چپتر 389: چپتر ۳۸۹

لکس بعد از اینکه کارش با جوزف و ماریو تمام شد،‌انجام​ آواتارش را مرخص نکرد. در عوض، به سراغِ ایجیس رفت که‌ایرادِ​ در میخانه نشسته بود و بارِ دیگر با رولند گرمِ گفتگو بود.

لکس کمی کنجکاو بود بداند آن دو دربارهٔ چه‌پلاتینی​ حرف می‌زنند، اما نه آن‌قدر که فال‌گوش بایستد. فقط‌کلیدِ​ به ایجیس اشاره کرد برای صحبت به اتاقِ خصوصی بیاید.

ولیعهد بی‌درنگ درخواستش را پذیرفت و‌مهمان‌خانه​ رولند را گذاشت تا فعلاً با‌بدهد​ یک بشقاب سیب‌زمینیِ سرخ‌کرده خلوت کند.

وقتی ایجیس واردِ اتاق شد، لکس وقت‌ایرادِ​ را هدر نداد و دو کلید پیشِ‌وجود​ رویش گذاشت؛ یکی پلاتینی و دیگری طلایی.

لکس در ابتدا قصد داشت تا وقتی ایجیس زاگان را وادار به استفاده از کلیدِ پلاتینی نکرده، کلیدی به خودش‌نداشت​ ندهد، اما تصمیم گرفت این‌قدر سخت‌گیر نباشد. این کار نه‌تنها ذهنیتِ بهتری برای ایجیس می‌ساخت، بلکه با این واقعیت هم‌کارِ​ جور درمی‌آمد که قلمروی بلور اکنون به سیستم متصل بود و درهای طلایی ممکن بود خودبه‌خود هر جایی ظاهر شوند.

با وجودِ این شرایط، ایجیس ممکن بود هر لحظه تصادفاً سر از‌ابتدا​ مهمان‌خانه درآورد، برای همین لکس ترجیح داد اول یک کلیدِ طلایی به‌گرفت​ او بدهد. اما اگر کلیدِ پلاتینی را می‌خواست، باید کارش را انجام می‌داد.

البته احتمالِ اینکه ایجیس به یک‌مهمان‌خانه​ درِ طلایی بربخورد بسیار کم بود،‌بدهد​ اما لکس دیگر به شانس اعتمادی نداشت.

دادنِ کلیدِ طلایی به او یک ایرادِ بزرگ هم داشت؛ با توجه به ثروتِ ایجیس، چیزِ زیادی در‌موضوع​ کار کردن برای مهمان‌خانه وجود نداشت که خودش نتواند راحت بخرد. این موضوع لکس را به این فکر انداخت‌بخوای​ که باید مزایای کارکنان را ارتقا دهد. این هم کارِ دیگری بود که به فهرستِ کارهایِ تمام‌نشدنی‌اش اضافه می‌شد.

لکس گفت: «این یه کلیدِ طلاییه و می‌تونه تو رو به مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب ببره. هر وقت بخوای‌بسیار​ می‌تونی جستجوت برای فرصت‌های بزرگ‌تر رو از همونجا به‌عنوان یه مهمان شروع کنی. اما اگه می‌خوای به مهمان‌خانهٔ‌انداخت​ نیمه‌شب ملحق بشی، باید خودت رو ثابت کنی و زاگان رو وادار کنی از کلیدِ پلاتینی استفاده کنه.»

ایجیس با احتیاط کلیدها را از دستِ لکس‌یکی​ گرفت، درحالی‌که چهره‌اش به‌شدت سنگین و وهم‌آلود بود. فکر‌استفاده​ نمی‌کرد به این راحتی به مهمان‌خانه راه پیدا کند.

اما در عینِ حال، حتی به ذهنش هم خطور نکرد که توافقشان‌بدهد​ را زیر پا بگذارد و از زاگان دوری کند. چه به مهمان‌خانه‌اعتمادی​ می‌پیوست و چه نه، بهتر بود رابطه‌شان را با تجربه‌ای بد شروع نکند.

لکس افزود: «قبل از اینکه بری سراغِ‌ایرادِ​ زاگان، می‌تونی یه بار از کلیدِ طلایی‌وجود​ استفاده کنی. خوبه بدونی داری برای چی می‌جنگی.»

نفس در سینهٔ ایجیس حبس شد، چرا که حتی‌می‌خواست​ پیش از حرفِ لکس هم به‌شدت وسوسه شده بود‌شانس​ دقیقاً همین کار را بکند. حالا که اجازه هم داشت...

پیش از آنکه ایجیس بتواند تصمیمی بگیرد، لکس آواتارش را مرخص کرد‌ابتدا​ و از پیشِ چشمش ناپدید شد و او را زهره‌ترک کرد! غافلگیر کردنِ‌این‌قدر​ یک جاودانه اصلاً کارِ آسانی نبود، اما لکس مدام این کار را می‌کرد!

اما خودِ لکس در جلسه‌ای با بخشِ برنامه‌ریزی حضور داشت. آن‌ها تغییرات‌بدهد​ و اصلاحاتِ زیادی برای ساختارِ فعلیِ مهمان‌خانه پیشنهاد داده بودند، از جمله‌اعتمادی​ برای «خیابانِ اصلی» که در گذشته محلِ قرارگیریِ تمامِ جاذبه‌های اصلیِ مهمان‌خانه بود.

حالا با اضافه شدنِ دهکدهٔ مهمانی، بیشترِ جمعیت به آنجا‌ثروتِ​ جذب می‌شدند، درحالی‌که خیابانِ اصلی و بقیهٔ بخش‌های مهمان‌خانه به مکان‌هایی‌مزایای​ دنج برای مهمانانی تبدیل شده بود که صرفاً برای بازدید می‌آمدند.

در واقع، از زمانِ توسعهٔ دهکدهٔ مهمانی، اتفاقِ قابل‌توجهی رخ داده بود که لکس مدت‌ها از آن غافل‌شانس​ مانده بود. وقتی زمین در بخشِ فرهنگیِ بازی‌های نیمه‌شب پیروز شد، جایزه‌ای دریافت کرد که بر اساسِ آن،‌مزایای​ بهترین هنرمندانش به مهمان‌خانه احضار می‌شدند تا رایگان برنامه اجرا کنند. البته در واقعیت، آن‌ها برای اجراهایشان دستمزد می‌گرفتند.

اما از آنجا که مهمان‌خانه مکانِ مناسبی برای میزبانی از چنین رویدادهایی‌ابتدا​ نداشت، آن بخش از جایزه‌شان هرگز فعال نشده بود. حالا سرانجام، هنرمندانِ‌گرفت​ مختلف از سراسرِ زمین داشتند در برابرِ کلِ جهان اجرای زنده می‌کردند.

این اتفاق اگر هیچ فایدهٔ دیگری هم نداشت، دست‌کم اقتصادِ زمین و همچنین روندِ تزکیه‌باید​ را رونق بخشیده بود. اکنون بیش از ۱۰۰ تزکیه‌گرِ عالمِ نوزادِ روح در این سیاره‌ثروتِ​ حضور داشتند، اما تقریباً همهٔ آن‌ها به‌خاطرِ محیطِ بهتر، عملاً برای همیشه در مهمان‌خانه زندگی می‌کردند.

بگذریم؛ لکس داشت برنامه‌های بازسازیِ خیابانِ اصلی را بررسی می‌کرد که چشمش به پیشنهادی‌وجود​ برای اضافه‌کردنِ یک کلیسای جامعِ بسیار گوتیک افتاد. مدت‌ها پیش فهمیده بود که کارکنانِ بخشِ‌اضافه​ برنامه‌ریزی همگی شخصیت‌های منحصربه‌فردی دارند و این شخصیت‌ها اغلب در کارشان هم نمود پیدا می‌کند.

اصلاً با ظاهرِ گوتیکِ کلیسا مشکلی نداشت، فقط می‌خواست از ساختِ بناهای مذهبی دوری کند، چون نمی‌خواست خودش‌شانس​ را درگیرِ مسائلِ دینی کند. زمین به‌تنهایی پر از ادیان و متعصبانِ مذهبی بود، بقیهٔ جهان که دیگر‌مزایای​ جای خود داشت. بنابراین، این یکی از آن مقوله‌های بحث‌برانگیزی بود که می‌خواست فاصله‌اش را با آن حفظ کند.

با این حال، همان لحظه که کلیسا‌رویش​ را انتخاب کرد تا آن را از‌داشت​ پیشنهادها حذف کند، یک مأموریتِ پنهان فعال شد!

لکس مکث کرد؛ نه فقط به‌خاطرِ روشِ عجیبی که زیست‌بوم‌ها دسته‌بندی شده بودند، بلکه چون‌درِ​ می‌توانست این مأموریت را تقریباً در دم تکمیل کند. دلیلش این بود که ظاهراً به‌محضِ‌نتواند​ ساختِ کلیسا، یک زیست‌بومِ دیگر به دست می‌آورد. زیست‌بومی که به موجوداتِ ایزدی اجازهٔ حضور می‌داد.

اساساً از میانِ زیست‌بوم‌های فعلی‌اش، خشکی، آب و زیرِ زمین، همگی زیست‌بوم‌هایی منحصربه‌فرد به حساب می‌آمدند، اما به هر دلیلی، فضای آسمان جزوِ‌تصمیم​ آن‌ها شمرده نمی‌شد. یا شاید هم بخشی از همان زیست‌بومِ خاکی بود. پس برای به‌دست‌آوردنِ یک زیست‌بومِ دیگر چه کارِ دیگری باید می‌کرد؟‌جایی​ هرچه باشد، در قلهٔ کوهستانِ نیمه‌شب یک منطقهٔ برفی داشت، با این حال، این تغییرِ آب‌وهوا به‌عنوانِ یک زیست‌بومِ مجزا به حساب نیامده بود.

پیشِ خودش نظریه داد که تفاوتِ محیط‌درآورد​ آن‌قدر شدید نبوده که به حساب بیاید. برای‌باید​ فهمیدنِ این موضوع باید چند آزمایش انجام می‌داد.

ضمناً، مگر در تمامِ این مدت مهمانانی داشت که‌توجه​ زیرِ زمین زندگی می‌کردند؟ باید این موضوع را بررسی‌موضوع​ می‌کرد، چون باید راهی برای خدمات‌رسانی به آن‌ها پیدا می‌کرد.