چپتر 176: چپتر ۱۷۶
0لری صبحانه‌اش را که تمام کرد، آهی از سرِ شگفتی کشید و آرام به پشتیِ صندلی‌اش تکیه داد؛ برآمدگیِ واضحی زیرِ پیراهنش‌دلیلِ به چشم می‌خورد. مدت‌ها بود غذایی نخورده بود که خودش نپخته باشد، و چنین غذاخوردنِ مجللی شکوهی بود که از مدت‌ها پیش از‌قائل آن محروم شده بود. خوشبختانه، مارلو هزینهٔ اقامتِ چند روزِ آینده‌اش را پرداخته بود، بنابراین می‌توانست کمی بیشتر از این وضعیت لذت ببرد.
چشمانش را بست و از نسیمِ ملایمی که در گوشش زمزمه می‌کرد لذت برد. اما لری در کنارِ صدای زوزهٔ باد، به گفت‌وگوی اطرافیانش هم گوش می‌داد. لکس به او‌فلزاتِ گفته بود چطور جلوی شنیده‌شدنِ حرف‌هایشان را بگیرد، اما به نظر می‌رسید افرادِ زیادی از این قابلیت‌ها خبر ندارند. لری در طولِ اقامتش در اینجا چیزهای زیادی یاد می‌گرفت و مهم‌می‌کند بود که مدام دانشش را بیشتر کند. هرچه اطلاعاتِ بیشتری می‌داشت، برنامه‌ریزی برای آینده برایش آسان‌تر می‌شد؛ چون برخلافِ تصورِ لکس، با کمک‌خواستن از الکساندر، وضعیتِ لری می‌توانست بسیار بدتر شود.
وقتی به لکس گفت شک دارد خانواده‌اش به‌خاطرِ وفاداری به سرانِ خاندان شکار شده باشند، دروغ نمی‌گفت. اما در عینِ حال، تمامِ‌همین حقیقت را هم نمی‌گفت. رازی در سینه‌اش پنهان بود که چه‌بسا دلیلِ اصلیِ نابودیِ خانواده‌اش بود. همچنین به همین دلیل بود که‌رازها با وجودِ ناتوانیِ اولیه‌اش در تزکیه، اکنون می‌توانست تزکیه کند. ناگفته نماند که دلیلِ توانایی‌اش در جذبِ فلزاتِ روحی نیز همین بود.
اما عمقِ رازش بسیار بیشتر از این حرف‌ها بود و با وجودِ تمامِ‌جلوی اعتماد و احترامی که برای لکس قائل بود، بهتر بود برخی رازها ناگفته‌اینجا بمانند. رازِ او، در کنارِ این مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب، فرصتی تکرارنشدنی در اختیارش می‌گذاشت.
اگر کسی به دستِ راستش دقت می‌کرد، متوجه می‌شد که دارد با سکه‌ای طلایی بینِ انگشتانش بازی می‌کند. در حالی که سکه در کفِ دستش می‌رقصید، شاید می‌شد نشانِ‌ناتوانیِ حک‌شدهٔ «ام‌آی» را روی آن دید، چرا که این همان سکهٔ یادبودِ بازی‌های نیمه‌شب بود که لکس ساخته بود. قرار بود از فلزی به‌شدت مقاوم ساخته شده باشد و‌کسی قاعدتاً می‌توانست در برابرِ گذرِ زمان دوام بیاورد، اما سکهٔ توی دستِ لری از همین حالا کدر به نظر می‌رسید، انگار که یک میلیون سال فرسودگی را تاب آورده بود.
اگر کسی با استفاده از حسِّ روحی‌اش او را زیرِ نظر می‌گرفت، می‌دید که هر چند ساعت،نابودیِ کوچک‌ترین بخشِ قابل‌تصور از سکه جذبِ تنِ لری می‌شود. همچنین متوجه می‌شدند که هربار ذره‌ای از سکه را‌حرف‌ها جذب می‌کرد، پایهٔ تزکیه‌اش بالا می‌رفت. با این سرعت، پیش از پایانِ روز، به قلمرو آموزش چی می‌رسید.
صدایی نرم و ملایم از لری پرسید: «ببخشید، اشکالی نداره میز رو‌تمامِ تمیز کنم؟» و باعث شد چشمانش را باز کند. یکی از کارکنانِ‌وجودِ هوشِ مصنوعی بود؛ زنی جوان با موهای بلوند و چشمانِ سبزِ خیره‌کننده.
«قبلاً بهت نگفته بودم؟ چطور می‌تونم بذارم ریخت‌وپاشِ منو جمع‌لکس کنی؟ فوق‌العاده‌ترین کاری که می‌تونی برام بکنی این نیست که‌زیادی بشقاب‌هام رو برداری، بلکه اینه که اجازه بدی همراهیت کنم.»
پیشخدمت سرخ شد و نگاهش‌خانواده‌اش را دزدید؛ نمی‌توانست ارتباطِ چشمی‌اش‌شکار را با لری حفظ کند.
«زیِ کوچولو میگه که...باشند تو آدمِ بدی هستی‌حال و باید ازت دور بمونم.»
لری با لحنی‌وفاداری سرگرم پرسید: «اوه؟شکار و قلبت چی میگه؟»
پیشخدمت لحظه‌ای تکرار کرد: «قلبم؟» و بعد‌اطرافیانش در افکارش غرق شد. سرانجام گفت: «قلبم‌شنیده‌شدنِ میگه... که مهمان‌خانه‌دار خیلی از تو خوش‌تیپ‌تره.»
پیشخدمت به‌سرعت بشقاب‌های لری را برداشت و با عجله‌خاندان دور شد، و مرد را همان‌جا رها کرد تا‌رازی با خودش فکر کند که باید بخندد یا گریه کند.
وقتی مارلو رفت، لکس هم به اتاقش برگشت. حالا که کمی وقت داشت، به آینده‌اش فکر کرد. کسی روی زمین‌نابودیِ در تعقیبش بود، اما این موضوع برایش اهمیتی نداشت، چون به‌سادگی می‌توانست انتخاب کند که به زمین برنگردد. می‌دانست با‌احترامی شغلی که بِل در انجمن دارد، خانواده‌اش در امان خواهند بود، بنابراین می‌توانست تمامِ تمرکزش را روی کارهای خودش بگذارد.
مهمان‌خانه حسابی در معرضِ دید قرار گرفته بود، در نتیجه دیگر نیازی نبود‌جلوی به روزهایی برگردد که برای جمع‌کردنِ کمی ام‌پی، ناامیدانه دنبالِ مهمان می‌گشت. کاری‌اینجا که الان باید می‌کرد، توسعه‌دادنش بود. همچنین باید تزکیهٔ خودش را هم بالا می‌برد.
تصمیم گرفته بود از هر راهِ دررویی که پیدا می‌کند بی‌پروا استفاده کند، بنابراین برای آن هم شروع به برنامه‌ریزی کرد. از لاک‌پشتِ فرمانروای کهکشانی پرسید چه گیاهانی می‌توانند به تزکیهٔ یک تزکیه‌گرِ پرورشِ چی کمک‌جذبِ کنند، اما لاک‌پشت چنین دانشِ دقیقی نداشت. در نهایت، از لاک‌پشت خواست هر گیاهی را که به ذهنش می‌رسد و به تزکیه کمک می‌کند، بکارد. اما بعد مسئلهٔ بذرها پیش آمد. لکس تنها در صورتی می‌توانست آن‌ها‌می‌رقصید را بخرد که سیستم این گزینه را در اختیارش می‌گذاشت، اما اگر این‌طور نمی‌شد، باید خودش دستی دنبالشان می‌گشت. برای حلِ این مشکل، لاک‌پشت مدتی به نیبیرو برگشت تا دنبالِ گیاهانی بگردد که می‌دانست می‌توانند کمک‌حال باشند.
کارِ بعدی که لکس باید انجام می‌داد این بود که مهمان‌خانه را بیشتر گسترش دهد و اتاق‌های بیشتری بسازد؛ کاری که تا پایانِ بازی‌ها به تعویق انداخته بود. از این حس که‌نیز تمامِ اتاق‌هایش رزرو شده باشند خوشش نمی‌آمد؛ این نشان می‌داد که با وجودِ چنین تقلبی، نمی‌تواند پابه‌پای تقاضا پیش برود. اما وقتی شلوغیِ مضاعفِ بازی‌ها از بین می‌رفت، ایدهٔ بهتری پیدا می‌کرد‌کفِ که به چند اتاق نیاز دارد. پیش از این به راه‌های مختلفی برای اضافه‌کردنِ اتاق فکر کرده بود: روی زمین، زیرِ زمین، زیرِ آب و حتی در هوا؛ همهٔ گزینه‌ها برایش فراهم بود.
مسئلهٔ دیگر این بود که با وجودِ اینکه نیازی نداشت، اما از اینکه هوشِ مصنوعی‌اش بدونِ حقوق کار می‌کرد، عذاب‌وجدان می‌گرفت. اما در عینِ حال، نمی‌توانست‌اولیه‌اش حقوقِ زیادی به آن‌ها بدهد، چون باید به گسترشِ مهمان‌خانه ادامه می‌داد که نیازمندِ مصرفِ عظیمِ ام‌پی بود. باید کمی وقت روی حساب‌وکتاب می‌گذاشت تا روندِ‌می‌گذاشت اخیرِ درآمدزایی‌اش را تحلیل کند و نمودارهای پیش‌بینی برای رشدِ درآمد و هزینه‌ها بسازد تا در نهایت تصمیم بگیرد چقدر می‌تواند به‌عنوانِ هزینه‌های ثابت بابتِ حقوق بپردازد.
این اصلاً استفاده از واژگانِ تخصصی‌گفت‌وگوی برای فرار از فکرکردن به پرداختِ‌چطور حقوقِ کارمندانش نبود، اصلاً و ابداً!
لکس نالید. کارهای زیادی برای انجام‌دادن داشت و دلش نمی‌خواست هیچ‌کدام را انجام دهد. ناگهان هوس کرد‌حقیقت به مهمان‌هایش رسیدگی کند. در ابتدا، شخصاً به مهمان‌هایش می‌رسید، اما اخیراً کارکنانش همه‌چیز را مدیریت می‌کردند و‌توانایی‌اش به‌ندرت فرصت می‌کرد با مهمانی هم‌کلام شود. دلتنگِ حس‌وحالِ میزبان‌بودن و تماشای شگفتیِ مهمان‌هایش از نزدیک شده بود.
ناگهان تصمیم گرفت کارهایش را کنار بگذارد و دنبالِ مهمان‌هایی بگردد تا از آن‌ها پذیرایی کند. چند بار‌همچنین مهمان‌خانه را اسکن کرد تا ببیند کسی کارِ جالبی می‌کند یا نه. در همان لحظه چشمش به مهمانی‌اعتماد افتاد که مدت‌ها بود او را ندیده بود و لبخندی زد. واقعاً باید شخصاً به مهمان‌های قدیمی‌اش خوشامد می‌گفت.
جلوی عمارتِ نیمه‌شب، بلین در حالی که دستِ دوست‌دخترش را در دست داشت، به منظرهٔ تغییریافته نگاه‌چه‌بسا کرد. اولین باری که به اینجا آمده بود، یک زامبی او را همراه با هم‌رزمش، چن، به‌روحی داخل کشیده بود. مهمان‌خانه‌دار زخم‌های هر دوی آن‌ها را درمان کرده بود و به‌نحوی زنده مانده بودند.
بعد از آن سفرِ درازی را پشتِ سر گذاشته بود و در نهایت از چن جدا شد تا به جست‌وجوی دوست‌دخترش،قابلیت‌ها آیریس، برود که به خارج از سیاره برده شده بود. کمی طول کشید، اما بالاخره ردش را زد و پس از تماس‌می‌شد با او و خبردادن از زنده‌بودنش، مجبور شد روندِ بسیار طولانی‌ای را طی کند تا به همان سفینهٔ فضاییِ او منتقل شود.
امروز، پس از روزهای طولانی، بالاخره دوباره به هم رسیده بودند. از اولین باری که به‌تمامِ مهمان‌خانه آمد، دلش می‌خواست آیریس را به اینجا بیاورد و در نهایت فرصتش را پیدا کرد.اکنون اما با وجودِ اینکه برخی چیزها دست‌نخورده باقی مانده بود، دنیای مهمان‌خانه نیز به‌شدت تغییر کرده بود.
آیریس با حیرت گفت: «هوای اینجا بوی خیلی خوبی میده.» شاید‌رازی انتظار می‌رفت دوست‌دختری که بلین این‌قدر عاشقش بود، زیباییِ خیره‌کننده‌ای داشته‌ناتوانیِ باشد، اما در وگوس مینیما دوشیزگانِ زیبا وجود نداشتند، فقط جنگجویان بودند.
زنی که کنارِ بلین ایستاده بود، به‌شدت عضلانی بود و با وجودِ تغییرِ محیطشان، لباسِ رزم‌پنهان به تن داشت. او یک چشم‌بند بسته بود تا در حالی که بدنش به ایمپلنتِ جدید عادت‌فلزاتِ می‌کرد، به روندِ بهبود کمک کند. پیش از ایمپلنت، چشم‌بند را برای محافظت از چشمِ کورش می‌بست.
چند خطِ چروک روی پیشانی‌اش افتاده بود و سنش از دورِ چشم‌هایش پیدا بود، اما هیچ‌کدام از این‌ها برای بلین اهمیتی نداشت. برای او، آیریس‌اقامتش گلی بود که در بهار شکوفه می‌داد و عسلی بود که طعمی شیرین‌تر از درخشان‌ترین میوه‌های روحی داشت. او را به اینجا آورده بود چون‌بسیار برایش، بعد از آغوشِ آیریس، اینجا مکانی بود که بیشترین خوشحالی را برایش به ارمغان می‌آورد و می‌خواست این حس را با او شریک شود.
مهمان‌خانه‌دار در حالی که از دلِ نوری درخشان بیرون‌خاندان می‌آمد، با صدایی گرم و صمیمی گفت: «خوش آمدید، مهمان.سینه‌اش مدتی از آخرین دیدارمان می‌گذره، امیدوارم حالتون خوب بوده باشه.»