چپتر 438: من دیگر جوان‌ترین نیستم
0پادشاه شمشیر رزمی که‌موریم غرق در افکارش بود،مونگ از ایم سو-بک پرسید:
«راستی، رهبر اتحاد ایم، برنامه‌ات‌همراه برای بعد از بازنشستگی در‌یوک اوج جوانی چیه؟ اصلاً برنامه‌ای ریختی؟»
ایم سو-بک پاسخ داد:
«فقط می‌خوام‌این‌طوره استراحت کنم.خوشبختانه هیچ برنامه‌ای نریختم.»
«بدون هیچ برنامه‌ای؟»
ایم سو-بک سر تکان داد.
«به نقطه‌ای رسیدم که دیگه هیچ‌وقت واقعاً استراحت نکردم. حتی وقتایی که دراز‌امپراتورها می‌کشیدم و کاری برای انجام دادن نداشتم یا می‌خوابیدم، ذهنم آروم نمی‌گرفت. همون‌طور که‌چهره‌ای گفتی، من اون‌قدرها هم پیر نیستم، اما درونم هیچ فرقی با یه پیرمرد نداره.»
ایم سو-بک‌این‌طوره به جانگ‌خوشبختانه سان نگاه کرد.
«حتی وقتی با اعضای اتحاد هستم، می‌بینم که دارم بیشتر و بیشتر غر می‌زنم و نصیحت‌میدان می‌کنم. به خودم می‌گم باید کمتر غر بزنم، اما باز هم کارم به همون جا می‌کشه. فکر‌چهره‌ای نمی‌کنم توی هنرهای رزمی ضعیف‌تر شده باشم، اما افکارم پیر شدن. وقتی پیر میشی، باید بازنشسته بشی.»
جانگ سان‌موریم با لحنی‌هائو محتاطانه گفت:
«من حتی یک بار هم‌استاد حرف‌های شما رو به عنوان‌میدان غر زدن ندیدم، رهبر اتحاد.»
«واقعاً این‌طوره؟»
«بله.»
ایم سو-بک‌موریم به پادشاه شمشیر‌همراه رزمی نگاه کرد.
«خوشبختانه تو این دوره از موریم، رهبر فرقه هائو به همراه مونگ رانگ، شیطان شمشیر و استاد یوک-هاپ برای مبارزه‌دقیق با فرقه شیطانی پا به میدان گذاشتن و تو این مسیر، امپراتورها هم فقط یه گوشه نایستادن تا تماشا کنن.سین پادشاه شمشیر، تو حق داری اخبار دقیق رو بدونی. عنوان شماره یک زیر آسمان حالا به رهبر فرقه هائو رسیده.»
پادشاه شمشیر‌این‌طوره رزمی با‌خوشبختانه چهره‌ای بهت‌زده گفت:
«باورش سخته.این پس رهبر‌موریم فرقه چی؟»
«یک بار تو فرقه گدایان دیده شده، پس به نظر می‌رسه که زنده‌ست.شیطانی انگار در مورد این نتیجه با ارشد سین گه صحبت کرده و تصمیم گرفتن‌زیر با هم بازنشسته بشن. پس یه جورایی، سه فاجعه قبل از من بازنشسته شدن.»
پادشاه شمشیر‌مونگ رزمی سر‌شیطان تکان داد.
«پس دلیل پس‌زمینه بازنشستگیت‌خوشبختانه این بود. حالا همه‌چیز‌فرقه رو می‌فهمم. در این صورت...»
پادشاه شمشیر رزمی‌دوره به پسر ارشدش و‌همراه شیطان شهوت نگاه کرد.
«حالا نوبت شماست. شما باید این بار‌رانگ سنگینی رو که رهبر اتحاد ایم برای‌میدان مدت طولانی به دوش کشیده، به ارث ببرید.»
شیطان شهوت‌مونگ و بکری‌شیطان هان پاسخ دادند:
«بله، ارشد.»
«بله.»
«اینکه رهبر اتحاد بشید یا نه اهمیت چندانی نداره. بذارید مونگ رانگ و هان این‌گذاشتن مسابقه رزمی خصوصی رو برگزار کنن. برنده به دوئل بعدی می‌ره و بازنده برای تمرین به‌چهره‌ای زادگاه خودش برمی‌گرده. این‌طوریه که بار رهبر اتحاد ایم رو تقسیم می‌کنید و به دوش می‌کشید.»
پادشاه شمشیر رزمی‌رانگ رو به ایم‌یوک سو-بک کرد و گفت:
«رهبر اتحاد ایم، من‌خوشبختانه هم بازنشسته میشم. مثل تو،هائو هیچ برنامه خاصی هم ندارم.»
«این تصمیم‌این یه کم‌موریم زیادی ناگهانی نیست؟»
ناگهان، پادشاه شمشیر رزمی‌هائو چیزی از گذشته به‌شیطان یاد آورد و خندید.
«حرف‌های رهبر فرقه هائو یادم اومد که می‌گفت پادشاه‌های زیادی وجود‌گذاشتن دارن. یهو برام شرم‌آور شد که لقب پادشاه به اسمم چسبیده باشه،زیر در حالی که حتی مهارت شکست دادن رهبر فرقه رو هم ندارم.»
«هر طور راحتی.»
وقتی دوئل بین بکری هان‌فرقه و شیطان شهوت قطعی شد،شیطان همه به شیطان شهوت نگاه کردند.
شیطان شهوت که در سکوت‌همراه داشت به روش برگزاری دوئل‌یوک فکر می‌کرد، به حرف آمد:
«من یه روش برای‌شیطان دوئل پیشنهاد می‌دم. بعد‌مبارزه از شنیدنش می‌تونی ردش کنی.»
ایم سو-بک‌این‌طوره از او‌خوشبختانه حمایت کرد:
«بذار بشنویم.»
شیطان شهوت‌موریم به شکست‌هائو گذشته‌اش اشاره کرد.
«راستش رو بخواید، من هم با رهبر فرقه مبارزه کردم و باختم. اونی که روش مبارزه‌تماشا رو پیشنهاد داد خودم بودم. قرار شد اول یه شمشیر رو تو دستم نگه دارم و منجمدش‌نظر کنم، اگه رهبر فرقه می‌تونست شمشیر رو بیرون بکشه، من می‌باختم. اگه نمی‌تونست، من برنده دوئل می‌شدم.»
پادشاه شمشیر‌این‌طوره رزمی سرش‌خوشبختانه را کج کرد.
«اگه اون‌طوری‌این می‌بردی چه‌موریم چیزی گیرت می‌اومد؟»
«بازنشستگی من هم‌فرقه تو مباحثه شمشیر‌مونگ کوه هوا وسط بود.»
پادشاه شمشیر‌مونگ رزمی سر‌شیطان تکان داد.
«تصمیم عجیبی بوده.بله چرا به این‌دوره شکل دوئل کردی؟»
«اولاً، روشی رو پیشنهاد دادم که بیشتر از همه بهش اطمینان داشتم. حتی اگه می‌باختم،شیطانی هدفم این بود که انرژی درونی رهبر فرقه رو تا حد امکان تخلیه کنم. البته،آسمان می‌دونستم رهبر فرقه شخصیتی داره که حتی با دونستن نیتم هم این پیشنهاد رو رد نمی‌کنه.»
پادشاه شمشیر رزمی پرسید:
«رهبر فرقه راحت بیرونش کشید؟»
«خب... به نظر نمی‌رسید کار خیلی راحتی باشه. اما این‌طور هم نبود که اون‌قدرها که برنامه‌ریزی کرده بودم‌شیطانی انرژی درونی مصرف کنه. انتظار داشتم هر چقدر هم که استاد بزرگی باشه، پیروزی فقط بعد از یه‌چهره‌ای رقابت انرژی درونی و تا زمانی که هر دومون از پا بیفتیم مشخص بشه، اما رهبر فرقه فرق داشت.»
ایم سو-بک‌این از بکری‌موریم هان پرسید:
«نظرت چیه؟»
بکری هان پاسخ داد:
«اگه این همون روشیه که‌این در برابر رهبر فرقه استفاده‌همراه شده، من هم می‌خوام امتحانش کنم.»
از آنجا که این روش دوئل در اصل‌مونگ به نفع او بود، شیطان شهوت عمداً توضیح‌میدان داد که رهبر فرقه چگونه پیروز شده است.
«اگه بخوام روش رهبر فرقه رو همون‌طور که خودم فهمیدم توضیح بدم، اون انواع مختلفی از هنرهای انگشت یا انرژی‌های درونی رو با هم تلاقی داد و به هم کوبید. ارتعاش حاصل از این کار یخ رو آب‌می‌رسه کرد و بعد با انرژی درونی خودش اون رو بیرون راند. اینکه بخوای فقط با استفاده از انرژی درونی خالص یخ رو آب کنی و شمشیر رو بیرون بکشی بی‌نهایت سخته. این کار فقط در صورتی ممکنه که شخص‌چندانی به یه تکنیک نهایی مسلط باشه که بتونه امواج شوک رو از درون اعمال کنه. اگه بخوام یه مثال از همین دور و بر بزنم، هنر شمشیر بزرگ شش جنگجو متعلق به رهبر اتحاد دقیقاً همون نوع هنر رزمیه.»
او این حرف را در حالی زد‌هاپ که می‌دانست ایم سو-بک شمشیر چوبی شیطان‌گوشه شمشیر را به همین روش شکسته بود.
به عبارت دیگر، شیطان شهوت حتی روش بیرون‌فرقه کشیدن شمشیر یخ‌زده را هم برای خاندان بکری‌هاپ که با هم گوش می‌دادند، توضیح داده بود.
شیطان شهوت‌این به بکری‌موریم هان نگاه کرد.
«دلیل اینکه همچین دوئلی رو پیشنهاد می‌دم اینه که می‌خواستم بگم برای اینکه ما بتونیم از‌مسیر سطح سه فاجعه بازنشسته فراتر بریم، انرژی درونی یا هنرهای رزمی‌مون باید حداقل از این سطح‌بهت‌زده بگذره. از اونجایی که هم تو، ارباب‌زاده اول، و هم من هنوز زمان زیادی برای تمرین داریم.»
بکری هان‌مونگ به نشانه موافقت‌استاد سر تکان داد.
شیطان شهوت گفت:
«در وهله اول، هنر شمشیر تو، هنرهای‌همراه رزمی پادشاه شمشیر رو به ارث برده،مبارزه بنابراین حس می‌کنم نیازی به توضیحات طولانی نیست.»
بکری هان سر تکان داد.
«ارباب جوان مونگ، بیا‌شیطان همین کار رو بکنیم. من‌شیطانی این روش رو قبول می‌کنم.»
نگاه بکری هان و شیطان‌این شهوت با هم تلاقی کرد‌همراه و هم‌زمان از جا بلند شدند.
با کمی فاصله از تماشاگران، بکری‌هائو هان شمشیرش را باز کرد و‌یوک آن را به شیطان شهوت داد.
«این خوبه؟»
شیطان شهوت‌مونگ شمشیر را با‌استاد دست راستش گرفت.
او با خودش فکر کرد که برای بکری هان، درک این موضوع که‌شیطان مهارت فعلی‌اش برای به چالش کشیدن رهبر فرقه خیلی ضعیف است، بسیار مهم‌تر‌کنن از این است که در یک دوئل معمولی شکست بخورد و به خانه برگردد.
به این ترتیب، بکری هان‌فرقه انگیزه پیدا می‌کرد تا حتی‌شیطان سخت‌تر از قبل تمرین کند.
شیطان شهوت در حالی که‌همراه هنر یخ خود را به‌یوک شمشیر بکری هان تزریق می‌کرد، گفت:
«من تمام تلاشم رو‌شیطان می‌کنم، پس تو هم، ارباب‌زاده‌شیطانی اول، گاردت رو پایین نیار.»
از آنجا که رسیدگی‌خوشبختانه به بکری هان زمان‌فرقه زیادی نمی‌برد، او بی‌درنگ گفت:
«حالا، بیرونش بکش.»
بکری هان به‌فرقه شمشیر خیره شد،مونگ سپس قبضه‌اش را چسبید.
«بیرون می‌کشمش.»
به محض اینکه بکری هان دسته شمشیر‌موریم را گرفت، چی سردی به دست راستش‌استاد چسبید و درد شدیدی به او وارد کرد.
«آخ.»
او بی‌درنگ تمام انرژی درونی‌اش را روی دست راستش متمرکز کرد‌هاپ تا چی سرد را از بین ببرد و با استفاده از‌داری قدرت کشش دست و پایین‌تنه‌اش، برای بیرون کشیدن شمشیر تقلا کرد.
در حالی که بکری هان طوری حرکت می‌کرد که انگار‌میدان از تمام قدرت بدنش استفاده می‌کند، شیطان شهوت حتی در‌دقیق حین بیرون ریختن انرژی درونی‌اش، با لحنی عادی صحبت کرد:
«اگه این کار رو بکنی، چی سرد هجوم میاره و ممکنه قبل از اینکه بتونی‌یوک شمشیر رو بیرون بکشی، دچار جراحت درونی بشی. اول از همه روی حفظ جریان پایدار انرژی‌شماره درونی تمرکز کن. تو مرحله اول، به چشم یه رقابت نیروی کف دست بهش نگاه کن...»
بکری هان‌این در حین‌موریم دوئل پاسخ داد:
«فهمیدم.»
بکری هان دست از تقلای فیزیکی جنون‌آمیزش برداشت، ذهنش را متمرکز‌گذاشتن کرد و همان‌طور که شیطان شهوت گفته بود، نیروی کف دستش‌شماره را طوری آزاد کرد که انگار می‌خواهد از دست خودش محافظت کند.
شمشیر بدون‌این‌طوره حتی یک‌خوشبختانه لحظه توقف می‌لرزید.
شیطان شهوت گفت:
«می‌تونی با نیروی کف دست ذوبش کنی،رانگ یا می‌تونی از یه هنر رزمی که‌میدان قابلیت انتقال امواج شوک رو داره استفاده کنی.»
بکری هان با دریافت این نصیحت سر‌هاپ تکان داد و چی سرد سفیدی که‌گوشه دست راستش را پوشانده بود، از بین برد.
صدایی شبیه به ذوب شدن‌این دانه‌های درشت برف روی یک‌همراه صفحه داغ به گوش رسید.
بکری هان با چشمانی گشاد شده دوباره‌همراه قدرتش را اعمال کرد و چی سردی که‌شیطانی به دسته چسبیده بود به‌طور محسوسی ناپدید شد.
شیطان شهوت که تا این لحظه هوای بکری هان را‌یوک داشت، طوری که انگار می‌خواهد دوباره حمله کند سر تکان‌تماشا داد، و سپس شدت خروجی انرژی درونی‌اش را افزایش داد.
طولی نکشید که دسته شمشیر و‌یوک دست بکری هان بار دیگر با‌مسیر چی سرد سفید و خالصی پوشیده شد.
حالا نه تنها شمشیر می‌لرزید،این بلکه تمام بدن بکری هانِ‌همراه ایستاده نیز به لرزه درآمده بود.
وقتی چی سرد حتی از نفس‌های بکری‌همراه هان هم شروع به بیرون زدن کرد،مبارزه پادشاه شمشیر رزمی اخم کرد و گفت:
«بسیار خب. دیگه کافیه.»
شیطان شهوت و بکری هان نگاهی رد‌هاپ و بدل کردند و سپس هر کدام‌گوشه شروع به کاهش تدریجی انرژی درونی خود کردند.
اگر یک طرف به یکباره انرژی درونی‌اش را قطع می‌کرد، ممکن بود‌رانگ به خاطر هجوم ناگهانی نیروی کف دست یا چی سرد دچار جراحت درونی‌تماشا شود، بنابراین باید آن را به آرامی و قدم به قدم کاهش می‌دادند.
بکری هان که تا آن لحظه به خوبی مقاومت کرده بود، دردی‌یوک را احساس کرد که انگار سرش در حال شکافتن است و بدون‌داری اینکه متوجه شود، با تلوتلو خوردن او، جریان انرژی درونی‌اش قطع شد.
پادشاه شمشیر رزمی و ایم سو-بک که غافلگیر شده بودند، هم‌زمان‌هاپ به جلو پریدند، بکری هانِ تلوتلوخوران را پیش از افتادن گرفتند‌داری و به او کمک کردند تا در وضعیت لوتوس کامل بنشیند.
بلافاصله پس از آن، پادشاه شمشیر رزمی و ایم سو-بک‌میدان هر کدام یک دست خود را دراز کردند و جریانی‌دقیق از چی حقیقی را به بدن بکری هان تزریق کردند.
ایم سو-بک‌این‌طوره با لحنی‌خوشبختانه آرام گفت:
«نفس بکش و از‌موریم دانتین خودت محافظت کن.مونگ ما داریم کمکت می‌کنیم.»
رنگ چهره بکری هان که‌همراه تمام بدنش در حال لرزیدن‌یوک بود، رفته‌رفته به حالت عادی بازگشت.
شیطان شهوت که‌رانگ در حال تماشا بود،هاپ نفس کوتاهی بیرون داد.
«چیزی نمونده‌این‌طوره بود فاجعه‌خوشبختانه به بار بیاد.»
به محض دیدن وضعیت بکری هان، انرژی درونی‌اش را‌رانگ پی‌درپی بیرون کشیده بود، اما به نظر می‌رسید جریان‌مسیر چی سرد از قبل به بدنش نفوذ کرده است.
شیطان شهوت کمی عقب رفت، روی زمین نشست‌شیطان و در سکوت به حالت چهره بکری هان،مسیر ایم سو-بک و پادشاه شمشیر رزمی خیره شد.
پادشاه شمشیر رزمی، به عنوان پدر بکری هان،مبارزه بدون لحظه‌ای درنگ به جلو پریده بود، اما‌تماشا سرعت واکنش ایم سو-بک هم دست‌کمی از او نداشت.
این بکری هان بود‌خوشبختانه که داشت چی خود‌فرقه را به گردش درمی‌آورد.
با این حال، این قطرات‌فرقه عرقِ روی پیشانی شیطان شهوت بود‌استاد که حین تماشا به پایین می‌چکید.
«این حس‌موریم خجالت عجیب‌هائو دیگه چیه؟»
شاید اگر شیطان شهوت هم‌استاد بکری هان را یک متحد‌میدان می‌دانست، برای کمک به او می‌شتافت.
تفاوت بین بی‌میلی خودش برای کمک به بکری هان از همان‌مونگ ابتدا، و طرز فکر ارشدهایی که بدون لحظه‌ای درنگ به جلو‌امپراتورها پریدند، همان چیزی بود که باعث شد شیطان شهوت احساس شرم کند.
خوشبختانه، لحظه‌ای بعد بکری هان در حالی که رنگ چهره‌اش برگشته بود چشمانش‌هاپ را باز کرد، و پادشاه شمشیر رزمی و ایم سو-بک پس از اطمینان‌دقیق از اینکه چی حقیقی در بدنش به حالت عادی بازگشته، دست‌هایشان را عقب کشیدند.
پادشاه شمشیر رزمی پرسید:
«حالت خوبه؟»
بکری هان جواب داد:
«بله.»
بکری هان چرخید، مقابل پادشاه شمشیر رزمی‌رانگ و ایم سو-بک که کنار هم نشسته‌میدان بودند زانو زد و یک بار تعظیم کرد.
«ممنونم، رهبر اتحاد، پدر.شیطان یهو دستپاچه شدم و‌مبارزه تمرکزم به هم ریخت.»
ایم سو-بک سر تکان داد.
«همین که آسیب ندیدی، کافیه.»
پادشاه شمشیر رزمی توضیح داد:
«وقتی وسط رقابت نیروی کف‌استاد دست تو یه دوئل متوقف‌میدان میشی، باید خیلی بیشتر احتیاط کنی.»
«چشم.»
«تو یه نبرد واقعی حتی خطرناک‌تر‌هائو هم هست. چون واکنش نشون دادن‌یوک به متغیرهایی که اطرافت رخ میده سخته.»
«حتماً به خاطر می‌سپرم.»
بکری هان‌مونگ رو به‌شیطان شیطان شهوت گفت:
«ارباب‌زاده مونگ، بابت‌بله اشتباهم تو لحظه‌دوره آخر عذر می‌خوام.»
«حرفش رو هم نزن.»
از آنجا که توافق‌هائو کرده بودند تمام تلاششان‌شیطان را بکنند، تقصیر هیچ‌کس نبود.
شیطان شهوت از جا بلند‌استاد شد، جلو رفت و شمشیر‌میدان بکری هان را پس داد.
بکری هان پس از گرفتن شمشیرش، انرژی درونی‌فرقه را به انگشتان اشاره و میانی دست چپش تزریق‌مبارزه کرد و آن‌ها را یک بار روی تیغه کشید.
چی سردی که به‌موریم شمشیر چسبیده بود، با‌مونگ حرکت انگشتانش کاملاً پاک شد.
بکری هان شمشیرش را پایین‌همراه آورد و پس از ادای‌یوک احترام به شیطان شهوت گفت:
«ارباب‌زاده مونگ، از اونجایی که نتونستم‌یوک بیرون بکشمش، من باختم. این رو به‌امپراتورها عنوان یه تجربه خاص به خاطر می‌سپرم.»
شیطان شهوت‌این‌طوره احترامش را پاسخ‌این داد و گفت:
«شما هم‌این زحمت کشیدید،موریم ارباب‌زاده اول.»
پادشاه شمشیر رزمی آهی کشید.
«مونگ رانگ، یعنی‌رانگ می‌خوای بگی رهبر فرقه‌هاپ اون رو بیرون کشید؟»
«بله.»
«من و پسرم تجربه خوبی به دست آوردیم. رهبر‌رانگ اتحاد ایم، خاندان بکری تا همین‌جا پیش میاد. ما شکستمون‌امپراتورها رو می‌پذیریم و از این تورنمنت هنرهای رزمی انصراف می‌دیم.»
ایم سو-بک لبخند محوی زد.
«دوئل عجیبی بود. مونگ رانگ قطعاً تو انرژی درونی‌شیطانی جلوتره. این فکر که رهبر فرقه از پسش برآمده،داری حتی به من هم حس عجیبی میده. مونگ رانگ.»
«بله، رهبر اتحاد.»
«به نظرت، چند تا استاد‌فرقه تو این موریم می‌تونن اون‌شیطان شمشیر یخ‌زده رو بیرون بکشن؟»
شیطان شهوت‌موریم با انگشتانش‌هائو شمرد و گفت:
«سه فاجعه،مونگ رهبر فرقه‌شیطان هائو، رهبر اتحاد...»
«منم شاملش میشم؟بله به نظر میاد داری‌موریم سعی می‌کنی آبروداری کنی.»
شیطان شهوت‌این سرش را‌موریم تکان داد.
«من همچین شخصیتی ندارم. اگه از هنر‌رانگ شمشیر بزرگ شش جنگجو استفاده کنید، باید‌میدان بتونید درست مثل رهبر فرقه بیرون بکشیدش.»
«دیگه کیا هستن؟»
«امپراتور رزمی سفیدپوش، ارشد گونگسون سیم و رهبر فرقه خون حسابی به دردسرم میندازن. استادم و بقیه متخصص‌ها‌شیطانی هم به زحمت میفتن، اما اگه بخوام کسانی رو نام ببرم که می‌تونن به راحتی بیرونش بکشن، همون پنج‌بهت‌زده نفری هستن که قبلاً گفتم. دلیلش هم اینه که این روش دوئل از همون اول بیشتر به نفع منه.»
«که این‌طور. می‌فهمم.»
ایم سو-بک بدجور دلش می‌خواست‌همراه همان دوئل را امتحان کند،یوک اما توانست خودش را کنترل کند.
احساس می‌کرد اگر پس از اعلام بازنشستگی‌اش، با‌مبارزه مونگ رانگ رقابت کند و واقعاً شمشیر را‌تماشا بیرون بکشد، به او لقب پیرمرد خرفت می‌دهند.
اما پادشاه شمشیر رزمی که‌این از کنار تماشا می‌کرد، همان‌همراه احساس ایم سو-بک را داشت.
اگر جلو می‌رفت و می‌باخت، به این معنا‌مونگ بود که هر سه مرد خاندان بکری از مونگ‌گذاشتن رانگ شکست خورده‌اند، بنابراین باید خویشتن‌داری به خرج می‌داد.
در حالی که همه ساکت‌همراه بودند، جانگ سان که در‌یوک سکوت مشغول تماشا بود پرسید:
«ارباب‌زاده مونگ،مونگ من یه‌شیطان سوال دارم.»
«بپرس.»
«خب، سوالم یکم عجیبه،موریم اما درک من از‌مونگ این قضیه یه مقدار پایینه.»
در حالی که همه‌هائو به جانگ سان نگاه‌شیطان می‌کردند، او ادامه داد:
«باید چه نوع تمرینی انجام بدم تا‌هاپ بتونم بعداً بیرون بکشمش؟ به نظر میاد‌گوشه فقط تمرین دادن انرژی درونی کافی نباشه.»
«همم.»
با سوال‌این جانگ سان‌موریم همه ساکت شدند.
حتی خود شیطان شهوت هم‌همراه مجبور شد از زاویه دید‌یوک مقابل به آن فکر کند.
شیطان شهوت، پادشاه شمشیر رزمی و بکری‌هاپ هان، هر کدام پیش از نگاه کردن‌گوشه به ایم سو-بک در فکر فرو رفتند.
نگاه‌هایشان انگار می‌گفت‌بله که بهتر است‌دوره ایم سو-بک توضیح دهد.
ایم سو-بک گفت:
«طبیعتاً تمرین‌موریم انرژی درونی‌هائو اساس کاره.»
«بله.»
«مسئله اینه که آیا هنر رزمی‌ای داری که‌فرقه بتونه از درون شوک وارد کنه یا نه.هاپ شما چطور؟ خاندان بکری همچین هنر رزمی‌ای داره؟»
پادشاه شمشیر‌این رزمی با چهره‌ای‌فرقه توخالی جواب داد:
«در واقع... به نظر می‌رسه باید دنبالش بگردم. تا ببینم بین تکنیک‌های رؤسای‌شیطانی قبلی خاندان، هنر رزمی مشابهی وجود داشته یا نه. ممکنه همچین هنری داشته‌شماره باشیم اما فقط غرق هنرهای شمشیر شده باشیم، برای همین باید بررسی کنم.»
تازه آن موقع‌رانگ بود که شیطان شهوت‌هاپ لب به سخن گشود:
«رزمی‌کار جانگ، برای مثال...»
«بله.»
«رهبر فرقه و رهبر فرقه هائو، هر دو اساساً بر انرژی درونی یین و یانگ به طور هم‌زمان تسلط پیدا کردن. اینکه چطور ممکنه‌دقیق رو خود منم خوب نمی‌دونم. از چیزی که مشاهده کردم، این دو انرژی خاصیتی دارن که نمی‌خوان با هم ترکیب بشن و همین یه موج‌بشن شوک ایجاد می‌کنه. با این حال، این مسئله‌ایه که باید بعد از عمیق‌تر شدن قلمروت بهش فکر کنی، پس درست نیست از الان نگرانش باشی.»
جانگ سان جواب داد:
«می‌فهمم.»
در میان صحبت‌هایش، شیطان شهوت ناگهان متوجه شد که‌رانگ چرا آن دو در عمارت شکوفه آلو مبارزه نکرده بودند‌امپراتورها و به جای آن از کوه هوا بالا رفته بودند.
شیطان شهوت‌موریم به ایم‌هائو سو-بک نگاه کرد.
«از اونجایی که هنرهای رزمی‌شون اون‌قدر خارق‌العاده بود که کل منطقه رو ویران می‌کرد، تو عمارت شکوفه آلو که‌اخبار محل برگزاری دوئل بود مبارزه نکردن و رفتن بالای کوه هوا. برای همینه که نتونستیم دوئل رو ببینیم. حالا که‌ارشد بهش فکر می‌کنم، اونا به روش خودشون مراعات ما رو می‌کردن. اون دوئلی نبود که بشه از نزدیک تماشاش کرد.»
«اون دو تا‌بله تو یه سطح‌دوره کاملاً متفاوت هستن.»
«دقیقاً.»
پادشاه شمشیر‌موریم رزمی به بکری‌همراه هان نگاه کرد.
«به نظر میاد برای دوئل‌استاد اومده بودیم، اما در نهایت‌میدان یه هدف خاص رو تایید کردیم.»
«منم همین حس رو دارم.»
پادشاه شمشیر‌این رزمی از ایم‌فرقه سو-بک درخواستی کرد:
«رهبر اتحاد، ما از تورنمنت انصراف می‌دیم. با این حال،یوک دلم می‌خواد دوئل‌های بعدی رو تماشا کنم و همراه با‌تماشا این پسر، انتخاب شدن رهبر اتحاد جدید رو ببینم. مشکلی نداره؟»
ایم سو-بک جواب داد:
«همین کار رو بکنید.»
بکری هان‌این از شیطان‌موریم شهوت پرسید:
«ارباب‌زاده مونگ، می‌تونید‌فرقه تمام حریف‌های بعدی‌تون‌مونگ رو هم شکست بدید؟»
شیطان شهوت‌مونگ سرش را‌شیطان تکان داد.
«نمی‌دونم. شما‌این‌طوره چی فکر‌خوشبختانه می‌کنید، رهبر اتحاد؟»
ایم سو-بک جواب داد:
«منم هنوز نمی‌دونم. همین کافیه که مثل‌رانگ امروز هیچ اطلاعاتی درز نکنه و بعد یهو‌گذاشتن باهاشون روبرو بشی و رقابت کنی. پس فعلاً...»
ایم سو-بک نگاهی‌رانگ به افراد جمع‌شده‌یوک انداخت و گفت:
«بیاید همگی‌این‌طوره بریم یه‌خوشبختانه چیزی بخوریم.»
«بله.»
پس از دوئل، تمام تماشاگران‌همراه یکباره از جا برخاستند و‌یوک سالن رزمی اژدها را ترک کردند.
در حین قدم زدن با هم برای‌هاپ غذا خوردن، شیطان شهوت به یاد وعده‌گوشه غذایی‌ای افتاد که در کوه هوا خورده بود.
همراه با آن غذا،خوشبختانه حرف‌های استاد سومش را‌فرقه به وضوح به یاد آورد.
«اینکه افراد جمع‌شده تو این مکان‌هائو با هم غذا بخورن، برای دنیا‌یوک و موریم چیزی شبیه به یه معجزه‌ست.»
با نگاهی به‌فرقه گذشته، واقعاً هم‌مونگ رویداد معجزه‌آسایی بود.
رهبر فرقه، شیطان بهشتی، محقق سفیدپوش، رهبر فرقه‌مبارزه خون، گونگسون سیم و چهار شرور بزرگ، همگی‌تماشا دور هم جمع شده و غذا خورده بودند.
شیطان شهوت نزدیک ایم سو-بک راه‌دوره می‌رفت و درباره اتفاقاتی که در‌رانگ کوه هوا افتاده بود، پرحرفی می‌کرد.
«رهبر اتحاد، تو کوه هوا...»
«بله.»
«من با رهبر فرقه، شیطان‌استاد بهشتی، امپراتور رزمی سفیدپوش، رهبر‌میدان فرقه خون و بقیه هم‌سفره شدم.»
ایم سو-بک‌این‌طوره با لبخند‌خوشبختانه جواب داد:
«غذا اصلاً‌این از گلوت‌موریم پایین می‌رفت؟»
شیطان شهوت جواب داد:
«مزه غذا رو یادم نمیاد، اما چون بین شرکت‌کننده‌های اون مباحثه شمشیر‌مسیر از همه کوچک‌تر بودم، به هر کدومشون یه فنجون مشروب تعارف کردم.آسمان شراب یخی که اون موقع خوردم فراموش‌نشدنیه. یعنی می‌خوام بگم، طعم اون مشروب...»
شیطان شهوت‌این‌طوره لبخند معذبی زد‌این و ادامه داد:
«انگار داشتم‌این تو آخرین روز‌فرقه زندگیم مشروب می‌خوردم.»
ایم سو-بک از ته دل‌همراه خندید و سپس شانه شیطان شهوت‌هاپ را که کنارش راه می‌رفت، گرفت.
«اون شراب یخ‌رانگ رو، بیا امروز‌یوک ما هم بنوشیم.»
«چشم.»
در حین راه رفتن، شیطان شهوت با خود فکر کرد که اگرچه‌یوک شراب یخِ مباحثه شمشیر کوه هوا نوشیدنی فراموش‌نشدنی‌ای بود، اما حال و هوای‌اخبار فعلی‌اش در مسیر رفتن برای نوشیدن را هم تا مدت‌ها نمی‌توانست فراموش کند.
خوشبختانه، با حضور جانگ‌هائو سان در اینجا، دیگر‌شیطان او کوچک‌ترین فرد جمع نبود.