چپتر 441: نکنه همون لقب باشه؟
0گوم-سان با لحنی خونسرد گفت:
«آره. کچل شدی.یعنی حالا دردت چیه؟خودش چی می‌خوای بگی؟»
اون-پیونگ انگشتش‌نکنه را به‌اینجا سمت گوم-سان گرفت.
«با اینکه نیومدی نجاتم بدی برادر ارشد، ولی به حرمت اون‌خاطر سال‌هایی که با هم نون و نمک خوردیم دارم بهت کمک‌چنان می‌کنم. وقتی رهبر فرقه هائو برسه، عاقبتت یا مرگه یا کچلی.»
اون-پیونگ نگاهی به‌جایش اساتید حاضر انداخت‌خاطر و تکرار کرد:
«همه فهمیدن؟»
شماره یک فوجیان در‌اینجا حالی که چشمانش را ریز‌می‌کنی کرده بود، از گوم-سان پرسید:
«این مسخره‌بازیا یعنی چی؟»
گوم-سان با چهره‌ای‌جایش بی‌تفاوت خودش را‌خاطر به کوچه علی‌چپ زد:
«همون‌طور که می‌بینید، برادر‌چهره‌ای کوچکترم عقلش پاره‌سنگ برداشته.علی‌چپ انگار یه بلایی سرش اومده.»
شماره یک فوجیان‌خاطر سرش را چرخاند و‌چطور به اون-پیونگ چشم‌غره رفت:
«الان گفتی رهبر فرقه هائو؟»
«دقیقاً.»
«عجیبه. این اسم رو یه جایی شنیدم. شماها اولین باره به گوشتون می‌خوره؟ نه.برداشته من قطعاً شنیدمش. رهبر فرقه هائو، رهبر فرقه هائو... هان؟ همون یارو نیست که‌شنیدم تو دریاچه شرقی با شماره یک جناح غیرمتعارف اون درگیری وحشتناک رو راه انداخت؟»
امپراتور تیغه گفت:
«همون مردیه‌کیه که با فرقه‌هوی شیطانی هم جنگیده.»
چشمان شماره‌قیافه یک فوجیان از‌نکنه تعجب گرد شد:
«فرقه شیطانی؟ با فرقه شیطانی جنگیده؟خودش این یارو دیگه کیه؟ مال جناح‌عقلش راستینه یا جناح غیرمتعارف؟ هوی، گوم-سان.»
شماره یک فوجیان‌خاطر با دیدن قیافه گوم-سان،چطور از جایش بلند شد:
«نکنه به خاطر رهبر فرقه هائو‌دیدن ما رو اینجا جمع کردی؟ چطور‌اینجا جرئت می‌کنی از ما سوءاستفاده کنی کثافت؟»
چهره شماره یک فوجیان چنان درهم و‌اینجا وحشیانه شد که انگار بسته به جواب‌کنی گوم-سان، هر لحظه ممکن بود حمله کند.
درست همان لحظه که گوم-سان‌بی‌تفاوت می‌خواست دهان باز کند، توجه همه‌کوچکترم به ورودی تالار بزرگ جلب شد.
مرد جوانی‌نکنه در حال ورود‌جمع به تالار بود.
با توجه به شلوغ‌بازی‌ها و هارت‌وپورت‌های‌دیدن اون-پیونگ، فضا برای ورود یک استاد‌اینجا مطلق و بی‌رقیب مهیا شده بود.
اما هاله‌ی این جوان بیشتر‌نکنه شبیه یک بچه‌محل علاف بود که‌جرئت از سر بی‌کاری داشت ول می‌گشت.
بدون هیچ سلاحی و با‌بی‌تفاوت دست‌هایی که شل و ول تکان‌کوچکترم می‌خوردند، با خیال راحت قدم می‌زد.
جلوی یک همچین آدمی،اینجا اون-پیونگ حتی سرش را‌جرئت خم کرد و تعظیم نمود.
«رسیدید.»
با تکان خوردن‌جایش سر جوان به نشانه‌اینجا تأیید، اون-پیونگ دوباره پرسید:
«نودل‌ها چطور بود؟»
«از مال من بهتر بود.»
«خیالم راحت شد.»
جوان با رسیدن به ورودی، دستش‌خاطر را دور گردن اون-پیونگ انداخت و‌می‌کنی نگاهی به آدم‌های داخل تالار انداخت.
«چه خبره اینجا،یعنی کلی استاد جمع‌خودش شدن! گوم-سان کدوم گوریه؟»
اون-پیونگ به‌نکنه جلو اشاره کرد‌جمع و جواب داد:
«اونجا، رو صندلی افتخاری نشسته.»
جوان در حالی که هنوز‌نکنه دستش دور گردن اون-پیونگ بود، کله‌ی‌جرئت کچل او را مالید و گفت:
«مچت رو گرفتم.»
همین‌طور که داشتم‌مال سمت اون جایگاه‌دیدن افتخاری کوفتی می‌رفتم، گفتم:
«گوم-سان، این همه استاد‌بلند رو از کدوم گوری‌جمع جمع کردی آوردی اینجا؟»
از گوم-سان که‌یعنی هنوز فلنگ رو‌خودش نبسته بود، پرسیدم:
«وسط جلسه‌نکنه بودید؟ انگار‌اینجا بدموقعی مزاحم شدم.»
گوم-سان از گوشه‌ی‌مال چشم نگاهی بهم‌دیدن انداخت و گفت:
«آره، بودیم.»
یه لگد آروم نثار‌چهره‌ای صندلی‌ای که گوم-سان روش‌علی‌چپ نشسته بود کردم و گفتم:
«گمشو اون‌ور. اون جای منه.»
گوم-سان بعد از چند لحظه سبک‌سنگین‌دیدن کردن اوضاع، آروم از جاش بلند‌اینجا شد و نگاهی به تالار بزرگ انداخت.
ورودی توسط اون-پیونگ مسدود شده بود؛خاطر جوری ژست گرفته بود که انگار یکی‌سوءاستفاده از زیردست‌های وفادار رهبر فرقه هائو باشه.
گوم-سان رفت سمت پایین‌ترین‌چهره‌ای جایگاه و روی یه صندلی‌همون‌طور خالی کپه مرگش رو گذاشت.
بعد از غصب کردن‌اینجا جایگاه افتخاری، دست‌هام رو‌جرئت به هم مالیدم و پرسیدم:
«خب، جلسه در‌مال مورد چی بود؟دیدن دستور کارتون چیه؟»
از سمت چپم، مردی که‌نکنه شبیه یه شمشیر تازه تیزشده‌چطور به نظر می‌رسید، ازم پرسید:
«اول هویتت رو فاش کن.»
سرم رو تکون دادم.
«باید شنیده‌کیه باشی. خودمم.راستینه رهبر فرقه هائو.»
پیرترین مردی که‌جایش اونجا حضور داشت‌خاطر هم سین‌جیمم کرد:
«رهبر فرقه هائو،یعنی ممکنه دلیل حضورتون‌خودش رو به ما بگید؟»
«بعد از خوردن نودل اومدم اینجا. ولی این مهم نیست. می‌خوام بشنوم قبل از اینکه من بیام، داشتید‌جواب چه غلطی می‌کردید و جلسه‌تون راجع به چی بود. کی قراره برام توضیح بده؟ دلیل اومدنم به اینجا‌ورود مهمه، ولی اون خزعبلاتی که قبل از رسیدن من داشتید در موردش بحث می‌کردید هم به همون اندازه مهمه.»
مردی که نزدیک‌مال ورودی تالار بزرگ نشسته‌قیافه بود، به حرف اومد:
«من استاد‌قیافه یونگ‌چون هستم. می‌خوای‌نکنه من توضیح بدم؟»
دستم رو دراز‌یعنی کردم و بهش اجازه‌کوچه دادم تا فک بزنه:
«بنال ببینم.»
استاد یونگ‌چون‌کیه به گوم-سان‌راستینه اشاره کرد:
«ما با دعوت گوم-سان اومدیم اینجا. من، استاد یونگ‌چون، به سختی می‌تونم حریفی در حد و اندازه خودم تو فوجیان پیدا کنم. این‌ممکن آقا، امپراتور تیغه از خانواده پنگ هبی هستن؛ این پیرمرد هم پادشاه بزرگ جیانگسوئه که اسم واقعیش رو نمی‌دونم. اون مرد هم شمشیر اول‌مهیا کوه تای هست که تو شاندونگ بی‌رقیبه. بعد از جمع کردن یه همچین اساتیدی، گوم-سان پیشنهاد داد که اتحاد موریم شرقی رو تشکیل بدیم.»
«اتحاد موریم شرقی؟ هوی اون-پیونگ!»
«بله، رهبر فرقه.»
«تو از‌کیه این قضیه‌راستینه خبر داشتی؟»
«این اولین‌قیافه باریه که‌بلند به گوشم می‌خوره.»
از اساتید‌مسخره‌بازیا حاضر تو‌چهره‌ای تالار پرسیدم:
«چرا اتحاد موریم شرقی؟ اتحاد موریم که خودش هیچ‌می‌کنی مرگش نیست و داره کارش رو می‌کنه. استاد یونگ‌چون،جواب به نظر میاد حرفای بیشتری واسه گفتن داری. بنال.»
استاد یونگ‌چون که از‌راستینه قبل دستش رو یه‌جایش کم بالا برده بود، گفت:
«گوم-سان گفت که ایم سو-بک قراره به زودی بازنشسته بشه و یه رهبر اتحاد جدید کنترل اتحاد موریم رو به دست می‌گیره. قبل‌ممکن از اون، ما هم باید یه اتحاد شرقی تشکیل بدیم، یه رهبر از بین اساتید حاضر انتخاب کنیم و بعداً، یه تورنمنت رزمی‌بی‌رقیب رهبر اتحاد با اتحاد موریم غربی برگزار کنیم تا یه اتحاد بهشتی راه بندازیم که شرق و غرب رو با هم متحد کنه.»
«چقدر هم باشکوه! راستی،چهره‌ای استاد یونگ‌چون، چقدر از‌علی‌چپ این چرت‌وپرت‌ها رو باور کردی؟»
«منظورت هدف‌نکنه از تشکیل‌اینجا اتحاد شرقیه؟»
«هدف یا هر کوفت دیگه‌ای.هوی به نظر من که یارو‌نکنه خودش نقشه کشیده رهبر اتحاد بشه.»
استاد یونگ‌چون‌قیافه سرش رو‌بلند تکون داد:
«نه. خودش گفت‌یعنی که به همون‌خودش جایگاه استراتژیست ارشد راضیه.»
«و تو هم باورت شد؟ اولش استراتژیست ارشده. ولی اگه اون نقشه‌های پول درآوردنش از حد‌وحشیانه بگذره، رهبر اتحاد صداش درمیاد و میگه: "هوی، یه کم مراعات کن." اون‌وقت ممکنه یهو رهبر اتحاد‌مرد ترور بشه، نه؟ تو خط جانشینی هم که استراتژیست ارشد می‌تونه بشه رهبر بعدی. به همین راحتی!»
گوم-سان که تو‌مال پایین‌ترین جایگاه نشسته‌دیدن بود، پوزخندی زد:
«رهبر فرقه هائو، اومدی اینجا تا جلوی‌اینجا تشکیل اتحاد شرقی رو بگیری؟ شنیدم با‌کنی رهبر اتحاد، ایم سو-بک، بدجوری رفیق فابریکی.»
«من اصلاً روحمم خبر نداشت که داره همچین‌علی‌چپ طویله‌ای تأسیس میشه، پس دلیلی نداره بخوام جلوش‌بلایی رو بگیرم. من واسه یه دلیل دیگه اومدم اینجا.»
«لطفاً، به ما هم بگو.»
نگاهی به اساتید سمت‌راستینه چپ و راستم انداختم و‌بلند بعد رو به گوم-سان گفتم:
«ارباب جامعه مرگ و زندگی به دست من نفله شد. چیزهای‌جرئت زیادی از معاون رهبر جامعه، سونگ گیونگ شنیدم. و همون‌طور که‌لحظه می‌بینی، درباره‌ی کسب‌وکار گوم-سان هم از زبون اون-پیونگ چیزایی به گوشم رسیده.»
چشمان گوم-سان از حدقه‌چهره‌ای بیرون زد و با‌علی‌چپ خشم به اون-پیونگ خیره شد:
«توِ حروم‌زاده...»
«چشم‌غره رفتن هیچ دردی رو برات دوا نمی‌کنه. چیز خاصی نبود. فقط بحث‌جمع تجارت بود. ولی بعد از شنیدن داستان‌ها از زبون نفرات دومِ دو تا‌جواب از قدرتمندترین فرقه‌های ژجیانگ و کنار هم گذاشتنشون، به یه نتیجه‌گیری خیلی عجیب رسیدم.»
گوم-سان بهم نگاه کرد:
«مشکلی تو کسب‌وکار من هست؟»
«نه.»
«نبایدم باشه.»
«جامعه مرگ و زندگی مشکلات خیلی بیشتری داشت. کشتن این یارو، کشتن اون یارو. درگیری با آژانس‌های اسکورت، جنگ با اصناف تجاری. حتی با هر دو جناح غیرمتعارف‌می‌خواست و راستین هم مرتب درگیر می‌شدن. انواع و اقسام فستیوال‌های خونین راه می‌نداختن. ترورهای پشت سر هم. نتونستم اینا رو از زبون اون ارباب جامعه‌ی مرده بشنوم، ولی‌بی‌کاری تمام جزئیاتش رو از سونگ گیونگ کشیدم بیرون. پول‌های گوم-سان مخفیانه به اونجا سرازیر می‌شد، اون‌قدر زیاد که داشت از سر و کولشون بالا می‌رفت. در این صورت...»
با دستم‌مسخره‌بازیا روی میز‌چهره‌ای بلند ضربه‌ای زدم.
همین‌طور که موجی از سرمای خالص و سفید به جلو‌سوءاستفاده حرکت می‌کرد، دوباره ضربه‌ای به میز زدم و یخ‌های خردشده‌ممکن مستقیم پاشید تو صورت اساتیدی که دو طرف میز نشسته بودن.
«...»
«مگه اون فستیوال‌های خونین و بی‌شماری که جامعه مرگ و زندگی راه می‌نداخت، با پول‌های تو برگزار نمی‌شد؟ فکر کردی‌بسته با اساتید ژجیانگ می‌تونی هیچ غلطی در برابر من بکنی؟ که رفتی برترین اساتید رو از هبی، شاندونگ، جیانگسو و‌شلوغ‌بازی‌ها فوجیان جمع کردی تا اینجا منتظرم بمونن. اتحاد شرقی؟ همینه دیگه، نه؟ امپراتور تیغه هبی، تو چه زری داری بزنی؟»
امپراتور تیغه‌مسخره‌بازیا با لحنی‌چهره‌ای محتاطانه جواب داد:
«تشکیل اتحاد شرقی واقعاً یهویی بود. ولی با خودم گفتم حتماً با برنامه پیش رفته. نشنیده‌وحشیانه بودم که با رهبر فرقه درگیر شده باشه. آها، فقط استاد یونگ‌چون بود که مدام به‌جلب یه چیزایی شک داشت و بهش فشار می‌آورد که آیا چیزی رو مخفی می‌کنه یا نه.»
سرم رو تکون دادم.
«و تو، پادشاه بزرگ؟»
پادشاه بزرگ جواب داد:
«منم با‌نکنه نظر امپراتور‌اینجا تیغه موافقم.»
«و تو‌کیه چی، شمشیر‌راستینه اول کوه تای؟»
شمشیر اول‌قیافه کوه تای‌بلند بهم نگاه کرد:
«پس، تو بعد از درگیری با‌خودش جامعه مرگ و زندگی اومدی اینجا، چون‌پاره‌سنگ فکر می‌کردی گوم-سان پشت تمام این قضایاست؟»
«نه دقیقاً. اول از‌اینجا همه، من با اون-پیونگ دعوام‌می‌کنی شد. به کله‌اش نگاه کن.»
وقتی همه به اون-پیونگ نگاه کردن، او که‌جایش حالا تا حدودی به این وضعیت عادت کرده‌جرئت بود، با یک دست کله‌ی کچلش رو مالید.
ادامه دادم:
«توی راه ژجیانگ، یه چیزایی دیدم که نمی‌تونستم همین‌طوری از کنارشون رد بشم. یه کم فضولی کردم و نیروهای اون-پیونگ‌چشم‌غره تا ساحل افتادن دنبالم. اسمشون چی بود؟ یاکشای کوچک؟ شبح فنگ‌شویی؟ آخر سر هم یه گروه به اسم جامعه مرگ‌دریاچه و زندگی پیداشون شد. و حالا می‌بینم ثروت گوم-سان اون‌قدر زیاده که برازنده یه پادشاهه. حالا نوبت گوم-سانه که بهونه بیاره؟»
گوم-سان نگاهی‌نکنه به اطراف اتاق‌جمع انداخت و گفت:
«نمی‌دانستم نفوذ رهبر فرقه هائو تا این حد زیاد است. من‌خاطر حاکمان یک منطقه را دور هم جمع کرده‌ام، اما بعد از‌چنان واگذاری جایگاه افتخاری، حالا دارند مرا موعظه می‌کنند. من هم غافلگیر شده‌ام.»
لبخند سردی‌قیافه روی لب‌های‌بلند گوم-سان نشست.
«به نظر می‌رسد با این باور آمده‌اید که‌علی‌چپ من حامی مالی جامعه مرگ و زندگی هستم. این‌سرش جو نشان می‌دهد که هیچ بهانه‌ای پذیرفته نخواهد شد.»
چونه‌ام رو گذاشتم روی‌اینجا دست چپم و همون‌طور که‌می‌کنی گوش می‌دادم، زدم زیر خنده.
«عجب استراتژیست ماهری. حتی تو این وضعیت هم داری سعی می‌کنی‌خاطر تخم نفاق بپاشی، به این امید که یکی پیدا بشه و من‌درهم رو به چالش بکشه. اون-پیونگ، همون‌طور که گفتی، برادر ارشدت خیلی باهوشه.»
اون-پیونگ سر تکون داد.
«همون‌طور که گفتم، باهوشه.»
گوم-سان پوزخند محوی زد.
«همگی، به رهبر فرقه هائو در جایگاه افتخاری نگاه کنید. فکر می‌کنید‌اینجا می‌توانم از ثروتم محافظت کنم؟ ترجیح می‌دهم آن را برای تحقق یک‌وحشیانه هدف بزرگ خرج کنم تا اینکه بگذارم رهبر فرقه هائو همه‌اش را بدزدد.»
پوزخندی از دهنم پرید.
«با من‌مسخره‌بازیا مثل دزدها‌چهره‌ای رفتار می‌کنه.»
گوم-سان به من نگاه کرد.
«من آدم‌هایی مثل تو را خوب می‌شناسم. در نهایت، مگر قرار نیست همه‌چیز را برای خودت برداری؟ تحت نام «اعمال‌کثافت جوانمردانه»، از این خوشت نمی‌آید، از آن خوشت نمی‌آید. مگر تا به حال با کشتن و غارت کردن زندگی نکرده‌ای؟جلب تو هم فرقی نداری، از جناح غیرمتعارف به عنوان زیردستانت استفاده می‌کنی. مگر باند خرگوش سیاه بخشی از فرقه هائو نیست؟»
«درسته. اطلاعاتت بدک نیست.»
«جناح‌های غیرمتعارفی مثل اتحاد بهشت جنوبی و جامعه دنیای زیرین جنوبی به کنار، قلعه بادبزن سیاه تحت فرمان فرقه هائو به خاطر نزول‌خواری و‌دقیقاً قطع کردن انگشت بدهکاران معروف است، اما تو رهبرشان را تا حد مرگ کتک زدی و آن‌ها را تحت سلطه خودت درآوردی. مگر تو‌تیغه نیستی که تمام آن ثروت را جمع کردی تا فرقه هائو را ثروتمند کنی؟ رهبر فرقه، دقیقاً چه تفاوتی بین من و تو وجود دارد؟»
پلک زدم.
«تحقیقاتت یه جورایی عجیبه.راستینه یه بخش‌هایی ازش درسته،جایش ولی در کل همه‌اش غلطه.»
شماره یک‌قیافه فوجیان به‌بلند گوم-سان چشم‌غره رفت.
«تو کاملاً در مورد رهبر فرقه هائو تحقیق کرده‌همون‌طور بودی، با این حال حتی یک کلمه هم جلوی‌اومده ما در موردش حرف نزدی. تأثیرگذار است. واقعاً تأثیرگذار است.»
گوم-سان گفت:
«همگی، با دقت گوش کنید. به نظر می‌رسد رهبر فرقه آمده تا مرا توبیخ کند. این مهم نیست.سوءاستفاده من در همین‌جا سوگند یاد می‌کنم. اتحاد شرقی گروهی است که هنوز شکل نگرفته است. این یک مسئله‌توجه جداگانه است. اعتراف می‌کنم که روش من برای انباشت ثروت به اندازه رهبر فرقه هائو بی‌دردسر نبود. رهبر فرقه.»
گوم-سان به من نگاه کرد.
«دستت را روی قلبت بگذار و فکر کن. آیا‌همون‌طور تا به حال کسی را که نباید می‌کشتی، نکشته‌ای؟اومده حتی یک نفر؟ آیا مثل ایم سو-بک زندگی کرده‌ای؟»
بعد از مدت‌ها،خاطر برای اولین بار‌کردی زبونم بند اومد.
آیا من مثل‌مال ایم سو-بک زندگی‌دیدن کرده بودم؟ فکر نکنم.
«...»
گوم-سان به اساتید اشاره کرد.
«امپراتور تیغه، شمشیر اول کوه تای، پادشاه بزرگ و حتی استاد یونگ‌چون. آن‌ها زندگی بهتری نسبت به تو داشته‌اند. حداقل با استانداردهای من. اگر آن‌ها اتحاد شرقی را‌توجه تأسیس کنند، تمام ثروتی را که جمع‌آوری کرده‌ام به پای آن می‌ریزم. این خیلی بهتر از آن است که همه‌چیز توسط رهبر فرقه‌ای که زندگی‌اش هیچ تفاوتی با‌بدون من ندارد، غارت شود. قسم می‌خورم. کمکم کنید. رهبر فرقه شاید بتواند از من انتقاد کند، اما نمی‌تواند همه شما را با هم یکی کند و تحقیرتان نماید.»
لبخند سردی‌کیه روی لب‌های‌راستینه گوم-سان نشست.
«رهبر فرقه هائو، اساتیدی که اینجا جمع‌اینجا شده‌اند، آن اعضای جناح غیرمتعارف نیستند که تو‌کثافت عادت داشتی تا حد مرگ کتکشان بزنی. می‌فهمی؟»
حس خالصی‌مسخره‌بازیا از تحسین تو‌بی‌تفاوت وجودم فوران کرد.
تق، تق، تق.
تشویقش کردم.
«گوم-سان، محشر بود.»
«مرا مسخره نکن.»
ناگهان، گوم-سان صدایش‌خاطر را بالا برد‌کردی و فریاد زد:
«دونگریم-آ!»
از بیرون، کسی جواب داد:
«بله، برادر ارشد.»
مردی غول‌پیکر در یک چشم به‌کردی هم زدن ظاهر شد و به اون-پیونگ‌چهره که ورودی را مسدود کرده بود، گفت:
«برادر ارشد‌کیه اون، می‌توانم‌راستینه وارد شوم؟»
غول تازه‌وارد‌قیافه دو برابر‌بلند اون-پیونگ بود.
لقبش که به معنای «فرزند‌بی‌تفاوت جنگل مس» بود، اصلاً لقب‌می‌بینید عادی و نرمالی به نظر نمی‌رسید.
با این حال، از فیزیک بدنی نادر، صدا، هاله‌می‌کنی و حضور چی‌اش، می‌تونستم بفهمم که اون استادیه که‌جواب یک هنر محافظت از بدن رو به کمال رسونده.
اون-پیونگ مخالفت کرد.
«صبر کن.»
«ها؟ ولی‌مسخره‌بازیا برادر ارشد بزرگ‌بی‌تفاوت داره صدام می‌کنه.»
که کنجکاو‌نکنه شده بودم،اینجا به اون-پیونگ گفتم:
«بذار بیاد تو.»
«چشم.»
همان‌طور که دونگریم-آ‌یعنی با قدم‌های سنگین‌خودش نزدیک می‌شد، گوم-سان گفت:
«اگر در خطر‌خاطر بزرگی باشم، قول‌کردی دادی چه کار کنی؟»
دونگریم-آ با چهره‌ای که‌راستینه ترکیبی از سادگی و‌جایش جدیت بود، جواب داد:
«قسم خوردم که‌جایش جانم را برای شما‌اینجا فدا کنم، برادر ارشد.»
«آن سوگند هنوز اعتبار دارد؟»
«بله.»
«من اکنون‌کیه در بزرگ‌ترین‌راستینه بحران زندگی‌ام هستم.»
دونگریم-آ، بدون ذره‌ای‌جایش اضطراب، به حاضران در‌اینجا تالار بزرگ نگاه کرد.
«چه کسی‌مسخره‌بازیا شما را تهدید‌بی‌تفاوت می‌کند، برادر ارشد؟»
رفتارش طوری بود که انگار هیچی از موریم‌جرئت نمی‌دونست، جوری که به نظر می‌رسید این آدم رو‌بسته نمیشه با لقب‌ها یا شهرت و اعتبار تهدید کرد.
از اونجایی که به نظر‌هوی می‌رسید دونگریم-آ یه کم کندذهن‌نکنه باشه، اول دستم رو بردم بالا.
«من.»
دونگریم-آ به‌مسخره‌بازیا من نگاه‌چهره‌ای کرد و پرسید:
«برادر ارشد،نکنه باید آن‌اینجا شخص را بکشم؟»
گوم-سان سرش را تکان داد.
«نه. فقط مراقبش باش.»
تا اون-پیونگ دهنش رو‌چهره‌ای باز کرد تا چیزی‌علی‌چپ بگه، گوم-سان بهش اشاره کرد.
«تو، خفه‌نکنه شو. گفتم‌اینجا خفه شو.»
اون-پیونگ بی‌درنگ‌کیه دهنش رو‌راستینه باز کرد.
«نمی‌تونم این کار رو بکنم. برادر‌خاطر کوچکتر دونگ، نباید حمله کنی. اون شخص‌سوءاستفاده استادیه که تا حالا لنگه‌اش رو ندیدی.»
دونگریم-آ جواب داد:
«با این حال، باید‌اینجا از دستور برادر ارشد بزرگ‌می‌کنی پیروی کنم. مراقبش خواهم بود.»
گوم-سان رو‌کیه به اساتید حاضر‌هوی کرد و گفت:
«بیایید رک باشیم. اگر من شکست بخورم یا ثروتم غارت شود، اتحاد شرقی چیزی‌کنی جز یک رویا نخواهد بود. به سر برادر کوچکتر اون نگاه کنید. او گفت: «مرگ‌دهان یا کچلی». من در تمام عمرم این‌طور تحقیر نشده بودم. شما چه کار خواهید کرد؟»
تمام اساتید‌مسخره‌بازیا حاضر یک‌صدا به‌بی‌تفاوت من نگاه کردند.
گوم-سان به من اشاره کرد.
«رهبر فرقه هائو که اینجا ظاهر شده، هیچ قهرمان جوانمردی نیست. چه من در موردش تحقیق کنم و‌سوءاستفاده چه شما برگردید و تحقیق کنید، ذات واقعی او یکی است. اگر بخواهم مقایسه‌ای انجام دهم، او مردی است‌ورودی که شبیه‌ترین خلق‌وخو را به این گوم-سان دارد. در غرب، رهبر فرقه هائو وجود دارد؛ در شرق، من هستم.»
راستش رو بخواید،جایش یه کم از‌خاطر دست گوم-سان غافلگیر شدم.
اون‌قدر غافلگیر شدم که‌چهره‌ای حس کردم نودل‌هایی که تازه‌همون‌طور خورده بودم، کاملاً هضم شدن.
چون هیچ‌کس حرفی‌خاطر نزد، اول دستم‌کردی رو بردم بالا.
بعد، گوم-سان با‌مال مهربانی به من‌دیدن اجازه صحبت داد.
«بفرما.»
با خونسردی گفتم:
«پس، اتحاد شرقی، جدا از تفاوت منطقه‌ای، یه‌جرئت سازمان رزمیه که از ضعیفان محافظت می‌کنه و جناح‌بسته شیطانی رو مجازات می‌کنه، درست مثل اتحاد موریم فعلی؟»
«البته، باید همین‌طور‌مال باشد. این نقش‌دیدن ذاتی یک اتحاد است.»
«و ثروت‌قیافه تو برای‌بلند تأسیسش استفاده میشه؟»
گوم-سان سر تکان داد.
«به جای اینکه تمام ثروتم را‌کردی به تو ببازم، تا آخرین قطره‌اش‌کثافت را برای پرورش اتحاد شرقی می‌ریزم.»
سر تکون دادم.
«خوبه.»
«کجایش خوب است؟»
کمرم رو صاف‌خاطر کردم و با‌کردی لحنی جدی گفتم:
«من رهبر‌کیه اتحادِ اتحاد‌راستینه شرقی میشم.»
چشم‌های گوم-سان کم‌کم‌جایش گشاد شد و‌خاطر بعد غرش کرد:
«مگر تو‌مسخره‌بازیا مردی از‌چهره‌ای غرب نیستی؟!»
انگشت اشاره‌ام رو سمت‌اینجا گوم-سان گرفتم و اون‌جرئت رو با چی شعله پوشوندم.
«من مردی از شرقم. اینجا ساکن شدم. با صبر و حوصله به قصه‌ات گوش دادم.چطور حالا نوبت منه. اگه تو غرب باشم، مردی از غربم. اگه تو شرق باشم، مردی‌کند از شرقم. دلیلش هم اینه که من از همون اول هیچ خونه و کاشانه‌ای نداشتم.»
«...»
«من اومدم به شرق و تا همین الان کلی دوست کچل‌کوچکترم پیدا کردم. تو کل ژجیانگ جنگیدم و چند بار هم تو دریاهاش‌گفتی مبارزه کردم، حتی یه لقب جدید هم به دست آوردم. بهم میگن...»
ناخودآگاه نگاهم با نگاه‌اینجا اون-پیونگ گره خورد، چشم‌هاش گرد‌می‌کنی شد و زیر لب گفت:
«نکنه می‌خوای بگی...؟»
«شکست‌ناپذیر شرق. اون منم.»
بار دیگه انگشت میانیم رو با هنر یخ آمیختم و وقتی‌کوچکترم انگشت‌هام رو مشت کردم، آسمان درخشان خورشید و ماه که با‌الان هنر انگشتم شکل داده بودم، نور خیره‌کننده‌ای از خودش ساطع کرد.
جلیز!
به گوم-سان گفتم:
«دلت می‌خواد بعد از اینکه این خانه امن رو پودر کردم به حرفم‌سوءاستفاده گوش بدی؟ یا همین‌طوری بی‌سروصدا گوش میدی؟ من مردیم که حالا می‌تونه هر‌درست جور که دلش می‌خواد زندگی کنه، چه تو شرق باشم، چه تو غرب.»
گوم-سان فوراً جواب داد:
«با دقت گوش می‌دهم.»
انگشت‌هام رو‌کیه آوردم پایین‌راستینه و ادامه دادم:
«درسته. دونگریم-آ.»
«ها؟ بله.»
به دونگریم-آ‌نکنه که چشم‌های‌اینجا معصومی داشت، گفتم:
«این یه بار ازت می‌گذرم چون به نظر آدم‌بلند وفاداری میای. بی‌سروصدا برو کنار گوم-سان وایسا. نمی‌دونم هنر محافظت‌کنی از بدنت چیه، ولی می‌میری، و گوم-سان هم می‌میره. فهمیدی؟»
دونگریم-آ به گوم-سان‌جایش نگاه کرد و بعد‌اینجا به چشم‌هام خیره شد.
«فهمیدم.»