چپتر 53: ترکیب اشتباه
0موقع غذا خوردن، هی‌بزرگ زیرچشمی به هونگ شین‌شدیم و گوم هه نگاه می‌کردم.
کنجکاو بودم ببینم از غذاشون لذت می‌برن یا‌برسه نه، و اینکه وقتی دارن با من غذا‌می‌خورد می‌خورن، برنج راحت از گلوشون پایین میره یا نه.
هونگ شین و گوم هه‌بجنگم جوری برنج رو می‌ریختن تو حلقشون‌یکی انگار داشتن زمین رو شخم می‌زدن.
بعضی از مردم صبح تا شب جون می‌کنن فقط واسه یه‌زمان وعده غذا مثل این، و برام سوال بود که تو کله‌ی این‌بجنگم دو نفر که خودشون رو انداختن وسط موریم، موقع خوردن چی می‌گذره.
ولی حال نداشتم بپرسم.
ممکن بود تهش برسه‌نداشتم به یه وعده غذای بی‌معنی‌غذای دیگه که هر روز می‌خوردن.
با اینکه اندازه گوم هه که مثل گاو می‌خورد‌فایده اشتها نداشتم، ولی مثل یه سرباز تو میدون جنگ،بکشم وحشیانه غذا می‌خوردم و از دستپخت خدمتکارها تعریف می‌کردم.
«این خوشمزه‌ست،کردیم اونم خوشمزه‌ست،بعد همه‌چی خوشمزه‌ست.»
«موافقم.»
اشتهای هونگ‌ولی شین هم‌نداشتم دست‌کمی نداشت.
دلیلش هم این‌چیه بود که اسهالش‌معنی خوب شده بود.
نمی‌دونستم تو کله هر کدومشون چی می‌گذره، ولی‌می‌کشیدیم به هر حال، سه تایی دیس غذاهایی که خدمتکارها‌برادر آماده کرده بودن رو لیس زدیم و تموم کردیم.
یه لحظه بعد، هر سه نفرمون‌زمان فقط داشتیم نفس می‌کشیدیم، انگار بعد از‌ارشد یه جنگ بزرگ وارد زمان استراحت شدیم.
«عجب بدبختایی...»
هونگ شین جوری که‌باید انگار کنجکاو شده پرسید:نداره «برادر ارشد، الان برنامه‌ت چیه؟»
«باید با بک‌لحظه یو بجنگم، ولی‌داشتیم برام معنی خاصی نداره.»
چه فایده داره یکی از‌وارد چهار ژنرال الهی بشم وقتی‌بدبختایی قراره راکشاسای بزرگ رو بکشم؟
«هر چی کار خلاف و کثافت‌کاری از راکشاسای‌برسه بزرگ می‌دونید رو برام ردیف کنید. یه حسی بهم‌اشتها میگه اگه بشنومشون، هنرهای رزمیم یهو جهش پیدا می‌کنه.»
هونگ شین جواب داد: «هنرهای‌بجنگم رزمیت فقط با شنیدن کارای کثیف‌یکی اون جهش پیدا می‌کنه؟ چرا آخه؟»
چپ‌چپ به هونگ شین نگاه کردم و جواب دادم:بزرگ «واسه اینکه خوب بجنگی، باید احساساتت رو قاطی کنی.ارشد باید اون‌قدر داغ کنی که تا مرز دیوونگی بری.»
«ولی اون‌جوری ممکنه اشتباه کنی.»
«تو اون حالت، باید عمداً یه سطل آب یخ رو خودت بریزی. با خودت فکر می‌کنی: "اگه جوگیر بشم می‌بازم"،جنگ و این قلبت رو آروم می‌کنه. حس خشم رو می‌ذاری تهِ تهِ قلبت و یه لحظه با یه پتوی یخ‌زده‌تایی روش رو می‌پوشونی. مثل اینه که یخ و شعله همزمان تو قلبت باشن، درست مثل هماهنگی یانگ افراطی و یین افراطی.»
گوم هه با قیافه‌ای گیج‌بجنگم و منگ پرسید: «نکنه هنرهای رزمی‌یکی یین افراطی رو هم یاد گرفتی؟»
نمی‌دونم چرا هر وقت‌بعد این بچه مایه‌دارِ ارباب‌زاده‌می‌کشیدیم سوال می‌پرسه، دلم هری می‌ریزه.
به عنوان پسر یه انجمن‌وارد تجاری، قطعاً روابط و اطلاعاتش‌بدبختایی از هر کس دیگه‌ای گسترده‌تره.
با صدایی پر از امید جواب دادم:تهش «نه بابا؟ از خدامه یاد بگیرم، ولی‌اندازه هنوز فرصتش پیش نیومده. راه خوبی سراغ داری؟»
گوم هه گفت: «هنرهای‌باید رزمی یین افراطی نایابه. تنها‌فایده چیزی که می‌دونم اینه که...»
سراپا گوش‌کردیم به گوم‌بعد هه زل زدم.
«یه زنی بود، که قبلاً قدیسه فرقه خدای شیطان بهشتی بود، ولی جدا شد و کاخ شکوفه یشم رو تأسیس کرد. تمام اعضاش زن بودن، ولی قدرتشون خیلی ترسناک بود چون همشون هنر یخ تمرین‌می‌دونید می‌کردن و ارباب کاخشون هم به طرز ویژه‌ای برجسته بود. اولین کاری که فرقه خدای شیطان بهشتی بعد از خوابوندن درگیری‌های داخلی پیچیده‌ش کرد، له کردن کاخ شکوفه یشمِ مستقل بود. کاخ شکوفه یشم از جناح‌ممکنه راستین درخواست کمک کرد. نیروهایی که جواب دادن به سمت کوه شکوفه یشم لشکرکشی کردن و اتحاد شکوفه یشم-راستین شکل گرفت. حدود بیست سال پیش بود که این اتحاد با فرقه خدای شیطان بهشتی درگیر شد.»
اوهو؟
از قضا، این داستان مال حول‌وحوش‌معنی زمانی بود که من به دنیا‌چهار اومدم، پس معلومه که چیزی ازش نمی‌دونستم.
هر چی باشه، هیچ‌کس نمیاد‌نفرمون تاریخچه موریم رو با مهربونی‌وارد واسه یه صاحب مسافرخانه توضیح بده.
«خب بعدش؟»
«تلفات هر دو طرف سنگین بود، ولی فرقه خدای شیطان بهشتی برنده شد. کاخ شکوفه یشم تو آتیش سوخت و جناح راستین هم عقب‌نشینی کرد. ولی بازمانده‌هایی‌اونم وجود داشتن. از ترس اینکه به عنوان قدیسه برگردونده بشن، همشون با اعضای فرقه‌های مختلفی که تو اتحاد شکوفه یشم-راستین شرکت کرده بودن ازدواج کردن. نسل هنر‌نفس یخ شکوفه یشم منقطع نشد. داستان قشنگی نیست. شنیدم بعضی از شاگردها حتی زن دوم شدن فقط واسه اینکه صلاحیتشون به عنوان قدیسه رو از دست بدن.»
تا جایی که من‌باید می‌دونم، مسند نور تابان یه‌فایده شخصیتی از یه شاخه فرعیه.
مهم‌ترین سوال رو پرسیدم:بعد «کسی بین نوادگانشون هست‌می‌کشیدیم که معروف شده باشه؟»
«هنوز نه. اونا هنر یخ خودشون رو خیلی سفت و سخت مخفی‌برادر می‌کنن. هر چی باشه، اونا نه تنها خسارت سنگینی به جناح راستین‌یکی و فرقه خدای شیطان بهشتی زدن، بلکه به عنوان بچه‌های خائنین برچسب می‌خورن.»
پس مسند نور تابان بچه یه‌ممکن خائن بود، ولی با این حال‌روز خودش رو وقف فرقه شیطانی کرد؟
از دیدگاه فرقه شیطانی، این بازگشتِ نواده‌ی‌خاصی یه قدیسه به همراه هنر یخ بود، پس‌بشم کسی رو که می‌خواست ملحق بشه رد نمی‌کردن.
در این صورت، مسند نور تابان یه پسر نامشروع بود که‌زمان از یه صیغه به دنیا اومده، نواده‌ی یه خائن، و نواده‌ی‌باید کاخ شکوفه یشم که خسارت زیادی به جناح راستین زده بود.
حتماً نگاه‌های سنگینی از طرف جناح‌زمان راستین روش بوده و تو فرقه شیطانی‌ارشد هم باهاش مثل یه خائن رفتار می‌شده.
و تو خونه هم لابد باهاش مثل یه بچه‌غذای حروم‌زاده رفتار می‌کردن، پس باید تو محیطی بزرگ می‌شد که‌میدون شخصیتش خواه ناخواه کج و کوله و منحرف بار بیاد.
یه آدم مشکل‌دار که‌باید تو یه محیط کاملاً‌نداره ایزوله قرار گرفته بود.
ولی چه شخصیتش کج و کوله باشه‌نفس چه نباشه، من این بار هم قصد‌عجب نداشتم بذارم اون کارای منحرفانه‌ش رو انجام بده.
سنی که اون به خاطر آزار دادن دخترای جوان‌عجب تبدیل به دشمن عمومی شد، اواسط تا اواخر بیست سالگیش‌معنی بود، پس احتمالاً هنوز اون تجارت کثیفش رو شروع نکرده.
کشتن راکشاسای بزرگ، متوقف کردن‌بپرسم اون کارای منحرفانه، و دوری‌بی‌معنی کردن از شیطان دیوانه نسل قبل.
حس می‌کردم قراره‌چیه روزهای خیلی هیجان‌انگیز‌معنی و شلوغی داشته باشم.
واسه همینه که‌لحظه یه رزمی‌کار تو‌داشتیم موریم باید قوی بشه.
اگه ضعیف باشم، نمی‌تونم راکشاسای بزرگ رو بکشم، اون‌عجب منحرف دخترای مردم رو اذیت می‌کنه، و شیطان دیوانه نسل‌معنی قبل دوباره خفتم می‌کنه تا بریم ماهی‌های ژجیانگ رو ببینیم.
لعنت به‌ولی ماهی، لاک‌پشت و‌بپرسم ماهیگیری تو دریا.
دیدن یه راهب که داره‌بجنگم تو دریا ماهی می‌گیره، آدم‌داره رو می‌بره تو فکر فلسفه خلقت.
وقتی می‌شنوم میگه کنجکاوه ماهی‌های ژجیانگ رو ببینه، می‌خواد گل‌های کوه هوا رو‌شدیم بو کنه، یا می‌خواد خودش یه پرنده پنگ بزرگ پیدا کنه، به جایی‌نداره می‌رسم که ترجیح میدم ازش بخوام یه متنی از کتاب مقدس بودایی بخونه.
ولی هر دفعه، شیطان دیوانه نسل‌زمان قبل فقط تکرار می‌کنه که یه راهب‌ارشد مرتده و متون مقدس رو فراموش کرده.
«خواهر کوچکتر، برادر کوچکتر.»
«بله، برادر ارشد.»
«شما باید قوی بشید. تو موریم هیچ‌چیزی‌نفس بدبختانه‌تر از ضعیف بودن نیست. شما دو تا‌بدبختایی می‌دونید چه‌جور ماهی‌هایی تو دریاهای ژجیانگ زندگی می‌کنن؟»
«نمی‌دونیم.»
«مگه فرقی هم داره؟»
درست همون موقعی که می‌خواستم یه داستانی براشون تعریف کنم که باورشون‌چهار نشه، درهای تالار بزرگ باز شد و سو گون-پیونگ ظاهر شد. «رهبر فرقه،حسی ژنرال‌های الهی اسب زرد، موش سفید، گاو سیاه و بز سرخ بیرون هستن.»
«همین‌جوری یهویی؟ لو رفتم؟»
«هنوز نمی‌دونم.»
«نیروها؟»
«فقط ژنرال‌های الهی اومدن.»
از گوم هه نظرش رو‌نفرمون درباره اتفاقاتی که داشت می‌افتاد‌وارد پرسیدم: «چرا همه با هم اومدن؟»
گوم هه جواب داد: «شاید ژنرال الهی بک‌شدیم یو داره میاد. بقیه هم به نظر میاد اومدن‌باید تماشا کنن، چون این نبرد رتبه‌بندی چهار ژنرال الهیه.»
«بریم بیرون.»
به گوم هه و هونگ شین که داشتن بلند‌فایده می‌شدن گفتم: «شما دو تا ماسک ندارید، پس یه‌بکشم کم دیگه قاطی زیردستای من بشید و تماشا کنید.»
«اطاعت.»
دیدن اسب زرد، گاو سیاه، موش سفید و‌برسه بز سرخ که دور هم جمع شده بودن‌می‌خورد و پچ‌پچ می‌کردن، عین تماشای یه نمایش بالماسکه بود.
وقتی با ماسک خرگوش‌باید سیاه ظاهر شدم، هر چهار‌فایده نفرشون همزمان سلام نظامی دادن.
«برادر ارشد میو.»
«خیلی وقته ندیدیمتون.»
هیچ تنشی‌ولی توی صدای اون‌بپرسم چهار نفر نبود.
با شنیدن این‌چیه حرف، فکر کردم بک‌خاصی یو واقعاً تو راهه.
اما بعد، یکی‌شون غیرمنتظره پوزخندی زد:داشتیم «یعنی امروز بالاخره یکی از صندلی‌های‌استراحت چهار ژنرال الهی عوض میشه؟ مشتاقانه منتظرشم.»
بدون اینکه به اون چرت و پرت جوابی‌شدیم بدم، به سو گون-پیونگ گفتم: «همه‌تون مثل کوه‌چیه سر جاتون بمونید و دست از پا خطا نکنید.»
«مگه شما قوی‌تر‌حال از ژنرال الهی‌ممکن بک یو نیستید، رئیس؟»
جوابش این منظور رو‌باید می‌رسوند که اصلاً فرصتی‌نداره برای دخالت اونا پیش نمیاد.
به ژنرال‌های الهی رده‌پایین که خیلی ریلکس بودن‌می‌کشیدیم نگاه کردم و جواب دادم: «جو و فضا‌پرسید همچین حسی نمیده. به هر حال، حواستون باشه.»
«بله.»
همه ماسک زده‌حال بودن، واسه همین‌ممکن نمی‌تونستم قیافه‌هاشون رو بخونم.
یه لحظه بعد، یه ژنرال الهی با‌خاصی ماسک سفیدی که طرح تاج خروس روش‌الهی حک شده بود، روی دیوار فرود اومد.
همون یاروهایی که خیلی معمولی با من سلام‌می‌کشیدیم و علیک کرده بودن، به بک یو احترام مودبانه‌ای‌برادر گذاشتن: «به برادر ارشد بک یو سلام عرض می‌کنیم.»
بک یو دستی تکون داد‌وارد و به اون چهار نفر‌بدبختایی دستور داد: «مرکز رو خالی کنید.»
همین‌طور که ملت پراکنده‌نداشتم می‌شدن، یه فضا برای دوئل‌غذای به صورت طبیعی جور شد.
بک یو روی دیوار‌باید نشست و بهم گفت: «برادر‌فایده کوچکتر میو، حالت خوب بوده؟»
کوتاه جواب دادم:لحظه «مثل همیشه. تو‌داشتیم چطوری، برادر ارشد خروس؟»
«خبر خاصی نیست.»
با دیدن بک‌حال یو که روی دیوار‌تهش نشسته بود، مطمئن شدم.
جو جوری بود‌چیه که انگار مهمونای‌معنی بیشتری تو راهن.
پشت سرم، مدیرای باند خرگوش سیاه موضع‌نفس گرفته بودن و دور دیوارهای حیاط داخلی‌عجب هم ژنرال‌های الهی رده‌پایین جا خوش کرده بودن.
با این حساب، حتماً قرار‌وارد بود کسایی اون جاهای خالی روی‌پرسید دیوارهای جهت‌های دیگه رو پر کنن.
به نظر می‌رسید سو گون-پیونگ‌بپرسم هم متوجه شده: «انگار هر‌بی‌معنی چهار ژنرال الهی دارن میان.»
«ظاهراً که این‌طوره.»
یه لحظه بعد، ببر سفید، اژدهای آبی و‌می‌کشیدیم مار سرخ که حضورشون حتی سنگین‌تر از بک یو‌برادر بود، تقریباً همزمان رسیدن و بالای دیوارها مستقر شدن.
به نظر می‌رسید بهترین صندلی‌ها رو برای تماشا‌شدیم رزرو کردن، ولی در عین حال شبیه یه آرایش‌باید نظامی بود تا مطمئن بشن هیچ‌کس نمی‌تونه فرار کنه.
در هر صورت، معنیش این بود‌ممکن که تمام دوازده ژنرال الهی که هنوز‌می‌خوردن زنده بودن، دور هم جمع شده بودن.
ژنرال‌های الهی رده‌پایین هر بار که یکی‌خاصی از چهار ژنرال الهی ظاهر می‌شد، مشغول‌الهی تعظیم کردن به این‌ور و اون‌ور بودن.
اما خود چهار ژنرال الهی‌نفرمون یا اصلاً جواب سلام رو نمی‌دادن‌زمان یا فقط یه سری تکون می‌دادن.
من به چهار ژنرال‌بزرگ الهی سلام نکردم و‌شدیم چشمم رو به روبرو دوختم.
دروازه اصلی باند خرگوش‌نداشتم سیاه چارطاق باز شد،برسه پشت‌بندش دروازه اصلی حیاط بیرونی.
بعدش حتی دروازه حیاط داخلی هم‌معنی باز شد و دید من یه‌چهار مسیر مستقیم رو تا مرکز طی کرد.
به نظر می‌رسید‌لحظه خدمتکارا زودتر اومدن تا‌نفس دروازه‌ها رو باز کنن.
یه مرد لاغر با‌بزرگ موهای سیاه یهو جلوی‌شدیم دروازه اصلی ظاهر شد.
موهاش بلند و ژولیده‌نداشتم بود و آستین دست‌برسه راستش توی باد تکون می‌خورد.
انگار دست‌برنامه‌ت راستش از وسط‌بجنگم قطع شده بود.
صورتش پر‌کردیم از پستی و‌نفرمون بلندی‌های ریز بود.
لباش کلفت بود، گونه‌هاش زده‌وارد بود بیرون و چشمای ورقلمبیده‌بدبختایی مثل ماهی و پیشونی محدب داشت.
در کل، صورتش چرب و‌بپرسم چیلی بود، ولی نگاه توی‌بی‌معنی چشماش تیز و برنده بود.
از نگاه اول نمی‌شد فهمید‌بجنگم آدم عاقلیه یا احمق، ولی‌داره هرکی می‌دیدش می‌فهمید که کله‌شقه.
حداقل بالای پنجاه سالش بود.
روی‌هم‌رفته، شبیه یه‌می‌کشیدیم سوسک شاخدار سیاه بود‌استراحت که داشت راه می‌رفت.
وقتی راکشاسای بزرگ بالاخره وارد‌بپرسم حیاط داخلی شد، هر دوازده‌بی‌معنی ژنرال الهی ادای احترام کردن.
«به استاد سلام عرض می‌کنیم.»
منم به عنوان کسی که‌نفرمون آداب و رسوم حالیشه، یه سلام‌زمان نظامی دادم و بعد راحت وایسادم.
خدمتکاری که پشت سرش میومد یه‌زمان صندلی آورد و راکشاسای بزرگ بدون‌برادر اینکه حتی نگاه کنه، ولو شد روش.
راکشاسای بزرگ مستقیم زل زد‌بپرسم بهم و گفت: «حوصلم سر‌بی‌معنی رفته بود اومدم. مبارزه کنید.»
«بله.»
بعد از جواب‌لحظه دادن، از پله‌های‌داشتیم سکو اومدم پایین.
با این حرف، ژنرال الهی‌وارد بک یو که قرار بود دوئل‌پرسید کنه، از روی دیوار بلند شد.
راکشاسای بزرگ‌ولی به بک‌نداشتم یو گفت: «چهارمی.»
«بله، استاد.»
راکشاسای بزرگ سرش رو تکون‌نفرمون داد و گفت: «این حریفی نیست‌زمان که تو از پسش بربیای. بشین.»
بک یو یه‌می‌کشیدیم سرفه ریز کرد و‌استراحت دوباره نشست روی دیوار.
در همین حین، من وسط‌بپرسم حیاط داخلی وایساده بودم و‌بی‌معنی مات‌ومبهوت به راکشاسای بزرگ نگاه می‌کردم.
راکشاسای بزرگ انگشتش رو‌باید سمت من گرفت و گفت:فایده «ترکیب مبارزه اشتباست. ببر سفید.»
«بله.»
«اژدهای آبی.»
«بله، استاد.»
«و مار سرخ... شما‌باید سه نفر همزمان باهاش بجنگید.فایده این‌جوری تماشاش باید جالب‌تر باشه.»
اون سه نفر که دستور راکشاسای بزرگ‌نفس رو گرفته بودن، بدون اینکه ذره‌ای شک‌عجب و تردید نشون بدن، پریدن وسط حیاط داخلی.
راکشاسای بزرگ با صدای خش‌دارش گفت: «امروز، پنجمی که هنرهای رزمیش پیشرفت جهشی و چشمگیری‌برنامه‌ت داشته، همزمان با سه تا از چهار ژنرال الهی مبارزه می‌کنه. فرمت مبارزه، دوئل مرگ‌راکشاسای و زندگیه؛ پس یا بمیرید یا بکشید. بقیه شاگردا حق دخالت تو دوئل رو ندارن.»
بعد از شنیدن حرفای‌نداشتم راکشاسای بزرگ، نتونستم جلوی تحت‌غذای تأثیر قرار گرفتنم رو بگیرم.
نگاه کن تو رو‌باید خدا، چه پیر سگِ‌نداره آب‌زیرکاهیه این استاد موریم.
نمی‌دونم چطوری بو برده بود که یه خبری هست و‌وارد پیداش شد، ولی ظاهر قضیه رو جوری چید که انگار‌برنامه‌ت علناً اومده تا یه مشکل داخلی رو حل و فصل کنه.
اینکه یهو بریزن اینجا، از همه طرف‌استراحت محاصره‌ش کنن و چون هنوز اعتماد نداشتن، خودِ‌برنامه‌ت ژنرال اصلی هم پاشه بیاد، حرکت بجایی بود.
اتفاقی بود، ولی خیلی جالب بود‌ممکن که هم من و هم راکشاسای بزرگ‌می‌خوردن از عبارت «پیشرفت جهشی» استفاده کرده بودیم.
دستم رو‌برنامه‌ت بردم بالا و‌بجنگم اعتراض کردم: «استاد؟»
راکشاسای بزرگ‌کردیم حرفم رو‌بعد نادیده نگرفت.
«بله. پنجمیِ ما.می‌کشیدیم چی داری بگی که‌استراحت انقدر وقیحانه صدات درمیاد؟»
دستام رو با احترام به‌بپرسم هم چسبوندم و جواب دادم:بی‌معنی «ترکیب مبارزه یه کم اشتباست.»
«که این‌طور؟ باید یکی رو کم‌معنی کنم؟ یا شایدم باید بک یو‌چهار رو هم اضافه کنم؟ هر جور راحتی.»
صدام رو‌کردیم بردم بالا: «اه،نفرمون لعنت بهش. تچ.»
«...»
این بار با لحن نصیحت‌گونه حرف زدم: «قضیه این‌غذای نیست. اگه دوئل مرگ و زندگیه، خودت باید بیای‌سرباز وسط، استاد. آخه مرتیکه فسیل، تو خیلی رو مخی.»
سکوت مطلق حاکم شد.
جو انقدر ساکت شده بود که‌داشتیم با همون ماسک خرگوش سیاه یه‌استراحت نگاهی به دور و بر انداختم.
حتی یه نفر‌می‌کشیدیم هم جرأت نداشت‌زمان دهنش رو باز کنه.
شونه‌هام رو‌ولی انداختم بالا و‌بپرسم واسه خودم خندیدم.
ضایع بود چون هیچ‌کس باهام نمی‌خندید، ولی‌خاصی چون حس می‌کردم وقتی یه چیزی خنده‌داره‌الهی آدم باید بخنده، تا جایی که می‌تونستم خندیدم.
در نهایت، یه خنده زورکی‌نفرمون کردم و به راکشاسای بزرگ گفتم:زمان «دستم رو شد. ولی خوش گذشت.»
با لبخند‌نفس یه نگاهی به‌وارد راکشاسای بزرگ انداختم.