چپتر 464: فصل 464
0چند ساعت پس از محوشدنِ هالهٔ طلایی، بیشترِ مهمان‌ها مرزهایشان را شکسته بودند و جشنواره دوباره به راه افتاده بود. با این حال، به نظر می‌رسید مهمان‌ها بیشتر روی جشن و پایکوبی تمرکز دارند تا شرکت در فعالیت‌های متفرقه. این خوب بود، چون فعالیتِ بزرگِ بعدی هم‌هیچ یک هفتهٔ دیگر برگزار می‌شد. حتی بیشترِ تورنمنت‌ها هم به پایان رسیده بود، چرا که انتظار می‌رفت هر کسی که از عالمی به عالمِ دیگر مرز شکسته، این هفته را به مراقبه بنشیند. در واقع، تنها دلیلِ اینکه اکثریتِ مهمان‌ها تزکیه‌شان را تمام کرده بودند این بود‌مدت‌ها که در عالمِ بنیان یا حتی پایین‌تر از آن قرار داشتند. در این حالت، با اینکه به خلوت‌گزینی نیاز بود، اما زمانِ زیادی نمی‌برد. علاوه بر این، به‌محضِ اینکه کنترلِ اولیهٔ تن و ذاتِ خود را به دست می‌آوردند، می‌توانستند خلوت‌های تزکیه‌شان را در طولِ زمان پخش کنند.
با در نظر گرفتنِ همهٔ این‌ها، حال‌وهوای شادمانهٔ مهمان‌خانه کاملاً قابل‌درک بود. البته، بخشِ کوچکی از مهمان‌ها هم بودند که از ازدست‌دادنِ چنین فرصتِ بزرگی به‌برایش همان اندازه افسرده شده بودند و عده‌ای حتی از دستِ مهمان‌خانه عصبانی بودند که چرا فرصتِ هشدارِ طولانی‌تری نداده است. هر چه باشد، یکی دو هفته‌جاری‌کردنِ واقعاً برای اطلاع‌رسانی خیلی کوتاه بود. این از آن دست چیزهایی بود که مردم بسته به سطحِ تزکیه، از ماه‌ها یا حتی سال‌ها قبل برایش برنامه‌ریزی می‌کردند.
در میانِ این جمعیت، خواهر و برادری جوان و انسان حضور داشتند که کاملاً منقلب شده بودند. برادر که «پلات دیوایس» نامیده می‌شد، باید تمامِ تلاشش‌میانِ را می‌کرد تا جلوی ریختنِ اشک‌هایش را بگیرد، در حالی که خواهرش، به نامِ «پلات دیوایس-۲»، برای جاری‌کردنِ اشک‌هایش هیچ تردیدی به خود راه نمی‌داد. زندگی‌شان آن‌قدر‌زندگی‌شان فلاکت‌بار بود که نمی‌توانستند اتفاقِ شگفت‌انگیزی را که داشت برایشان می‌افتاد باور کنند. احساسِ تسکین و شادی... در زندگی‌شان آن‌قدر نادر بود که نمی‌دانستند چطور ابرازش کنند.
پسرِ ۱۳ ساله و دخترِ ۱۱ ساله، هر دو با نقص‌های مادرزادیِ وحشتناکی به دنیا آمده بودند که نه‌تنها آن‌ها‌برنامه‌ریزی را در دردی همیشگی نگه می‌داشت، بلکه وقتی به سنِ بلوغ می‌رسیدند، جلوی تزکیه‌کردنشان را هم می‌گرفت. اگر نمی‌توانستند تزکیه‌اشک‌هایش کنند، هیچ شانسی برای بهبودِ زندگی‌شان نداشتند. هر چه باشد، پدر و مادرشان مدت‌ها پیش در جنگ کشته شده بودند.
تقدیرِ آن‌ها نیز در یورش‌های اخیر مرگ بود، اگر به دستِ... به دستِ...مردم زنی نجات پیدا نکرده بودند که تنها می‌شد او را یک فرشته، زنی‌برادری مقدس یا یک قدّیسه توصیف کرد. چه کسِ دیگری به آن‌ها کمک می‌کرد؟
سپس، انگار که داشتند برای یک عمر بدشانسی پاداش می‌گرفتند، نه‌تنها آن زن نجاتشان داد، بلکه از طریقِ چیزی به نامِ اتاقِ بخشِ‌ماه‌ها رایگان به این مهمان‌خانه آورده شده بودند. پیش از آنکه بفهمند چه خبر است، تغییرِ عجیبی رخ داد و پس از آن به‌شدت بیمار‌اشک‌هایش شدند و از هوش رفتند. با این حال، وقتی بیدار شدند، نه‌تنها درد از بین رفته بود، بلکه تمامِ نقص‌هایشان هم برطرف شده بود.
آیا اینجا بهشت بود؟ حتماً همین‌طور‌نداده بود. اول، فرشته‌ای به آن‌ها برکت داد‌خیلی و بعد مستقیماً به بهشت آورده شدند.
متأسفانه اینجا بهشت نبود و نمی‌توانستند برای همیشه بمانند. ناپدید شدند و به همان چادری برگشتند‌ماه‌ها که پیش‌تر در آن زندگی می‌کردند. ترس وجودشان را فرا گرفت، چرا که حس می‌کردند هر لحظه‌نامیده ممکن است از خوابی شیرین بیدار شوند. اما چنین اتفاقی نیفتاد. درد همچنان از آن‌ها دور ماند.
درِ چادر باز شد و زنِ قدیسهٔ فرشته‌مانند یک بارِ دیگر پیدایش شد، هرچند اگر کسِ دیگری او را می‌دید، چه‌بسا با این توصیف موافق نبود.برادری موهای افشانِ طلایی نداشت، چون آن‌ها را بسته و زیرِ کلاه‌خودش پنهان کرده بود. پوستی به سفیدیِ برفِ ناب هم نداشت، چرا که پوشیده از خاک‌فلاکت‌بار و عرق و چرک بود. به‌جای پیراهنِ تابستانی، زرهِ چرمی به تن داشت و حال‌وهوایش داغ و لبریز از عطشِ نبرد بود، نه ظریف و ریزنقش.
نگرانی را در‌شده صدایش فروخورد و پرسید:هشدارِ «چی شد؟ کجا رفتید؟»
خواهر گفت: «رفتیم به یه جای جادویی به اسمِ مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب!» او متوجهِ برقی از آشنایی که در‌سطحِ چشمانِ زن گذشت، نشد. مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب. او هم یکی دو بار آنجا رفته بود. هرچه بیشتر به داستانِ‌دیوایس بچه‌ها گوش می‌داد، می‌فهمید فرصتِ بزرگی را از دست داده است. باید در آینده بیشتر به آن توجه می‌کرد.
در چند ساعتِ بعد، لکس سعی کرد یاد بگیرد چطور حسِّ روحی‌اش را کنترل کند. نباید این‌قدر سخت‌سال‌ها می‌بود. آخه کار کردن با حسی نامرئی که از اساس به ذاتش پیوند خورده بود، اطلاعات را مستقیماً‌تمامِ به او می‌رساند و از اجسامِ فیزیکی طوری می‌گذشت که انگار اصلاً وجود ندارند، چقدر می‌توانست سخت باشد؟
خب، جواب این بود که خیلی سخت بود. اما همه‌چیز به همین‌جا‌یکی ختم نمی‌شد. تنش هنوز داشت روندِ تثبیتِ پس از شکستنِ مرز را‌سال‌ها طی می‌کرد و هرچه زمانِ بیشتری می‌گذشت، توانایی‌های جدیدِ بیشتری کشف می‌کرد.
مثلِ حسِّ روحی، چیزِ دیگری هم به نامِ حسِّ روح برایش باز شده بود، و‌چیزهایی همچنین نسخهٔ پیشرفته‌ای از غرایزی که تنش به او می‌بخشید، به نامِ شهود. هر دو‌جوان به‌طرزِ باورنکردنی‌ای قدرتمند و متنوع بودند و کارهایی را که لکس می‌توانست بکند، به‌شدت افزایش می‌دادند.
اما... متأسفانه هنوز چیزهای بیشتری انتظارش را می‌کشید.اطلاع‌رسانی وقتی تنش سرانجام به‌طورِ کامل تثبیت شد، هجومِ‌ماه‌ها آشنای اطلاعاتی را از فنِّ تزکیه‌اش تجربه کرد.
هر بار که مرزِ بزرگی را می‌شکست، اطلاعاتی از آغوشِ شاهانه‌کوتاه دربارهٔ عالمِ جدیدش دریافت می‌کرد؛ اینکه این عالم در حالتِ عادی چه‌میانِ بود، خودش چه تفاوتی داشت، و برای پیشرفتِ بیشتر باید چه می‌کرد.
اما این بار، اطلاعاتِ بسیار بیشتری نسبت به همیشه به دست آورد. فن، انگار که‌اطلاع‌رسانی موجودی خودآگاه باشد، جزئیاتِ مختلفی از تأثیراتِ هر عالم بر او را به وی منتقل کرد‌خواهر و نشان داد چطور این تأثیرات به‌ناگزیر به نیازهای شکستنِ مرز در عوالمِ بعدی پیوند خورده‌اند.
جای تعجب نداشت که یکی از عواملِ اصلی، ثبات بود. تزکیه‌اش بر ثباتِ بی‌نهایت‌کوتاه تمرکز داشت تا بتواند پیوسته دفاعش را به کمال برساند، بی‌آنکه هیچ واکنشِ نامطلوبی‌خواهر برانگیزد. به‌همین‌ترتیب، قرار بود خاصیتِ شاهانه‌اش همین کار را برای شکستنِ مرزهای آینده‌اش بکند.
با این حال، لکس به چیزی دست یافت که هرگز نباید اتفاق می‌افتاد و‌سطحِ انرژی‌اش خاصیتی ناشناخته به خود گرفت. به همین دلیل... اگر در آینده تلاش می‌کرد‌حضور مرزِ عالمِ نوزادِ روح را بشکند... ۹۹٫۹۹٪ احتمال داشت که منفجر شود و بمیرد!