چپتر 391: روزی که مردن در آن عجیب نبود
0هنوز مشروب تموم‌حفظ نشده بود، اما‌قدم‌های رهبر فرقه بلند شد.
می‌تونستم تا خود صبح بشینم به زر‌حفظ زدن و نوشیدن، ولی رهبر فرقه اصلاً بهم‌تاریکیِ مهلت نداد تا بیشتر از این فک بزنم.
دنبالش راه افتادم، بلند‌سایه‌انداخته شدم و دستم رو به‌بزرگم سمت در ورودی دراز کردم.
می‌خواستم بدرقه‌ش‌گمشو کنم، حتی اگه‌حفظ خودش دلش نمی‌خواست.
رهبر فرقه قبل از‌بی‌گدار اینکه راه بیفته، نگاهی‌کنارش به اطراف مسافرخانه زاها انداخت.
فقط به خاطر قوی بودنش نبود، بلکه‌حفظ چون بعد از برانداز کردن کل استان ایلیانگ‌تاریکیِ پیداش شده بود، حتی منم نمی‌تونستم دست‌کم بگیرمش.
قدم‌هام رو با رهبر‌سایه‌انداخته فرقه تنظیم کردم و‌ارشد دوشادوشش، سمت راستش راه افتادم.
طبق تجربه‌ام، جایگاه درست‌مرز یه آدم روانی، دقیقاً‌قدم‌های سمت راست رهبر فرقه‌ست.
واسه همین، جایگاه فرستاده راست‌نزد رو غصب کردم و یه‌داشتم مدتی با رهبر فرقه هم‌قدم شدم.
دم در، رهبر فرقه جوری نگاهم‌مرز کرد انگار یه مگس رو مخم، پس‌می‌رفتم چاره‌ای نداشتم جز اینکه به حرف بیام.
«کی دیگه فرصت‌تاریکیِ می‌شه با رهبر‌دلم فرقه قدم بزنم؟ بریم.»
احتمالاً می‌خواست بگه گمشو رد کارت، ولی‌نزد رهبر فرقه حد و مرز خودش رو‌سایه‌انداخته حفظ کرد و بی‌گدار به آب نزد.
قدم‌های رهبر فرقه آروم بود.
کنارش راه می‌رفتم، انگار‌گمشو که داشتم تاریکیِ سایه‌انداخته رو‌نزد مسافرخانه زاها رو پس می‌زدم.
دلم می‌خواست برادر ارشد بزرگم رو هم صدا‌ارشد بزنم تا باهامون قدم بزنه، ولی خب نمی‌تونستم کسی‌بیارم رو که خودش دلش نمی‌خواد، به زور بکشونم بیارم.
همون‌طور که‌گمشو راه می‌رفتیم، از‌حفظ رهبر فرقه پرسیدم.
«تو هم قراره‌حفظ یه ده نفری از‌آروم فرقه با خودت بیاری؟»
«کمتر از این حرفا.»
«راستی، کی تونستی‌تاریکیِ از اون دو‌دلم فاجعه دیگه جلو بزنی؟»
«همون موقع‌گمشو که با‌مرز هم جنگیدیم فهمیدم.»
سرم رو تکون‌حفظ دادم و بعد حدسیاتم‌آروم رو به زبون آوردم.
«به نظر می‌رسید ارشد‌گمشو شیطان بهشتی هم یه‌بی‌گدار چیزایی دستگیرش شده بود. درسته؟»
«هر کسی افکار‌تاریکیِ خودش رو داره،دلم از کجا باید بدونم.»
تازه الان دوزاریم افتاد که رده‌بندی‌بی‌گدار زیر آسمان این‌طوریه: اول رهبر فرقه، بعد‌تاریکیِ شیطان بهشتی، و در آخر گدای الهی.
دلیل اینکه اون دو فاجعه‌نزد دیگه خودشون رو تو تمرینات‌داشتم حبس کرده بودن، کاملاً روشن بود.
تا جایی که من حدس می‌زدم،مرز این سه نفر روی همدیگه از‌کنارش هنر نابودی متقابل استفاده نکرده بودن.
یا شایدم هنوز‌تاریکیِ یه برگ برنده تو‌برادر آستینشون قایم کرده بودن...
پس به نظر می‌رسید‌مرز تو گذشته، هیچ‌کدومشون برتری‌قدم‌های مطلق نسبت به بقیه نداشتن.
فقط یه برتری جزئی؟
ارشد گدای الهی و شیطان بهشتی لابد فهمیده بودن‌نزد که فاصله‌شون با رهبر فرقه ممکنه به مرور زمان‌دلم بیشتر بشه، واسه همین جون کندن و چسبیدن به تمرین.
شکی توش نبود که رهبر فرقه دست بالا رو داشت، اما واقعیت‌بزنه ماجرا این بود که اگه شیطان بهشتی و گدای الهی همزمان تصمیم‌بیاری به نابودی متقابل می‌گرفتن، حتی رهبر فرقه هم جون سالم به در نمی‌برد.
حتی با اینکه بغل دستش راه می‌رفتم، نه می‌تونستم‌آروم حضور چی رهبر فرقه رو حس کنم، نه سطحش‌ارشد رو بسنجم و نه هیچ نقطه ضعفی توش پیدا کنم.
فقط با همین قدم زدن‌نزد کنارش، حس می‌کردم دست و‌داشتم پاهام دارن یه نمه می‌لرزن.
به خاطر این‌بگه بود که بدجور‌مرز منقبض شده بودم.
ولی خب، اینکه از قبل ضربات رو حس کنم تصمیم استراتژیک‌باهامون بهتری بود تا اینکه وسط مبارزه غافلگیر بشم. پس قدم زدن باهاش‌خودت بهترین کاری بود که از زمان اومدنم به اینجا انجام داده بودم.
با اینکه همراه رهبر فرقه‌حفظ ظاهر شدم، اعضای فرقه دهن‌هاشون‌کنارش رو کیپِ کیپ بسته بودن.
با این حال،حفظ چهارچشمی زل زده‌قدم‌های بودن به من.
آخه کجای دنیا‌بگه یه آدم تشنه توجه‌حفظ مثل من پیدا می‌شد؟
اعضای فرقه جوری نگاهم‌سایه‌انداخته می‌کردن انگار دارن یه‌ارشد جونور عجیب‌الخلقه رو تماشا می‌کنن.
رو به اعضای‌کارت سیاه‌پوش فرقه که‌بی‌گدار منتظر ایستاده بودن، گفتم.
«...اعضای فرقه، خوب گوش کنید. جایگاه‌قدم‌های فرستاده راست دوباره خالی شده، پس‌سایه‌انداخته من موقتاً این پست رو می‌گیرم.»
«...!»
همون حوالی، فرستاده چپ وی یهو سرش رو‌ارشد چرخوند، اخم‌هاش رو تو هم کشید، یه چشم‌غره وحشتناک‌بیارم بهم رفت و بعد زل زد به رهبر فرقه.
با شنیدن این چرت‌وپرت غیرمنتظره،حفظ رهبر فرقه با نگاهی خالی‌کنارش و بی‌روح بهم خیره شد.
«...»
با خودم گفتم الان وقتشه،کارت پس واسه یه لحظه با رهبر‌آروم فرقه وارد مسابقه خیره شدن شدم.
رهبر فرقه به حرف اومد.
«رهبر فرقه،گمشو این چه چرت‌وپرتاییه‌حفظ که داری میگی؟»
اصلاً به حرف رهبر‌بی‌گدار فرقه محل نذاشتم و‌کنارش رو کردم به اعضای فرقه.
«فرستاده راست روشنایی جدید از فرستاده چپ قبلی شکست خورد و سقط شد. اونی هم که قبل از اون بود، چون عقلش پاره‌سنگ برمی‌داشت، خودش دمش رو گذاشت‌بکشونم رو کولش و رفت. این یعنی جاش خالیه. دوره ریاست من تا زمانی که دوباره با رهبر فرقه‌تون تو کوه هوا تجدید دیدار کنم، ادامه داره. اگه مُردم، اون‌وقت‌شیطان این جایگاه رو ول می‌کنم. تا قبل از اون، حتی اگه دلتون هم می‌خواد، واسه صندلی فرستاده راست دندون تیز نکنید. شما جوجه‌ها هنوز واسه این کارا آماده نیستید.»
فرستاده چپ‌داشتم وی دهنش‌سایه‌انداخته رو باز کرد.
«رهبر فرقه،گمشو شوخی رهبر‌مرز فرقه دیگه خیلی...»
رهبر فرقه جواب داد.
«شوخیه دیگه، سخت نگیر.»
«بله.»
فرستاده چپ‌گمشو وی رو‌مرز به من گفت.
«رهبر فرقه، شوخی‌حفظ کردن هم جا و‌آروم مکان خودش رو داره.»
یه چشم‌غره‌می‌خواست مشتی به فرستاده‌کارت چپ وی رفتم.
این مرتیکه‌داشتم لابد من‌سایه‌انداخته رو نمی‌شناسه.
من از اون آدمام که‌حفظ سر یه همچین شوخی‌ای، جونم‌کنارش رو هم کف دستم می‌ذارم.
«فرستاده چپ وی.»
«بگو.»
«تو، با‌داشتم اون قیافه‌سایه‌انداخته حریص و پول‌پرستت.»
«چی گفتی؟»
«تو فقط لنگ پولی، و با اون مغز مریض و حیله‌گرت، مهارتت تو پاچه‌خواری احتمالاً زیر آسمان شماره یکه. اگه واقعاً می‌خوای فرستاده‌زور چپ باشی، بهتره اول بری تکلیفت رو با فرستاده چپ قبلی که تو اون مسافرخانه خرابه‌ست روشن کنی و بعد این لقب رو‌تکون روی خودت بذاری. شمشیر نور هنوز دست فرستاده چپ قبلیه، اونوقت تو چطور روت می‌شه به خودت بگی فرستاده چپ؟ یه ذره خجالت بکش.»
فرستاده چپ وی جوری‌گمشو انگشتش رو سمتم گرفت که‌نزد انگار می‌خواست بهم حمله کنه.
به انگشتش‌داشتم نگاه کردم‌سایه‌انداخته و گفتم.
«...شنیدم که از جون‌مرز اعضای فرقه مایه می‌ذاری تا‌آروم ثروت خاندانت رو بیشتر کنی.»
چشمان فرستاده چپ‌حفظ وی تو یه لحظه‌آروم از حدقه زد بیرون.
ادامه دادم.
«تو از اون آدمایی هستی که قرار نیست به مرگ طبیعی بمیرن. تو هم حتماً‌زور پاشو بیا کوه هوا. حالا چه من بکشمت چه ارشد شیطان بهشتی، دلم می‌خواد کتک‌فاجعه خوردنت رو به دست یه نفر تماشا کنم. شیرفهم شد؟ امروز رو بهت رحم می‌کنم.»
صورت فرستاده چپ وی چنان سرخ‌بی‌گدار شد که انگار مهر دست بزرگ مرغ‌تاریکیِ شعله‌ور مستقیم تو صورتش پیاده شده بود.
از اونجایی که رهبر فرقه بغل‌قدم‌های دستش لال مونی گرفته بود، به‌سایه‌انداخته نظر می‌رسید هیچ غلطی از دستش برنمی‌اومد.
ولی من‌می‌خواست تو دلم‌گمشو حسابی بهش خندیدم.
رهبر فرقه بهم گفت.
«رهبر فرقه.»
«بگو.»
«واقعاً که این‌بگه دهن تو، یکی‌مرز از عجایب موریمه.»
یه ادای احترام‌تاریکیِ رزمیِ شل‌ووِل و سرسری‌برادر به رهبر فرقه گذاشتم.
«نظر لطفته، نظر لطفته.»
هنوزم نمی‌خنده؟
داشتم استاد شماره یکِ‌گمشو پنهان کردن خنده زیر آسمان‌نزد رو با چشم‌های خودم می‌دیدم.
«عجب آدم‌داشتم خفنیه. تزکیه‌اش‌سایه‌انداخته بدجور عمیقه.»
رهبر فرقه‌گمشو شروع کرد‌مرز به آتیش سوزوندن.
«فرستاده چپ وی.»
«بله.»
«اگه بهت برخورده، همین‌جا یه دوئل مرگ و زندگی راه‌صدا بنداز. یا با رهبر فرقه بجنگ، یا همون‌طور که خودش گفت،قراره برو داخل و با فرستاده چپ قبلی مبارزه کن. چیکار می‌کنی؟»
فرستاده چپ وی که‌مرز ظاهراً مغزش خیلی سریع‌قدم‌های کار می‌کرد، درجا جواب داد.
«...رهبر فرقه،مرز من هم به‌نزد کوه هوا میام.»
رهبر فرقه یه پوزخند‌گمشو سرد زد و یه تیکه‌نزد به فرستاده چپ وی انداخت.
«فکر می‌کردم تو هم‌سایه‌انداخته جنبه‌ات بالاست، ولی ظاهراً تحمل‌بزرگم شوخی‌های رهبر فرقه رو نداری.»
تازه اون موقع بود که‌حفظ فرستاده چپ وی انگار به خودش‌می‌رفتم اومد و سرش رو خم کرد.
«بله، برای‌مرز یک لحظه... حتماً‌نزد به خاطر می‌سپارم.»
از رهبر فرقه پرسیدم.
«ارباب‌زاده سوم‌داشتم برگشته؟ خیلی‌سایه‌انداخته وقته ندیدمش.»
«شنیدم داره به‌کارت کارای خاندان مادری‌اش‌بی‌گدار سر و سامون میده.»
«یه زیردست به اسم سامبوک‌نزد داره که خیلی تیزهوشه و‌داشتم تا الان کارهای بزرگی کرده.»
رهبر فرقه جواب داد.
«خب الان‌داشتم می‌خوای من‌سایه‌انداخته چیکار کنم؟»
«این یه توصیه‌ست. یه زیردست وفادار، چه دشمن باشه چه‌کنارش خودی، لایق تشویقه. فقط به خاطر اینکه یه نفر برات پول‌باهامون زیادی پارو می‌کنه، دلیل نمی‌شه که حتماً آدم وفاداری هم باشه.»
تا همون لحظه آخر هم‌نزد دست از سر فرستاده چپ‌داشتم وی برنداشتم و بهش تیکه انداختم.
رهبر فرقه لبخند‌بگه محوی زد و‌مرز سر تکون داد.
«حرفت حقه.»
از اون حالت چهره‌ی نامحسوسش فهمیدم‌بی‌گدار که خود رهبر فرقه هم دل‌داشتم خوشی از فرستاده چپ وی نداره.
آدمی مثل رهبر فرقه کاملاً‌نزد این توانایی رو داشت که زیردست‌هاش‌تاریکیِ رو بشناسه و ازشون کار بکشه.
جو حسابی معذب‌کننده بود، برای همین‌مرز دلیلی که تا اینجا دنبالش اومده‌کنارش بودم رو با لحنی جدی بهش گفتم.
«...ما به عنوان دشمن با هم روبرو شدیم، ولی ازت ممنونم که جون شاگرد کم‌سن و سالم رو نجات‌می‌رفتیم دادی. و اینکه از جون جانگ دوک-سو، خواهر کوچکتر هونگ شین و بقیه مردم عادی استان ایلیانگ گذشتی. دلیلش‌تکون هر چی که باشه، امروز روزی بود که اگه من و ارشد شیطان شمشیر می‌مردیم هم اصلاً جای تعجب نداشت.»
نگاهی به رهبر فرقه‌مرز انداختم و بعد با رفتاری‌آروم آروم بهش ادای احترام کردم.
«سفر بی‌خطر.مرز تو کوه‌بی‌گدار هوا می‌بینمت.»
ادای احترام به رهبر فرقه برام کار به شدت‌نزد سختی بود، ولی وقتی به یوران، برادر دوک-سو و‌دلم همسرش فکر می‌کردم، می‌تونستم حتی احترام بیشتری هم بهش بذارم.
رهبر فرقه نگاهم کرد،سایه‌انداخته سرش رو تکون مختصری‌ارشد داد و سوار کالسکه‌اش شد.
«بریم.»
اعضای فرقه هماهنگ با‌بی‌گدار هم چرخیدند و مسیر‌کنارش کالسکه رو دنبال کردند.
هیچ‌کس بهم ادای احترام نکرد، ولی‌مرز از اونجایی که رابطه‌مون در حد‌کنارش کشتن همدیگه بود، اهمیتی هم نداشت.
مدتی به کالسکه‌ای که دور می‌شد خیره‌برادر شدم و بعد، تا مدت‌ها به نیروهایی‌نمی‌خواد که همراه رهبر فرقه می‌رفتند نگاه کردم.
ما با هم نجنگیدیم، ولی با هر نفسی که می‌کشیدم، چند بار‌داشتم به سرم زد که تمام اعضای فرقه به جز رهبر فرقه رو از‌زور روی زمین محو کنم و هر بار، جلوی خودم رو به خوبی گرفتم.
در آخر، حرف‌های بیشتری هم برای‌قدم‌های گفتن داشتم، ولی به خاطر جوی‌سایه‌انداخته که حاکم بود نتونستم به زبون بیارمشون.
«باید بیشتر حرف می‌زدم...»
یه جورایی به نظر می‌رسید رهبر‌دلم فرقه عمداً داره می‌ره چون دلش‌بزنه نمی‌خواست زیاد به حرف‌هام گوش بده.
کلاً از اون آدم‌هایی‌مرز بود که نمی‌شد باهاش‌قدم‌های دو کلمه حرف حساب زد.
اولاً، نتونستم بهش بگم که اگه یه جنگ تمام‌عیار راه می‌افتاد،تاریکیِ فارغ از قدرت رزمی خود رهبر فرقه، تمام اعضای فرقه‌ای که‌نمی‌خواد اینجا بودن به دست من و برادر ارشد بزرگم نفله می‌شدن.
روزی که تو‌بگه کوه هوا دوباره‌مرز همدیگه رو ببینیم...
همین‌طور نتونستم بهش بگم که برای یک بار هم که شده تو‌بزنه زندگیش، باید تا جایی که دلش می‌خواد بجنگه، تمام اساتید برجسته رو‌بیاری به خاک سیاه بشونه و یکم حس کنه که خوشبختی یعنی چی.
چون یه رزمی‌کار هیچ‌مرز ترسی از روبرو شدن‌قدم‌های با یه رزمی‌کار دیگه نداره.
آدمی به اون تاریکی‌بی‌گدار فقط وقتی می‌تونه تغییر کنه‌می‌رفتم که طعم خوشبختی رو بچشه...
اون مردی بود که خودش رو محکم تو‌بی‌گدار یه دیوار روانی از آهن سرد ده هزار‌سایه‌انداخته ساله که خودش ساخته بود، حبس کرده بود.
هیچ‌کدومشون حتی یه نگاه هم به پشتم سر ننداختن،بزرگم ولی من اون فرقه عجیب و غریب رو تا‌همون‌طور وقتی که تمام اعضاشون از دید خارج شدن، بدرقه کردم.
اینکه گفتم می‌خوام‌کارت فرستاده راست روشنایی بشم‌نزد فقط یه شوخی بود.
ولی احساساتم در مورد‌بی‌گدار اینکه از جون یوران و‌می‌رفتم بقیه ضعیف‌ترها گذشت، دروغ نبود.
این مهم‌ترین بخش از روان‌کارت من بود، پس کاملاً طبیعی‌قدم‌های بود که به زبون بیارمش.
برگشتم و به مسافرخانه زاها که‌دلم ویران شده بود نگاه کردم؛ مسافرخونه‌ای که‌کسی حتی قبل از افتتاحش ورشکست شده بود.
«بازم به فنا رفت.»
البته، فقط مسافرخانه‌حفظ زاها نبود که‌قدم‌های به فنا رفته بود.
از اونجایی که ممکن بود‌کارت خودم هم به فنا برم، باید‌آروم از وقت باقی‌مونده‌ام استفاده مفیدی می‌کردم.
دم در مسافرخانه زاها‌سایه‌انداخته وایسادم و به هفت‌ارشد قاتل یون‌نان نگاه کردم.
حتی ارباب ده‌هزار شیطان‌مرز که یه مقدار شیطنت داشت‌آروم هم خفه خون گرفته بود.
شبیه پناهنده‌هایی شده بودن که‌نزد بعد از یه طوفان سهمگین،داشتم تک و تنها ولشون کرده باشن.
به سرم زد بفرستمشون برن، ولی‌مرز بعد تصمیم گرفتم نگهشون دارم تا‌کنارش برای برادر ارشد بزرگم غذا درست کنن.
«...بریم یه چیزی کوفت کنیم.»
کسی که مسئول غذاهای‌مرز هفت قاتل یون‌نان بود‌قدم‌های با لحن آرومی جواب داد.
«بله، ارباب.»
وقتی برگشتم، برادر‌بگه ارشد بزرگم بالاخره پشت‌حفظ میز نشست و گفت.
«هر چی‌داشتم می‌خواستی بگی‌سایه‌انداخته رو گفتی؟»
روبروش نشستم و جواب دادم.
«نتونستم. آدم بدقلقیه.حفظ انگار اصلاً دلش‌قدم‌های نمی‌خواست گوش بده.»
برادر ارشد بزرگم‌بگه پوزخندی زد و‌مرز بعد جواب داد.
«که اینطور. احتمالاً گذاشته رفته چون‌دلم با خودش فکر کرده اگه زیاد‌بزنه به حرف‌هات گوش بده، تو دردسر می‌افته.»
«یعنی انقدر تیزه؟»
برادر ارشد‌مرز بزرگم سر‌بی‌گدار تکون داد.
«من تا حالا آدمی رو ندیدم که جلوی رهبر فرقه اینطوری مثل بلبل زبون بریزه. به هر حال، اینکه گفته‌ارشد ده نفر، یعنی دلش می‌خواد مبارزه بقیه اساتید رو هم تماشا کنه. از وقتی بچه بوده، احتمالاً تنها سرگرمی‌هاش این بوده‌اون که یا خودش بجنگه یا جنگیدن بقیه رو تماشا کنه. راستش رو بخوای، بقیه اعضای فرقه هم تفاوت چندانی باهاش ندارن.»
سرم رو کج کردم.
«یکم عجیبه. به هر حال بعید می‌دونم‌نزد به جز خود رهبر فرقه، استادی پیدا بشه‌می‌زدم که بتونه با ارشد شیطان بهشتی روبرو بشه.»
«کسی مثل فرستاده چپ وی ممکنه من یا شیطان بهشتی رو به‌سایه‌انداخته چالش بکشه. یا شایدم با گروهی از اساتیدی روبرو بشن که قدرتشون یکم‌بیارم تحلیل رفته. احتمالاً با خودشون فکر می‌کنن اینطوری یه مبارزه نسبتاً عادلانه درمیاد.»
«یه دوئل، یه نبرد مرگ و‌مرز زندگی. کلاً دو راند می‌شه دیگه. پس‌می‌رفتم بذار بر اساس شرایط باهاش برخورد کنیم.»
فقط وقتی‌داشتم می‌رسیدیم اونجا‌سایه‌انداخته می‌تونستیم مطمئن بشیم.
برادر ارشد بزرگم که داشت فنجونش‌بی‌گدار رو می‌برد سمت لب‌هاش، مکث کرد‌داشتم و به سمت ورودی خیره شد.
«...»
برگشتم و شیطان شهوت رو دیدم‌مرز که انگار شده بود رئیس شعبه‌کنارش فرقه گدایان؛ داشت نفس‌نفس‌زنان وارد می‌شد.
لباس‌هاش جابه‌جا پاره شده بود‌می‌زدم و سر و صورت و لباسش‌باهامون پر از خون یکی دیگه بود.
شیطان شهوت اومد‌کارت کنار میز و به‌نزد برادر ارشد بزرگم گفت.
«استاد، من اومدم.»
برادر ارشد بزرگم یه نگاه‌کارت خریدارانه به سر تا پای‌قدم‌های شاگردش انداخت و جواب داد.
«زخمی شدی؟»
هر خری می‌تونست ببینه که قیافه‌اش شبیه کسی شده که برای‌می‌رفتم رسیدن به اینجا مثل ژائو زیلونگ از وسط چند تا میدون‌بزنه جنگ رد شده، ولی مردک اسهالی با لحنی مطمئن جواب داد.
«هیچی نشد.»
«خسته نباشی.»
همین که شیطان شهوت روی صندلی‌دلم سمت راست من نشست، برادر ارشد‌بزنه بزرگم خودش براش یه پیک ریخت.
شیطان شهوت اون رو‌مرز مثل آب خوردن بالا داد‌آروم و یه نفس طولانی کشید.
همزمان، بخار‌مرز سفیدی از بالای‌نزد سرش بلند شد.
شیطان شهوت نگاهم کرد.
«اینجا اتفاقی افتاد؟»
سرم رو تکون دادم.
«رهبر فرقه‌مرز یه سری‌بی‌گدار بهمون زد.»
«که اینطور... چی؟»
«فعلاً که شمشیر تک‌کُش رو برد، و‌برادر قرار شد بعد از اینکه تو کوه‌نمی‌خواد هوا دوباره همدیگه رو دیدیم، با هم بجنگیم.»
شیطان شهوت سر تکون‌مرز داد و بعد به‌قدم‌های برادر ارشد بزرگم گزارش داد.
«استاد، پادشاه مشت و لی گون-آک هر دو مجروح‌می‌رفتم شدن. زخم‌های بیرونیشون چندان جدی نیست، ولی یه مه سمی‌باهامون تنفس کردن و تا مدتی نمی‌تونن به راحتی تکون بخورن.»
طبق گفته‌های رهبر فرقه، جناح پادشاه مشت بیشترین آسیب‌نزد رو دیده بود و به نظر می‌رسید دلیلش این‌دلم بود که پای شیطان شهوت هم وسط کشیده شده بود.
برای جفتشون نوشیدنی ریختم.
شیطان شهوت که داشت می‌نوشید، یهو سرش‌نزد رو چرخوند و به هفت قاتل یون‌نان‌سایه‌انداخته که داشتن غذا درست می‌کردن نگاه کرد.
«شما دیگه چه جونورهایی‌بی‌گدار هستین؟ قیافه‌تون که به‌کنارش آدم‌های جناح غیرمتعارف می‌خوره.»
من به‌می‌خواست جای اون‌ها‌گمشو جواب دادم.
«از جناح غیرمتعارف نیستن.»
شیطان شهوت نگاهم کرد.
«پس چی‌ان؟»
به ارباب‌می‌خواست ده‌هزار شیطان نگاه‌کارت کردم و گفتم.
«صاحب مسافرخانه و سرآشپزها.»
شیطان شهوت خیلی زود علاقه‌اش رو به هفت‌قدم‌های قاتل یون‌نان از دست داد، دستش رو کرد‌دلم تو رداش و یه تیکه پارچه مچاله‌شده درآورد.
گذاشتش رو میز و‌بی‌گدار با دستش چروک‌هاش رو‌کنارش صاف کرد و گفت.
«...ارشد پادشاه مشت گفت چیزی شبیه پرچم نداره، برای‌نزد همین من قبل از اومدن با عجله این رو درست‌برادر کردم. به هر حال، ازم خواست این رو بهتون برسونم.»
من و برادر ارشد بزرگم به‌دلم پرچم مچاله‌شده‌ای که از طرف پادشاه‌بزنه مشت فرستاده شده بود نگاه کردیم.
با خطی قدرتمند...
فقط یک‌مرز کلمه روش نوشته‌نزد شده بود: مشت.
یهو نگاهم با نگاه برادر‌کارت ارشد بزرگم گره خورد و‌قدم‌های هر دومون همزمان لبخند زدیم.
استراتژی‌مون توسط رهبر فرقه خونده شده‌دلم بود و عملاً شکست خورده حساب‌بزنه می‌شد، ولی حس می‌کردیم یه هدیه گرفتیم.
پرچم رو با دستم‌مرز برداشتم و جوری تحسینش کردم‌آروم که انگار یه اثر هنریه.
«این یه هدیه باارزشه.»
هدیه‌ای بود که‌بگه فقط به عمق‌مرز قلبم نفوذ می‌کرد.