چپتر 308: چپتر ۳۰۸
0تا حدی، لکس داشت بی‌هدف حرف می‌زد و هر کاری می‌کرد تا حواسِ کریون را حتی برای یک لحظه پرت کند. اما‌فقدانِ در عینِ حال، بسیاری از حرف‌هایش بر اساسِ حدس‌گمان‌های خودش بود. او تاریخِ قلمرو را مطالعه کرده بود، و با اینکه بیشتر‌متوسط روی توسعهٔ ملتِ هام تمرکز داشت، در حینِ مطالعهٔ سیاست، اطلاعاتِ جسته و گریخته‌ای از وضعیتِ دیگر نژادها به دست آورده بود.
زیرِ سایهٔ تهدیدِ کاملاً واقعیِ کریون، پشتِ ماشینِ جنگیِ عظیمی که نژادِ انسان داشت به آن تبدیل می‌شد، و حتی فراتر از موج‌های بی‌پایانِ شست‌وشوی مغزی و تبلیغاتی که به توده‌ها می‌آموخت تنها هدفِ وجودشان مبارزه یا کشتنِ کریون است، لکس‌برخی فقدانِ شدیدِ استیصال را حس می‌کرد. این‌طور نبود که آدمِ معمولی مستأصل نباشد. نه، زندگیِ یک فردِ عادی زیرِ سایهٔ شومِ نابودیِ قریب‌الوقوع و تقلای بی‌وقفه برای انجامِ هر کاری جهتِ غلبه بر آن می‌گذشت. حتی زندگیِ طبقاتِ متوسط و برخی‌خودِ از طبقاتِ بالای جامعه نیز با استیصال رنگ‌آمیزی شده بود. اما در بالاترین سطح، جایی که سیاست‌ها و استراتژی‌ها تعیین می‌شدند، جایی که برای آینده برنامه‌ریزی می‌شد و مسیرِ زندگیِ مردم رقم می‌خورد، لکس آرامشی بسیار متمرکز و حساب‌شده را حس می‌کرد.
از آنجا که قرار بود پیشینه‌اش اهلِ گریستول باشد، یا دست‌کم از آنجا آورده شده بود، لکس عقب‌نشینی و سقوطِ نهاییِ نیروهای انسانی در آنجا را مطالعه کرده بود. نحوهٔ بسیار حساب‌شده‌ای که نیروهای کمکی‌بخشِ به مرز فرستاده شده بودند، و نه خودِ گریستول، و شیوهٔ دقیقی که نیروهای مهم عقب کشیده شدند در حالی که به بخشِ اصلیِ ارتش در گریستول اجازه دادند تا پای جان بجنگند، برای لکس‌تحتِ بیش از حد حساب‌شده به نظر می‌رسید. اگر استیصالِ واقعی در میانِ قدرتمندان وجود داشت، آن‌ها تا جایی که می‌توانستند فداکاری می‌کردند تا مطمئن شوند کریون بیشترین آسیبِ ممکن را می‌بیند، نه اینکه فقط عقب‌نشینی کنند.
لکس به یاد آورد، زمانی که وگوس مینیما هنوز تحتِ کنترلِ نیروهای یوتون درنیامده بود، چطور چن و بلین به یک مأموریتِ انتحاری رفتند تا‌فرستاده حواسِ زامبی‌ها را پرت کنند و کاروانشان بتواند بدونِ اینکه شناسایی شود عبور کند. اراده و عزمِ لی‌لی، رئیسِ کاروان، برای فرستادنِ برادرِ خودش به یک‌وجود مأموریتِ انتحاری، بوی استیصال برای تقلا و زنده‌ماندن می‌داد. ملتِ هام، با وجودِ تمامِ تلاش‌هایی که می‌کرد، هنوز حتی به آن حد هم نزدیک نشده بود.
چند اشارهٔ دیگر هم بود که این‌طرف و آن‌طرف متوجهشان شده بود،مغزی اما اصلِ مطلب این بود که جنگِ عظیمی که قلمرو را در‌استیصال بر گرفته بود، آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسید سرراست یا وخیم نبود.
امیدوار بود بتواند از این کریونِ خاص جواب‌هایی بیرون بکشد، اما بعد از تمامِ حرف‌های لکس، کریون فقط نگاهش‌شدیدِ کرد. نه اینکه فریبِ حرف‌های لکس را نخورده باشد، بلکه صرفاً زحمتِ جواب‌دادن به خودش نداد. با این حال،می‌گذشت نفرت و خشمِ درونِ چشمانش غیرعادی بود. چیزی فراتر از صرفاً تحریک‌شدن بود - یا دست‌کم، لکس این‌طور فکر می‌کرد.
«خیلی خب،مردم عروسک‌خیمه‌شب‌بازی نیستید،می‌خورد اما چی...»
لکس در حالی که با هر دو دست از فنِ «با دست حرف بزن» استفاده می‌کرد، به عقب پرید تا از کریون که به سمتش یورش می‌آورد جاخالی بدهد. مو‌مهم بر تنِ لکس سیخ شده بود و با اطمینان حس می‌کرد که مبارزه دیگر مثلِ قبل نیست. اگر کریون قبلاً اوضاع را دست‌کم می‌گرفت، که متأسفانه برای لکس همین‌طور بود،ممکن دیگر این‌طور رفتار نمی‌کرد. لکس به‌لطفِ غرایزش که از پیش به او هشدار می‌دادند، به‌سختی از برخورد جاخالی داد، اما مقایسهٔ سرعت با یک تزکیه‌کننده هسته طلایی تصمیمِ احمقانه‌ای بود.
کریون وقتی روی پاهایش صاف می‌ایستاد، دو برابرِ لکس بود اما چابکی‌اش چشمگیر بود. لکس برای مانورهای بزرگ بیش از حد به او‌شدیدِ نزدیک بود و سرعتِ مبارزه آن‌قدر بالا بود که نمی‌توانست سؤالِ دیگری بپرسد. درحالی‌که قبلاً برای جاخالی دادن از یک مشت کاملاً به‌بالای کناری می‌پرید، حالا مجبور بود خودش را محدود کند که فقط بالاتنه‌اش را به‌اندازه‌ای حرکت دهد که از ضربهٔ مستقیم در امان بماند.
صحنه‌ای شبیهِ یک فیلم یا شاید یک انیمه بود؛ لکس به‌شکلی بی‌نقص از هر یک از چنگال‌های کریون جاخالی می‌داد و بدنش را پیش از آنکه‌نباشد موجود حتی حمله‌اش را آغاز کند حرکت می‌داد. برای مدتی، آن‌ها به سایه‌ای تار تبدیل شدند و بدن‌هایشان مبارزه را به پیچیده‌ترین رقصِ ممکن بافتند، و هر‌می‌شدند کدام چنان دقیق حرکت می‌کردند که انگار این نمایش را یک میلیون بار تمرین کرده‌اند. به‌جای دشمن، شبیهِ دو ماشین بودند که با دقتی مکانیکی کار می‌کردند.
در همان چند ثانیه، لکس کاملاً غرق در عرق شده بود و سپس عرق مثلِ بخار از بدنش بلند شد.انسانی به‌طرزِ شگفت‌انگیزی، در واقع می‌توانست پاره‌شدنِ بسیار خفیفِ عضلاتش را حس کند، نه بر اثرِ حملاتِ کریون، بلکه به‌خاطرِ فشارِ شدیدی‌جان که به آن‌ها وارد می‌کرد. هرچقدر هم که می‌خواست عقب بکشد و بینشان فاصله‌ای بیندازد، کریون اصلاً به او فرصت نمی‌داد.
وقتی سنگِ کوچکی زیرِ پای لکس خرد شد، این تانگوی ظاهراً باشکوه همان‌قدر سریع که شروع شده بود تمام شد. آن‌قدر تفاوتِ بزرگی نبود‌مرز که باعث شود زمین بخورد یا حتی تلوتلو بخورد، اما کافی بود تا تعادلش را برای کسری از ثانیه به هم بزند. در همان‌واقعی کسری از ثانیه، انگار کریون برای چنین لحظه‌ای نقشه کشیده بود، لکس دید نه بازوها، بلکه پای جانور است که دارد به‌سمتِ صورتش لگد می‌اندازد.
با خیره‌شدنِ لکس به چنگال‌هایی که زیرِ نورِ ملایمِ آبی برق می‌زدند و به‌سمتش می‌آمدند، انگار زمان کند شد. نیلوفر در کار بود یا نه، اگر مغزش سوراخ می‌شد‌مستأصل دیگر راهِ نجاتی نداشت. اما چه کار می‌توانست بکند؟ جانور خیلی سریع بود. حتی با اینکه می‌دانست چطور دفاع کند، خیلی طول می‌کشید تا واقعاً دست‌وپایش را سرِ جایشان‌آینده بیاورد. حتی اگر فنّی داشت که می‌توانست او را از این وضعیت نجات دهد، نمی‌توانست انرژیِ روحی را آن‌قدر سریع حرکت دهد که یک فنِ کامل را به کار ببندد.
میلیون‌ها فکر از سرش گذشت و به هر فن، آرایه‌توده‌ها و شیئی فکر کرد که می‌توانست بدنش را فقط کمی‌استیصال تکان دهد تا به‌اندازهٔ کافی از مسیرِ ضربه کنار برود.
وقتی لکس نتوانست راه‌حلِ خوبی پیدا کند... به‌حساب‌شده یک راه‌حلِ بد رضایت داد. با انگشتِ اشاره‌اش‌عقب‌نشینی نویسهٔ آتش را کشید و بعد خرابش کرد!
بدنِ لکس به عقب پرت شد و در حالی که در آسمان به پرواز درآمده بود، شعله‌های نارنجیِ‌نهاییِ تیره روی بدنش زبانه می‌کشیدند. لکس حسِّ به‌طرزِ آزاردهنده‌ای آشنایِ سوختنِ پوستش را نادیده گرفت و سریع نگاهی به‌ارتش اطراف انداخت. درست مثلِ او، کریون هم غرق در شعله‌های آتش بود، هرچند انگار آتش به‌سرعت داشت خاموش می‌شد.
نگاهی به کوئنهیلد و بقیه انداخت و دید که نبردشان هنوز ادامه دارد.تبلیغاتی با ناله‌ای، دوباره به کریون نگاه کرد. فقط دفاع‌کردن او را به جایی‌نبود نمی‌رساند. هرچقدر هم که می‌خواست از این کار طفره برود، باید حمله می‌کرد.
کریون جا خورده بود. نه از قدرتِ انفجار یا حمله‌ای خاص، بلکه از اینکه‌وجودشان مبارزه را جدی گرفته بود و با این حال، آن موجودِ حقیر توانسته بود جانِ‌عادی سالم به در ببرد. بعد این حس به شرم تبدیل شد. و بعد به خشم.
سرش را رو به آسمان بلند کرد و غرش کرد تا حتی به آسمان‌ها هم دربارهٔ عواقبِ درافتادن با خودش هشدار دهد. همهٔ‌کمکی کسانی که در آن حوالی بودند، به‌جز لکس، تحت‌تأثیرِ حملهٔ روحیِ سونامی‌مانندی که در صدایش نهفته بود قرار گرفتند، اما این موضوع کریون‌اگر را خوشحال کرد. در غیر این صورت همه‌چیز خیلی آسان می‌شد. می‌خواست آرام و باحوصله، دست‌وپای آن موجودِ حقیر را از هم بدَرَد.
کریون یک بارِ دیگر به‌سمتِ موجودِ حقیر دوید، اما این بار‌پیشینه‌اش با تمامِ سرعت. در کمالِ تعجب، انگار موجود این بار قصدِ جاخالی‌دادن‌کمکی نداشت و فقط بی‌حرکت ایستاده بود. شاید سرنوشتِ اجتناب‌ناپذیرش را پذیرفته بود.
اما درست وقتی که کریون به شکارش رسید و می‌خواست تکه‌تکه‌اش کند، چشم‌های‌تبلیغاتی موجودِ حقیر تغییر کرد! مردمک‌هایش سیاه شد، انگار خلأی را پشتِ خود پنهان‌نبود کرده باشند، و کریون از درونِ آن خلأ خطرِ مرگ را حس کرد.
هیچ پرتوی نوری، هیچ موجِ ضربه‌ای و هیچ صدایی در کار نبود که‌هدفِ نشانهٔ حملهٔ چشم‌های سیاه لکس باشد، مگر شاید نعرهٔ خفهٔ کریون وقتی به‌نباشد زمین کوبیده شد و بدنش با شتابِ باقی‌مانده‌اش تا پیشِ پای لکس کشیده شد.
لکس هنوز هم صاف ایستاده بود، مثلِ شکارچی‌ای بالای سرِ شکارِ ازپادرآمده‌اش،اهلِ اما رنگ‌پریدگیِ ناگهانی‌اش خبر از چیزِ دیگری می‌داد. مقداری خون بالا آورد، اما‌فرستاده همان‌طور که به اثراتِ فنِ «دریدنِ احشا» نگاه می‌کرد، دهانش را پاک کرد.
این یک حملهٔ روحیِ به‌شدت قدرتمند بود که از چشم‌ها شلیک می‌شد. تنها چیزی که این حمله نیاز داشت این بود که لکس به هر کسی که می‌خواست به او حمله کند، خیره شود. با‌بخشِ روش‌های معمول نمی‌شد جلوی آن را گرفت و به ابزارها یا فنونی نیاز داشت که مشخصاً روی دفاع از روح تمرکز داشتند. علاوه بر این، فرقی نمی‌کرد دشمن چقدر دور یا نزدیک باشد. این فن‌تحتِ بدونِ هیچ نشانه یا هشدارِ قبلی، به‌محضِ استفاده به هدف می‌خورد. از قضا، با وجود اینکه کریون‌ها فقط همان یک نقطه‌ضعفِ فیزیکی یعنی هستهٔ درونِ سینه‌شان را داشتند، روحشان به اندازهٔ هر کسِ دیگری آسیب‌پذیر بود.
در سطوحِ پایین‌تر از عالمِ نوزادِ روح، جایی که بیشترِ موجودات وسیله‌ای برای محافظت از روحشان نداشتند، چنین حمله‌ای خطرناک‌ترین چیزِ‌است ممکن بود. اما دلیلِ خوبی وجود داشت که لکس از همان اول این فن را به کار نبسته بود. هنوز کاملاً‌می‌گذشت بر آن مسلط نشده بود و به همین دلیل، هر بار که از آن استفاده می‌کرد خودش هم آسیبِ زیادی می‌دید.
وقتی کریون سرش را بلند کرد‌بی‌پایانِ تا با چشمانی تشنه به خون به‌هدفِ لکس نگاه کند، لرزه‌ای بر تنش افتاد.