چپتر 338: وحشتناک‌ترین قدم‌زدنِ زندگی‌ام
0داشتم به کار‌ساز کردن نیروهای مکتب‌سونگ کشاورزان نگاه می‌کردم.
حداقل تو یه‌می‌شد چیز از من‌بدن بهتر بودن؛ تمیزکاری.
ابزار کشاورزی‌شون رو که مثل‌سونگ سلاح با خودشون این‌ور و‌نبود اون‌ور می‌بردن، گذاشته بودن کنار.
به جاش، با ابزارهای مختلفی که از‌نوشیدنی خونه‌های متروکه پیدا کرده بودن، افتاده بودن به‌نگاهم جون مغازه‌ها و خونه‌های خراب تا تعمیرشون کنن.
یه عده داشتن تخته‌چوب‌ها رو روی دیوارهای‌عمل فروریخته میخ می‌کردن و بقیه هم جنازه‌ها‌محققان رو می‌کشیدن سمت یه محوطه باز تا بسوزوننشون.
با دیدن این صحنه‌ها، حس کردم‌بدن مکتب کشاورزان چقدر شبیه فرقه ساخت و‌دوختم ساز به رهبری یون جا-سونگ عمل می‌کنه.
البته عجیب هم نبود که‌سونگ بخشی از جناح محققان و فرقه‌بخشی هائو این‌قدر به هم شبیه باشن.
به هر حال، مکتب‌تنقلاتی کشاورزان خیلی ماهرانه‌تر از من‌بدن از پس این کارها برمی‌اومد.
احتمالاً دلیلش این بود که اونا از بیخ و بن کارگرهایی بودن‌بخشی که خودشون رو وقف حرفه‌شون کرده بودن، در حالی که من یه رزمی‌کار‌بود موریم بودم که بیشترِ عمرم رو فقط به جنگ و دعوا گذرونده بودم.
خیلی زود فهمیدم‌می‌شد چرا با خودشون‌بدن گونی‌های برنج آورده بودن.
آدم‌های مکتب کشاورزان می‌رفتن‌یون تو تک‌تک خونه‌ها و خمره‌های‌عجیب خالی برنج رو پر می‌کردن.
کمی بعد، بعد از خوردن یه غذای خوشمزه‌زدم که دست‌پخت دونگ-ریانگ بود، حتی با تنقلاتی که تو‌خیابون مسافرخانه پیدا می‌شد، یه نوشیدنی هم زدم به بدن.
بعد از بالا انداختن‌رهبری چند جام، دوباره نگاهم‌می‌کنه رو دوختم به خیابون...
نیروهای مکتب کشاورزان همه‌جا پخش شده بودن‌بالا و جوری به کار بازسازی ادامه می‌دادن‌خیابون که انگار از اول عمرشون همین‌جا زندگی می‌کردن.
راستش دیگه‌ساز کاری برای من‌سونگ اینجا نمونده بود.
وظیفه یه رهبر فرقه اینه‌مسافرخانه که هر جا دردسری پیش‌بالا اومد، بپره وسط و بجنگه.
کارهای حمالی و‌ساز اجرایی رو اعضای‌سونگ فرقه انجام می‌دن.
نیازی هم نیست‌می‌شد سر این بحث کنیم‌بالا که کار کدوممون سخت‌تره.
چون هم من و هم‌سونگ اونا، تو هر کاری که می‌کنیم‌بخشی داریم جونمون رو کف دستمون می‌ذاریم.
بعد از اینکه مدت زیادی تماشاشون کردم،نوشیدنی دوباره یادم افتاد که این جماعت مال‌دوباره مکتب کشاورزان هستن، نه شاگردهای فرقه هائو.
«عجیبه. یه لحظه‌ساز فکر کردم فرقه‌سونگ ساخت و سازن.»
خیلی وقت بود از ظهر گذشته بود که بچه‌های‌چند مکتب کشاورزان با غلاتی که آورده بودن برنج پختن،جوری یه استراحت کوتاه کردن و دوباره برگشتن سر کار.
قیافه‌شون شبیه آدم‌هایی بود که‌سونگ تحت هر شرایطی باید تا بوق‌بخشی سگ و غروب آفتاب جون می‌کندن.
و این‌طوری شد که مکتب کشاورزان از جناح محققان همون‌جا‌بالا موندن و همه‌چیز رو مهیا کردن تا هر وقت ساکنان‌شده اصلی برگشتن، بتونن بدون هیچ مشکلی به زندگی روزمره‌شون ادامه بدن.
حالا که بهش فکر می‌کنم، به‌سونگ نظر می‌رسید مکتب موهیست و مکتب‌بخشی کشاورزان مثل دو تا رفیق فابریک باشن.
موهیست‌ها با روحیه جلوگیری از جنگ‌های کشورگشایی، از محاصره‌های‌چند دفاعی پشتیبانی می‌کردن و بعد از تموم شدن نبردهای اجتناب‌ناپذیر،بازسازی مکتب کشاورزان وارد میدون می‌شد تا خرابی‌ها رو بازسازی کنه.
از اونجایی که‌رهبری داشتم این صحنه رو‌می‌کنه با چشم‌های خودم می‌دیدم...
تو اتحاد ذهنیِ خودم،تنقلاتی مکتب کشاورزان رو هم بعد‌بدن از مکتب موهیست اضافه کردم.
با خودم فکر کردم اگه فرقه ساخت و ساز‌البته از فرقه هائو، مکتب موهیست و مکتب کشاورزان با هم‌خیلی متحد بشن، جبران خسارت‌ها مثل برق و باد انجام می‌شه.
همین‌طور که‌مسافرخانه می‌نوشیدم، فکری‌نوشیدنی به سرم زد.
«اول باید‌ساز یون جا-سونگ‌یون رو خبر کنم.»
حس می‌کردم حضور من اینجا‌مسافرخانه فقط برگشتنِ آدم‌هایی که باید به‌انداختن زندگی عادی‌شون می‌رسیدن رو عقب می‌ندازه.
تا اواخر عصر استراحت کردم، انرژیم رو برگردوندم‌می‌کنه و قبل از اینکه با چهار شرور بزرگ‌این‌قدر حرف بزنم، کمی وقتم رو صرف گردش چی کردم.
«...بیاین بزنیم به چاک.»
شیطان شهوت جواب داد:
«کجا؟»
چون بهتر بود همه‌چیز رو یه جا‌عمل بگم، چا سونگ-ته، رئیس مکتب کشاورزان و دونگ-ریانگ‌هائو رو صدا زدم و بعد به حرف اومدم:
«مدیر چا.»
«بله.»
«حدود سی روز صبر کن، اگه‌می‌شد هیچ اتفاقی نیفتاد، فرقه ساخت و‌چند ساز رو خبر کن بیان اینجا.»
«فهمیدم.»
«به یون جا-سونگ بگو نیازی نیست به محض رسیدنش برای پول کار کنه. بهش بگو تا زمانی که مستقر بشن، صورت‌حساب هر هزینه‌ای که بالا میاد رو بنویسه و با استخدام‌اینجا آدم‌های همین‌جا، یه شعبه از فرقه ساخت و ساز راه بندازه. بعد از اون، باید برای خدماتشون پول بگیرن، چون کارگرهای محلی که توسط فرقه ساخت و ساز استخدام می‌شن هم باید‌تماشاشون یه جوری شکمشون رو سیر کنن. مهم نیست چقدر طول بکشه. پس اگه به یون جا-سونگ بگی که فرقه ساخت و ساز رو با آدم‌های همین‌جا پر کنه، خودش می‌فهمه منظورت چیه.»
«چشم.»
نگاهم رو‌ریانگ چرخوندم سمت‌تنقلاتی رئیس مکتب کشاورزان.
«تو فکرم که استادکارهای ساخت و‌سونگ سازِ فرقه هائو رو خبر کنم.بخشی شاید بعداً بتونی باهاشون دیداری داشته باشی.»
«متوجهم.»
«مدیر چا، تو مسئول هماهنگی جلسات بین جناح‌های مختلف می‌شی. فعلاً نیازی نیست دنبالمون راه بیفتی. در‌حال حالی که داری به این کارها می‌رسی، فقط تمرین هنر ده مرحله‌ای صاعقه سفید رو ادامه بده.بیشترِ مهارت‌هات هنوز تو سطحی هستن که حتی نمی‌تونی یه شبحِ زپرتی رو بکشی، برای همین فقط وبال گردنمونی.»
«فهمیدم.»
به رئیس‌ساخت مکتب کشاورزان و‌یون دونگ-ریانگ نگاه کردم.
«من دیگه با این جماعت آروم‌آروم‌بدن از یه جا به جای دیگه می‌رم،دوختم پس لطفاً به جناح محققان خبر بدین.»
دونگ-ریانگ پرسید:
«کجا می‌رین؟»
نگاهی به چهار شرور‌رهبری بزرگ انداختم و بعد‌می‌کنه جواب دونگ-ریانگ رو دادم:
«داریم می‌ریم‌مسافرخانه سمت صخره‌نوشیدنی قتل‌عام مطلق.»
«همم، صخره قتل‌عام مطلق؟»
«به هر حال، اگه اینجا بمونم، برگشتن برای آدم‌های عادی سخت‌تر می‌شه، پس بهترین کار اینه که گُرم رو‌پخش گم کنم. همین‌طور که به سمت صخره قتل‌عام مطلق می‌رم، انتظار دارم اونایی که باهام کار دارن، خودشون دنبالم‌اینه راه بیفتن. با این حال، چه دوست باشن چه دشمن، امیدوارم بی‌عرضه‌ها دور و بر صخره قتل‌عام مطلق آفتابی نشن.»
دونگ-ریانگ سر تکون داد.
«می‌فهمم منظورت‌مسافرخانه چیه. پیامت‌نوشیدنی رو می‌رسونم.»
به رئیس‌ساز مکتب کشاورزان‌یون نگاه کردم.
«رهبر جامعه.»
«بگو.»
«از حمایت مکتب کشاورزان ممنونم، اما نیازی نیست تا صخره قتل‌عام‌دوباره مطلق دنبالمون بیاین. فکر می‌کنم بهتر باشه در کنار فرقه ساخت‌انگار و سازِ فرقه هائو، به این منطقه کمک کنین. نظرت چیه؟»
رئیس مکتب‌ساز کشاورزان برای لحظه‌ای‌سونگ رفت تو فکر.
«...همم. همین کار رو می‌کنم. اگه تو صخره قتل‌عام مطلق‌بالا درگیری پیش اومد، می‌بینم می‌تونم کسی رو بفرستم که از‌شده خودم ماهرتر باشه یا نه. کی قصد دارین راه بیفتین؟»
از روی صندلی بلند‌رهبری شدم و به چهار‌می‌کنه شرور بزرگ نگاه کردم.
«بزنید بریم.»
«به این زودی؟»
شیطان شمشیر، شیطان‌حتی شهوت و شیطان‌می‌شد شبح بهم خیره شدن.
انگار حالا که بهشون می‌گفتم همین‌سونگ الان باید راه بیفتیم، کونشون سنگین‌بخشی شده بود و چسبیده بودن به زمین.
چند کلمه دیگه‌می‌شد برای اون سه‌بدن تا اضافه کردم:
«یه جایی رو تو صخره قتل‌عام مطلق‌می‌کنه می‌شناسم که داروی معنوی داره. حتی یه داروی‌این‌قدر معنوی اونجا هست که نتونستم با خودم بیارمش.»
هر سه مرد‌حتی همزمان سیخ ایستادن و‌نوشیدنی لباس‌هاشون رو مرتب کردن.
«بزن بریم.»
«می‌بینم تا رفتم‌می‌شد سر اصل مطلب،بدن سریع پا شدین.»
با چا‌ساز سونگ-ته هم‌یون خداحافظی کردم.
«...وقتی رفتی‌ریانگ استان ایلیانگ،تنقلاتی سلامم رو برسون.»
چا سونگ-ته‌ساخت بهم زل زد‌یون و جواب داد:
«فهمیدم. ارشد شیطان شمشیر،نوشیدنی استاد شش هارمونی، ارباب جوان‌چند مونگ، لطفاً مراقب خودتون باشین.»
وقتی به خودش زحمت داد‌سونگ تا با تک‌تک اون‌ها خداحافظی کنه،بخشی هر چهار شرور بزرگ برگشتن سمتش.
برادر ارشد به حرف اومد:
«مدیر چا، خوشحال‌ساز شدم دیدم قوی‌تر شدی.عمل بازم همدیگه رو می‌بینیم.»
«بله.»
شیطان شبح هم گفت:
«مدیر چا، داری‌حتی سخت تلاش می‌کنی.می‌شد بازم همدیگه رو می‌بینیم.»
شیطان شهوت‌ساخت با قیافه‌ای‌رهبری عجیب گفت:
«مدیر، وقتی برگشتم بیا‌نوشیدنی با هم یه نوشیدنی‌انداختن بزنیم. تو عمارت شکوفه آلو.»
چا سونگ-ته سر‌رهبری تکون داد و‌عمل بعد اضافه کرد:
«همگی، لطفاً به‌حتی سلامت برگردین و به‌نوشیدنی یوران هم یاد بدین...»
بدون هیچ‌ساخت حرفی به چا‌یون سونگ-ته خیره شدم.
با این نگاه، چا سونگ-ته‌زدم بعد از مدت‌ها دوباره با‌جام لحنی خودمونی باهام حرف زد:
«...مراقب باش.»
«سونگ-ته.»
«چیه؟»
«مگه کسی قراره‌می‌شد بمیره؟ فاز غم‌بدن برندار. وگرنه می‌گیرم می‌زنمت.»
فقط اون موقع‌رهبری بود که لبخند رو‌می‌کنه لب‌های چا سونگ-ته نشست.
نگاهی به اطراف انداختم‌تنقلاتی و برای اون سه‌زدم نفر دست تکون دادم.
«می‌بینمتون.»
شیطان شمشیر ازم پرسید:
«چه جور داروی معنوی‌ای اونجاست؟»
«پایین صخره قتل‌عام‌ساز مطلق یه گل‌سونگ شنگرف ماه بود.»
شیطان شهوت‌مسافرخانه با صدای بلند‌زدم پرید وسط حرفم:
«چی؟»
«خفه‌خون بگیر دهن‌گشاد. من همون موقع خوردمش. مهم اون نیست. نزدیک گل شنگرف ماه، یه ماهی بزرگ گرفتم و خوردم، و انرژی سردی که از گل به دست آورده بودم‌راستش سه‌سوته غیب شد. فکر کردم شاید تصادفی باشه، ولی این‌طور فکر نمی‌کنم. همون‌طور که پادزهر رو همون جایی پیدا می‌کنی که سم هست، اون ماهی هم یه داروی معنوی بود‌جونمون که می‌تونست جراحات درونی یین افراطی رو درمان کنه. باید به چشم چیزی فراتر از یه مقوی ساده بهش نگاه کرد؛ چیزی که برای انرژی درونی یانگ افراطی خیلی مفیده.»
شیطان شبح پرسید:
«داری می‌گی زیر‌می‌شد صخره قتل‌عام مطلق‌بدن یه دریاچه هست؟»
«آره.»
«باید یه دریاچه فوق‌العاده قدیمی‌مسافرخانه باشه. و حتماً تا حالا‌بالا پای هیچ بنی‌بشری بهش نرسیده.»
«شایدم بیشتر از ده هزار سال قدمت داشته‌می‌کنه باشه. آخه کدوم دیوونه‌ای پا می‌شه بره اون‌این‌قدر پایین تا یه ماهی بگیره و کوفت کنه؟»
شیطان شهوت نگاهم کرد.
«تویی.»
«دقیقاً. همون مردی که ده‌مسافرخانه هزار سال صلح و آرامش‌بالا رو به گند کشید، منم.»
یه مدتی که راه‌رهبری رفتیم، متوجه شدم یه‌می‌کنه عده دارن تعقیبمون می‌کنن.
یه لحظه وایسادم و‌نوشیدنی به نقطه‌ای تو فاصله‌ی‌انداختن نسبتاً دور خیره شدم.
یه پیرمرد مو سفید‌یون قدم‌هاش رو متوقف کرد‌البته و زل زد بهمون.
یهو بادی وزید و موهای سفیدش رو کنار زد‌بدن و جای خالی یکی از چشم‌هاش رو که فقط‌همه‌جا یه گودال توخالی ازش مونده بود، به نمایش گذاشت.
شیطان شهوت پرسید:
«چطوری... باید بکشیمش؟»
یه لحظه به پیرمرد مو‌سونگ سفید که هنوز همون‌جا خشکش زده‌بخشی بود خیره شدم و بعد گفتم:
«بی‌خیال. بیاین بریم.»
خیلی راحت روم‌ساز رو برگردوندم و‌سونگ به راهم ادامه دادم.
هر از گاهی، شیطان شهوت‌زدم برمی‌گشت عقب رو نگاه می‌کرد‌جام و آمار وضعیت رو می‌داد.
«یه یاروی لاغر مردنی هم بهش اضافه‌می‌کنه شد. داره چی از تو لباسش درمیاره؟هائو سلاح مخفیه؟ نه. داره شلیکش می‌کنه تو هوا.»
طولی نکشید که صدای شکافته شدن‌می‌شد هوا به گوش رسید و یه چیزی‌جام رفت بالا و تو آسمون منفجر شد.
شیطان شبح‌ساخت با لحنی‌رهبری آروم پرسید:
«اونا دو نفرن و‌نوشیدنی ما چهار تا. بهتر نیست‌چند همین الان کارشون رو بسازیم؟»
وایسادم و دوباره اون‌یون دو نفری که دنبالمون‌البته می‌اومدن رو برانداز کردم.
پیرمرد مو سفید‌حتی و پیرمرد لاغرمردنی‌می‌شد وایسادن و نگاهمون کردن.
یه سنگ از رو‌رهبری زمین برداشتم و پرت‌می‌کنه کردم سمت پیرمرد مو سفید.
پیرمرد مو سفید فقط یه حرکت به دستش‌انداختن داد و سنگ تو همون هوا پودر شد‌پخش و مثل گرد و غبار به باد رفت.
«...»
ناخودآگاه آهی‌ریانگ از سینه‌ام‌تنقلاتی خارج شد.
رو کردم‌ساخت به پیرمرد مو‌یون سفید و گفتم:
«...پیرمرد، من برنامه‌ام اینه که‌زدم تو صخره قتل‌عام مطلق مبارزه کنم.دوباره می‌شه بی‌سر و صدا بریم همون‌جا؟»
پیرمرد مو سفید‌رهبری سر تکون داد و‌می‌کنه پیرمرد لاغرمردنی جواب داد:
«همین کار رو بکن.»
«خوبه. بریم.»
نمی‌دونستم تا چه حد می‌تونم به حرف اشباح‌انداختن اعتماد کنم، اما فعلاً همراه چهار شرور بزرگ‌پخش دوباره به سمت صخره قتل‌عام مطلق راه افتادم.
تعداد اشباحی که‌رهبری پشتمون بودن کم‌کم‌عمل داشت بیشتر می‌شد.
شیطان شهوت که چند باری برگشته بود تا‌زدم آمار تعقیب‌کننده‌ها رو دربیاره و گزارش بده، انگار‌دوختم دیگه خسته شده بود و دهنش رو بست.
بعد از‌ساخت یه مدت از‌یون شیطان شهوت پرسیدم:
«سیاه‌پوش‌ها چی؟»
«هنوز پیداشون نیست.»
«اون جوونه؟»
«هیچی. مطمئنی این‌ساز کار درسته؟ تعدادشون‌سونگ خیلی زیاد شده.»
سر تکون دادم.
«پیشنهاد خودم بود، پس باید پای‌عمل حرفم وایسم. کار درستیه. در ضمن،جناح قرار نیست فقط دشمن‌ها بیان سراغمون.»
درست همون موقع، سه تا‌مسافرخانه مرد سیاه‌پوش به نرمی جلومون‌بالا فرود اومدن و راهمون رو بستن.
تا یه لحظه متوقف‌رهبری شدیم، صدای پیرمرد لاغرمردنی‌می‌کنه از پشت سرمون بلند شد:
«راه رو باز‌می‌شد کنید. قراره تو صخره‌بالا قتل‌عام مطلق مبارزه کنیم.»
به اون‌ساز سه تا‌یون سیاه‌پوش گفتم:
«حرفش رو‌ریانگ که شنیدید.تنقلاتی بکشید کنار.»
هر سه تاشون رفتن سمت چپ و‌عمل راست و در حالی که از بینشون‌محققان رد می‌شدیم، با غضب بهمون زل زدن.
به نظر می‌رسید قراره‌نوشیدنی به سلامت رد بشیم که‌چند یهو یکیشون دهن باز کرد:
«...شماره سیزده،ساز خوب تا‌یون الان زنده موندی.»
شیطان شمشیر‌ریانگ پوزخندی زد‌تنقلاتی و خندید.
سیاه‌پوشی که برادر ارشد‌رهبری رو شماره سیزده صدا کرده‌البته بود، از پشت سر پرسید:
«یادت میاد من کی‌ام؟»
شیطان شمشیر‌ساز همون‌طور که راه‌سونگ می‌رفت جواب داد:
«فکر کنم صدات برام آشناست، ولی خیلی‌نوشیدنی چیزا رو فراموش کردم. قبل از اینکه‌دوباره زر بزنی، اون ریختت رو نشون بده.»
«مرتد کثافت. اونایی که تو رقابت‌سونگ با تو مردن، حتماً بیشتر از‌بخشی همه ازت کینه به دل دارن.»
شیطان شمشیر سر تکون داد.
«اگه مردن که‌رهبری خب معلومه باید کینه‌می‌کنه به دل داشته باشن.»
با شنیدن‌ریانگ حرف برادر‌تنقلاتی ارشد، ریز خندیدیم.
«راست می‌گه.»
تا دوباره شروع کردیم‌نوشیدنی به راه رفتن، صدای‌انداختن پیرمرد لاغرمردنی به گوش رسید:
«...داری چه چرت و‌یون پرت‌های بی‌مصرفی بلغور می‌کنی؟البته خیلی عجله داری بمیری؟»
«عذر می‌خوام.»
انگار داشت همون سیاه‌پوشی‌رهبری که با شیطان شمشیر دهن‌به‌دهن‌البته شده بود رو دعوا می‌کرد.
پیرمرد به حرفش ادامه داد:
«شماره سیزده حداقل یه زمانی تو جایگاه فرستاده‌البته چپ بود. ولی تو چه خری هستی؟ ها؟باشن پرسیدم تو چی هستی؟ این یارو شماره چنده؟»
یکی جواب پیرمرد رو داد:
«شماره بیست و هفت، همونی که‌سونگ از انحراف چیِ هنر شیطانی شب‌بخشی کهن جون سالم به در برد.»
«انحراف چی داشته؟ تا وقتی‌زدم انرژی درونی‌ات کافی باشه، می‌تونی‌جام بر اون هنر رزمی غلبه کنی.»
تو همون لحظه، صدایی که‌سونگ انگار با یه صدای فلزی‌نبود ترکیب شده بود، به گوش رسید:
«ساکت.»
«...»
تو یه چشم به‌نوشیدنی هم زدن، اشباحی که‌انداختن پشتمون بودن خفه خون گرفتن.
برام سوال شد که صدای‌سونگ کی بود، ولی حدس زدم باید‌بخشی کار همون پیرمرد مو سفید باشه.
یارو شبح یه جوری به‌مسافرخانه نظر می‌رسید انگار یه بار‌بالا مرده و دوباره زنده شده.
اینکه یه چشم نداشت و گلوش هم‌عمل کاملاً داغون شده بود، به نظر می‌رسید‌محققان از عوارض جراحت درونی یا انحراف چی باشه.
در هر صورت، تا اینجای‌زدم کار، به نظر می‌رسید پیرمرد مو‌دوباره سفید استاد برتر بین اشباح باشه.
بیشتر از مسیرهای متروکه‌ای‌یون می‌رفتم که به زور‌البته می‌شد اسمشون رو جاده گذاشت.
از اونجایی که جناح شیطانی داشت‌می‌شد دنبالم می‌اومد، می‌شد گفت منم دارم‌چند تو مسیر جناح شیطانی قدم برمی‌دارم.
شیطان شبح چیزی‌ساز که تو ذهنش بود‌عمل رو به زبون آورد:
«...یعنی اونم‌مسافرخانه بین سیاه‌پوش‌ها‌نوشیدنی قاطی شده؟»
«این‌طور به نظر میاد. انگار همه‌شون از‌می‌کنه همون اول تو لباس سیاه‌پوش‌ها مخفی شده‌هائو بودن تا برای یه حمله آماده بشن.»
اونایی هم که‌حتی دنبالمون بودن خیلی راحت‌نوشیدنی با هم گپ می‌زدن.
«بهتر نیست همین‌جا کلکشون‌رهبری رو بکنیم؟ واقعاً مجبوریم‌می‌کنه تا صخره قتل‌عام مطلق بریم؟»
تا یکیشون این‌طوری غر زد،زدم چند تا از اشباح خندیدن‌جام و بعد یه پیرمرد جواب داد:
«اوه؟ می‌گی‌ساز همین‌جا کلکشون‌یون رو بکنیم؟»
«آره.»
«خب خودت برو‌ساز بکششون. برو دیگه.سونگ ما هم تماشا می‌کنیم.»
«آه، عذر می‌خوام.»
«برای چی عذرخواهی می‌کنی؟ باید‌سونگ پای حرفی که زدی وایسی. رهبر‌بخشی فرقه هائو، لطفاً یه لحظه وایسا.»
بعد از اینکه وایسادیم و‌مسافرخانه همزمان برگشتیم، پیرمرد لاغرمردنی به یکی‌انداختن از سیاه‌پوش‌ها اشاره کرد و گفت:
«این یارو یهو پیشنهاد داد که همین‌جا همه‌تون رو‌البته بکشیم. ما باید مهارت‌هاش رو ببینیم، پس نظرت چیه‌حال این رو به عنوان یه زنگ تفریح قبول کنی؟»
خیلی راحت جواب دادم:
«باشه. بفرستش بیاد.»
«...»
پیرمرد لاغرمردنی‌ساخت به سیاه‌پوش نگاه‌یون کرد و گفت:
«برو و به چالش بکششون. این همون دوئل‌انداختن مرگ و زندگی‌ایه که می‌خواستی. اگه نری، به‌پخش دست خودمون کشته می‌شی. تا سه می‌شمرم. یک.»
با این حرف پیرمرد،یون صدای خنده اشباح از‌البته هر طرف بلند شد.
«دو.»
مرد سیاه‌پوش‌ساخت یه قدم‌رهبری اومد جلو.
«...چالش رو قبول می‌کنم.»
مرد سیاه‌پوش که از‌یون گروه جدا شده بود،البته به سمت ما حرکت کرد.
به محض اینکه نیت قتل‌مسافرخانه رو تو چشم پیرمرد مو‌بالا سفید دیدم، به سیاه‌پوش هشدار دادم:
«هوی، مراق...»
قبل از اینکه بتونم کلمه‌ی «مراقب باش» رو کامل‌چند کنم، پیرمرد مو سفید دستش رو تکون داد، درست‌جوری همون حرکتی که برای پودر کردن سنگ انجام داده بود.
شلپ!
تو همون لحظه، نیم‌تنه بالایی مرد سیاه‌پوش که‌زدم داشت به سمتمون می‌اومد کاملاً از جا کنده‌دوختم شد و باقی‌مونده‌ی بدنش با سر افتاد رو زمین.
اشباح زدند زیر خنده‌رهبری و شروع کردن به‌می‌کنه مسخره کردن مرد مرده.
«عجب احمق بی‌مصرفی.»
«دیگه کسی‌ساز زر مفت‌یون نمی‌زنه، مگه نه؟»
در حالی که پیرمرد مو سفید‌می‌شد با غضب به ما زل زده بود،جام پیرمرد لاغرمردنی دوباره به جلو اشاره کرد:
«بریم! پیش‌ساخت به سوی‌رهبری صخره قتل‌عام مطلق.»
حس کردم پیرمرد لاغرمردنی‌نوشیدنی یه مقدار بامزه‌ست، برای‌انداختن همین یه بشکن زدم.
«خیلی خب. بریم. همسفر شدن‌سونگ با اشباح حس کاملاً جدیدیه.نبود آدم رو سر ذوق میاره.»
شونه به شونه چهار شرور‌مسافرخانه بزرگ وایسادم و دوباره به‌بالا سمت صخره قتل‌عام مطلق راه افتادم.
شیطان شهوت‌ساخت زیر لب‌رهبری غرغر کرد:
«هوی، اگه هیچکس دیگه‌ای نیاد‌زدم چی؟ کم‌کم دارم نگران می‌شم. اون‌دوباره حروم‌زاده، محقق سپیدپوش رو هم نمی‌بینم.»
یکی از پشت‌رهبری سر جواب شیطان‌عمل شهوت رو داد:
«آه، منتظر محقق سپیدپوشی؟ یه پیرمرد که تو بازی گو مهارت داشت دنبالش می‌گشت و‌نگاهم می‌گفت می‌خواد باهاش یه دست بازی کنه. خدا می‌دونه با هم روبرو شدن یا نه؟ رهبر‌دیگه فرقه هائو، ما هم در جریانیم که حامیان زیادی داری. ما رو کاملاً احمق فرض نکن.»
از راه رفتن دست‌رهبری کشیدم و برگشتم تا‌می‌کنه صاحب صدا رو پیدا کنم.
«الان کی حرف زد؟»
یه مرد میان‌سال‌رهبری تو یه ردای‌عمل بلند آبی جواب داد:
«من بودم.»
سر تکون دادم‌ساز و بعد با‌سونگ لحنی جدی جواب دادم:
«ارشد، من کِی شما رو احمق‌بدن فرض کردم؟ فقط داشتم می‌گفتم امیدوارم‌نگاهم نیروی کمکی برسه چون تعدادمون خیلی کمتره.»
«آه، که این‌طور؟»
سر تکون دادم و بعد دستم‌می‌شد رو دراز کردم، انگار که بخوام‌چند به سمت صخره قتل‌عام مطلق راهنمایی‌شون کنم.
«بریم. هوا داره تاریک‌تر می‌شه.»
«راه بیفت.»
من تو مسیر شبی که داشت تاریک‌تر‌می‌کنه می‌شد قدم برداشتم و چهار شرور بزرگ‌هائو و اشباح رو به دنبال خودم کشوندم.
این ترسناک‌ترین مسیر شبونه‌ای بود که تو‌نوشیدنی کل عمرم رفته بودم، چون هر لحظه‌دوباره ممکن بود از پشت سر بهم حمله بشه.
بی‌اختیار، لرزی‌ساخت به ستون‌رهبری فقراتم افتاد.
«واو. از وقتی از شکم‌زدم ننم زاییدم، این اولین باریه‌جام که همچین پیاده‌روی ترسناکی داشتم.»
از اونجایی که اشباح و چهار‌عمل شرور بزرگ همزمان ساکت بودن، حرف آخرم‌محققان تبدیل شد به یه زمزمه با خودم.
باد داشت کم‌کم سردتر می‌شد.