چپتر 495: چپتر ۴۹۵
0«امیدوارم شما آقایان هم از اقامتتون‌می‌افتاد لذت برده باشید. هیچ‌کدوم از جشن‌های‌چیست در حالِ برگزاری به دلتون نشست؟»
پیش از آنکه بتوانند جواب دهند، لکس رو به ویلیام کرد و‌نبود گفت: «آقای ویلیام، ما دیوهای زیادی بین مهمان‌هامون داریم و چند نفرشون‌چیست قطعاً ساکوبوس هستن، واسه همین شک ندارم حداقل به شما خوش گذشته.»
با وجود اینکه سعی داشتند ظاهرِ مؤدبانهٔ خود را حفظ کنند، این حرفِ غیرمنتظره باعث‌منظورِ شد همهٔ برادرها، جز خودِ ویلیام، از خنده روده‌بر شوند! کسی که به نام باتو‌بقیهٔ شناخته می‌شد، بنیان‌گذارِ خاندانِ توگولدور، عملاً از روی صندلی‌اش افتاد و روی زمین غلت زد.
خودِ ویلیام کمی سرخ شد و وانمود کرد سرفه می‌کند‌خورد تا گلویش را صاف کند، و در همان حال نامحسوس‌می‌افتاد لگدی به باتو زد و او را به کناری انداخت.
«مهمان‌خانه‌دار، بهتون اطمینان می‌دم، هرچند شاید تو‌فقط جوونی‌هام چند تا دوست‌دخترِ... غیرمنتظره داشتم، ولی‌قصد هر شایعه‌ای که شنیدید به‌شدت توش اغراق شده.»
هنری درحالی‌که از خنده ریسه می‌رفت"غیرمنتظره" گفت: «چند تا... می‌گه چند تا... "غیرمنتظره".»هرکس اما او هم لگدی از ویلیام خورد.
لکس متوجه شد با اینکه‌هرکس لگدهای ویلیام محکم نبود، هرکس آن‌ها‌فقط را می‌خورد کاملاً از کار می‌افتاد.
لکس فقط پوزخندی زد، انگار می‌فهمید منظورِ ویلیام چیست. در حقیقت قصد نداشت او را خجالت‌زده‌آن‌ها کند، اما پراندنِ چنین تکه‌ای خودبه‌خود توضیح می‌داد که چرا او به‌عنوانِ مهمان‌خانه‌دار، بیشتر از بقیهٔ‌چنین برادرها به ویلیام توجه نشان داده است و به این ترتیب، دوباره گاردش را پایین می‌آورد.
جوانِ ۲۴ساله با بی‌شرمی به مردی‌می‌افتاد که بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ سال سن‌چیست داشت گفت: «طبیعتِ جوونی همینه دیگه.»
جوتون درحالی‌که راحت از یکی از لگدهای ویلیام‌خورد جاخالی می‌داد گفت: «پسر، پاک این قضیه رو فراموش‌کار کرده بودم. مهمان‌خانه‌دار، واقعاً خاطراتِ شیرینی رو زنده کردی.»
«مردم عاشقِ اینن که با بعضی از کارمندهای‌کاملاً مهمان‌خانه غیبت کنن، و منم گهگاه چیزهایی به گوشم‌حقیقت می‌رسه. البته شایعه همون شایعه‌ست. کسی زیاد جدی‌اش نمی‌گیره.»
نیسار شروع کرد: «اوه، باید...»ریسه اما ویلیام مستقیم لگدی توی‌خورد صورتش خواباند تا خفه‌اش کند.
«این حتی شایعه هم نیست، بلکه یه داستانِ خیلی مسخره‌ست که یکی از برادرهام‌قصد تو جوونی‌ام پخش کرد و از اون موقع دنبالم افتاده. شک دارم هر از‌نشان گاهی یکی این شایعه‌ها رو دوباره سرِ زبون‌ها می‌ندازه، ولی هنوز مدرکی پیدا نکردم.»
جوتون درحالی‌که به‌طرز مشکوکی قیافه‌اش را جدی نگه داشته بود و‌محکم راحت از همهٔ حمله‌ها جاخالی می‌داد، گفت: «برادر، اگه بین این‌می‌فهمید همه آدم تو نتونی مدرکی پیدا کنی، پس حتماً وجود نداره.»
ملاقاتی که قرار بود لکس با امپراتور داشته باشد، به‌شکلِ عجیبی کمدی شده بود و اصلاً شباهتی به انتظاراتِ اولیه‌اش نداشت، اما‌چنین این می‌توانست به نفعش تمام شود. هرچه بیشتر دربارهٔ موضوعاتِ بی‌اهمیت گپ می‌زدند، لکس زمانِ بیشتری داشت تا جزئیاتی دربارهٔ ویلیام بیرون‌بیش بکشد. اگر مستقیم می‌رفتند سرِ اصلِ مطلب، دیگر جلوهٔ خوبی نداشت که لکس مسیرِ بحث را به سمتِ چیزِ دیگری منحرف کند.
لکس برای اینکه نگذارد جریانِ گفتگو قطع شود، گفت: «ما تو‌متوجه مهمان‌خانه یه اتاقِ گیلد داریم که می‌تونید اونجا مأموریت‌هایی رو برای افرادِ‌انگار واجدِ شرایط بذارید تا انجام بدن. شاید بتونید یه کارآگاه استخدام کنید.»
جوتون در حالی که قطره‌اشکی از چشمش پاک می‌کرد، توضیح داد: «این مسئله‌ای نیست که یه کارآگاه بتونه حلش کنه، مهمان‌خانه‌دار. کمتر‌می‌داد کسی پیدا میشه، چه انسان چه غیرانسان، که بتونه با ویلیامِ خودمون رقابت کنه. اگه سرنخی برای پیدا کردن، معمایی برای حل‌طبیعتِ کردن، ردی برای دنبال کردن، یا واقعاً هر چیزی وجود داشت، تا الان پیداش کرده بود. چون نکرده، پس یعنی هیچی نیست.»
ویلیام خشک و بی‌حالت، در حالی که مستقیماً به جوتون نگاه‌محکم می‌کرد، گفت: «یا اینکه مقصر دقیقاً می‌دونه چه‌جوری از دیدِ من‌می‌فهمید مخفی بمونه.» نیازی به توضیح نبود که به چه کسی شک دارد.
هنری، بنیان‌گذار خاندانِ نایت که رئیسِ بخشِ اطلاعاتِ خاندانِ سلطنتی بود، گفت: «مهمان‌خانه‌دار، دیدم‌می‌فهمید یه خبرگزاری دارید که توش اطلاعاتِ حساس می‌فروشید. شاید بتونید ازشون بخواید این مسئله‌به‌عنوانِ رو بررسی کنن. اصلاً خوب نیست یکی از ستون‌های امپراتوریِ ما این‌طور علنی بدنام بشه.»
با قیافه‌ای جدی و نگرانیِ واقعی‌می‌رفت حرف می‌زد، اما لکس حدس می‌زد که‌محکم او هم دارد ویلیام را دست می‌اندازد.
«می‌گم این مسئله رو بررسی کنن، هرچند اخبارِ‌پوزخندی نیمه‌شب رو یکی از کارمندام اداره می‌کنه. نمی‌دونم بتونه‌پراندنِ چنین مسئله‌ای رو بررسی کنه یا نه، هنوز جوونه.»
لکس لحظه‌ای‌درحالی‌که مکث کرد و‌می‌گه بعد ادامه داد:
«همهٔ کارمندام اینجا تو مهمان‌خانه خیلی جوونن و تازه دارن پر و بال می‌گیرن. من‌منظورِ باهاشون مثل خانواده رفتار می‌کنم، اما اون‌قدر سرم شلوغه که نگرانم پیوندهای خانوادگی‌شون ضعیف بشه. جای‌توجه خوشحالیه که می‌بینم شما برادرها حتی بعدِ این همه مدت، چنین پیوندِ قوی‌ای رو حفظ کردید.»
البته حرفِ لکس برای محک زدن بود. با اینکه شک‌هایی داشت، اما نمی‌توانست مستقیماً از آن‌ها سؤالاتِ شخصی بپرسد. گذشته از این،پوزخندی در میانِ همهٔ آن‌ها، ویلیام تنها کسی بود که ظاهراً خاندانِ برجسته‌ای پایه‌گذاری نکرده بود. لکس احتمالاً فقط تخیلش زیادی کار می‌کرد.است امکان نداشت با این مرد که کاملاً شبیهِ خودش بود و نامِ خانوادگیِ لکس را به‌عنوانِ نامِ کوچکش داشت، نسبتی داشته باشد.
نیسار آهی کشید و در حالی که حال‌وهوای شادِ قبلی‌اش محو می‌شد، گفت: «خانواده... خانواده برای همه پیچیده‌ست. با اینکه‌خودبه‌خود ما به‌عنوانِ برادر به هم نزدیک موندیم، جوتون تنها کسی از ماست که واقعاً هنوز نوادگانش رو می‌بینه؛ اون هم‌بیش بیشتر به‌خاطرِ کاره. ویلیامِ بیچاره هم که خانواده‌اش اون‌قدر خجالت می‌کشن که حتی اگه خودش هم بخواد، حاضر نیستن ببیننش.»
لکس پرسید: «اوه؟ اشکالی نداره‌می‌گه بپرسم چرا؟» و حواسش بود که‌محکم فقط به‌اندازهٔ معقولی کنجکاوی نشان دهد.
«سرزنش‌شون نمی‌کنم، اما... اونا فقط خیلی بدشانسن. حتی یک نفرشون هم نتونسته تباری رو که‌منظورِ ویلیام بهشون منتقل کرده کاملاً بیدار کنه، برای همین رشدِ خیلی ضعیفی داشتن. کار به‌بقیهٔ جایی رسیده که حتی جرئت نمی‌کنن علنی کنن با یکی از "مشاورانِ" امپراتورها نسبت دارن.»
پس یعنی ویلیام خانواده داره... هرچند ظاهراً ضعیفن. اصلاً یعنی چی که‌لگدهای نتونستن تباری رو که بهشون منتقل کرده بیدار کنن؟ مگه همه‌شون برادر‌می‌فهمید نیستن؟ پس نباید همه‌شون یه تبارِ یکسان رو به نوادگان‌شون منتقل کنن؟