چپتر 507: بدون عنوان
0وقتی مهمان‌خانه‌دار دستش را گرفت، آلیشا کمی لرزید، اما خیلی زود خودش را جمع‌وجور کرد. پیش‌تر در دفترش، بعد از اینکه حالِ آلیشا جا آمده بود،اطلاعاتی جزئیاتِ کار را با هم روشن کرده بودند. آلیشا اول سعی می‌کرد کارمندِ مهمان‌خانه شود، چون حس می‌کرد این مکان بسیار امن‌تر و همچنین جالب‌تر از‌داشت شهرِ زادگاهش است. اگر کارمند می‌شد، خواهرش هم می‌توانست با او زندگی کند. آن‌وقت هر دو می‌توانستند تا آخرِ عمر اینجا به‌خوبی و خوشی زندگی کنند.
اگر نمی‌توانست کارمندِ مهمان‌خانه شود، مهمان‌خانه‌دار هزینهٔ اقامتش را‌آنی تا زمانی که تزکیه‌اش را بالا ببرد تقبل می‌کرد،نبود تا وقتی به کویر برگشت، بتواند به‌راحتی خودش فرار کند.
علاوه بر این، مهمان‌خانه‌دار به او اطلاع داد که از قبل بر اساسِ اطلاعاتی‌لذت که از سیاره و شهرش داده بود، درخواستی برای پیدا کردنِ «سبیلین» ثبت کرده‌چیزهایی است. فارغ از اینکه چه اتفاقی برای شغلش می‌افتاد، به‌زودی دوباره به خواهرش می‌پیوست.
پس تنها مسئلهٔ جدا کردنِ سیستم از او باقی مانده بود. راستش را بخواهید، حالا که داشت سیستم را از دست می‌داد،چیزهایی می‌توانست اعتراف کند که اگر خاطراتش را نگه می‌داشت، دلش برای بخش‌هایی از آن تنگ می‌شد. اگر اوضاع حتی کمی متفاوت بود،منظره مثلاً اگر سیستم به او اجازه می‌داد به کویر و سپس به خانه‌اش آنی منتقل شود، چه‌بسا واقعاً از آن لذت می‌برد.
اما در این جور چیزها جایی برای «اما و اگر» نبود. با وجودِ‌بالا غذای خوشمزه‌ای که به او می‌داد، و آبی که راستش را بخواهید آن‌اطلاعاتی هم کاملاً گوارا بود، باز هم ارزشِ چیزهایی را که از او می‌گرفت نداشت.
به‌زحمت یک دقیقه از زمانی که مهمان‌خانه‌دار دستش را گرفته بود می‌گذشت، و آلیشا حتی‌جور وقت نکرده بود افکارش را کامل کند که او دستش را پس کشید. ذره‌ای کوچک‌به‌زحمت و درخشان روی نوکِ انگشتش پدیدار شد که به‌زحمت از یک دانهٔ شن بزرگ‌تر بود.
آلیشا که مسحورِ این منظره شده بود،اجازه پرسید: «همین... همینه؟» چطور چیزی به این‌لذت کوچکی توانسته بود این‌همه دردسر برایش درست کند؟
مهمان‌خانه‌دار گفت: «بله، همینه.» چشمانش نه به آن ذره، بلکه‌جور به چیزی در دوردست خیره مانده بود. آلیشا از کجا‌باز باید می‌دانست که او دارد اعلانِ سیستمِ خودش را می‌خواند؟
اما لحظه‌ای بعد، ذره از‌به‌خوبی روی دستش ناپدید شد و‌اقامتش مهمان‌خانه‌دار دوباره به او نگاه کرد.
«وقتی از اینجا بری، تمامِ خاطراتت از سیستم رو از دست میدی. زمانی‌لذت رو که تو کویر گذروندی و هر کارِ دیگه‌ای که اونجا کردی یادت‌ارزشِ می‌مونه، اما ردپای سیستم به‌کل از ذهنت پاک میشه. این برای محافظت از خودته.»
آلیشا در حالی که‌حتی به پاهایش نگاه می‌کرد، گفت:خانه‌اش «من... فکر می‌کنم این‌جوری بهتره.»
«تو امتحانت موفق باشی.آنی اگه چیزِ دیگه‌ای لازم‌لذت داشتی می‌تونی دوباره پیدام کنی.»
مهمان‌خانه‌دار ناپدید شد و یک کلیدِ پلاتینی در دستِ آلیشا باقی گذاشت. برای لحظه‌ای، باورش برایش سخت بود که از‌فرار شرِ سیستم و مأموریت‌های بی‌پایانش خلاص شده است. سعی کرد پنلش را باز کند، اما هیچ‌چیز ظاهر نشد. دوباره تلاش‌به‌زودی کرد، و تنها زمانی که مطمئن شد سیستم رفته است، لبخندی روی صورتش نشست. کلید را خرد کرد و ناپدید شد.
وقتی دوباره ظاهر شد، در جایی ایستاده بود که شبیه به یک اتاقِ مهمانِ کوچک بود. به دلیلی‌نبود نامعلوم، همه‌چیز را دربارهٔ زندگیِ قبلی‌اش فراموش کرده بود. سیستمش، مهمان‌خانه، مهمان‌خانه‌دار، جان، خواهرش و هر چیزِ دیگری‌افکارش را از یاد برده بود. اما در عین حال متوجه هم نشد که خاطراتش را از دست داده است.
لحظه‌ای بعد، مردی خونین و مجروح تلوتلوخوران واردِ‌سپس اتاق شد. چه از روی نقشه بود و چه‌چیزها از سرِ شانس، مرد درست روی صندلیِ نزدیکش افتاد.
با وحشت گفت: «مهمان، شما‌منتقل صدمه دیدید.» و به‌سرعت به‌سمتش‌جور رفت تا زخم‌هایش را بررسی کند.
انگار با جادو، یک حوله، یک بطریِ آب، یک سوزنِ خیاطی و مقداری نخ کنارِ دستِ راستش ظاهر شد. کنارِ دستِ چپش زنگی پدیدار شد که می‌توانست آن را به صدا درآورد تا کسی را‌ثبت خبر کند. پشتِ سرش دری ظاهر شد—ورودِ مردی خونین به اتاق می‌توانست ترسناک باشد و چه‌بسا عده‌ای را از ترسِ خطری که ممکن بود با خود بیاورد، به فرار وادارد. درست بالای سرش تبری ظاهر شد،چه‌بسا آماده برای آنکه سرِ مرد را قطع کند—آلیشا حتی در وضعیتِ فعلیِ مرد هم می‌توانست بخشی از جواهراتی را که به تن داشت ببیند. ارزشِ آن‌ها از تمامِ پولی که در تمامِ عمرش داشت بیشتر بود.
با اینکه به اطراف نگاه نکرد، به‌طورِ غریزی از تمامِ اشیای اطرافش و کاربردشان خبر داشت. با این حال درنگ نکرد؛ حوله را برداشت و روی زخمِ در حالِ‌نداشت خون‌ریزیِ مرد فشار داد. بطریِ آب را برداشت و با آن بقیهٔ قسمت‌های خونیِ بدنش را شست تا بتواند بهتر نگاه کند و ببیند آیا زخمِ دیگری هم هست‌این‌همه یا نه. آن‌قدر مشغول بود که متوجه نشد بقیهٔ اشیای اتاق، به‌جز سوزنِ خیاطی، ناپدید شدند. همچنین به‌طرزِ معجزه‌آسایی فراموش کرده بود که در اصل چقدر خجالتی و ترسو بود.
مرد با لحنی‌اوضاع خشن گفت: «ولم کن‌اجازه زن. حالم خوب میشه.»
«شما مجروح شدید و دارید خون‌ریزی می‌کنید، ممکنه ضربه‌مغزی هم شده‌چیزها باشید. پس بی‌حرکت بمونید و کاری که میگم رو بکنید. به‌چیزهایی حرف زدن ادامه بدید، اسمتون رو بگید. چطور به این روز افتادید؟»
مرد تقلا کرد تا خودش را از چنگش بیرون بکشد،اقامتش اما با وجودِ قدرتِ غیرانسانی‌اش، به دلیلی نامعلوم نتوانست از دستِ‌علاوه او خلاص شود. سرانجام تسلیم شد و به حرفش گوش داد.
«اسمم زاگانه. یه‌سری آدم اومدن تو خونه‌م و حسابی بی‌ادبی کردن. دعوا‌واقعاً راه افتاد، کار به جاهای باریک کشید، و الان تو مأموریتم تا‌گوارا یه‌سری لوبیای سحرآمیز پیدا کنم که من رو به یه قلمروی شگفتی می‌بره.»
آلیشا حرفش را قطع کرد و گفت: «بازوتون دررفته. باید بندازمش جا. بیا، این‌لذت رو گاز بگیر.» حوله را از قسمتِ تمیزش مچاله کرد و در دهانِ مرد‌چیزهایی چپاند. پیش از آنکه مرد فرصتِ اعتراض پیدا کند، مفصلش را جا انداخته بود.
مرد نه فریاد کشید و نه حتی ناله‌ای‌لذت کرد که آلیشا انتظارش را داشت. در عوض،خوشمزه‌ای با نگاهی کلافه به او خیره شده بود.
شانه‌ای بالا انداخت، سوزن را برداشت و نخ را‌هزینهٔ از آن رد کرد. تحملِ بالا به این معنا‌بتواند بود که وقتی دارد بخیه‌اش می‌زند، به خودش نمی‌پیچد.