چپتر 435: تسلیم شدن به صاحب مسافرخانه
0با پایان گردش چی، همین که‌چیزِ کانگ موکچون چشمانش را باز کرد، ایم‌برات سو-بک پیش‌دستی کرد و به حرف آمد.
«خسته نباشی.»
کانگ موکچون که انگار هنوز‌خودم در طعم تلخ شکست غوطه‌ور‌کشید بود، با لحنی خشک جواب داد:
«بله.»
ایم سو-بک با دقت‌قطع به حالت چهره کانگ‌دیدنِ موکچون خیره شد و پرسید:
«نظرت در مورد این‌چیزِ دوئل چیه؟ به نظر‌زدن میاد خیلی بهت برخورده.»
کانگ موکچون قبل از اینکه‌خودم حرفی بزند، نگاهی به اعضای‌کشید اتحاد و شیطان شهوت انداخت.
«یه جورایی پشیمونم‌کار که با سلاح‌های‌نمی‌گم اصلی خودم مبارزه نکردم.»
ایم سو-بک آهی کوتاه کشید.
«واقعاً فکر می‌کنی‌می‌دونم اگه با سلاح‌دیدنِ واقعی می‌جنگیدی برنده می‌شدی؟»
کانگ موکچون نگاهی‌سلاح‌های به شیطان شهوت‌مبارزه انداخت و گفت: «آره.»
ایم سو-بک به زحمت کلمات سرزنش‌آمیزی را که‌کنم تا نوک زبانش آمده بود قورت داد و‌کافیه در عوض، سؤال را به سمت شیطان شهوت چرخاند.
«تو چی فکر‌حرفش می‌کنی؟ اگه با‌چیزِ شمشیرهای واقعی بود چی؟»
شیطان شهوت صادقانه جواب داد:
«فقط به این خاطر‌اصلی این‌طوری تموم شد که‌آهی از چوب‌دستی استفاده کردیم.»
کانگ موکچون پرسید:کار «پس می‌خوای یه‌نمی‌گم دور دیگه بریم؟»
شیطان شهوت‌فریاد فوراً سرش‌قطع را تکان داد.
«برادر کانگ، با این سطح از مهارتت، این کار‌موریم از حدت خارجه. این رو نمی‌گم که مسخره‌ت کنم،گندی ولی من حتی از نصف انرژی درونی‌ام هم استفاده نکردم.»
«منم همین‌طور...»
«کافیه!»
شیطان شهوت ناگهان با فریاد‌می‌دونم حرفش را قطع کرد و‌زدن به کانگ موکچون خیره شد.
«برادر کانگ، می‌دونم از چه چیزِ من بدت میاد. دیدنِ پرسه زدن من تو اتحاد موریم باید برات غیرقابل‌تحمل باشه. قبول دارم، همچین شهرت گندی هم دارم. ولی وقتی پای هنرهای‌نیستی رزمی وسط باشه، هیچ دروغ یا بلوفی در کار نیست. واقعاً فقط تو هنرهای رزمی این‌طوریه. با این مهارتی که داری، در حد من نیستی. ما از اول توافق کردیم که بازنده‌صورتش اتحاد موریم رو ترک کنه، ولی نیازی به این کار نیست. تمام دوئل‌های پیش رو رو تماشا کن، و امیدوارم وقتی پیش ارشد سین گه برمی‌گردی، تو هم چیزی دستگیرت شده باشه.»
راستش را بخواهید،سلاح‌های شیطان شهوت چندان به‌نکردم دوئل کردن عادت نداشت.
او رزمی‌کار موریم بود که‌خارجه تجربه‌اش در مبارزات واقعی و خونین،نصف خیلی بیشتر از مبارزات تمرینی بود.
کانگ موکچون با شنیدن حرف‌های‌می‌دونم شیطان شهوت، صورتش از شدت‌زدن خشم مثل لبو سرخ شد.
از طرفی، با حضور رهبر اتحاد موریم، ایم‌زدن سو-بک که در کنارشان ایستاده و تماشا می‌کرد،همچین بیشتر از این شلوغ‌بازی درآوردن اصلاً وجهه خوبی نداشت.
ایم سو-بک که از‌اصلی پیش‌زمینه این دوئل باخبر‌آهی شده بود، به حرف آمد:
«تو باید دوئل‌ها رو تماشا کنی. پیوستن و رفتن از‌حتی اتحاد تصمیمیه که من می‌گیرم، نه چیزی که شما دو‌قطع تا بخواین سرش تو یه دوئل شرط‌بندی کنین. جفتتون فهمیدین؟»
«بله، رهبر اتحاد.»
«فهمیدم.»
ایم سو-بک به کانگ موکچون که عمیقاً در‌آهی حسرت شکست غرق شده بود نگاه کرد و‌واقعی در نهایت کلمات سرزنش‌آمیزش را به زبان آورد:
«موکچون.»
«بله، رهبر اتحاد.»
«استادت، ارشد سین گه، تا‌بدت حالا بهت گفته چطور کلمه‌باید "الهی" به لقبش اضافه شد؟»
«مگه این لقبی نبود‌اصلی که چون هیچ‌کس تو‌آهی نیزه‌زنی حریفش نمی‌شد بهش دادن؟»
«اصلاً چند تا از‌حدت رزمی‌کارهای موریم از نیزه‌کنم استفاده می‌کنن؟ چیز رایجی نیست.»
«بله.»
«ارشد سین گه اغلب با رهبر قبلی اتحاد مبارزه می‌کرد. به لطف همون، شکست‌هاش روی هم تلنبار شد. شنیدم حتی موقع تعیین جایگاه رهبر قبلی اتحاد، ارشد‌نیست سین گه به دور نهایی رسید. حتی بعد از اون هم به چالش کشیدش. من حتی زمانی که فقط یه عضو ساده اتحاد بودم، دوئلشون رو دیدم. اما‌رزمی‌کار شماره یک زیر آسمان در اون زمان، همون‌طور که می‌دونی، شمشیر الهی بود. مهم نبود کی به چالش می‌کشیدش، نتیجه همیشه یکی بود. اون یه شمشیرزن شکست‌ناپذیر بود.»
«بله.»
«تا جایی که من می‌دونم، اون هیچ‌وقت تو دوئل‌های جناح راستین تمام توانش رو نمی‌ذاشت. اساتید زیادی نبودن که بتونن با همچین‌چیزِ شمشیر اولی زیر آسمان، درگیری نسبتاً شدیدی داشته باشن. استادت به‌طور خاص، بین اساتیدی که می‌خواستن شمشیر الهی رو فقط با یه‌بلوفی هالبرد شکافنده آسمان شکست بدن، حسابی به چشم می‌اومد. در این صورت، استادت کِی لقب "نیزه الهی" رو به دست آورد؟ منظورم زمانشه.»
کانگ موکچون جواب داد:
«زمان دقیقش رو نمی‌دونم.»
ایم سو-بک‌پشیمونم او را‌اصلی مطلع کرد:
«این لقبیه که رهبر قبلی اتحاد شخصاً تو سال‌های آخر عمرش بهش داد، اون هم بعد از اینکه شکست‌حرفش خورد و باز هم شکست خورد، چالش کشید و باز هم به چالش کشید. اون نتونست از شماره یک زیر‌هنرهای آسمان پیشی بگیره، ولی رهبر قبلی اتحاد حتماً جنبه‌هایی تو وجودش دیده و تحسین کرده که همچین لقبی بهش داده.»
«همم.»
ایم سو-بک‌قطع به شیطان‌چیزِ شهوت نگاه کرد.
«با تمام این حرف‌ها، این مونگ رانگ که اینجاست، یه‌کشید جنگجوی شکست‌ناپذیر مثل رهبر قبلی اتحاد نیست. تو ارزشمندترین شکست‌گفت زندگیت رو تجربه کردی. به کانگ موکچون بگو حریفت کی بود.»
شیطان شهوت با یادآوری‌حدت مباحثه شمشیر کوه هوا،کنم با لحنی آرام جواب داد:
«رهبر فرقه خدای شیطان بهشتی.»
صرفاً بردن نامش‌می‌دونم هم حضور سنگین‌دیدنِ و عجیبی داشت.
تنها اشاره به نام او‌خودم کافی بود تا هوای سالن رزمی‌واقعاً اژدها به طرز خفه‌کننده‌ای سنگین شود.
ایم سو-بک که انگار داشت مسئولیت‌نمی‌گم یک استاد را هم در قبال کانگ‌درونی‌ام موکچون ادا می‌کرد، به حرفش ادامه داد:
«مبارزه‌ت با رهبر‌حرفش فرقه در مقایسه‌چیزِ با الان چطور بود؟»
شیطان شهوت به‌می‌دونم نقطه‌ای روی زمین خیره‌پرسه شد و جواب داد:
«اون موقع، واقعاً تمام تلاشم رو کردم. مصمم بودم که تحت هر شرایطی تا آخرش برم. نه، با خودم فکر می‌کردم باید حتی یه مشت بیشتر از انرژی درونی‌اش رو تخلیه کنم. اگه می‌شد، حاضر بودم همراه با‌تموم اون تا سر حد مرگ یخ بزنم. یه جایی ذهنم کاملاً خالی شد، ولی هنوز داشتم به عقب رونده می‌شدم. هر چی داشتم رو بیرون کشیدم. با خودم گفتم 'این حد نهایی منه؟'، ولی نبود. پس باید بیشتر‌موریم فشار می‌آوردم. آیا این نقطه حد نهاییه؟ اونم نبود. تمام تلاشم رو کردم و تا آخرش رفتم، ولی نتونستم ببرم. این یه مسابقه انرژی درونی بود، ولی حس می‌کردم یه دیوار عظیم جلوم رو گرفته. چی باید بگم...»
شیطان شهوت نگاهی‌کار به ایم سو-بک‌نمی‌گم انداخت و ادامه داد:
«دیوارِ سالیانی که رهبر فرقه ساخته بود، وحشتناک بود. فقط یه رقابت انرژی درونی بود، یخ زدن و ذوب شدن، ولی بنا به دلایلی،رزمی حس می‌کردم به خوبی درک می‌کنم اون مرد، رهبر فرقه، تا الان چه مسیری رو طی کرده و چه تمریناتی رو پشت سر گذاشته.چیزی فهمیدم که اون فقط یکی دو بار از مرز مرگ رد نشده، بلکه از میون عذاب‌های بی‌شماری جون سالم به در برده و تمرین کرده.»
ایم سو-بک در حالی‌چیزِ که سر تکان می‌داد،زدن به کانگ موکچون نگاه کرد.
«با تمام این حرف‌ها،اصلی اون رهبر فرقه هم شماره‌کوتاه یک زیر آسمانِ فعلی نیست.»
کانگ موکچون‌مهارتت با چهره‌ای‌حدت غافلگیرشده پرسید:
«چی؟»
«نیست. دلیلی‌قطع ندارم بهت‌چیزِ دروغ بگم.»
«پس کیه؟»
کانگ موکچون نگاهی به‌حدت اعضای اتحاد، شیطان شهوت، رهبر‌ولی اتحاد و گونگسون وول انداخت.
به نظر می‌رسید همه‌شان‌قطع می‌دانند، اما به دلایلی،دیدنِ چیزی به او نمی‌گفتند.
ایم سو-بک آه کوتاهی کشید.
«یه... آدم دردسرساز وجود داره. اگه بشه، تو فکر اینم که‌واقعاً حتی رتبه‌بندی موریم رو دستکاری کنم تا مخفیش کنم، پس فقط در‌کلمات همین حد بدون. خب، اونایی که می‌دونن، می‌دونن، ولی کاریش نمی‌تونم بکنم.»
کانگ موکچون پرسید:
«عنوان شماره یک زیر‌قطع آسمان افتخارآمیزترین جایگاهه، پس‌دیدنِ چرا باید مخفیش کنین؟»
ایم سو-بک گفت: «اولاً، خودش شخصیتی داره که خیلی چیزها رو مایه دردسر می‌دونه. دوماً، اگه یکی مثل تو‌وقتی که راه و رسم دنیا رو نمی‌دونه به چالش بکشدش، اگه فقط با یه کتک‌کاری تموم می‌شد مشکلی نبود،تمام ولی ممکنه تا حد مرگ کتک بخوری. چالشگرهای زیادی پیدا میشن، و با در نظر گرفتن اعصاب اون... تچ.»
ایم سو-بک‌پشیمونم سرش را‌اصلی تکان داد.
«از مسیر شیطانیه؟»
«حتی این دسته‌بندی هم در موردش بی‌معنیه. اون مردیه که اساتید جناح راستین، رهبران فرقه‌های ارتدوکس‌قبول و رؤسای خانواده‌های اصیل رو هم به قصد کشت کتک می‌زنه، پس بهتره خودت رو قاطی‌داری نکنی. هر کی که می‌خواد باشه، درگیر شدن باهاش در کل خیلی دردناک و خسته‌کننده میشه.»
شیطان شهوت سر تکان داد.
«دقیقاً همین‌طوره.»
ایم سو-بک با لحنی شوخ‌طبعانه گفت: «حتی اون رهبر فرقه‌حتی بزرگ هم دست‌آخر با این مرد درگیر شد و می‌شه‌قطع گفت دیگه از مقام شماره یک زیر آسمان کنار کشید.»
شیطان شهوت هم موافقت کرد.
«واقعاً هم همین‌طوره.»
در حالی که ایم‌اصلی سو-بک حرف می‌زد، کم‌کم‌آهی لبخندی در صدایش نشست.
«وقتی بهش فکر می‌کنی، کاملاً عجیبه. اون با دو تا از سه فاجعه رفیقه و اون یکی رو هم در نهایت شکست داده. یه‌دیدنِ سری از محقق‌ها رو کشته و با بقیه‌شون رفیقه. بعضی از اعضای جناح غیرمتعارف زیردستاش هستن، در حالی که بقیه‌شون رو تا حد مرگ کتک‌نیستی می‌زنه. اگه وارد موریم نمی‌شد، احتمالاً یه ولگرد می‌شد که تو یه مسافرخانه درب‌وداغون لم می‌داد. من که اصلاً نمی‌تونم بفهمم اون چه جور آدمیه.»
شیطان شهوت‌فریاد رهبر اتحاد موریم‌می‌دونم را تحسین کرد:
«این یه تحلیل‌می‌دونم دقیق و حساب‌شده‌ست. اون‌پرسه در کل آدم رقت‌انگیزیه.»
«این‌طوری برداشت‌پشیمونم نکن. منظورم این‌خودم نبود که رقت‌انگیزه.»
«بله.»
ایم سو-بک طوری به جانگ‌می‌دونم سان نگاه کرد که انگار‌زدن چیزی را به خاطر آورده باشد.
«آه، سان.»
«بله، رهبر اتحاد.»
ایم سو-بک با‌کار انگشت به جانگ‌نمی‌گم سان اشاره کرد.
«حالا که‌فریاد بهش فکر‌قطع می‌کنم، تو هم...»
جانگ سان جواب داد: «بله، به خاطر اون‌زدن فرقه... نه، به خاطر اون شخص بود که من‌شهرت به اتحاد موریم پیوستم. حس عجیب، تازه و شگفت‌انگیزیه.»
جو جیریانگ که تا آن لحظه‌مبارزه ساکت بود، با حالتی ناخوشایند پوزخندی‌فکر زد و دستش را بالا برد.
«راستش رو بخواین،کار من یه بار تو‌مسخره‌ت دریاچه شرقی کنارش جنگیدم.»
با شنیدن این حرف، گونگسون‌می‌دونم وول هم نتوانست جلوی خودش‌زدن را بگیرد و چیزی اضافه کرد:
«من موقع حمله به اتحاد جنگل سبز قله جنوبی، تو شعبه کوهستان‌غیرقابل‌تحمل ثابت دیدمش، و اون موقع مدام سرم داد می‌زد و سرزنشم می‌کرد. بدجوری‌دروغ اعصاب نداشت. بعدش در حالی که می‌گفت می‌خواد اعصاب خودش رو کنترل کنه...»
گونگسون وول ادای‌سلاح‌های سیلی زدن به‌مبارزه گونه خودش را درآورد.
«با یه سیلی محکم، کوبید تو صورت خودش. فکر کردم دارم به یه روانی زنجیری نگاه‌کافیه می‌کنم. به هر حال، نبرد علیه اتحاد جنگل سبز قله جنوبی یه پیروزی بزرگ بود، اما‌قبول با رهبر یکی دیگه از فرقه‌های متحد درگیری پیش اومد و من شدم شاهد رسمی دوئلشون.»
کانگ موکچون پرسید:حرفش «دوئل با رئیس یه‌بدت خاندان اصیل؟ چی شد؟»
«اون آخرین‌قطع مبارزه رئیس خاندان‌بدت بود. بازنشسته شد.»
کانگ موکچون که به نظر می‌رسید دست‌کم‌نکردم تا حدودی از اتفاقات موریم خبر داشته باشد،سلاح خیلی زود چهره‌اش از تعجب در هم رفت.
«کی فکرش رو می‌کرد رهبر فرقه‌نمی‌گم هائو که با رئیس خاندان ساما‌انرژی مبارزه کرده، شماره یک زیر آسمان باشه...»
ایم سو-بک گفت:حرفش «این موضوع رو‌چیزِ همه‌جا جار نزن.»
«چشم.»
ایم سو-بک با چانه‌اش به مونگ‌مبارزه رانگ اشاره کرد و گفت: «اون و‌می‌کنی مونگ رانگ که اینجاست، برادران قسم‌خورده هستن.»
شیطان شهوت با چهره‌ای بی‌میل جواب داد: «خب، دلم می‌خواد خودم با دستای‌درونی‌ام خودم انقدر کتکش بزنم تا جونش دربیاد. ولی اگه جای دیگه‌ای کتک بخوره، یه‌موریم جورایی حالم گرفته میشه. یه همچین رابطه مزخرف و رو اعصابی با هم داریم.»
ایم سو-بک نیشخندی‌حرفش زد و گفت:چیزِ «این‌طوره؟ بیشتر برادرا همین‌جوری‌ان.»
شیطان شهوت که هیچ‌وقت عمیقاً به‌دیدنِ محبت برادرانه فکر نکرده بود، با‌غیرقابل‌تحمل چهره‌ای دستپاچه جواب داد: «آه، واقعاً این‌طوره؟»
ایم سو-بک، انگار که بخواهد بحث را‌نکردم جمع کند، به کانگ موکچون گفت: «شکست، شکسته.سلاح قبولش کن و برای بهتر شدن تلاش کن.»
تازه آنجا بود که چهره کانگ‌نمی‌گم موکچون کمی نرم شد و سرش‌انرژی را به نشانه احترام خم کرد: «بله.»
ایم سو-بک گفت: «اینجا رو ترتیب ندادم که کینه‌های جدیدی برای خودت درست کنی. همون‌طور که مونگ رانگ قبلاً گفت، نیروهای جناح راستین به این‌وسط نیاز دارن. حتی اگه آبمون توی یه جوی نمیره، اگه شنیدید یکی از ما توسط مسیر شیطانی یا جناح غیرمتعارف کتک خورده، باید قدم پیش‌شده بذارید و یه درس حسابی بهشون بدید. مگه این کاری نیست که ما جنگجویان جناح راستین می‌تونیم برای هم انجام بدیم؟ موکچون، مونگ رانگ. مگه نه؟»
هر دو‌قطع مرد جواب‌چیزِ دادند: «همین‌طوره.»
ایم سو-بک توضیح مختصری درباره تورنمنت‌مبارزه رزمی رهبر اتحاد داد: «این تورنمنت‌فکر برای انتخاب رهبری برای همچین روزهاییه.»
شیطان شهوت پرسید: «تو هنوز از‌نمی‌گم اوج قدرتت پایین نیومدی، رهبر اتحاد،انرژی پس چرا این‌قدر برای بازنشستگی عجله داری؟»
«شما هم باید به اوج خودتون برسید. از‌دیدنِ اونجایی که نسل رهبران فرقه‌ها تغییر کرده، درسته که‌دارم همه ما بازنشسته بشیم. چه دشمن باشن چه متحد.»
ایم سو-بک لبخند محوی‌چیزِ زد، چهره‌اش نشان از‌زدن آرامش و آسودگی خیال داشت.
...
...
...
«دیگه کم‌کم وقتشه پیداشون بشه...»
نگاهم رو بین مرشد‌اصلی اعظم ایالت یان و‌آهی بقیه اون کچل‌ها چرخوندم.
گرگ سیاه با قیافه‌ای داغون و نزار گفت: «با این وضعیت، از‌انرژی گشنگی می‌میرم. به جای این مسخره‌بازیا، چرا نمیری مستقیم بهشون حمله کنی؟دیدنِ خودم راهنماییت می‌کنم. تو رو خدا یه تیکه غذا به من بده.»
«چند روزه هیچی کوفت نکردی؟»
«سه روز... دقیق نمی‌دونم.»
مهمان مرگ و زندگی، ملکه شیطانی، معاون رهبر انجمن و مرشد اعظم ایالت‌می‌کنی یان نسبتاً خوب دوام آورده بودن. پادشاه اون-پیونگ هم که از قبل غذای‌زبانش خودش رو آماده کرده بود، به لطف آینده‌نگری‌اش داشت حسابی دلی از عزا درمی‌آورد.
ماهیگیرهایی که قبلاً از ترس حتی جرئت نمی‌کردن نزدیک‌ولی بشن، حالا هر از گاهی می‌اومدن تا باهام گپی‌فریاد بزنن و ماهی‌هایی که صید کرده بودن رو بهم می‌دادن.
برای همین،فریاد فعلاً هیچ نگرانی‌ای‌می‌دونم بابت شکم نداشتم.
با این حال، به‌چیزِ جز پادشاه اون-پیونگ، به بقیه‌موریم اون مرتیکه‌ها فقط آب می‌دادم.
با دیدن این وضعیتشون، اونایی که از گشنگی‌آهی تمام جون و رمقشون رو از دست داده بودن،می‌جنگیدی دیگه حتی شبیه رزمی‌کاران موریم هم به نظر نمی‌رسیدن.
انگار داشتم به‌کار یه مشت سرباز شکست‌خورده‌مسخره‌ت و نیمه‌جون نگاه می‌کردم.
اون هنرهای رزمی خفنشون‌قطع وقتی نتونن چیزی کوفت‌دیدنِ کنن، هیچ به درد نمی‌خورد.
ملکه شیطانی ازم پرسید: «داری این کارا رو‌زدن می‌کنی تا ارباب انجمن مرگ و زندگی رو‌همچین گیر بندازی؟ یا فقط می‌خوای ما رو زجرکش کنی؟»
«مگه تو این دنیا چیزی به این سادگی هم پیدا میشه؟ این‌فکر کارم چندتا هدف داره. تازه هنوز حتی تصمیم نگرفتم ارباب انجمن مرگ‌سرزنش‌آمیزی و زندگی رو بکشم یا نه. در مورد پادشاه گوم-سان هم همین‌طوره.»
مهمان مرگ و زندگی پرسید:خارجه «رهبر فرقه، میشه بهمون بگی‌حتی چرا داری این کار رو می‌کنی؟»
به مهمان‌فریاد مرگ و‌قطع زندگی نگاه کردم.
«دلیل خاصی نداره. فقط دلم می‌خواد هر جا که پام می‌رسه، جناح غیرمتعارف رو با خاک یکسان کنم. و‌وقتی به نظرم شما آشغال‌ها خودتون از همون اول بهونه‌اش رو دستم دادید. تازه، واکنش‌ها و نظرات مردم ژجیانگ هم‌تمام نسبت به انجمن مرگ و زندگی اصلاً خوب نیست. نابود کردنش دقیقاً همون کار درستیه که باید انجام بشه.»
مرشد اعظم ایالت یان که هنوز توی‌نکردم حالت مراقبه رو به دریا نشسته بود،اگه به راهب دیوانه خیره شد و بعد پرسید:
«راستی، رابطه بین شما دو تا چیه؟مسخره‌ت تو، رهبر فرقه، به نظر می‌رسه آدمی‌منم باشی که هیچ ربطی به مسیر بودایی نداره.»
تک‌خنده‌ای کردم و گفتم: «چه رابطه‌ای؟ رابطه‌مون بد نیست. یه بار به برادر کوچکترِ این راهب‌قبول کمک کردم. در عوض، این راهب از غرب اومد دیدنم. تو راهش حتی شاگردم رو هم کول‌نیستی کرده بود. دلش می‌خواست دریا رو ببینه، منم باهاش اومدم تا تو این سفر احساس تنهایی نکنه.»
مرشد اعظم ایالت یان آهی کشید و‌پرسه سرش رو چرخوند تا به دریا نگاه‌قبول کنه. «آخه تو این دریا چه کوفتی هست...»
«هیچی نیست.»
«پس چرا تمام روز بهش زل‌نمی‌گم زده؟ به نظر می‌رسه راهبی باشه با‌درونی‌ام هنرهای رزمی فوق‌العاده و قدرت معنوی بالا.»
«شاید داره سعی می‌کنه با‌می‌دونم نگاه کردن به این دریای‌زدن زیبا، اراده‌اش رو محکم‌تر کنه.»
«چه اراده‌ای...»
«اینکه چطوری حروم‌زاده‌هایی مثل شما رو‌مبارزه یه دل سیر کتک بزنه. اونم‌فکر برای یه مدت خیلی، خیلی طولانی...»
گرگ سیاه جواب داد: «فکر‌خارجه می‌کنی فقط یکی دو تا‌حتی حروم‌زاده مثل ما تو دنیا هست؟»
«گرگ سیاه، دقیقاً به خاطر همینه که‌بدت داره مراقبه می‌کنه. آخه کی برای یه چیز‌باشه ساده که راحت حل میشه می‌شینه فکر می‌کنه؟»
«می‌گم، مگه‌قطع این یه مشکل‌بدت بدون جواب نیست؟»
نگاهم رو‌پشیمونم روی اون‌اصلی جمع بی‌مصرف چرخوندم.
«اگه تو زندگیتون با این فکر که هیچ جوابی وجود نداره‌نصف زندگی کرده بودید، تا الان به دست من یا این راهب نفله‌بدت شده بودید. این اصلاً موضوعی نیست که ارزش فکر کردن داشته باشه.»
نگاهم رو‌فریاد به سمت‌قطع مخالف دریا دوختم.
هنوز هیچی معلوم نبود،چیزِ ولی خیلی زود از‌زدن پادشاه اون-پیونگ پرسیدم: «پادشاه اون-پیونگ.»
«بله، رهبر فرقه.»
«به نظرت بذارم‌کار پادشاه گوم-سان زنده‌نمی‌گم بمونه؟ چی فکر می‌کنی؟»
وقتی سرم رو چرخوندم‌قطع تا به پادشاه اون-پیونگ‌دیدنِ نگاه کنم، داشت آه می‌کشید.
«خب. می‌تونی بعد از دیدنش‌بدت تصمیم بگیری. ولی احتمال اینکه‌باید اصلاً پیداش نشه خیلی بیشتره.»
«اون‌وقت چرا؟»
پادشاه اون-پیونگ مستقیم تو چشمام‌خارجه نگاه کرد و گفت: «چون هیچ‌نصف پولی تو این کار براش نیست.»
«شما آشغال‌ها‌فریاد هیچ وفاداری‌ای بین‌می‌دونم برادران رزمی‌تون ندارید؟»
«اون احتمالاً فکر می‌کنه‌چیزِ پول مهم‌تره، ولی راستش‌زدن دیگه خودمم چندان مطمئن نیستم.»
«پس پادشاه گوم-سان‌سلاح‌های حتماً اول داره اموال‌نکردم شما رو بالا می‌کشه.»
«همم.»
سرم رو تکون دادم. «اینایی که الان دارن‌دیدنِ گله‌ای می‌ریزن اینجا حتماً از انجمن مرگ و زندگی‌دارم هستن. نکنه اون مرتیکه بازم زیردستاش رو فرستاده باشه؟»
از اونجایی که هنوز هیچی معلوم‌دیدنِ نبود، اون کله‌طاس‌های براق چپ و‌غیرقابل‌تحمل راست می‌شدن تا ببینن کی داره میاد.
دست‌به‌سینه شدم‌پشیمونم و به سمت‌خودم دریا نگاه کردم.
«نکنه زیردستاش رو یکی‌یکی فرستاده تا آخر سر خودش پیداش بشه؟ این دقیقاً همون‌منم حرکت مسخره‌ایه که بیشتر از همه ازش متنفرم. اگه ارباب انجمن مرگ و زندگی بینشون‌برات باشه، همه‌تون الان تماشا می‌کنید که چطوری جون می‌ده. پادشاه اون-پیونگ، به نظرت چطوری می‌میره؟»
پادشاه اون-پیونگ‌فریاد با لحنی‌قطع محتاطانه گفت: «نمی‌دونم.»
«با پوچ‌ترین‌قطع و بی‌معنی‌ترین مرگ‌بدت دنیا سقط میشه.»
رو به اون کچلا‌اصلی گفتم: «تو این موریم،آهی دیگه هیچ رقیبی برام نمونده.»
معاون رهبر انجمن ازم‌حدت پرسید: «یعنی تو شماره یک‌ولی زیر آسمان هستی، رهبر فرقه؟»
«فکر می‌کنی نیستم؟»
«قطعاً نمی‌تونه این‌طور باشه.»
«شما احمق‌ها حتی وقتی حقیقت زل زده تو چشماتون بازم باورش نمی‌کنید. نمی‌تونید فقط برای یه بار هم‌برنده که شده، این عادت مزخرفتون رو که فقط چیزی رو باور می‌کنید که دلتون می‌خواد، کنار بذارید؟ بهتون‌خاطر گفتم که قبلاً صاحب مسافرخونه بودم، و شما جوری بهم نگاه می‌کنید انگار یه آدم بدبخت و رقت‌انگیزم.»
صدای سم اسب‌ها به گوشمون رسید.نمی‌گم برگشتم و دیدم اسب‌های سیاهی دارن تو‌درونی‌ام یه خط ردیف میشن و جلو میان.
با دیدن اون صحنه، در دم‌چیزِ فهمیدم چرا مرشد اعظم ایالت یان به‌برات انجمن مرگ و زندگی پناه برده بود.
اونا بیشتر شبیه‌می‌دونم یه ارتش بودن‌دیدنِ تا یه مشت رزمی‌کار.
«معاون رهبر انجمن.»
«بگو.»
«ولت می‌کنم. گمشو برو اونجا. برو به رهبر انجمنت بگو. بهش بگو دست‌برات از این توهمات احمقانه‌اش برداره و خودش رو تسلیم این صاحب مسافرخونه کنه.هیچ اون‌وقت شاید، فقط شاید یه شانس خیلی کوچیک برای زنده موندن داشته باشه.»
به معاون رهبر انجمن نگاه کردم. «کی می‌دونه؟ من که‌باید شماره یک زیر آسمان نیستم، پس شاید رهبر انجمنت بتونه‌پای من رو شکست بده. می‌ذارم بری، پس بزن به چاک.»
معاون رهبر انجمن به زور روی‌مبارزه پاهاش ایستاد و با چهره‌ای خسته‌فکر و درمونده به روبه‌رو خیره شد.
به نظر می‌رسید یکی از پاهاش‌نمی‌گم سر شده باشه، چون لنگ‌لنگان جلو‌انرژی رفت و بعد صداش رو برد بالا:
«ارباب انجمن، رسیدید؟»
صدای یه نفر از یه جایی شنیده شد: «این چه وضع و روزیه‌باشه که توش افتادی؟ چه بلایی سر مرشد اعظم ایالت یان اومده؟ بزرگترین استاد‌بلوفی یان کچل کرده. فکر می‌کنی با این وضع امیدی به دوباره جون گرفتن هست؟»
مرشد اعظم ایالت یان‌اصلی فقط آهی کشید و‌آهی لام تا کام حرفی نزد.
معاون رهبر انجمن، سونگ گیونگ، جواب داد: «ارباب انجمن، لطفاً تسلیم شید.انرژی اینجا کسی ایستاده که شماره یک زیر آسمانه و قبلاً یه صاحب‌دیدنِ مسافرخونه بوده. ما اصلاً در حدی نبودیم که جرئت کنیم در برابرش بایستیم.»
به محض اینکه حرف‌های‌قطع معاون رهبر انجمن تموم‌دیدنِ شد، سرش رو پایین انداخت.
به خاطر این بود که حرف‌هایی‌دیدنِ که زده بود خیلی رقت‌انگیز بودن؟ یا‌باشه اونم دیگه قید همه‌چیز رو زده بود؟
هم‌زمان که ارباب انجمن مرگ و‌مبارزه زندگی زیر لب چیزی زمزمه کرد،فکر یکی از زیردستاش زه کمانش رو کشید.
تیری تو هوا رها شد و بعد از‌کنم طی کردن یک قوس، به سمت سونگ گیونگ‌کافیه که با چهره‌ای خسته ایستاده بود، پرواز کرد.
سونگ گیونگ با نگاهی مات و مبهوت‌بدت به تیر خیره شد، بعد دستش رو‌غیرقابل‌تحمل دراز کرد و اون رو رو هوا قاپید.
برای کسی که سه روز‌بدت تمام گشنگی کشیده بود، مهارت‌باید واقعاً چشمگیری به حساب می‌اومد.
صدای سونگ گیونگ با‌اصلی لحنی تغییریافته بیرون اومد:آهی «ارباب انجمن، جوابتون همینه؟»
«جوابم همینه.»
سونگ گیونگ تیر رو انداخت رو‌چیزِ زمین و رو به جایی که ارباب‌برات انجمن مرگ و زندگی ایستاده بود، گفت:
«ارباب انجمن،قطع تا الان‌چیزِ خیلی زحمت کشیدید.»
سونگ گیونگ به‌سلاح‌های ارباب انجمن مرگ‌مبارزه و زندگی تعظیم کرد.
این حرکتش بیشتر شبیه یه خداحافظی با‌مسخره‌ت کسایی بود که حتی وقتی حقیقت زل‌منم زده بود تو چشماشون، حاضر نبودن باورش کنن.