چپتر 255: امروز هم من بردم
0مکتب موهیست یکی از جناح‌های صد مکتب فکری‌برازنده بود که به کشورهای کوچک کمک می‌کرد تا‌حمله در برابر کشورهای قدرتمند از خود دفاع کنند.
معنای ساده‌اش‌اون مخالفت با‌پاسخی جنگ‌های کشورگشایی بود.
اگر با منطق موریم به قضیه نگاه می‌کردیم،داد آن‌ها کسانی بودند که تحمل نمی‌کردند فرقه شیطانی‌اول یا اتحاد موریم بر کل دنیای رزمی مسلط شوند.
به هر حال،کرده یک چیز دیگر‌بعد هم یاد گرفتم.
به نظر می‌رسید‌می‌کنی حالا دیگر تمام‌پاسخی محقق‌ها من را می‌شناختند.
شهرت عجب چیز ترسناکی است.
علاوه بر این، به عنوان کسی که رهبری‌داد فرقه هائو را بر عهده داشت، حس می‌کردم‌اول نباید کل جناح محققان را با خودم دشمن کنم.
دشمن کردن‌حمله همه با خود،حتماً کار احمقانه‌ای است.
از آنجایی که صد مکتب فکری از همان ابتدا مستقل بودند،بدونم بهتر نبود ویژگی‌های مختلفشان را درک کنم، با بعضی‌ها رفیق شوم، بعضی‌ها‌رهبر را تماشاچی نگه دارم و بقیه را تا حد مرگ کتک بزنم؟
با وجود این‌بیوک افکار، مسیر گفتگو‌برازنده را عوض کردم.
«اگه از زبون‌چیکار من نشنوی محقق نابینا‌پاسخی چطور مرد، چیکار می‌کنی؟»
یو اون-بیوک پاسخی‌کرده داد که برازنده‌بعد یک موهیست بود.
«چیزی که می‌خوام بدونم ساده‌ست. امکان نداره تو اول به‌می‌خوام محقق نابینا حمله کرده باشی. اون حتماً بعد از اینکه‌بعد تو برای کمک به رهبر فرقه گدایان وارد عمل شدی، مرده.»
«درسته.»
یو اون-بیوک نگاهم کرد.
«اگه دروغ نگی، پس چیزی که دیده میشه همه ماجرا نیست. استراتژی تو حتماً قوی‌تر از هنرهای رزمی‌دروغ محقق نابینا بوده. اگه برای محافظت از رهبر فرقه گدایان جنگیدی، پس ما نمی‌تونیم دخالت کنیم. ولی خب، به‌الان خاطر حرف‌های محقق سفیدپوش، تا الان نمی‌تونستیم راحت باور کنیم. دلیلی پیش اومد که خودم شخصاً بیام و ببینم.»
اینجا بود که فهمیدم او عمداً‌پاسخی با پرداخت نکردن پول به آهنگری‌ساده‌ست سر اژدها دردسر درست کرده بود.
در عوض، چیزی‌بیوک را که برایم‌برازنده سوال شده بود پرسیدم.
«جناح محققان رهبر داره؟»
یو اون-بیوک‌حمله نگاهی به ما‌حتماً انداخت و گفت:
«شما سه نفر‌می‌کنی به ارباب و‌پاسخی نوچه تقسیم شدین؟»
جوان‌ترین ما،اون یعنی شیطان‌پاسخی شهوت جواب داد:
«معلومه که نه.»
یو اون-بیوک‌حمله سرش را‌باشی تکان داد.
«برای ما هم همین‌طوره. اما می‌دونیم هر کدوممون تو‌چیزی چه کاری سرآمدیم. کی تو هنرهای رزمی مهارت خاصی داره،حتماً کی تو مهارت سبکی استاده، کی تو ساخت سلاح خوبه...»
بالاخره فهمیدم‌اون چرا سفارش ساخت‌داد سلاح داده بودند.
«...شماها احتمالاً‌مرد تو ساخت‌می‌کنی سلاح بهترید.»
کسانی که متعلق به‌باشی مکتب موهیست بودند، همگی‌برای صنعتگران ماهری به شمار می‌رفتند.
از این نظر، به نظر‌بیوک می‌رسید مهارت‌های ارشد گوم هنوز‌می‌خوام به پای صنعتگران موهیست نمی‌رسید.
یو اون-بیوک‌اون به نشانه تایید‌داد سر تکان داد.
«ما هم خیلی تلاش می‌کنیم. محقق‌ها هم زمینه‌های مورد علاقه متفاوتی دارن. بعضیا هنوز تشنه قدرتن. بعضیا مثل تائوئیست‌های قدیم، زندگی‌ای‌بعد رو پیش گرفتن که توش هیچ خواسته و آرزویی ندارن. در حقیقت، راه و روش صد مکتب فکری باید همین باشه.بوده هر کس طبق تفکرات خودش زندگی کنه. اما مهم نیست چی باشه، بعضی چیزها با گذشت زمان محکوم به فاسد شدنن.»
تا همین‌جا هم یو‌باشی اون-بیوک اطلاعات زیادی درباره مسائل‌رهبر داخلی‌شان به من داده بود.
سریع حرف‌های یو‌می‌کنی اون-بیوک را توی‌پاسخی ذهنم مرتب کردم.
محققِ ماهر در هنرهای رزمی، شیطان‌برازنده بهشتی بود، یا شامل مردی می‌شد‌نداره که می‌توانست با شیطان بهشتی رقابت کند.
محققانی که بدون هیچ‌می‌کنی خواسته دنیوی زندگی می‌کردند،داد از تبار خاندان تائوئیست بودند.
کسی که در‌کرده مهارت سبکی استاد‌بعد بود، ارباب سریع بود.
حدس می‌زدم کسی که‌اون هنوز تشنه قدرت بود،برازنده همان محقق سفیدپوش باشد.
آن بخش درباره فاسد شدن با‌برازنده گذر زمان هم به نظر می‌رسید‌نداره به بخشی از جناح محققان اشاره دارد.
با این معیار، یعنی یو‌اون اون-بیوک تا حدودی مسیر اصلی‌چیزی مکتب موهیست را گم نکرده بود.
چون اطلاعاتی درباره محقق‌ها‌باشی گیرم آمده بود، تصمیم گرفتم‌رهبر بالاخره لطفش را جبران کنم.
«شاید رهبر فرقه‌می‌کنی قبول نکنه، ولی محقق‌داد نابینا آدم متکبری بود.»
«بود؟ چطور مگه؟»
«از دست دادن بینایی ضعف بزرگیه، ولی اون به خاطر تکبرش نتونست اینو تشخیص بده.نداره احتمالاً فکر می‌کرد با سال‌ها تمرین برطرفش کرده. غرورش یه چیزی تو این مایه‌ها بود‌درسته که: "با اینکه کور شدم، با بقیه محقق‌ها برابرم. من قویم." یه همچین حسی داشت.»
«از اون ضعف سوءاستفاده کردی؟»
«استفاده از نقاط ضعف، اساسِ مبارزه‌ست.پاسخی از اول تا آخر، من بی‌رحمانه روی‌امکان همین کور بودنش تمرکز کردم و کوبیدمش.»
البته، همه‌اون چیز با فرار‌داد کردن شروع شد.
یو اون-بیوک مرا برانداز کرد.
«می‌بینم که‌حمله آدم ترسناک‌باشی و سردی هستی.»
یو اون-بیوک لحظه‌ای چانه‌اش را‌بیوک لمس کرد، سپس با لحنی که‌بدونم انگار چیزی را فهمیده باشد گفت:
«اگه این رو به عنوان یه ضعف دیدی... پس زیردستان محقق نابینا در‌اول واقع براش مزاحمت ایجاد می‌کردن. بهتر بود تنهایی می‌جنگید. اگه اون رو تو همچین‌درسته وضعیتی گیر انداختی، پس کاملاً شکست خورده. هنرهای رزمی به تنهایی معیار قدرت نیست.»
با حرف‌های یو اون-بیوک،می‌کنی شیطان شهوت و شیطان‌داد شبح هم سر تکان دادند.
این بار، شیطان‌کرده شهوت بطری شرابی‌بعد را بالا آورد.
«بیاین یه پیکی بزنیم.»
از شیطان شهوت شراب گرفتیم.
شراب، با حال و هوایی‌اون کمی متفاوت از قبل، با‌چیزی صدایی نرم توی گلو سرازیر شد.
یو اون-بیوک بعد‌کرده از گرفتن جام شراب،اینکه رو به من گفت:
«تا اونجایی که شنیدم، اومدی تا هم فرقه شیطانی رو زیر نظر بگیری و هم محقق‌ها رو. از این‌حتماً به بعد چطور می‌خوای زنده بمونی؟ منم تا حالا تو این دوره زمونه مردی رو ندیدم که به اندازه‌استراتژی تو دشمن داشته باشه. همین پیش پای شما، وقتی رفتی سراغ فرقه ابر معطر، داشتی منم دشمن خودت می‌کردی.»
چند پیکی که‌بیوک زده بودم فوراً‌برازنده از سرم پرید.
«آه، جدی؟ ولی کاریش نمیشه کرد که دشمن زیاد‌برازنده دارم. من جزو صد مکتب فکری نیستم، ولی این‌کرده سختی‌ایه که به خاطر مسیر انتخابی زندگیم ازش آگاهم.»
یو اون-بیوک‌حمله جامش را‌باشی بالا برد.
«میشه به‌چیکار عنوان مزه عرق‌خوری‌بیوک برام تعریف کنی؟»
به هم نگاه‌بیوک کردیم و یک‌برازنده جام دیگر نوشیدیم.
صاحب مسافرخانه در مقطعی مزه‌ها‌اون را روی میز گذاشته بود،چیزی اما هیچ‌کس چاپستیکش را برنداشته بود.
این لحظه، که باید نیتم را برای یکی از محقق‌ها‌گدایان فاش می‌کردم، شبیه روزگاران قدیم بود که رهبران صد مکتب‌دیده فکری به دور دنیا سفر می‌کردند تا دیگران را متقاعد کنند.
متقاعد کردن کار آسانی نیست.
دستم را دراز کردم و بی‌هدف‌برازنده به تاجران، رهگذران و کارگرانی که‌نداره جزو جناح یو اون-بیوک بودند اشاره کردم.
«دلیل اینکه دشمن زیاد دارم احتمالاً اینه که من طرفِ آدمایی مثل اینام. چیز خاصی نیست، ولی‌حمله دلیلش اینه که خودم صاحب مسافرخونه بودم. نون درآوردن راحت نبود. بیشتر از چیزی که با جون کندن‌دیده در می‌آوردم، ازم می‌کندن. چه اعتماد به نفسی بود؟ با خودم فکر کردم اگه هنرهای رزمی یاد بگیرم،»
«می‌تونم اونایی که قبل از من یاد گرفتن رو مثل سگ بزنم. انتقام از یه‌درسته گروه نامشخص نبود. من فقط حروم‌زاده‌های شبیه هم رو تا حد مرگ می‌زدم. مثلاً اونایی که‌دخالت بی‌خودی می‌زدن تو گوش یه صاحب مسافرخونه؟ رهبر فرقه یئو، تا حالا کسی زده تو گوشت؟»
یو اون-بیوک سرش‌می‌کنی را به نشانه‌پاسخی منفی تکان داد.
«هنوز همچین تجربه‌ای نداشتم.»
«اگه تصورش کنی چی؟»
یو اون-بیوک‌حمله گونه خودش‌باشی را لمس کرد.
«دلیلی نداره‌چیکار تحمل کنم،اون پس شمشیر می‌کشم.»
«اگه طرف‌اون استادی بزرگ‌تر از‌داد تو باشه چی؟»
«بازم می‌جنگم.مرد پیروزی یا شکست‌اون فقط یه نتیجه‌ست.»
«حتی اگه‌حمله بمیری هم‌باشی پشیمون نمیشی؟»
«پشیمون نمیشم.»
«اگه پدر و مادر پیرت مریض‌برازنده توی خونه افتاده باشن چی؟ و‌نداره مجبور باشی بری براشون شام درست کنی.»
یو اون-بیوک‌مرد با چهره‌ای‌می‌کنی دستپاچه جواب داد:
«در اون صورت،کرده سعی می‌کنم فعلاً‌بعد خشمم رو قورت بدم.»
سری تکان دادم.
«بیشتر مردم دنیا این‌طورین، واسه همین خیلی زجر می‌کشن.بدونم دلیل اینکه دشمن زیاد دارم همینه. میشه گفت من‌بعد به نیابت از اونا این آشغال‌ها رو کتک می‌زنم.»
همین‌طور که حرف‌چیکار می‌زدم، به شیطان‌بیوک شهوت نگاه کردم.
«تو که حسِ کتک‌باشی زدن به نیابت از‌برای بقیه رو می‌دونی، نه؟»
شیطان شهوت پوزخندی زد.
«می‌دونم. بدک نیست.»
یو اون-بیوک‌مرد هم لبخند‌می‌کنی محوی زد.
«پس واسه همین تا اینجا‌حتماً اومدی و به خاطر قضیه آهنگری‌وارد سر اژدها گرد و خاک کردی؟»
«دقیقاً. نه کمتر، نه بیشتر.»
«اگه شکست بخوری و به دست استادی که زورت بهش نمی‌رسه‌امکان کشته بشی چی؟ نه. بذار همون سوال رو از خودت بپرسم. اگه‌وارد تو هم مادر پیری توی خونه داشتی، می‌تونستی مثل الان رفتار کنی؟»
در حالی که‌چیکار برای هر سه‌تاشون‌بیوک شراب می‌ریختم، جواب دادم:
«متاسفم که اینو میگم، ولی من الان هیچ خانواده‌ای ندارم. فعلاً هم‌عمل قصد ندارم تشکیل خانواده بدم. تنهام. در واقع، بعضی وقتا همین تنهایی دلیل‌قوی‌تر اینه که بی‌مهابا عمل می‌کنم. اگه شکست بخورم چی؟ نمی‌دونم. اگه اون‌طوری بشه...»
به شیطان‌چیکار شهوت و شیطان‌بیوک شبح اشاره کردم.
«این دو‌اون تا کار من‌داد رو ادامه میدن.»
شیطان شهوت بهم چشم‌غره رفت.
«چرا باید همچین غلطی بکنم؟»
دوباره فقط‌چیکار به شیطان‌اون شبح اشاره کردم.
«این چون کوچیکترینه، هنوز‌پاسخی خام و بچه‌س. استاد شش‌بدونم هارمونی کار رو دست می‌گیره.»
یارو شیطان شبح هیچی نگفت.
اون‌وقت، یو‌حمله اون-بیوک از‌باشی شیطان شبح پرسید:
«قبول می‌کنی؟چیکار اراده‌ی رهبر‌اون فرقه هائو رو؟»
شیطان شبح نگاهی‌بیوک به یو اون-بیوک انداخت‌چیزی و سر تکون داد.
«اگه ازم‌مرد خواسته بشه،می‌کنی به عهده می‌گیرم.»
«پشیمون نمیشی؟»
شیطان شبح‌چیکار لبخند کمرنگی زد‌بیوک و جواب داد:
«متاسفم که اینو میگم، ولی منم خانواده‌ای ندارم. استاد و‌ساده‌ست برادرای رزمیم که حکم خانواده‌م رو داشتن، همه از دنیا‌برای رفتن، پس برای پیش بردن اراده‌م، منم می‌تونم بی‌مهابا عمل کنم.»
درسته.
القابی که از همین بی‌مهابا عمل‌بعد کردن متولد شد، شیطان شبح و‌عمل شیطان دیوانه توی زندگی قبلی من بودن.
البته این‌بار مسیر متفاوته.
یو اون-بیوک ازم پرسید:
«داستانی که الان‌چیکار تعریف کردی، هدف‌بیوک تاسیس فرقه هائو بود؟»
«دقیقاً.»
یو اون-بیوک شرابش‌می‌کنی رو خورد و‌پاسخی بهم نگاه کرد.
«...اگه موزی با‌بیوک تو هم‌کلام می‌شد،برازنده حتماً خوشحال می‌شد.»
«هوم.»
با خودم فکر کردم منظورش‌حتماً چیه، ولی این بالاترین ستایشی بود‌وارد که یو اون-بیوک می‌تونست نثارم کنه.
چون موزی همون‌می‌کنی باستانی‌ایه که مکتب‌پاسخی موهیست رو بنیان‌گذاری کرد.
یو اون-بیوک که‌بیوک داشت نگاهم می‌کرد،برازنده رو به اطرافیان گفت:
«اونایی که کار ندارن، بیان و سلام کنن.داد ایشون رهبر فرقه هائو، لی زاها هستن. و‌اول دوستانشون، ارباب جوان مونگ یون و استاد شش هارمونی.»
ملت از همه‌کرده طرف ریختن و‌بعد بهمون مشت‌احترام زدن.
«رهبر فرقه، ارباب‌می‌کنی جوان مونگ، استاد شش‌داد هارمونی. از ملاقاتتون خوشبختیم.»
چون داشتیم با اعضای‌پاسخی مکتب موهیست خوش‌وبش می‌کردیم، ما‌بدونم هم با معذب‌بازی پا شدیم.
مشت‌احترام زدن و سلام و علیک‌بیوک با این جماعت خیلی راحت‌تر از‌بدونم شمشیر کشیدن و خون ریختن بود.
با اینکه یه کم ضایع بود، دور‌اینکه و بر رو نگاه کردم، باهاشون چشم‌مرده تو چشم شدم و سر تکون دادم.
به نظر می‌رسید اگه بخوایم دونه‌دونه سلام‌داد کنیم تا صبح طول می‌کشه، ولی خدا رو‌اول شکر، گروهی احترام گذاشتن و آروم کشیدن کنار.
وقتی دوباره‌اون نشستیم، یو‌پاسخی اون-بیوک گفت:
«...اگه کاری هست که بتونیم کمکی بکنیم، لطفاً بگید. ما‌چیزی ذاتاً آدمایی هستیم که کارمون محاصره دفاعیه. برای ارزش‌هایی که‌حتماً باید حفظ کنیم، از جونمون دریغ نمی‌کنیم. از قدیم همین‌طور بوده.»
این مکتب موهیست اصیله.
خدا رو شکر، یو اون-بیوک مردی‌پاسخی بین محقق‌ها بود که ارزش‌های اصیل‌ساده‌ست مکتب موهیست رو فراموش نکرده بود.
اگه فرض می‌کردم همه محقق‌ها بدون استثنا دشمنن،می‌خوام اون مردی می‌شد که هیچ‌وقت نمی‌تونستم ارزش‌های واقعیش‌باشی رو کشف کنم، چون مشغول جنگیدن باهاش می‌شدم.
ولی من، منم دیگه.
«نمی‌دونم درخواستی داشته باشم یا نه. برعکس، منم یه پیشنهادی میدم. اگه توسط محقق‌هایی با تفکرات متفاوت اذیت شدید یا مجبور شدید با‌نیست فرقه شیطانی بجنگید، از فرقه هائو کمک بخواید. من ذاتاً مردی‌ام که دنبال محافظت از قشر کارگره. اعضای جناح رهبر فرقه یو همشون‌ببینم مشغول امرار معاش و کارن، پس کاملاً لیاقت حمایت فرقه هائو رو دارن. شاید رهبر یه فرقه بزرگ نباشم، ولی خودم شخصاً میام.»
به جای اینکه از‌اون موهیست‌ها کمک بگیرم، بهتره‌برازنده من به موهیست‌ها کمک کنم.
نمی‌دونم توی گذشته‌بیوک چه فرقه‌ای از‌برازنده موهیست‌ها محافظت می‌کرد.
یو اون-بیوک دستاش‌چیکار رو قفل کرد‌بیوک و بهم نگاه کرد.
«من اون‌حمله لطف رو‌باشی فقط قلباً می‌پذیرم.»
تعارف الکی نبود،می‌کنی ولی جوابش باعث‌پاسخی شد حرف کم بیارم.
خواستم بیخیال‌اون بشم، ولی طبق‌داد معمولِ شخصیتم، نشدم.
«رهبر فرقه یو، آدم باید هم کمک‌پاسخی کنه و هم کمک بگیره تا بتونه‌امکان توی دنیا دووم بیاره. این فساد نیست.»
حالا که نگاهشون می‌کردم، موهیست‌ها آدمایی به نظر می‌رسیدن‌رهبر که وقتی خودشون مورد حمله قرار می‌گیرن، به خاطر‌دروغ هویتشون به عنوان اساتید دفاع، از کسی کمک نمی‌خوان.
این غرورشون بود.
یه جورایی، یه مشت‌پاسخی مرد مغرور بودن که‌می‌خوام زندگی‌ای شبیه شیطان شمشیر داشتن.
ولی حالا که به‌می‌کنی پست من خوردن، دیگه‌داد از این خبرا نیست.
یو اون-بیوک که داشت‌باشی فکر می‌کرد، بعد از‌برای یه لحظه جواب داد:
«راستش، نمی‌دونم هیچ‌وقت نیازی بشه که از کسی کمک بخوایم یا نه. ولی، مودبانه نیست که فقط رد کنم. در عوض،اینکه به عنوان نشونه عذرخواهی بابت این قضیه تسلیحات، ما اول یه شمشیر موهیست می‌سازیم و به شما هدیه میدیم. بعدش، اگه‌محافظت از شمشیر موهیست خوشتون اومد، لطفاً وقتی درخواست کردیم بهمون کمک کنید. کدوم یکی از شما سه نفر قراره ازش استفاده کنه؟»
یه لرز‌اون خفیف توی ستون‌داد فقراتم حس کردم.
من که خودم یه شمشیر چوبی داشتم و‌داد لازمم نبود، شیطان شهوت هم که تمرکزش روی‌اول هنرهای کف دست بر پایه هنر یخش بود.
ولی شیطان شبح از اون تیپ آدمایی بود‌برای که از همون اول دفاع دیوار آهنین می‌چید،نگاهم پس فلسفه دفاعیش با موهیست‌ها، اساتید دفاع، جور درمیومد.
به شیطان شبح نگاه کردم.
«استاد شش هارمونی... آخرین بازمانده فرقه شش هارمونیه. با اینکه انتقامش رو‌نداره گرفته، ولی یه گره توی قلبش مونده. اگه رهبر فرقه یو قراره‌عمل یه شمشیر موهیست هدیه بده، لطفاً اسم شمشیر رو بذارید شمشیر شش هارمونی.»
شیطان شبح با یه‌می‌کنی قیافه متعجب از این‌داد پیشنهاد غیرمنتظره بهمون نگاه کرد.
«من؟ پس برادر چهارم چی؟»
شیطان شهوت‌چیکار سرش رو‌اون تکون داد.
«من وقت ندارم با شمشیر تمرین کنم.چیزی مهارت اصلیم نیست. برادر سوم هم که‌حمله شمشیر داره، پس حق برادر دومه که بگیرتش.»
دیدن اینکه اون حروم‌زاده شیطان شهوت‌بیوک جلوی یو اون-بیوک با برادرهای بزرگترش‌بدونم غیررسمی حرف می‌زد، حس تازه‌ای داشت.
یو اون-بیوک‌حمله از شیطان‌باشی شبح پرسید:
«اجازه هست اسم‌می‌کنی شمشیر رو "شمشیر‌پاسخی شش هارمونی" حک کنم؟»
شیطان شبح که کلاً روابط‌داد اجتماعیش تعطیل بود، انقدر دستپاچه‌ساده‌ست شد که نتونست چیزی بگه.
شیطان شهوت دستای شیطان شبح رو‌بیوک گرفت و مجبورش کرد مشت‌احترام بزنه،بدونم انگار داره یه بچه رو دست می‌ندازه.
«...همین کار رو بکنید. ممنون.»
شیطان شهوت از‌می‌کنی طرف اون به‌پاسخی یو اون-بیوک گفت:
«به نظر‌اون میاد موافقه، پس‌داد لطفاً انجامش بدید.»
تازه اون‌موقع بود که‌می‌کنی شیطان شبح خودش مشت‌احترام زد‌برازنده و به یو اون-بیوک گفت:
«رهبر فرقه‌حمله یو، ممنونم. برای‌حتماً یه رزمی‌کار، شمشیر...»
حرف شیطان‌چیکار شبح رو‌اون قطع کردم.
«خفه شو.»
«...»
«فقط بگو ممنون و تمومش کن. معلومه که شمشیر‌رهبر برای رزمی‌کار عزیزه. مگه میشه نباشه؟ عزیزترین چیزه. می‌خواستی‌دروغ یه چیزی تو مایه‌های "شمشیر مثل خود زندگیه" بگی؟»
شیطان شبح چشماش‌می‌کنی رو بست و‌پاسخی آروم نفس کشید.
«...»
بعد از یه بازدم طولانی،اون شیطان شبح که خودش رو جمع‌وجور‌می‌خوام کرده بود، چشماش رو باز کرد.
«...به لطف برادر سوم، تزکیه‌حتماً ذهنیم روز به روز داره‌گدایان عمیق‌تر میشه. باید مثبت فکر کنم.»
شیطان شهوت کنارش‌می‌کنی با قیافه جدی‌پاسخی سر تکون داد.
«تبریک میگم.اون خوبه که تزکیه‌داد آدم عمیق بشه.»
یهو هر‌مرد سه‌تامون به یو‌اون اون-بیوک نگاه کردیم.
نمی‌دونستم چرا، ولی داشت دندوناش‌حتماً رو یه کم محکم‌تر از‌گدایان قبل روی هم فشار می‌داد.
توی دلم نچ‌نچ کردم.
وقتی آدم یه صحنه رقت‌انگیز می‌بینه، باید‌چیزی فقط بخنده، ولی اینکه فکر کنی داشت‌حمله خودش رو نگه می‌داشت... چه مرد بدبختی بود.
بطری شراب رو برداشتم.
«بیاید فقط بنوشیم.»
نظر من اینه.
در هر صورت، چون‌پاسخی یه شمشیر مشهور گیرمون‌می‌خوام اومد، امروز هم من بردم.
برای هر‌مرد سه‌تاشون پیک‌می‌کنی پیروزی ریختم.
برای یو اون-بیوک، یه پیک‌حتماً به سلامتی شانس خوبش که‌گدایان من رو دشمن خودش نکرد.
برای شیطان شبح، یه پیک به‌پاسخی خاطر به دست آوردن یه شمشیر مشهور‌امکان که لایقه تا نسل‌ها به شاگرداش برسه.
برای شیطان‌اون شهوت، یه‌پاسخی پیک همین‌جوری دورهمی.
و یه پیک‌چیکار پیروزی هم توی‌بیوک جام خودم ریختم.
...با یه تحسین خیلی کوچیک‌حتماً برای خودم که بدون فکر‌گدایان کردن همه چیز رو داغون نکردم.
شُرشُر...