چپتر 297: چپتر ۲۹۷
0لکس در‌حال ذهنش از لوتوس‌اطمینان پرسید: «کدوم طرف؟»
«همون دوردست، از‌مهارتش جایی که نور‌نفر از پشتِ کوه میاد.»
لکس سر تکان‌امون داد و به‌بدنش کوئنهیلد نزدیک شد.
«کوئن، مطمئن نیستم این کمکی به در‌تقویت دست گرفتنِ کنترلِ قلمروی کوچک بکنه یا نه،برابر اما یه منبعِ انرژیِ عظیم سمتِ اون کوه‌هاست.»
کوئنهیلد از اطلاعاتی که لکس داد واقعاً جا خورد، چرا که آن کوه‌ها مایل‌ها دورتر بودند‌کرد و تشخیصِ چیزی در چنان فاصله‌ای، بدونِ کمک، برای هر یک از آن‌ها غیرممکن بود. با این‌موضوع حال، هنوز نمی‌توانست با اطمینان بگوید چیزی که دنبالش بودند آنجاست یا نه، اما حدسِ خوبی بود.
کوئنهیلد با رگه‌ای از بی‌حوصلگی در صدایش به مرد نگاه کرد و داد زد: «جووی، پس کی‌ساطع تموم می‌شه؟» یک فردِ بی‌تجربه ممکن بود به اعضای گروهِ او نگاه کند و گمان ببرد که‌بیشتر جووی یکی از ضعیف‌ترین و بی‌مصرف‌ترین اعضاست، در حالی که این موضوع با حقیقت فرسنگ‌ها فاصله داشت.
جووی یک هم‌افزا بود؛ حرفه‌ای که کسانی آن را در پیش می‌گرفتند که مسیرهای روح و‌نامحسوسِ ذات را دوگانه تزکیه می‌کردند. به‌خاطرِ حساسیتِ شدیدش به زندگی و همچنین انرژی، می‌توانست متحدانش را به‌شدت‌دست‌کم تقویت کند. بسته به قدرت و مهارتش، حتی می‌توانست قدرتِ یک نفر را مستقیماً دو برابر کند.
جوویِ کلافه داد زد: «یه لحظه امون بده...بسته تموم شد!» و سپس بدنش شروع به ساطع کردنِ‌کلافه نوری زرد کرد که گروه را در بر گرفت.
لحظه‌ای که لکس گرمای نامحسوسِ نور را روی خود حس کرد،رگه‌ای متوجه شد که سرعتش به‌شدت افزایش یافته است. قدرتِ کلِ گروه‌ممکن بیشتر شده بود و آن‌ها مسیرشان را به‌سمتِ کوه‌ها تغییر دادند.
دویدن در یک باتلاق دست‌کم کلافه‌کننده بود و با اینکه کارِ تیمی‌شان به آن‌ها اجازه می‌داد اکثرِ دشمنان را دفع کنند، دلیلی برای هدر دادنِ انرژی‌شان وجود‌خود نداشت. در نهایت، نباید فراموش می‌کردند که هرچند آن‌ها زودتر واردِ قلمرو شده بودند، دیگران نیز تا چند ساعتِ دیگر وارد می‌شدند. با اینکه اکثریتِ آن‌ها صرفاً‌هدر به‌دنبالِ شکارِ هر چیزِ ارزشمندی بودند، برخی نیز ممکن بود هدفِ مشابهی داشته باشند. بهترین کار این بود که از این برتریِ زمانیِ خود نهایتِ استفاده را ببرند.
کوئنهیلد داد زد: «تیم، کارت رو بکن.» مردِ قدبلند سر تکان داد و از دویدن دست کشید و عقب ماند. هیچ‌کس‌افزایش سؤالی نپرسید، چرا که همه با تیم آشنا بودند. او یک تزکیه‌گرِ تن و ذات بود و هرچند حرفهٔ منحصربه‌فردی نداشت‌دفع که متمایزش کند، تبارِ قدرتمندی داشت که او را به یک متخصصِ تخریب و فردی فوق‌العاده توانا در تله‌گذاری تبدیل می‌کرد.
چند دقیقه بعد در حالی که کمی رنگ‌پریده به نظر می‌رسید، به‌قدرتِ آن‌ها رسید. اما چهره‌اش تنها حالتی از رضایت را نشان می‌داد و‌ساطع فقط چند لحظه بعد، وقتی انفجاری زمین‌لرزان رخ داد، لبخندش پهن‌تر شد.
هر چیزی که در تعقیبشان بود پس از آن متوقف شد و گروه به تخته‌سنگِ عظیمی رسیدند که از زمین بیرون زده‌ممکن بود و جای خشکی برای استراحتی کوتاه به آن‌ها می‌داد. نه اینکه هیچ‌کدامشان غیر از تیم به استراحت نیاز داشته باشند. دلیلِ‌روح اصلیِ توقفشان این بود که پاتریک، یک تزکیه‌گرِ روح و ذات، بتواند با استفاده از یک ردیابِ ویژه قلمرو را اسکن کند.
نگاه کردن به این گروه ممکن بود باعث شود آدم به کمیاب بودنِ تزکیه‌گرانِ دوگانه شک کند، اما نباید‌نوری فراموش می‌شد که حتی برای داشتنِ صلاحیتِ لازم جهتِ جلبِ توجهِ کوئنهیلد، آن‌ها باید بهترین‌ها در زمینه‌های خود می‌بودند.تغییر اغراق نبود اگر می‌گفتیم هر کدامشان یکی در یک میلیون بودند. در واقع، این احتمالاً دست‌کم گرفتنِ آن‌ها بود.
با این حال، چیزی که پاتریک را متمایز می‌کرد، فنِ تزکیهٔ غیرمعمولش بود. به دلایلِ مختلف و پیچیده‌ای که همگی از آن فن نشئت می‌گرفتند، او حسِّ‌مسیرشان روحیِ خود را پیش از رسیدن به عالمِ هستهٔ زرین پرورش داده بود. در عوض، تا زمانی که به عالمِ هستهٔ زرین می‌رسید، تنِ او بسیار شکننده می‌ماند‌واردِ و نمی‌توانست فشارِ سنگینی را تحمل کند. اما مزیتی که در توانایی‌های شناسایی با کمکِ تجهیزاتِ مختلف به دست می‌آورد، آن‌قدر بزرگ بود که نمی‌شد از آن گذشت.
بقیه از این فرصت برای بررسیِ تجهیزاتشان و مراقبت در برابرِ دردسرهای بیشتر استفاده کردند. لکس نیز به همین شکل هوشیار ماند.بدنش شکی نبود که در صورتِ نزدیک شدنِ هر خطری، غرایزش به او هشدار می‌دادند، اما این به معنای آن نبود که می‌تواند‌به‌سمتِ بی‌خیال شود. تجربیاتِ خودش کافی بود تا بداند همیشه برای هر چیزی که فکر می‌کنید یک قانونِ قطعی است، استثنائاتی وجود دارد.
چند باری حس کرد موجوداتی از زیرِ آبِ گل‌آلود به آن‌ها نزدیک می‌شوند. اما‌مرد هر بار، موجودات پس از حس کردنِ قدرت و هوشیاریِ گروهِ او عقب‌نشینی می‌کردند.یکی او هنوز در واقع ندیده بود که موجوداتِ این قلمرو دقیقاً چه شکلی هستند.
اینکه تا الان در آب پنهان شده بودند شاید یک دلیلش بود،امون اما با توجه به اینکه تنها منبعِ نور در این قلمروی کوچک‌گرمای بسیار کم‌نور بود، چه‌بسا چند موجود را که از دور می‌گذشتند ندیده بود.
پاتریک بعد از مدتی گفت: «اسکن تموم شد.» و توجهِ گروه را جلب کرد. «اندازهٔ تقریبیِ این قلمرو حدودِ ۱۰۰٬۰۰۰ جریبه، هرچند تو همچین مناطقِ بزرگی حدسِ دقیق زدن سخته. چند زیست‌بومِ متمایز درست‌کلافه‌کننده کنارِ هم هستن. مهم‌تر از اون، به نظر می‌رسه تو خیلی از مناطق نشانه‌هایی از خرابه‌های بزرگ وجود داره که ممکنه تو همه‌شون گنجینه‌های باارزشی باشه، یا شاید هم سوابقی دربارهٔ خاستگاهِ این قلمرو.چیزِ دور و برِ کوه‌ها تداخلِ زیادی هست، واسه همین نمی‌تونم اطلاعاتِ دقیقی بگیرم، اما می‌تونم سازه‌های بزرگی رو هم اونجا به‌طورِ مبهم تشخیص بدم. احتمالِ زیادی داره که بزرگ‌ترین یا شاید سالم‌ترین خرابه‌ها اونجا باشن.»
کوئنهیلد لحظه‌ای احتمالات را بررسی کرد و بعد از پاتریک خواست تا مسیری‌نفر به‌سمتِ کوه برایشان ترسیم کند که از میانِ خرابه‌های نزدیک بگذرد. با کمی‌نوری انحراف از مسیر، می‌توانستند به دو خرابهٔ مختلف در طولِ سفرشان سر بزنند.
یکی از اعضای گروه به نامِ نس گفت: «بفرما، از همین الان می‌دونیم‌صدایش باید چیکار کنیم. این قضیهٔ فتحِ قلمروهای کوچک خیلی آسون‌تر از چیزیه که می‌گفتی.»ببرد لکس با دیدنِ دختری که داشت پرچم‌های مرگ را بالا می‌برد، گوشهٔ لبش پرید.
نس... باهوش‌ترین آدمی نبود که لکس تا به حال دیده بود. حتی با محتاطانه‌ترین قضاوت‌ها هم فقط می‌شد به او گفت خنگ. در واقع،گرمای وقتی به این قلمرو رسیدند، کوئنهیلد مجبور شد جلوی او را بگیرد تا از آبِ گل‌آلودِ باتلاقی که گازِ سمی از آن متصاعد می‌شد‌می‌داد ننوشد. اما در ازای تمامِ کمبودهایش، چه‌بسا خطرناک‌ترین کسی بود که لکس در عالمِ بنیان دیده بود. البته انصافاً هنوز ندیده بود کوئنهیلد جدی بجنگد.
اما نس که پیروِ مسیرِ تن و مسیرِ نادر و خطرناکی به نامِ تینو بود — که آن هم در واقع شکلی از مسیرِ تن‌بیشتر به حساب می‌آمد — فوق‌العاده سریع، قوی و بی‌رحم بود. لکس فقط امیدوار بود قدرتش به او کمک کند تا با پرچم‌های مرگِ بی‌پایانی که بالا‌نباید می‌برد مقابله کند، چون حتی وقتی تخته‌سنگ را ترک کردند و به‌سمتِ اولین خرابه‌ها راه افتادند، مدام تأکید می‌کرد که این ماجرا چقدر دارد خسته‌کننده می‌شود.
بعد از یک ساعت دویدنِ آرام، لکس بی‌اختیار اعتراف کرد که سفر تا‌نفر اینجا واقعاً خیلی راحت‌تر از حدِ انتظار پیش رفته است. شاید سر زدن‌نوری به قلمروهای متعدد و جذبِ انرژی آن‌قدرها هم که فکر می‌کرد مصیبت نباشد.
هنوز این فکر در ذهنِ لکس کامل نشده بود که زمین بی‌هیچ هشدارِ قبلی‌مرد زیرِ پایشان شکافت. تا غرایزِ لکس به کار بیفتند، او دیگر در هوا پرواز‌یکی می‌کرد و نیزه‌ای سنگی و تیز در فرورفتگیِ بزرگی روی زرهش گیر کرده بود.
در هوا، در حالی که هیچ ایده‌ای نداشت چه‌جوویِ بلایی سرِ بقیه آمده، به‌سرعت پاهایش را در سینه جمع‌نوری کرد و درست به‌موقع از نیزهٔ سنگیِ دیگری جاخالی داد.
با وجودِ این حملهٔ غافلگیرانه، لکس اصلاً آسیبی ندیده بود. این نتیجهٔ سرسختیِ او نبود، بلکه حاصلِ‌روی آمادگی‌اش بود. او از «صدفِ موج‌دار» استفاده کرده بود؛ فنِ دفاعی‌ای که به‌محضِ ورودش به قلمروی کوچک بدنش‌اینکه را پوشانده بود. بهترین قسمتش این بود که فن تا زمانی که غیرفعال یا درهم‌شکسته نمی‌شد، فعال می‌ماند.
وقتی لکس بالاخره به زمین رسید، به‌سرعت به کناری جهید تا اگر کسی به محلِ فرودش حمله کرد در امان بماند،سپس و بعد اوضاع را بررسی کرد. دشمن... شبیه به نوعی سنگِ خودآگاه بود که می‌توانست موادِ معدنیِ زمینِ اطرافش را دست‌کاری‌شده کند. نگاهی به لباس‌ها انداخت و متوجه شد که جووی، سوهی و پاتریک صدمه دیده‌اند و پاتریک در بدترین وضعیت قرار دارد.
بی‌آنکه لحظه‌ای را هدر بدهد، فنِ «ماراتنِ قلب‌ها» را به کار بست تا سرعتش را بالا‌کرد ببرد و یکراست به دلِ معرکه دوید. حالا که عنصرِ غافلگیری از بین رفته بود و‌حالی غرایزش با تمامِ توان کار می‌کردند، به‌راحتی از تک‌تکِ نیزه‌های سنگی که به‌سمتش پرتاب می‌شدند جاخالی داد.
بدونِ اینکه فکری برای حمله به سنگ در سر داشته باشد، همهٔ مجروحان را گرفت و بی‌درنگ از درگیری عقب کشید. این از‌لحظه‌ای روی بزدلی نبود، بلکه دلیلِ ساده‌اش این بود که اگر حمله می‌کرد، در حملهٔ هماهنگی که بقیه در حالِ انجامش بودند تداخل ایجاد می‌کرد.اجازه در هر موقعیتی، او ابتدا از آموزش‌هایش پیروی می‌کرد و تنها در صورتی برای گرفتنِ تصمیماتِ متفاوت پیش‌قدم می‌شد که تغییرِ شدیدی رخ می‌داد.
درست همان‌طور که از منطقهٔ نبرد عقب نشست و‌کردنِ آن سه نفر را زمین گذاشت، زمینِ پشتِ سرش بارِ‌متوجه دیگر شکافت و رگباری از نیزه‌های سنگی به‌سویش پرواز کرد.