چپتر 334: بدون عنوان

شخصی که بیرونِ کلبهٔ رمی بود مدتی منتظر ماند تا اینکه شخصِ دیگری‌پخش​ هم پیدایش شد و بعد مؤدبانه در زد. رمی در را باز کرد‌حتماً​ و به مهمانانش خوشامد گفت، اما آن سه هیچ حرفی با هم ردوبدل نکردند.

آن سه به زیرزمین رفتند و هرکدام واردِ یکی از اتاق‌هایی با محیط‌های غیرعادی شدند.‌فوتِ​ رمی واردِ اتاقی با استخرِ موادِ مذاب شد و شروع به برپاییِ نوعی آرایه کرد،‌متنوع​ درحالی‌که همراهانش همین کار را در اتاقِ انجماد و اتاقی پر از خاک انجام دادند.

چند ساعت بعد، وقتی کارشان تمام شد، هر سه واردِ اتاقِ چهارم شدند که کاملاً‌ایده‌ای​ عادی بود. آنجا با هم کار کردند تا برپاییِ آرایه را به پایان برسانند؛ آرایه‌ای‌علاقه​ که پس از تکمیل، یک قلمروی کوچک به وسعتِ حدوداً ۲۰۰۰ فوتِ مربع ایجاد کرد.

آن سه واردِ قلمرویی شدند که نه‌تنها از قبل هوا و جاذبه داشت، بلکه کاملاً با مبل‌های‌حدوداً​ راحت، میز، لوازمِ تحریرِ متنوع و نورپردازیِ گرم مبله شده بود. فقط به این دلیل که از‌متنوع​ سازمانی سرّی بودند، به این معنا نبود که باید در محیطی تاریک و دلگیر با هم ملاقات می‌کردند.

«رمی، رمی، رمی، این دفعه گل کاشتی. این مکان عالیه. وقتی به‌اندازهٔ‌کهکشان‌ها​ کافی کلیدهای طلایی رو تو کهکشان‌ها پخش کنیم، سازمان می‌تونه خیلی سریع‌تر اطلاعات‌اسقف​ رو تبادل کنه و مأموریت‌ها رو تحویل بده. اسقف حتماً بهت پاداش میده.»

رمی اشاره کرد: «هنوز کاملاً امن نیست. هیچ‌آرایه‌ای​ ایده‌ای ندارم که این آرایه و قلمروی کوچک‌مربع​ می‌تونه جلوی گوشایستادنِ مهمان‌خانه‌دارِ مرموز رو بگیره یا نه.»

یکی دیگر از مردها جواب داد: «آخه مهمان‌خانه‌دار چرا باید به حرفای ما علاقه‌نیست​ داشته باشه؟ تازه، اون داره یه مهمان‌خانه رو می‌گردونه، پس مطمئنم به حریمِ خصوصیِ‌چرا​ مهمان‌هاش احترام می‌ذاره.» لب‌های نفرِ سوم دوخته شده بود، بنابراین بعید بود حرفی بزند.

«فقط می‌گم این چیزیه که باید در نظر داشته باشیم. حالا‌برسانند​ بیاید بریم سرِ اصلِ مطلب، من نمی‌تونم خیلی بیشتر از این تو‌نه‌تنها​ مهمان‌خانه بمونم، کار دارم. اگه خیلی طولانی غیبم بزنه، بقیه شک می‌کنن.»

«باشه، فوری‌ترین مأموریتمون الان اینه که این کلیدهای طلایی رو‌کلیدهای​ به دستِ بیشترین تعدادِ ممکن از اعضا برسونیم. این کاریه‌تبادل​ که احتمالاً سال‌ها طول می‌کشه، اما باید فوراً شروع کنیم.»

رمی جواب داد: «موافقم. اما در‌پایان​ حینِ این کار، باید شما رو در‌حدوداً​ جریانِ آخرین مأموریت‌هام از طرفِ امپراتوری بذارم.»

رمی در واقع در استخدامِ امپراتوریِ یوتون بود. معمولاً مأموریت‌های به‌شدت حساسی به او محول می‌شد که شاملِ اسرارِ بزرگی بودند؛ مثلِ تحقیق دربارهٔ خودِ مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب، زمانی‌چرا​ که به لکس شک کرده بودند که یک سرورِ دائو باشد. اما در عینِ حال، در طولِ تحقیقاتش دربارهٔ مهمان‌خانه، مستقیماً لکس را از هدفش مطلع کرده بود‌بیاید​ و حالا ظاهراً بخشی از یک سازمانِ سرّی هم بود. با وجودِ رفتارِ بی‌خیالش، واضح بود که کاسه‌ای زیرِ نیم‌کاسه است. یا شاید هم فقط خیلی خوش‌شانس بود.

«پدیده‌های غیرعادیِ زیادی تو سیارهٔ هوزات در‌عادی​ حالِ وقوعه و به دخالتِ یه سرورِ‌قلمروی​ دائو مشکوک شدن. اونا از من می‌خوان که...»

چند ساعت بعد، لکس درحالی‌که از پیشرفتش به‌شدت راضی بود، از اتاقِ مراقبه بیرون آمد. برنامه‌اش در حالِ حاضر دو شاخه داشت.‌جاذبه​ اول، حفظ کردنِ کاملِ مجموعه‌ای از... آرایه‌ها بود که همگی اهدافِ متفاوتی داشتند، و تمرینِ به‌کارگیریِ آن‌ها در یک چشم‌به‌هم‌زدن. دوم این بود‌تاریک​ که خودش را بهتر با فرایندِ ایجادِ آرایه‌های جدید آشنا کند تا بتواند در یک موقعیتِ غیرعادی به‌راحتی آرایه‌ای جدید را فی‌البداهه بسازد.

در هر دوی این‌ها‌تحویل​ پیشرفتِ چشمگیری کرده بود‌بهت​ و کاملاً احساسِ موفقیت می‌کرد.

حالا اواخرِ بعدازظهر بود، بنابراین سیستم را باز کرد تا‌پایان​ بررسی کند در مدتی که مشغول بوده مهمانی در میخانه‌مربع​ داشته است یا نه، و با دیدنِ اعلان‌های متعدد جا خورد.

به‌سرعت آن‌ها را بررسی کرد و از ملاقاتِ راگنار و درخواست‌هایش مطلع شد. درخواستش مبنی بر قرار دادنِ مأموریتش، اما فقط‌کنه​ برای افرادِ واجدِ شرایط، در واقع بسیار ساده بود. تنها چیزی که نیاز داشت ارتقای بیشترِ اتاقِ گیلد بود تا مأموریت‌ها‌مردها​ بتوانند به سطوحِ دشواریِ مختلفی تقسیم شوند. پیدا کردنِ کسی که تواناییِ انجامِ آن مأموریت‌ها را داشته باشد، بخشِ سختِ ماجرا بود.

اما انگیزهٔ بزرگی برای لکس وجود داشت تا‌آرایه‌ای​ این کار را انجام دهد، زیرا او ۱٪‌مربع​ از تمامِ تراکنش‌های اتاقِ گیلد را دریافت می‌کرد.

ریاضیات گاهی اوقات وقتی پای اعدادِ عظیم در میان بود برای مردم بسیار پیچیده می‌شد، به‌خصوص برای کسانی که قرار بود سود‌دیگر​ ببرند، و باعث می‌شد محاسباتشان را چندین بار دوباره بررسی کنند. در این سناریو، مهم نبود آدم چطور محاسباتش را بررسی می‌کرد،‌لب‌های​ جواب همیشه این بود که ۱٪ از ۱۰۰ تریلیون ام‌پی برابر با ۱ تریلیون ام‌پی بود. یعنی ۱٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ با ۱۲ تا صفر.

لکس نمی‌توانست چنین حجمِ عظیمی از ثروت را درک کند. حتی به‌عنوانِ یک میلیاردر، به‌سختی می‌توانست کاملاً بفهمد چطور به بهترین شکل از پولش استفاده کند.‌جاذبه​ می‌توانست کورکورانه آن را خرجِ ارتقای تصادفیِ مهمان‌خانه کند، اما انجامِ کورکورانهٔ یک کار، و انجامِ کاری با جهت و هدف، نتایجِ بسیار متفاوتی به همراه‌می‌کردند​ داشت. تفاوتِ بینِ دهکده‌ای که لکس ساخته بود و تغییراتی که بخشِ برنامه‌ریزی برای منسجم‌تر کردنِ آن اعمال کرده بود، نمونه‌ای عالی از این موضوع بود.

با این حال، اینکه با پول چه کار کند نگرانیِ بعدی بود. اول باید‌کنیم​ آن را به دست می‌آورد. از این گذشته، اینکه مری می‌گفت این پول می‌تواند‌پاداش​ نیازِ انرژی‌شان را برطرف کند، باعث شد متوجهِ غفلتِ ساده‌ای در کارِ خودش بشود.

اینجا داشت دستی دنبالِ انرژی می‌گشت، درحالی‌که راحت می‌توانست در اتاقِ گیلد درخواست‌هایی با پاداشِ ام‌پی بگذارد. این کار مسیرِ دیگری را هم‌داشت​ در مأموریتش باز می‌کرد. ازآنجاکه نژادهای مشابهی می‌توانستند در قلمروهای مختلف حضور داشته باشند، می‌توانست از داخلِ مهمان‌خانه هم اطلاعاتی دربارهٔ کریون پیدا کند.‌ملاقات​ گرچه این کار خاستگاهِ کریون در قلمروی کریستال را مشخص نمی‌کرد، اما درکِ عمیق‌تر از کریون می‌توانست جست‌وجویش را در اینجا هم هدایت کند.

پیش از آنکه ارتقای اتاقِ گیلد و تنظیمِ درخواست‌ها را شروع‌اشاره​ کند، لکس بقیهٔ اعلان‌هایش را چک کرد و با خوشحالی متوجه شد‌مردها​ یکی از مأموریت‌هایش که مدت‌ها معلق مانده بود، سرانجام تمام شده است.

اصلاً نمی‌دانست دقیقاً چه چیزی باعثِ‌کاملاً​ تکمیلِ مأموریت شده، اما شکایتی هم‌آرایه‌ای​ نداشت. جزئیاتِ پاداشش را بررسی کرد.

تالارِ اسرار پاداشِ جالبی بود، اما لکس نمی‌دانست در نهایت چقدر به کار می‌آید. این ساختمان را که شبیهِ کلیسایِ‌مربع​ نقلی و گِردی بود، نزدیکِ عمارتِ نیمه‌شب قرار داد. ازآنجاکه هزینهٔ هر راز فرق می‌کرد، لکس هیچ متغیرِ قیمتی تعیین نکرد‌دلیل​ و گذاشت ساختمان بدونِ هیچ سودی برایش کار کند. نگران نبود، چون اصلاً نمی‌دانست این ساختمان قرار است چقدر استفاده شود.

سپس توجهش را به اتاقِ گیلد معطوف کرد. با استفاده از اختیاراتِ بیشترش،‌پخش​ اتاقِ گیلد را به سطحِ ۵ ارتقا داد. این کار عملاً تمامِ درخواست‌ها‌حتماً​ را به سطح‌های مختلف تقسیم کرد و چیدمانِ اتاقِ گیلد را هم تغییر داد.

هر کسی می‌توانست در هر سطحی درخواستی بگذارد، اما به‌محضِ اینکه‌کوچک​ کسی درخواستی در حدِ عالمِ جاودان و بالاتر ثبت می‌کرد، باید‌جاذبه​ ۵۰٪ بیعانه می‌داد تا تضمین شود مهمان‌ها الکی درخواست ثبت نمی‌کنند.

با این حال، دیدنِ درخواست نیازمندِ اختیاراتِ مربوطه بود. برای کسبِ این اختیارات دو راه وجود داشت. راهِ‌گوشایستادنِ​ اول و ساده‌ترین راه این بود که سطحِ تزکیهٔ شخص برابر یا بیشتر از سطحِ موردنیاز برای کار‌مهمان‌خانه​ باشد. برای مثال، مهمانی در عالمِ بنیان نمی‌توانست درخواست‌های عالمِ هستهٔ زرین را ببیند، اما برعکسِ آن ممکن بود.

راهِ دوم برای گرفتنِ اختیاراتِ مناسب این بود که شخص‌پایان​ درخواست‌های کافی با درجه‌سختیِ فزاینده را تکمیل کند تا ثابت‌مربع​ شود با وجودِ عالمِ تزکیهٔ پایین‌تر، قدرت و اعتبارِ کافی دارد.

این یعنی وقتی راگنار برمی‌گشت، می‌توانست درخواستی ثبت کند‌کافی​ و باید بیعانه‌ای می‌داد. گرچه لکس به ام‌پیِ بیعانه دسترسی‌اطلاعات​ نداشت، اما فکر کردن به آن هم به هیجانش می‌آورد.

با انجامِ این کار، توجهش را دوباره به میخانه معطوف کرد. حتی اگر مهمان‌های بیشتری نمی‌آمدند، باید‌ایجاد​ با سه‌قلوها مصاحبه می‌کرد و دنبالِ کارمندانِ بیشتری هم می‌گشت. میخانه نسبت به مهمان‌خانه کار و نظارتِ‌شده​ بیشتری از جانبِ او می‌طلبید، اما این برای لکس مشکلی نداشت، چون خودش این‌طور برنامه‌ریزی کرده بود.

همچنین مشتاقانه منتظرِ دیدار با برخی مهمان‌ها و گپ زدن با آن‌ها بود. مهمانیِ دیشب‌ایده‌ای​ برای انجامِ هرگونه تحقیقی بیش از حد شلوغ بود، اما حالا می‌توانست سرِ فرصت درکِ‌علاقه​ بهتری از ثروتِ این منطقه و اطلاعاتِ بیشتری دربارهٔ سرورانِ این سرزمین به دست آورد.

وجودِ حاکمانِ انسانی برایش دردسرساز بود. تازه از دستِ‌کردند​ کورنلیوس فرار کرده بود، بنابراین اگر حاکمانِ این سرزمین‌ها‌۲۰۰۰​ رابطه‌ای با او می‌داشتند، ممکن بود مشکلاتی پیش بیاید.