورد‌آوردند و نشست و آهی کشید.
«......»
یه لحظه بعد، شاگردش هم‌استعدادی بلند شد، خاک نشیمنگاهش رو تکوند‌بنابراین و وارد عمارت شکوفه آلو شد.
شیطان شمشیر‌شود دست‌به‌سینه به محوطه‌مرد خالی خیره موند.
اون دعوای احمقانه‌زدن به طرز عجیبی‌دیگری تو ذهنش مونده بود.
یه چیز مشخص بود:استان اتفاقی که تو اون محوطه‌شود افتاد، مبارزه جناح شیطانی نبود.
فقط یه دعوای مردونه بود.
«واقعاً دعوای عجیبی بود.»
به محض اینکه برگشتم به اتاق‌ویرانه‌ای شکوفه آلو، دهنم رو با مشروب شستم‌صداهای و تف کردم تو یه کاسه خالی.
«اون حروم‌زاده باعث‌هنرهای شد بعد از‌استثنایی مدت‌ها خاک بخورم.»
دهن پر از‌زودی شن و ماسه‌م‌صداهای رو با مشروب شستم.
شاید چون بدنم گرم‌پنجره‌ها شده بود، حس می‌کردم‌سرهایشان الکل داره جذب میشه.
«کوک.»
چون اون شیطان شهوت به طرز عجیبی خوب می‌جنگید،استادی چاره‌ای نداشتم جز اینکه با مهارت از تکنیک‌هایی که‌اگر با دیدن پادشاه مشت دست‌وپاشکسته یاد گرفته بودم استفاده کنم.
قطعاً موثر بود.
وگرنه چرا‌چشم به پادشاه مشت‌یکی میگن پادشاه مشت؟
اگه از انرژی درونی‌استان استفاده کرده بودم، کمر‌تبدیل اون شیطان شهوت امروز می‌شکست.
همون موقع در باز‌رزمی شد و شیطان شهوت اومد‌استادی تو و روبروی من نشست.
مه-هیانگ سرش رو‌زودی از لای در‌صداهای آورد تو و پرسید:
«رهبر فرقه،چشم باز هم‌پنجره‌ها مشروب بیارم؟»
سرم رو تکون دادم.
«آره، بیار.درگیری مزه دیگه‌رزمی لازم نیست.»
«چشم.»
یه لحظه بعد، مشروب دوکانگی‌یکی که مه-هیانگ آورده بود رو‌عابران ریختم تو پیاله شیطان شهوت.
بعدش، شیطان شهوت‌آرامِ بطری رو گرفت‌ویرانه‌ای و واسه من ریخت.
یه پیاله رفتیم‌هنرهای بالا، بعد دوباره‌استثنایی به در نگاه کردیم.
شیطان شمشیر که در رو‌مرد باز کرده و اومده بود تو،طنین‌انداز همون‌طور که می‌اومد جلو حرف زد.
«...شاگرد، از دیدن‌زدن حرکت غلتیدن خر تنبل‌مردم روی زمینت لذت بردم.»
شیطان شهوت‌شهر صاف نشست‌استان و جواب داد:
«بله، استاد.»
«خیلی خوب‌شود غلت می‌خوردی،شدن عین یه خر.»
«بله.»
شیطان شمشیر بالای‌آرامِ میز نشست و‌ویرانه‌ای به من گفت:
«رهبر فرقه، من هم از‌استعدادی دیدن اینکه موهای شاگردم رو‌برجسته می‌کشیدی لذت بردم. خیلی تاثیرگذار بود.»
سر تکون‌شود دادم و‌شدن جواب دادم:
«خوشحالم که تونستم‌زدن افق دیدت رو‌دیگری گسترش بدم، ارشد.»
«......»
وقتی شیطان شمشیر‌هنرهای نشست، شیطان شهوت بهش‌داشت مشروب دوکانگ تعارف کرد.
«استاد، بفرمایید یه پیاله.»
«باشه. امروز یکم بنوشیم.»
همون‌طور که شیطان شهوت‌استان داشت تو پیاله شیطان‌تبدیل شمشیر مشروب می‌ریخت، گفت:
«من فقط چون از‌رزمی انرژی درونی استفاده نکردم باختم،استادی پس لطفاً به دل نگیرید.»
«می‌دونم.»
شیطان شمشیر، پیاله‌زدن به دست، به‌دیگری من نگاه کرد.
«ولی مو کشیدن‌آرامِ چه ربطی به‌ویرانه‌ای گسترش افق دید داره؟»
یکم مشروب ریختم‌هنرهای و با لحنی‌استثنایی جدی جواب دادم:
«فکر می‌کنی چرا اساتید فرقه بودایی کله‌شون رو می‌تراشن؟ همه‌ش واسه دوری از‌زدن همچین مخمصه‌هاییه. این کثافت همش نگران قیافه‌شه، ولی از اونجایی که امروز یه‌بیشتری گوشمالی حسابی از من خورد، یه روزی به کارش میاد. اینم یه جور تجربه‌ست.»
شیطان شمشیر سر تکون داد.
«رهبر فرقه همیشه‌آرامِ پشت کاراش یه‌ویرانه‌ای معنی عمیق داره.»
بعد شیطان‌درگیری شمشیر به‌رزمی شاگردش نگاه کرد.
«اون خاک رو خیلی خوب پرت کردی، عین یه سلاح مخفی.طنین‌انداز انگار داشتم یه عضو درجه سه جناح غیرمتعارف رو تماشا می‌کردم.جمع یه حمله کثیف بود که حتی تو فرقه شیطانی هم ندیده بودم.»
شیطان شهوت جواب داد:
«درست دیدید. اگه اون یه مشت سوزن سمی بود، الان این یارو داشت اینجوری‌خفه جلوم مشروب می‌خورد؟ مبارزه در واقع همون جا تموم شده بود. نباید به چشم‌پیاده یه پیروزی یک‌طرفه ببینیدش، بلکه یه رقابت تنگاتنگ بود با یه برد و یه باخت.»
شیطان شمشیر سر‌هنرهای تکون داد و‌استثنایی پیاله‌ش رو گرفت جلو.
«پس اینجاست‌شود که میگن: "فقط‌مرد زبون داره." بنوشیم.»
هر سه تامون مشروب‌پنجره‌ها دوکانگ رو رفتیم بالا‌سرهایشان و پیاله‌ها رو گذاشتیم زمین.
«......»
یه نگاهی‌درگیری به قیافه‌رزمی شیطان شمشیر انداختم.
عجیب بود.
دقیقاً همون قیافه‌ای بود‌پنجره‌ها که آدم وقتی داره‌سرهایشان خنده‌ش می‌گیره به خودش می‌گیره.
«ارشد، این چه قیافه‌ایه؟ اگه‌ایلیانگ می‌خوای بخندی، بخند. الان عضلات‌زودی صورتت دچار انحراف چی میشن.»
شیطان شمشیر جواب داد:
«برام جالبه... که چطور دو‌مرد تا آدم انقدر مفلوک و‌زیر داغون تونستن همدیگه رو پیدا کنن.»
«ها...؟»
شیطان شهوت که می‌خواست چیزی‌ایلیانگ بگه، سرش رو گرفت بالا‌زودی و دماغش رو لمس کرد.
یه ذره‌درگیری خون داشت‌رزمی می‌اومد بیرون.
حتماً مال‌شود وقتی بود که‌مرد زدم تو گوشش.
سریع یه تیکه از آستینش‌یکی رو پاره کرد، چپوند تو‌عابران دماغش و سرش رو آورد پایین.
با یه سوراخ دماغ‌استان کیپ شده، شیطان شهوت‌تبدیل به استادش نگاه کرد.
«......»
رد نگاهش رو‌زودی گرفتم و رسیدم‌صداهای به شیطان شمشیر.
سوراخ‌های دماغ این مردِ‌پنجره‌ها سنگیِ شبیه اهریمن، هی‌سرهایشان باز و بسته می‌شد.
شیطان شهوت‌شهر با قیافه‌ای درمونده‌ایلیانگ به استادش گفت:
«استاد، دیگه بخندید.»
بعدش، شیطان‌شود شمشیر خیلی‌شدن بلند خندید.
به محض اینکه صدای خنده‌یکی شیطان شمشیر رو شنیدم، با‌عابران قیافه‌ای پوکر و بی‌حس دست زدم.
«تبریک میگم، ارشد.»
شیطان شمشیر‌درگیری با تعجب‌رزمی نگاهم کرد.
«واسه چی؟»
«این اولین بار تو عمرت نیست که‌مردم می‌خندی؟ بار اول سخته، ولی دومی آسون‌تر میشه.سایه‌های مردی که حتی بلد نیست بخنده. نچ نچ......»
وقتی شیطان شمشیر دستپاچه شد،ایلیانگ این بار نوبت شیطان شهوت‌زودی بود که جلوی خنده‌ش رو بگیره.
من عمداً با‌هنرهای قیافه‌ای جدی به‌استثنایی جفتشون نگاه کردم.
ممکن بود شیطان شمشیر، شمشیر‌مرد شیطانی‌ش رو بکشه، واسه همین‌زیر با جدی‌ترین لحن ممکن بهشون گفتم:
«......بیاید بنوشیم.»
نکته کلیدی تو‌آرامِ همچین لحظاتی اینه‌ویرانه‌ای که مطلقاً نخندی.