چپتر 443: خون به پا شد.
0مویونگ بک در حالی که‌موقع به نقشه روی میزش نگاه می‌کرد،کمر مشغول سرهم کردن یک بادبزن بود.
قطعات از فولادی ساخته شده بودند که بیشتر شمشیرها‌خواسته و تیغه‌ها حریف بریدنش نمی‌شدند؛ شامل یک قاب به‌پایینی شکل جعبه‌ای بلند، چند سوزن فولادی ضخیم و مهره‌های کوچک.
مویونگ بک خودش نقشه را کشیده‌عنوان بود، اما تمام قطعات فولادی در‌کار آهنگری سر اژدها ساخته شده بودند.
بعد از چهار بار‌گرفتن شکست، این پنجمین تلاش‌طبیعی‌تر برای ساخت این سلاح بود.
با اینکه مهارت‌های آهنگری سر اژدها روز‌بیماران به روز بهتر می‌شد، اما تا حالا‌حسابی بادبزن فولادی نساخته بودند، پس کاریش نمی‌شد کرد.
وقتی اولین سوزن فولادی را به‌بررسی پایین قاب فولادی وصل کرد، لبخند‌برگرداند محوی روی لب‌های مویونگ بک نشست.
«خیلی روونه.»
به لطف خرابکاری‌های‌دست قبلی، کیفیت قطعات‌درمان این بار حرف نداشت.
بدون اینکه به نقشه نگاه کند، قطعات فولادی را‌بستن یکی یکی جا انداخت، بعد کاغذ ضخیمی روی آن‌ها‌کار کشید و با سوزن‌های نازک و سرکُند محکمش کرد.
به همین سادگی،کار تبدیل به یک‌بررسی بادبزن آهنی شد.
بعداً قرار بود آن را‌کمر سفید رنگ کند و اسم‌می‌خورد خودش را رویش بگذارد؛ بادبزن سفید.
راستش برای یک طبیب‌گرفتن خیلی ضایع بود که‌طبیعی‌تر با خودش سلاح حمل کند.
با این حال، دست گرفتن یک بادبزن موقع درمان بیماران‌شمشیر خیلی طبیعی‌تر از بستن شمشیر به کمر بود؛ برای همین‌نوک به عنوان سلاح مخصوص یک طبیب، حسابی به درد می‌خورد.
بعد از تمام شدن‌مونتاژ کار مونتاژ، نوک سوزن‌های‌همان‌طور فولادی را بررسی کرد.
دقیقاً همان‌طور که‌بستن خواسته بود، داخل‌عنوان سوزن‌های فولادی توخالی بود.
بادبزن آهنی را‌دست برگرداند و دسته‌اش را‌بیماران با دقت برانداز کرد.
وسط قسمت پایینی شیاری‌گرفتن قرار داشت، مهره کوچکی داخلش‌بستن گذاشت و درپوش را بست.
بعد در حالی که به دهانه‌بررسی دسته نگاه می‌کرد، بطری دارویی که‌برگرداند از قبل آماده کرده بود را برداشت.
مویونگ بک صدا زد:
«تا یه‌حال مدت هیچ‌کس‌گرفتن نیاد تو.»
«چشم، فهمیدم.»
مویونگ بک پودر سم سبزی که‌بررسی خودش ساخته بود را داخل دهانه‌برگرداند ریخت و بی‌درنگ درپوش را بست.
سم کشنده‌ای نبود، اما از آنجا‌عنوان که طبیب‌های زن با بو کردنش‌کار ممکن بود از پا بیفتند، احتیاط می‌کرد.
سازوکارش ساده بود.
با حرکت مهره فولادی در‌موقع آن فضای تنگ، سم از طریق‌کمر سوزن‌های توخالی به بیرون رانده می‌شد.
البته مهره باید با انرژی درونی حرکت می‌کرد‌همان‌طور و گرمای ناشی از انرژی درونی باعث می‌شد‌وسط سم به شکل سم پراکنده در هوا پخش شود.
به زبان ساده، سلاحی بود‌کمر که می‌توانست با بادِ بادبزن،می‌خورد یک غبار سمی پخش کند.
سمی که این بار استفاده کرده‌درمان بود پودر رویای مستی نام داشت؛عنوان نوعی داروی خواب‌آور که خودش ساخته بود.
چطور یک طبیب ساده می‌توانست فقط با هنرهای رزمی به مصاف‌کمر تمام رزمی‌کاران موریم برود؟ همان‌طور که آن یارو رهبر فرقه هشدار‌دقیقاً داده بود، برای زنده ماندن در موریم آدم باید همیشه حواس‌جمع باشد.
مویونگ بک بادبزن فولادی را بست،بررسی در دستش گرفت، بلند شد و‌برگرداند با لبخند محوی مچ دستش را چرخاند.
«سنگینه.»
با یادآوری مبارزه‌ای که‌گرفتن در کوه هوا دیده بود،بستن بادبزن سنگین را تاب داد.
یک لحظه بادبزن را به سمت دشمنی فرضی‌طبیعی‌تر تاب داد، بعد آن را کاملاً باز کرد‌می‌خورد و با خیال راحت خودش را باد زد.
حالا، اگر آن‌کار حریف فرضی یک‌بررسی دشمن واقعی بود...
پودر رویای مستی که از بادبزن‌عنوان پخش می‌شد را تنفس می‌کرد و‌کار یا تلوتلو می‌خورد یا کلاً بیهوش می‌شد.
مویونگ بک با تصور اینکه‌موقع دشمنانش یکی یکی روی زمین‌شمشیر می‌افتند، زیر لب زمزمه کرد:
«همه‌تون این‌حال مویونگ بک‌گرفتن رو دست‌کم گرفتین.»
با وجود صدای‌کار پایینش، بک سو-آ‌بررسی از بیرون جواب داد:
«صدام کردین؟»
«داشتم با خودم حرف می‌زدم.»
«بله.»
مویونگ بک پنجره‌ای را باز کرد‌بررسی تا هوای اتاق عوض شود، بعد‌برگرداند بیرون رفت و در را بست.
با دیدن طبیب‌های زن‌شمشیر که با عجله مشغول‌حسابی تعطیل کردن آنجا بودند، گفت:
«امشب برای شام بریم‌گرفتن مسافرخانه اون یارو رهبر‌طبیعی‌تر فرقه. یه چیزی هم می‌نوشیم.»
وقتی حتی طبیب‌های زن که‌موقع دورتر بودند هم هورا کشیدند،شمشیر مویونگ بک آه کوچکی کشید.
«انقدر مسافرخانه‌شدن زاها رو‌مونتاژ دوست دارین؟»
«آره!»
طبیب‌های زن در حالی که‌موقع خانه پزشکی مویونگ را مرتب‌شمشیر می‌کردند، مثل سرودهای هماهنگ فریاد می‌زدند:
«دنده!»
«خوک!»
در حالی که طبیب‌های زن مشغول تمیزکاری بودند،حسابی مویونگ بک بادبزن آهنی به دست، زودتر بیرون‌دقیقاً رفت و به آرامی اطراف را نگاه کرد.
از آنجا که رزمی‌کاران زیاد‌موقع به عنوان بیمار به آنجا می‌آمدند،کمر احتیاط در وجودش رخنه کرده بود.
پس از اینکه یک دور گرد خانه‌بیماران پزشکی گشت و علف‌های هرز را کند،حسابی به دروازه اصلی برگشت که صدایی شنید.
«...طبیب مویونگ؟»
به محض شنیدن صدا، مویونگ‌کمر بک در حالی که پشتش‌می‌خورد به دروازه اصلی بود، برگشت.
گروهی پنج شش‌دست نفره از رزمی‌کاران نزدیک‌بیماران شدند و روبرویش ایستادند.
مویونگ بک پرسید:
«کسی زخمی شده؟»
این را مخصوصاً پرسید‌شمشیر چون کسی را نمی‌دید که‌درد مسموم یا زخمی شده باشد.
با نگاهی به اطراف، هیچ‌کدام را‌درمان نشناخت و لباس و هاله‌شان نشان‌عنوان می‌داد که اهل این حوالی نیستند.
بی‌درنگ حس‌حال ناخوشایندی به‌گرفتن او دست داد.
عجیب اینکه یکی از‌مونتاژ مردان سپری را مثل لاکِ‌خواسته پشت روی کمرش حمل می‌کرد.
مردی که‌طبیعی‌تر سپر داشت‌شمشیر به حرف آمد:
«هوک سو-ریونگ‌حال و بک‌گرفتن سو-آ داخلن؟»
مویونگ بک‌حال سرش را‌گرفتن کج کرد.
«چیکارشون دارین؟»
لحن مویونگ بک‌بستن از همین الان‌عنوان عوض شده بود.
مرد سپر به دست به‌موقع مردی میانسال اشاره کرد و‌شمشیر او شروع به صحبت کرد:
«فقط بگو اینجان یا نه.»
«اینجان.»
مرد میانسال پوزخند زد.
مردانی که دور هم جمع شده‌درمان بودند نگاهی به هم انداختند، همه‌عنوان قیافه‌های مشابهی به خود گرفته بودند.
مویونگ بک در دل آهی کشید، اما با‌طبیعی‌تر دقت سلاح‌ها، هاله‌ها و سطح مهارت‌های رزمی مردانی‌می‌خورد که آنجا جمع شده بودند را ارزیابی کرد.
مرد میانسال گفت:
«اونا رو‌طبیعی‌تر به عنوان طبیب‌کمر زن نگه داشتی؟»
«درسته.»
مرد میانسال سر تکان داد.
«شاید یهویی باشه،کار ولی اون دوتا‌بررسی قبلاً سرم کلاه گذاشتن.»
مویونگ بک از هوک و بک سو-سو‌مخصوص چیزهایی درباره گذشته‌شان شنیده بود، برای همین‌نوک بدون هیچ نشانی از تعجب جواب داد:
«توی میدان قمار هنرهای رزمی؟»
«پس می‌دونی. قبل از مبارزه‌ام با دونگبانگ یون توی نوشیدنیم دارو ریختن.عنوان فکر اینکه کسایی که قبلاً تو قمارخونه تو نوشیدنی ملت دارو می‌ریختن حالا‌داخل تو یه خانه پزشکی داروسازی می‌کنن... انقدر مسخره‌ست که حرفی برای گفتن ندارم.»
همسرایی «دنده خوک» که از‌نوک داخل خانه پزشکی مویونگ به‌داخل گوش می‌رسید، حالا قطع شده بود.
مویونگ بک پرسید:
«حالا چی می‌خوای؟»
«اگه کلاهبرداری کنی، باید مجازات بشی. قانون موریم اینه. یا با پول‌عنوان خسارت بده، یا اگه پول نداری، با بدنت پرداخت کن. اونا که از‌داخل اول مال خانه پزشکی مویونگ نبودن، پس امیدوارم قضیه رو الکی گنده نکنی.»
مویونگ بک جواب داد:
«خبر داری که خانه پزشکی مویونگ زیرمجموعه فرقه هائو هست؟ تو گذشته‌کار هر غلطی که کردن به کنار، اون دوتا رو خود رهبر فرقه‌برانداز شخصاً آورده و سپرده دست من، پس نمی‌تونم همین‌طوری الکی تحویلشون بدم.»
مرد میانسال آهی کشید.
«دقیقاً به خاطر همون رهبر فرقه هائو بود که قبل از اومدن حسابی منطقه رو زیر و رو کردیم. می‌دونیم که الان‌دقیقاً نیستش. می‌فهمم که با رهبر فرقه هائو رفیقی، ولی اگه فقط اون دوتا زن رو تحویل بدی، ما هم بدون دردسر می‌ریم.بطری این‌طور نیست که رهبر فرقه هائو بتونه همین الان اینجا ظاهر بشه. حتماً باید در رو بشکنیم، موهاشون رو بگیریم و بکشیمشون بیرون؟»
مویونگ بک آهی کشید.
«چقدر بدشانسید.»
راستش، مویونگ بک هیچ ترسی از‌درمان آن‌ها نداشت، چون تمام این مدت با‌مخصوص جدیت تمام مشغول تمرین هنرهای رزمی بود.
چیزی که مویونگ بک از آن می‌ترسید، ارتکاب‌طبیعی‌تر این حماقت بود که با همان دست‌هایی که برای‌شدن نجات جان آدم‌ها علم طبابت آموخته بود، آدم بکشد.
برای همین، مویونگ‌کار بک بیشتر از خودش‌دقیقاً می‌ترسید تا این مردان.
در هر حال، انتظار نداشت درست در همان روزی که برای اولین‌کار بار بادبزن سفیدش را با سم پر کرده بود، سر و کله رزمی‌کارانی‌وسط پیدا شود که از کینه مربوط به هوک و بک سو-سو حرف بزنند.
مویونگ بک پس از‌گرفتن اینکه لحظه‌ای افکارش را‌طبیعی‌تر مرتب کرد، به حرف آمد:
«آقایون، حس بی‌عدالتی که بهتون دست داده رو درک می‌کنم. با این حال، اونا خانم‌های جوانی هستن که رهبر‌مونتاژ فرقه به من سپرده و طبیب‌های زنی هستن که دارم بهشون آموزش می‌دم، پس نمی‌تونم درخواستتون رو قبول کنم.داخلش اگه همین الان برید، به فرقه هائو خبر نمی‌دم و می‌ذارم قضیه بی‌سر و صدا ختم به خیر بشه.»
مردها زدند زیر خنده.
«گور بابای فرقه هائو.»
«ما فقط دخترا رو‌گرفتن می‌بریم و گورمون رو‌طبیعی‌تر گم می‌کنیم یه جای دور.»
مویونگ بک جواب داد:
«اگه قبول نکنم چی؟»
مرد میانسال با‌بستن غضب به مویونگ‌عنوان بک خیره شد.
«اون‌وقت امروز یه کتک مفصل نوش جان می‌کنی.طبیعی‌تر با این همه پزشک زن که این دور‌می‌خورد و برن، استخون‌های شکسته‌ت رو خوب درمان می‌کنن.»
ناخودآگاه لبخندی‌حال روی لب‌های‌گرفتن مویونگ بک نشست.
«هم فرقه هائو‌کار رو به هیچ‌بررسی می‌گیرید، هم من رو.»
در همان لحظه کوتاه، حرف‌های رهبر‌عنوان فرقه طوری از ذهنش گذشت که‌کار انگار همین الان آن‌ها را شنیده بود.
«پزشک، به‌خاطر خودت هم که شده هنرهای رزمی تمرین کن.شمشیر تا وقتی تو یکی از تله‌های زندگی افتادی، بتونی گلیمت‌نوک رو از آب بیرون بکشی. مویونگ بک، این آرزوی کوچیک منه.»
با تغییر ناگهانی هاله‌گرفتن مویونگ بک، رزمی‌کاران هم‌طبیعی‌تر سلاح‌هایشان را بیرون کشیدند.
مویونگ بک بادبزن آهنی‌اش‌مونتاژ را باز کرد و‌همان‌طور رو در روی رزمی‌کاران ایستاد.
«اون یارو، رهبر فرقه، راست می‌گفت. نباید بذارم یه مشت حروم‌زاده مثل شما به این راحتی شکستم بدن. چرا هوک‌توخالی سو-ریونگ و بک سو-آ رو مقصر می‌دونید که تو تله قمار افتادن؟ اون‌ها اون موقع هیچ قدرتی نداشتن. در واقع،قبل رهبر فرقه همون کسایی که دستور می‌دادن رو تا حد مرگ کتک زد، پس نباید از فرقه هائو ممنون باشید؟»
حالا دیگر کلمات محاوره‌ای‌گرفتن و غیررسمی به راحتی‌طبیعی‌تر از لبانش جاری می‌شد.
امکان نداشت‌حال این مردها این‌موقع منطق را نفهمند.
به راحتی می‌شد فهمید که آن‌ها کلاهبرداری‌دقیقاً قمار را بهانه کرده‌اند تا هوک و‌دقت بک سو-سوی زیبا را با خود ببرند.
یکی از‌طبیعی‌تر آن‌ها با‌شمشیر خنده گفت:
«این یارو پزشکه‌دست جوری رفتار می‌کنه‌درمان انگار واسه خودش استادیه.»
با حمله همزمان مردها، به جز مرد‌بیماران میانسال، مویونگ بک عقب کشید و شمشیر‌حسابی مهاجم را با بادبزن آهنی‌اش دفع کرد.
صدای جرنگ فلزی بی‌درنگ‌مونتاژ طنین‌انداز شد و نیروی ضربه‌خواسته تا مچ دستش بالا رفت.
مرد میانسال‌طبیعی‌تر که تماشا‌شمشیر می‌کرد، خندید.
«پزشکه هنرهای رزمی‌دست بلده. یکم از دست‌بیماران و پاش خون بریزید.»
«چشم.»
مویونگ بک بادبزن آهنی‌اش را با انرژی درونی‌همان‌طور شارژ کرد و درست مثل زمانی که بیماران را‌قسمت درمان می‌کرد، با دقت و پشتکار به مبارزه پرداخت.
در حین مبارزه، احساس می‌کرد انگار‌عنوان آن یارو رهبر فرقه درست بیخ‌کار گوشش در حال ور زدن است.
«هنر الهی پیوند گل نیاز داره که تمام‌طبیعی‌تر هنرهای ضربه به نقاط طب سوزنی رو بلد‌می‌خورد باشی. یه بادبزن آهنی واسه دفاع شخصی بهتره.»
مویونگ بک هنر الهی پیوند‌موقع گل را که محقق سپیدپوش به‌کمر او داده بود، تمرین کرده بود.
البته، او‌شدن هیچ تجربه‌مونتاژ مبارزه واقعی نداشت.
اما با جاخالی دادن از شمشیرهای‌عنوان مهاجم و کوبیدن بادبزن آهنی‌اش به‌کار یک سپر، رخنه‌هایی در دفاع رزمی‌کاران دید.
پس از کمی مبارزه‌گرفتن بیشتر، مرد میانسالِ تماشاچی نیز‌بستن در میدان دیدش قرار گرفت.
با این اوصاف، به نظر می‌رسید‌درمان او قصد دارد تکنیک‌هایش را تماشا‌عنوان کند و در آخر وارد میدان شود.
مویونگ بک به‌طور طبیعی سطح‌نوک مرد میانسال را با انرژی درونی‌ای‌توخالی که خودش انباشته بود، مقایسه کرد.
درست در لحظه‌ای که فکر کرد باید قدرتش را‌درد حفظ کند، در عوض با حرکت دادنِ پرجنب‌وجوشِ بادبزن‌خواسته آهنی‌اش، به سمتی که مرد میانسال ایستاده بود حرکت کرد.
او که از‌دست مدتی پیش نفسش‌درمان را حبس کرده بود...
با کم شدن فاصله، مرد میانسال ناگهان‌بیماران قدمی به جلو برداشت و با کف‌حسابی دست ضربه‌ای به پشت مویونگ بک وارد کرد.
مویونگ بک با کف دست چپش‌بررسی ضدحمله زد، اما از هنر پیوند‌برگرداند برای تغییر مسیر نیرو استفاده کرد.
در عوض، نیروی کف دست‌کمر به مردی که از پهلو‌می‌خورد هجوم آورده بود، اصابت کرد.
بام!
همزمان، با بادبزن آهنی به نقطه طب سوزنی جیان‌جینگِ‌بستن مردی که از سمت راستش هجوم می‌آورد سیخونک زد،کار سپس بادبزن را تکان داد و به عقب پرید.
مردهایی که پشت سر هم تعقیبش‌بررسی می‌کردند، ناگهان سر جایشان فرو ریختند‌برگرداند و همگی با سر به زمین افتادند.
مرد میانسال جا خورد و در‌عنوان حالی که نفسش را حبس کرده‌کار بود، به مویونگ بک نگاه کرد.
مویونگ بک بدون اینکه بادبزن آهنی را با‌طبیعی‌تر انرژی درونی شارژ کند، هوای اطراف را باد‌می‌خورد زد و به چشمان مرد میانسال خیره شد.
«چرا؟»
«...»
«تعجب کردی‌طبیعی‌تر یه پزشک‌شمشیر انقدر خوب می‌جنگه؟»
با نزدیک شدن مویونگ بک، مرد‌درمان میانسال چشمانش را گشاد کرد و‌عنوان با غضب به او خیره شد.
مرد میانسال با‌دست فریادی، آخرین ضدحمله‌اش‌درمان را اجرا کرد.
مویونگ بک بادبزن‌کار آهنی را عمودی روی‌دقیقاً سر او فرود آورد.
تق!
مرد میانسال به‌دست زمین افتاد و‌درمان در دم بیهوش شد.
مویونگ بک به‌دست رزمی‌کارانِ افتاده نگاه کرد‌بیماران و با ناباوری خندید.
«چقدر مسخره. همه‌تون‌کار این مویونگ بک‌بررسی رو دست‌کم گرفتید.»
صدای جیرجیری به گوش رسید و هوک‌مخصوص سو-ریونگ و بک سو-آ سرشان را از‌نوک دروازه اصلی خانه پزشکی مویونگ بیرون آوردند.
«پزشک، تموم شد؟»
«پودر رویای مستی‌دست هنوز تو هواست،درمان پس فعلاً بیرون نیاید.»
«چشم. حالتون خوبه، پزشک؟»
«من یکم مقاومت دارم.»
برای کسی که‌دست روی سموم مطالعه می‌کرد،بیماران این امر اجتناب‌ناپذیر بود.
مویونگ بک در حالی که‌موقع هوا را باد می‌زد، مات و‌کمر مبهوت به مردهای افتاده خیره شد.
باید باهاشون چیکار می‌کرد؟
پودر رویای‌طبیعی‌تر مستی سم‌شمشیر کشنده‌ای نبود.
آن‌ها بالاخره بهوش می‌آمدند.
در حالی که داشت‌گرفتن فکر می‌کرد با رزمی‌کاران‌طبیعی‌تر چه کند، بک سو-آ پرسید:
«امروز رفتن‌شدن به مسافرخانه‌مونتاژ زاها کنسل شد؟»
مویونگ بک‌طبیعی‌تر سرش را‌شمشیر تکان داد.
«نه، می‌ریم. آماده شید.»
«چشم.»
مویونگ بک با لگد سلاح‌های رزمی‌کاران را دور کرد، اما‌داخل ناگهان خشمی وجودش را فرا گرفت و پایش را روی‌داشت مچ پای مرد بیهوش کوبید و آن را خرد کرد.
«آآآخ!»
وقتی رزمی‌کار از شدت دردِ طاقت‌فرسا‌درمان بهوش آمد، مویونگ بک دوباره با‌عنوان بادبزن آهنی ضربه‌ای به سرش کوبید.
تق!
این چه احساسی بود؟
عصبانی بود، اما‌بستن کلافه، و کلافه بود،مخصوص اما پر از کینه.
عصبانی بود که او را‌موقع نادیده گرفته بودند، حتی وقتی‌شمشیر به آن‌ها فرصت رفتن داده بود.
عصبانی بود که سعی کرده‌موقع بودند با نیت‌های پلید، هوک و‌کمر بک سو-سو را با خود ببرند.
اما حس و حال این را‌بررسی هم نداشت که همان‌جا همه آن‌ها‌برگرداند را تا حد مرگ کتک بزند.
سینه‌اش از انواع‌بستن و اقسام احساسات‌عنوان در تلاطم بود.
در نهایت، مویونگ بک با لگد مچ پای تمام‌بستن رزمی‌کاران را خرد کرد و هر بار که یکی‌کار از آن‌ها بیدار می‌شد، با بادبزن آهنی به سرش می‌کوبید.
به نظر می‌رسید پیشانی آخرین نفری که‌بیماران زد با صدای تقی شکافته شد و‌حسابی کمی خون روی ردای سفید و بی‌نقصش پاشید.
مویونگ بک مات و مبهوت‌نوک به لکه خون روی ردای‌داخل سفیدش خیره شد و آهی کشید.
به یاد آورد که‌شمشیر آن یارو رهبر فرقه، غرق‌درد در خون وارد شده بود.
فکری به ذهنش خطور کرد.
این فکر که او فقط‌موقع وانمود کرده بود قلب آن‌شمشیر یارو رهبر فرقه را درک می‌کند.
تازه الان فکر می‌کرد‌مونتاژ می‌فهمد قلب رهبر فرقه‌همان‌طور چه احساسی داشته است.
مویونگ بک با چهره‌ای‌شمشیر تلخ لبخندی زد و‌حسابی زیر لب زمزمه کرد:
«...عصبانیم. خیلی عصبانیم.»
بادبزن آهنی را در کمربندش فرو‌درمان برد، دروازه اصلی خانه پزشکی مویونگ را‌مخصوص باز کرد و به پزشکان زن گفت:
«همگی.»
«بله، پزشک!»
مویونگ بک گفت:
«بیاین بریم یه چیزی بنوشیم.»
پزشکان زن‌شدن بیرون ریختند‌مونتاژ و پرسیدند:
«اون مردها چی میشن؟»
«اینا یه مشت آدم هستن که موقع دویدن به سمت اینجا‌کمر پاهاشون شکسته، پس من هیچی در موردشون نمی‌دونم. به حال خودشون‌دقیقاً رهاشون کنید. اول بریم و با استاد بزرگ در موردش بحث کنیم.»
مویونگ بک به همراه پزشکان زن به‌بیماران راه افتاد، با این برنامه که فعلاً در‌درد مسافرخانه زاها غذا بخورند، بنوشند و پناه بگیرند.
احساس می‌کرد شاید مجبور شود‌نوک خانه پزشکی مویونگ را به‌داخل کنار مسافرخانه زاها منتقل کند.
پس از‌طبیعی‌تر کمی پیاده‌روی،شمشیر مویونگ بک گفت:
«یه لحظه صبر کنید.»
«چشم.»
مویونگ بک به سمت‌مونتاژ مرد میانسال بیهوش برگشت‌همان‌طور و لباس‌هایش را گشت.
یک کیسه پول سنگین بیرون آورد‌عنوان و در حالی که آن را‌کار تکان می‌داد، به پزشکان زن نشانش داد.
«امروز با پول این می‌نوشیم.»
آیا با این کار دوباره‌موقع درگیر ماجراهای موریم شده بود؟شمشیر مویونگ بک نمی‌توانست مطمئن باشد.
اما در راهِ رفتن‌مونتاژ به مسافرخانه زاها، یک‌همان‌طور قول به خودش داد.
از این به بعد،شمشیر بسیار سخت‌گیرانه‌تر از قبل‌حسابی در هنرهای رزمی تمرین کند.
چرا که اینجا موریم بود،موقع دنیایی که بدون جنگیدن برای جایگاه‌کمر خود، نمی‌شد در آن زنده ماند.