چپتر 548: فصل 548
0چند لحظه بعد از اینکه لری و مارلو ناپدید شدند، ورا و کریستین‌شرابی جوئل از راهرویی عمود بر آن بیرون آمدند. مادر که هیچ تمایلی به‌به‌خوبی پنهان‌کاری نشان نمی‌داد، به کیسهٔ روی زمین نزدیک شد و آن را برداشت.
داخلِ کیسه چند کلیدِ طلایی و حدود صد الماسِ‌طولی کوچک بود. این مقدار برای ولخرجیِ حسابی کافی نبود،هرچه اما دست‌کم می‌توانستند چند سالی در مهمان‌خانه راحت زندگی کنند.
کریستین با محبت‌مردی گفت: «دلم برای‌روبه‌رو اینجا تنگ میشه.»
ورا پیش از آنکه یک کلیدِ طلایی را قاپ بزند و ناپدید شود، با صدای بلند گفت: «ولی من نه!» طولی‌می‌چرخاند نمی‌کشید که مادرش می‌فهمید چرا برای رفتن این‌قدر عجله دارد. هرچه باشد، یکی از اصولِ پیشگویی این بود که تنها چیزهای‌مدت‌ها کاملاً ضروری را فاش کنند. هرچه جزئیاتِ بیشتری را فاش می‌کردند، بدشانسیِ بیشتری به بار می‌آوردند و قانونِ شانس قانونی سرسخت بود.
یک لحظه‌نشدند بعد، کریستین‌جاافتاده هم ناپدید شد.
تنها دوازده ثانیه بعد، لری و مارلو به مقصدِ موردنظرشان‌نمی‌کشید رسیدند. ازآنجاکه هر دو محدودیتِ زمانی داشتند، هیچ تردیدی در‌یکی کار نبود؛ بنابراین مارلو درِ اتاق را در هم شکست.
بسته به موقعیت، یا او را می‌کشتند یا می‌دزدیدند، که ترجیحشان‌مبلی دزدیدن بود چون هر دو می‌خواستند از او بازجویی کنند. اما‌خاکستری‌اش وقتی واردِ اتاق شدند، با مردی ترسیده یا وحشت‌زده روبه‌رو نشدند.
در عوض، مردی جاافتاده را دیدند که راحت روی مبلی روبه‌روی در نشسته بود. ردایی‌ردایی مخملی به تن داشت و جامِ شرابی را در دستش می‌چرخاند. موهای خاکستری‌اش مرتب اما‌حال شیک شانه شده بود و چهرهٔ جاافتاده و در عین حال جذابش را به‌خوبی قاب می‌گرفت.
وقتی به آن دو نگاه‌دیدند می‌کرد، در چشمانش تنها سرگرمی‌مخملی دیده می‌شد، انگار مدت‌ها منتظرشان بود.
اما ظاهرِ او برای آن دو هیچ اهمیتی‌ولی نداشت. بی‌وقفه به جلو یورش بردند تا مرد را‌دارد بگیرند، اما دستشان از درونِ یک هولوگرام رد شد!
«نیازی نیست این‌قدر هول کنید. واقعاً فکر کردید می‌شینم و باحوصله‌مبلی اینجا منتظرتون می‌مونم؟» مرد کاملاً مارلو را نادیده گرفت و حتی وجودش‌مرتب را به رسمیت نشناخت. در عوض، نگاهش به لری دوخته شده بود.
برای لحظه‌ای، هر دو‌مردی گیج شدند، اما خیلی‌نشدند زود به خود آمدند.
لری با دندان‌های به‌هم‌فشرده‌جاافتاده غرید: «مهم نیست کجا‌نشسته قایم شدی، پیدات می‌کنم!»
«می‌ترسم این کار یه‌کم سخت‌تر از چیزی باشه که تصور می‌کنی، رفیقِ قدیمی. می‌دونی،رفتن همون لحظه‌ای که فهمیدم تفریحم روی این سیاره داره تموم میشه، ترتیبِ کارای دیگه‌ای‌جزئیاتِ رو دادم. من همین الانش هم از این سیاره رفتم و دارم خیلی‌خیلی دور میشم!»
«غیرممکنه. اینجا یه زندانه‌ترسیده که مخصوصاً برای نگه‌داشتنِ تو‌جاافتاده روی این سیاره ساخته شده!»
مرد درحالی‌که جامش را بیشتر می‌چرخاند، ادامه داد: «خب، آره، قرار بود این‌طور باشه. اما من همیشه‌داشت بیشتر مثلِ یه استراحتگاه باهاش رفتار می‌کردم. می‌دونی، مدت‌هاست که واجدِ شرایطِ رفتن هستم. این‌طور نیست که‌می‌گرفت قرار باشه اینجا یه زندانِ دائمی بمونه. فقط داشتم رفتنم رو عقب می‌نداختم تا زمانش کاملاً مناسب بشه.»
مرد با نیشخند به لری نگاه کرد که سعی داشت شرایط را‌جامِ درک کند و تمامِ تلاشش را می‌کرد تا واقعیت را انکار کند.حال خیلی نزدیک بود. قرار بود کار همین‌جا تمام شود. چطور چنین اتفاقی افتاد؟
«راستی، اوضاع با اون جنینِ روحیِ فلزی چطوره؟ راستش، هیچ‌وقت‌نمی‌کشید فکر نمی‌کردم واقعاً بتونی باهاش یکی بشی. قرار نبود همچین‌یکی اتفاقی بیفته. با این کارِت کلاً ارزشش رو نابود کردی.»
«ها؟» حواسِ لری دوباره به پیرمرد جمع شد و از حسِ انکارِ فزاینده‌اش بیرون‌ردایی آمد. با اینکه نمی‌دانست جنینِ روحیِ فلزی چیست، با توجه به شرایط، خیلی زود‌عین فهمید پیرمرد دربارهٔ گنجینه‌ای حرف می‌زند که پدرش در تنِ او پیوند زده بود.
با آنکه با تنی ناتوان از تزکیه به دنیا آمده بود، خانواده‌اش گنجینه‌ای شگفت‌انگیز پیدا‌ردایی کرده بودند که پدرش با عملی بسیار پرهزینه، آن را در تنِ او پیوند زده‌حال بود. گرچه خودِ عمل کاملاً مخفیانه نبود، اما استفاده از گنجینه یک راز به حساب می‌آمد.
لری بی‌اختیار زمزمه کرد: «می‌دونستی؟»
«خب معلومه که می‌دونستم. وگرنه فکر می‌کنی چرا همهٔ خانواده‌ات رو به‌جز تو تبعید کردم؟ بالاخره یکی باید تاوانِ هدر دادنِ همچین گنجینهٔ‌تنها باارزشی رو پس می‌داد. البته گذاشتم تو بمونی، چون می‌خواستم ببینم تنت چه واکنشی به اون جنین نشون می‌ده. و پسر، چقدر هم‌داشتند ارزشش رو داشت. حجمِ داده‌هایی که از بررسیِ روندِ شروعِ تزکیه‌ات جمع کردم... فقط همون به‌تنهایی می‌ارزید که به این سیارهٔ رقت‌انگیز تبعید بشم.»
پیرمردِ سادیست خندید و از‌وحشت‌زده وحشتی که بر چهرهٔ لری‌دیدند نقش بسته بود لذت برد.
مارلو میانِ حرفش پرید: «لری، وقت‌وحشت‌زده نداریم. چه روی زمین باشه چه‌مبلی نباشه، باید از اینجا عقب‌نشینی کنیم.»
«اوه، اوه، بچه‌ها، قبل از اینکه برید، یه سورپرایزِ کوچولو براتون گذاشتم. لری،شرابی اگه بهت بگم همهٔ خانواده‌ات نمرده‌ن چی؟ اگه بهت بگم وقتی از زمین‌به‌خوبی رفتم، پدر و مادر و خواهر و برادرات رو هم با خودم بردم چی؟»
لری که تمامِ تنش به لرزه افتاده بود، به‌زحمت توانست بگوید: «تو... داری‌چرا دروغ می‌گی. فقط داری حرف می‌زنی.» حتی اگر زنده بودند، چطور... چطور می‌توانست‌ضروری به آن‌ها برسد؟ همه‌چیز... تمامِ زندگی‌اش... برای این مرد فقط یک بازی بود.
مرد با قهقهه پرسید: «دروغ می‌گم؟ اصلاً هیچ‌وقت می‌فهمی راست می‌گم یا‌روبه‌روی نه؟ تا آخرِ عمرت باید تو این فکر بمونی!» مرد دوباره زیرِ‌شیک خنده زد و از دردی که حرف‌هایش به جانِ لری می‌انداخت لذت برد.
مارلو به زمین و دیوار لگد کوبید تا هر چیزی را که باعثِ‌روبه‌روی پخشِ این تصویر می‌شد از بین ببرد، اما بی‌فایده بود. در نهایت، با‌شانه وجودِ این ناکامی تصمیم به رفتن گرفت و لری را کشان‌کشان با خود برد.
هولوگرام از پشتِ سرشان فریاد زد: «اوه، قبل از اینکه برید، یه هدیهٔ‌شرابی آخر برای زمین گذاشتم. این رو کادوی خداحافظیِ من بدونید. بازی دادنِ شما‌به‌خوبی وحشی‌ها خیلی راحته. خوش بگذره، بقیهٔ عمرتون رو باید مثل برده‌ها زندگی کنید!»
مرد همچنان فریاد می‌زد، اما با سرعتِ مارلو، در عرضِ‌نمی‌کشید چند لحظه از تیررسِ صدایش خارج شدند. حینِ فرار هیچ‌کدام به‌اصولِ آخرین حرف‌هایش فکر نکردند. البته تا زمانی که به بیرون رسیدند.
سفینهٔ فضاییِ عظیمی که ناگهان درست بیرونِ مدارِ زمین ظاهر شده بود، جلوی نورِ‌ردایی خورشید را گرفته بود. سفینه آن‌قدر سریع رسیده بود که هیچ‌کس متوجهِ ورودش نشده بود.حال یک لحظه نبود و لحظهٔ بعد آنجا بود، انگار آنی به آنجا منتقل شده باشد.
برای یک بار هم‌مردی که شده، حسِ هراس حتی‌عوض به جانِ مارلو هم افتاد.