چپتر 352: فصل 352
0تقریباً یک سال از اولین ظهورِ مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب می‌گذشت، و فارغ از محبوبیتِ ظاهری‌اش، در‌داشته مقیاسِ جهان حتی به‌اندازهٔ نقطه‌ای ناچیز هم به چشم نمی‌آمد. اول اینکه، مقدّر نبود اکثریتِ موجوداتِ‌شیری زندهٔ هستی هرگز پایشان به مهمان‌خانه باز شود، چون جمع‌کردنِ حتی ۱ ام‌پی ماه‌ها پس‌انداز می‌خواست.
دوم اینکه، با وجودِ خدماتِ عالی‌اش، اصلاً نیازی به آن‌حرف‌های نداشتند. حتی اگر کسی هوسِ تعطیلات می‌کرد، سفر به جایی‌راهِ محلی منطقی‌تر از رفتن به منطقه‌ای دورافتاده در جهان بود.
اما در میانِ گروه‌هایی خاص، محبوبیتش داشت بالا می‌رفت. این گروه بیشتر شاملِ‌می‌فهمیدند تزکیه‌گرانِ عالمِ بنیان و عالمِ هستهٔ زرین می‌شد. قیمت بالا اما پذیرفتنی بود، و‌فرو خدماتش واقعاً با هیچ‌چیزی در سیاره‌هایشان قابل‌قیاس نبود. گذشته از این، سرگرمی‌هایش حرف نداشت.
با اینکه این گروه اکثریتِ مهمانانِ مهمان‌خانه را تشکیل می‌دادند، قشرِ دیگری از موجوداتِ جهان هم بودند که مهمان‌خانه توجهشان را جلب کرده بود.راهِ این قشر شاملِ کسانی می‌شد که شایعاتِ مربوط به تمامِ سرورانِ دائو را زیرِ نظر داشتند، و تازه‌ترین شایعه دربارهٔ سرورِ دائویی ناشناس در پشت‌پردهٔ‌آسیبی مهمان‌خانه بود. وقتی از دهانِ دیوی به نام لورتا پرید که قویاً احتمال می‌دهد این موضوع حقیقت داشته باشد، اعتبارِ این شایعه بیشتر هم شد.
برای کسانی که وزنِ حرف‌های او را‌نام نمی‌دانستند، این کلمات هیچ معنایی نداشت. اما‌حقیقت برای آن‌ها که می‌فهمیدند، همه‌چیز عوض شد.
در کهکشانِ راهِ شیری، در سفینه‌ای فضایی که با تمامِ سرعت از میانِ ستاره‌ها می‌گذشت، مردی‌می‌فهمیدند با زنجیرهایی که در استخوانِ ترقوه‌اش فرو رفته بود، در هوا معلق بود. پاهایش از بیخ‌هوا قطع شده و بدنش پوشیده از زخم‌های وحشتناک بود، اما دست‌ها و چهره‌اش کوچک‌ترین آسیبی ندیده بودند.
این مرد به آقای جکال معروف بود و همان کسی بود که حملهٔ راسکال به مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب را تحریک کرده بود.سرعت زندگی‌اش تا همین اواخر کاملاً بر وفقِ مراد بود، تا اینکه سازمانِ حامی‌اش از شایعهٔ مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب باخبر شد. با استخدامِ بازرسانِ‌ندیده مستقل و خارج از سازمان، فهمیدند که مهمان‌خانه نه‌تنها از آن درگیریِ کوچکِ آن‌ها آسیبی ندیده، بلکه حامیِ بسیار مرموزی هم دارد.
هرچند این سازمان از پسِ درگیری با خاندانِ ویلیام برمی‌آمد، اما درافتادن با یک سرورِ دائو‌کلمات اصلاً جای بحث نداشت. با این حال، با توجه به اینکه هیچ اقدامِ تلافی‌جویانه‌ای در کار‌استخوانِ نبود، فرض را بر این گذاشتند که سرورِ دائو اصلاً حوصلهٔ درگیری با آن‌ها را ندارد.
با این حال، باید آقای جکال را مجازات می‌کردند تا غرورش را مهار‌موضوع کند و دیگر بی‌دلیل باعثِ رنجشِ کسی نشود. تا الان هم به‌خاطرِ تواناییِ یکتایش‌همه‌چیز با او مدارا کرده بودند، اما ارزشش را نداشت که به‌خاطرِ او نابود شوند.
صدایی در تاریکی‌موضوع پیچید: «استراحت دیگه بسه.اعتبارِ بریم سراغِ ادامهٔ مجازاتت.»
اگر شایعهٔ سرورِ دائو آن‌قدر پیچیده بود که حتی سازمان‌های ساده هم توانسته بودند از‌نمی‌دانستند آن باخبر شوند، پس بزرگ‌ترها هم به‌زودی مطلع می‌شدند. واقعیت این بود که به‌محضِ اینکه خانوادهٔ‌زنجیرهایی سلطنتیِ یوتون تا حدی از این موضوع مطمئن شدند، خبر را در محافلِ مربوطه پخش کردند.
شاید به نظر می‌رسید که آن سازمان‌های بزرگ‌تر هیچ اقدامی نکرده‌اند، اما دلیلش‌موضوع فقط این بود که آن‌ها در مقیاسِ جهان عمل می‌کردند. کمتر از یک‌می‌فهمیدند سال که جای خود دارد، حتی ۱۰٬۰۰۰ سال هم برایشان زمانِ کوتاهی بود.
اما روندِ مقدماتی از قبل آغاز‌باشد شده بود و امروز، آن‌ها رسماً‌کلمات وجودِ مهمان‌خانه را به رسمیت شناختند.
با برقی از نور، چند موجودِ انسان‌نما هم‌زمان در مهمان‌خانه ظاهر شدند. اگر کسی‌همه‌چیز می‌خواست بر اساسِ اسطوره‌ها و افسانه‌های زمین قضاوتشان کند، شبیه یک دیو، یک فرشته، یک‌هوا الف، یک کوتوله، موجودی ناشناخته که هیچ اسطوره‌ای درباره‌اش وجود نداشت، و یک انسان بودند.
در سکوت به هم‌قویاً نگاه کردند و هر‌حقیقت کدام در فکرِ چیزی بودند.
سرانجام فرشته به حرف آمد.
«۶ موجود از ۶ کهکشانِ مختلف،باشد اما دقیقاً هم‌زمان رسیدیم. این شبیهِ‌کلمات هیچ تله‌پورتی نیست که من می‌شناسم.»
دیو با لحنی خشک و قاطع گفت: «نیازی نیست بشناسی. فقط باید‌آن‌ها کارت رو بکنی. یادت نره فرشته، ما اینجا فقط پیام‌رسانیم. دردسر درست‌زنجیرهایی نکن، چون به ما دیوها دستور دادن که مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب رو تحریک نکنیم.»
الف بی‌توجه به‌پرید بحثِ آن‌ها گفت:می‌دهد «من یه اژدها می‌بینم.»
کوتوله گفت: «نشانِ سردارِ مزدور رو‌دیوی داره. اگه مهمان‌خانه مجبوره محافظ استخدام‌می‌دهد کنه، شاید نیروی انسانیِ قوی‌ای ندارن.»
موجودی که از نژادِ ناشناخته‌داشته بود گفت: «این‌قدر سرک نکشید،حرف‌های ممکنه باعثِ رنجشِ کسی بشید.»
الف جواب‌داشته داد: «دیگه‌اعتبارِ دیر شده.»
به آسمان نگاه کردند و بچه‌نهنگی را دیدند که در آسمان شنا می‌کرد. زیرِ‌حرف‌های آن، لاک‌پشتِ بزرگی با تک‌شاخی بیرون‌زده از سرش، آرام قدم برمی‌داشت. در ابتدا گروه‌سرعت توجهِ چندانی نکرد، چون ضعیف بود. اما بعد نژادش را شناختند و خشکشان زد!
انسان که آمادهٔ فرار بود، گفت: «لعنتی.» این خیلی ترسناک‌تر از یک اژدها بود. اما لاک‌پشت اصلاً‌اعتبارِ به آن‌ها توجهی نکرد و فقط به راهش ادامه داد. گذشته از این، کاملاً طبیعی بود که‌سرعت مهمان‌های جدید مهمان‌خانه را با حسِّ روحی‌شان اسکن کنند. او دیگر به این کار عادت کرده بود.
تازه بعد از رفتنِ آن بود که ۶ موجودِ انسان‌نما که در آستانهٔ تبدیل‌معنایی شدن به جاودانه‌ها بودند، نفسِ راحتی کشیدند. حتی اگر جاودانهٔ واقعی هم می‌شدند، آن‌قدر‌استخوانِ دیوانه نبودند که موجودی را برنجانند که کلمهٔ فرمانروا مستقیماً در نامِ نژادش آمده بود.
زوزهٔ موجود علامتی بود که آشوب را به همراه آورد. از سکوتی بهت‌آور‌وزنِ تا صدای خُردشدنِ شیشه در همه‌جا، و به‌دنبالش جیغ‌های تلخ. اوضاع نباید تا این‌فضایی حد بد می‌شد، چون این موجودات نسبتاً ضعیف بودند و همه تزکیه‌گر محسوب می‌شدند.
اگر دقیق‌تر بگوییم، لکس نمی‌توانست ببیند اوضاع چقدر خوب یا بد است، چون‌موضوع بیشترِ مبارزه‌ها داخلِ ساختمان‌های مختلف در جریان بود. لکس لحظه‌ای فکر کرد دلیلش‌می‌فهمیدند ترسِ ناگهانی از تاریکی است، اما بعد فکری مثل رعد به ذهنش خطور کرد.
اینجا قلمروی بلور بود، نه زمین. شاید این اولین بار بود که لکس با چنین تاریکی‌ای در اینجا روبه‌رو‌کهکشانِ می‌شد، اما برای شهروندان نباید این‌طور می‌بود. آن‌ها باید از نظر روانی آماده می‌بودند تا هر لحظه با حادثه‌ای‌بدنش روبه‌رو شوند. با این حال، هیچ‌چیز در مشاهداتش نشان نمی‌داد که حتی یک نفر در تلاش برای مقابله باشد.
یک جای کار به‌شدت می‌لنگید، و فقط قطع‌شدنِ ناگهانیِ آرایهٔ نور نبود. چیزی داشت ترسِ‌عوض همه را تشدید می‌کرد و جلوی درست فکر کردنشان را می‌گرفت. در ابتدا وقتی لکس‌معلق دید همه ترسیده‌اند، فکر کرد واکنشی طبیعی است، اما حالا به نظر می‌رسید این‌طور نیست.
گذشته از این، فقط آن‌ها تحت‌تأثیر قرار نگرفته بودند! حتی اولین واکنشِ لکس به تاریکی هم ترس بود. او به‌راحتی خونسردی‌اش را‌عوض از دست داد و حتی شروع کرد به ترسیدن از حملهٔ جاودانه‌ها. با اینکه روندِ فکری‌اش منطقی بود، اما لکس دیگر کسی نبود‌وحشتناک که به این راحتی‌ها بترسد. او بر موانعِ پیش‌بینی‌نشدهٔ بی‌شماری غلبه کرده بود و دلیلی نداشت از چیزی که «شاید» اتفاق بیفتد بترسد.
لکس به چند راه برای آزمایشِ نظریه‌اش فکر کرد، اما این کار باید‌موضوع برای بعد می‌ماند. با استفادهٔ ذهنی از سیستم، پشت‌بام را به نورِ بسیار‌می‌فهمیدند قدرتمندی مجهز کرد و آن را روشن کرد و رو به آسمان گرفت.
این کار نه‌تنها محیطِ اطراف را روشن کرد، بلکه مثلِ‌حرف‌های فانوسی در تاریکی ایستاد و به همه علامت داد که به‌شیری اینجا بیایند. اما عواقبِ جلبِ توجهِ بیش از حد چه می‌شد؟
وقتی پایش می‌افتاد با آن هم دست‌وپنجه نرم می‌کرد. در بدترین‌معنایی حالت، می‌توانست ادعا کند پدرش یک جاودانه است. به‌هرحال این اولین‌ستاره‌ها باری نبود که کسی در قلمروی بلور این حرف را باور می‌کرد.
اما با اینکه می‌توانست با نور جلبِ توجه کند، این تقریباً تنها کاری بود که از‌کلمات دستش برمی‌آمد. با وجود اینکه هیولاهای شکل‌گرفته ضعیف بودند و می‌توانست با آن‌ها روبه‌رو شود، اتفاقِ عجیبی‌ترقوه‌اش در جریان بود و او آن‌قدرها هم قدّیس نبود که جانش را برای غریبه‌ها به خطر بیندازد.
هیولای استخوانی و عجیبی که آن زوزه را کشیده بود، بعد از‌می‌دهد تمام کردنِ اولین وعدهٔ غذایی‌اش مستقیم به لکس نگاه کرد. مهمان‌های داخلِ سالن‌آن‌ها فوراً وحشت کردند و به عقب افتادند، اما لکس سرِ جایش ایستاده ماند.
هیولا انگار که تحریک شده باشد، به‌سمتِ لکس خیز برداشت. اما پیش از آنکه حتی بتواند به پنجره‌ای که لکس‌راهِ جلویش ایستاده بود نزدیک شود، خشکش زد. وقتی از باغچهٔ کوچکِ جلو عبور کرد، واردِ محدودهٔ میخانه شده بود و در‌وحشتناک نتیجه درونِ آرایهٔ فضایی قرار داشت. لکس آن را در اتاقی دقیقاً به شکلِ بدنش قرار داد و بعد فشارش داد.
هیولا منفجر شد، بی‌آنکه حتی بتواند ساختمانِ‌حرف‌های میخانه را لمس کند. لکس طوری نگاه‌همه‌چیز می‌کرد که انگار چیزِ پیش‌پاافتاده‌ای دیده است.
در واقع، او دیگر توجهی به خیابان نداشت. داشت با مری دربارهٔ اقداماتِ اضطراری بحث‌نمی‌دانستند می‌کرد و مدام از اسکنِ سیستم برای نظارت بر میخانه استفاده می‌کرد. گذشته از این،مردی آن‌ها آن‌قدر مؤدب نبودند که فقط از روبه‌رو حمله کنند. او باید حواسش به همه‌طرف می‌بود.
با دیدنِ انفجارِ‌پشت‌پردهٔ هیولا، خیالِ مهمان‌ها‌دیوی کمی راحت شد.
بوم! درِ آشپزخانه با شتاب باز شد و‌برای همه را از جا پراند، اما به‌جای هیولاها، سه‌قلوها‌همه‌چیز را نشان داد که با سینی‌های غذا بیرون می‌آمدند.
ناکی با‌داشته لبخند گفت:اعتبارِ «ناهار حاضره.»