چپتر 48: چپتر ۴۸

الکساندر پس از سکوتی طولانی پرسید: «چرا فقط بهم نگفتی؟» در این لحظه از اعتمادبه‌نفسِ پیشینش پشیمان بود. برای امروز برنامه‌ها و تدابیرِ زیادی داشت؛ سفینهٔ استتارشده‌ای که آن بالا شناور بود و ۱۰ تایتان را بیرون‌پراند​ فرستاد، تنها یکی از آن‌ها بود. در هیچ لحظه‌ای از حمله یا تعقیب و گریز احساس نکرده بود که در خطرِ واقعی است. واقعاً حس می‌کرد فقط دارد نمایشی را تماشا می‌کند و منتظر بود تا همهٔ‌کنی​ بازیگران یکی‌یکی سعی کنند به او حمله کنند. بیرون زدنِ گو از زیرِ پوستش غافلگیرکننده بود، اما حتی با این وجود هم به‌راحتی از پسش برآمده بود. اما حالا، احساسِ گم‌گشتگی می‌کرد. اصلاً نمی‌دانست باید چه کار کند.

هلن گفت: «وقتی دستورا به دستم رسید، تو قلمروی کوچک بودی. از زئوس یا گریگ خبر نداشتم، فقط بهم گفتن یکی سعی می‌کنه بهت حمله‌زبانش​ کنه و اون بهترین موقع واسه مسموم کردنته. فکر کنم هیچ‌وقت حدس نمی‌زدن که از دستوراشون سرپیچی کنم، چون فکر می‌کردن اون‌قدر می‌ترسم که سم‌برگشتند​ رو تو بدنِ خودم نگه نمی‌دارم. نمی‌خواستم ریسک کنم، و نمی‌خواستم با پشیمونی زندگی کنم. زندگیِ خوب و پرباری داشتم، نمی‌ترسم اگه همین‌جا تموم بشه.»

الکساندر بارِ دیگر زبانش بند آمد. چطور متوجهِ خطرِ دوستانش نشده‌ممکن​ بود؟ چرا هرگز به ذهنش خطور نکرده بود که ممکن است‌عشقِ​ دوستانش برای شرکت در ترورِ او تهدید یا اخاذی شده باشند؟

صدای کسی الکساندر و هلن را از جا پراند: «اَه، عشقِ بچگانه. واقعاً حالم رو به هم‌کند​ می‌زنه.» برگشتند و دخترِ کوتاه‌قدی با موهای بلوند را دیدند که پشتِ سرشان ایستاده بود. نقاب به‌کنه​ چهره داشت تا هویتش پنهان بماند، اما الکساندر او را شناخت؛ همان دخترِ مرموزِ قلمروی کوچک بود.

دختر کیفِ دستی‌ای را به سمتِ الکساندر پرت کرد و گفت: «بیا. من از قبل یکی از کلیدها رو برداشتم، پس بی‌حساب شدیم. اگه از اون یکی کلید استفاده کنی،‌ترورِ​ می‌تونی دوستت رو ببری یه جای خاص. اونجا باید درمانی براش باشه. لازم نیست این‌جوری تو ملأ عام یه خداحافظیِ دراماتیک راه بندازید، واقعاً حالِ آدم رو به هم می‌زنه.» لحنِ‌کیفِ​ دخترِ مرموز کلافه به نظر می‌رسید، اما صدای ناپخته‌اش باعث می‌شد شنوندگان نتوانند او را جدی بگیرند. زحمتِ صبر کردن برای جوابِ الکساندر را به خود نداد و برگشت تا برود.

الکساندر پرسید: «صبر‌می‌کردن​ کن، چه‌جوری از‌بدنِ​ کلید استفاده کنم؟»

«مطمئن نیستم ولی خودت‌چطور​ باید بتونی سر دربیاری،‌هرگز​ نباید خیلی پیچیده باشه.»

الکساندر به امیدِ شنیدنِ یک اسم، دوباره پرسید: «اگه تو آینده‌احساسِ​ خواستم باهات تماس بگیرم، چه‌جوری پیدات کنم؟» دخترِ مرموز پیش از‌دستم​ جواب دادن، لحظه‌ای مکث کرد، انگار که غرق در افکارش شده باشد.

«نامِ کاربریِ من تو تمپست‌پشیمونی​ شاهدختِ روسیِ ۷۷ـه. از اون‌داشتم​ طریق می‌تونی باهام تماس بگیری.»

پیش از آنکه الکساندر فرصت کند سؤالِ دیگری بپرسد،‌نمی‌دارم​ دختر پا به فرار گذاشت. الکساندر متوجه شد که‌نمی‌ترسم​ سطحِ تزکیهٔ او نیز به عالمِ بنیان رسیده است.

هلن با صدایی که به‌طرزِ‌متوجهِ​ غیرعادی گرفته بود پرسید: «اون‌خطور​ کی بود؟» اما الکساندر نادیده‌اش گرفت.

کیف را باز کرد و کلیدِ باقی‌مانده را بیرون آورد. آن را در دست گرفت و وسوسه‌ای آشنا را حس کرد. مردد ماند؛ باید به حرف‌های شاهدختِ روسیِ‌گریگ​ ۷۷ِ مرموز اعتماد می‌کرد؟ اما این تردید تنها چند لحظه طول کشید. الکساندر دستِ هلن را گرفت، اما پیش از آنکه بتواند کارِ دیگری بکند، کلید انگار که قصدِ‌ریسک​ الکساندر برای استفاده از آن را حس کرده باشد، شکست. درخششِ طلایی‌رنگی پدیدار شد و آن دو نوجوان ناپدید شدند، و گریگِ نیمه‌هوشیار را همان‌طور در خیابان رها کردند.

شاید به نظر می‌رسید لکس در آن مخمصهٔ جدی دارد وقت تلف می‌کند، اما از لحظه‌ای که تصمیم گرفته بود‌همین‌جا​ هرطور شده هوگو را از اتاقش بیرون بکشد و به فروشگاهِ سوغاتی بفرستد، تنها یک ساعت گذشته بود. حمامش گرم و‌باشند​ آرام‌بخش بود؛ چیزی که برای آرام کردنِ خودش نیاز داشت تا تصمیماتِ عجولانه نگیرد. هرچه وضعیتش خطرناک‌تر می‌شد، باید آرام‌تر می‌ماند.

دوباره لباس پوشیده بود و تازه می‌خواست از مهمان‌خانه بیرون برود تا سیگاری بکشد، اما‌اخاذی​ در کمالِ تعجب و خوشحالی‌اش، دو مهمانِ جدید در مهمان‌خانه ظاهر شدند! لکس پس از‌بلوند​ اطمینان از مرتب بودنِ ظاهرش، به دروازه آنی منتقل شد تا به مهمان‌هایش خوشامد بگوید.

دو نوجوان دست‌دردستِ هم در‌حتی​ ورودی ایستاده بودند و با‌حالا​ گیجی به محیطِ جدیدشان نگاه می‌کردند.

پسر قدبلند و خوش‌تیپ بود و حتی در آن حالتِ غافلگیری هم هاله‌ای از اعتمادبه‌نفس داشت. دختر‌دیگر​ هم زمانی زیبا بود، اما لکس با قدرتِ مهمان‌خانه به‌وضوح می‌دید که ظاهرش با التهاب‌های پوستیِ مختلف‌باشند​ در سراسرِ بدنش به‌شدت از ریخت افتاده است. لکس بی‌توجه به ظاهرِ آن‌ها، به‌سرعت جزئیاتشان را بررسی کرد.

به گرمی گفت: «مهمانانِ عزیز، به مهمان‌خانهٔ نیمه‌شب خوش‌برآمده​ آمدید. برترین مؤسسهٔ جهان برای استراحت، بازیابی و هر‌هلن​ چیزِ دیگری که بخواهید. من مهمان‌خانه‌دار هستم، میزبانِ شما.»

الکساندر بی‌فوتِ وقت گفت: «دوستم‌پشیمونی​ مسموم شده و بهم گفتن‌داشتم​ شما راهی برای درمانش دارید. درسته؟»

بهم گفتن؟ لکس با کنجکاوی به این موضوع فکر کرد. اما به‌جای اینکه روی آن تأمل کند، رو به هلن‌همین‌جا​ کرد و متمرکز شد. در حالتِ عادی، مهمان باید واردِ اتاقِ بازیابی می‌شد تا لکس بتواند گزارشِ دقیقی از سلامتی‌اش‌شده​ ببیند، اما در نهایت مهمان‌خانه مالِ او بود و اگر روی مهمانی تمرکز می‌کرد، باز هم می‌توانست وضعیتش را ببیند.

«البته، رسیدگی به چنین درخواستِ ساده‌ای راحته. می‌تونید از بینِ دو درمان یکی رو انتخاب کنید. ما دارویی به اسمِ شبنمِ بوتلام داریم به قیمتِ ۲۰۰ ام‌پی؛‌خطور​ اگه به دوستتون بدید، می‌تونه مشکل رو تو چند ساعت کاملاً برطرف کنه. درمانِ دیگه اینه که دوستتون رو به غلافِ بازیابی ببریم، که به بدنش اجازه می‌ده‌پنهان​ به‌طورِ طبیعی بر سم غلبه کنه. این روش کُندتره و با ۲۵۰ ام‌پی گرون‌تر تموم می‌شه، اما باعث می‌شه بدنش در برابرِ این‌جور سم‌ها ایمنیِ طبیعی پیدا کنه.»

الکساندر قاطعانه گفت: «از غلافِ بازیابی استفاده می‌کنیم.» و به هلن‌ریسک​ فرصتِ حرف زدن نداد. کارتِ اعتباریِ سیاهی از جیبش بیرون آورد‌بشه​ و به لکس داد. «می‌تونید همهٔ هزینه‌هامون رو از این کم کنید.»

لکس که متوجهِ عجلهٔ مردِ جوان شده بود،‌هرگز​ لبخندی زد و دستش را تکان داد و‌شده​ هر سه را آنی به اتاقِ بازیابی منتقل کرد.

«لطفاً روی تخت‌غافلگیرکننده​ دراز بکشید، درمان‌وجود​ به‌زودی شروع می‌شه.»

هلن پیش از اینکه در غلافِ بازیابی دراز بکشد، نگاهِ معناداری به الکساندر انداخت. بازیابی شروع شد و لکس هیجانِ شیرین و دل‌چسبِ به دست آوردنِ کمی ام‌پی را حس کرد. اما از آنجا‌باشند​ که به نظر می‌رسید الکساندر اصلاً به قیمت اهمیتی نمی‌دهد، لکس مشکوک شد که می‌تواند بیشتر کاسب شود. فقط باید سنجیده عمل می‌کرد. فعلاً چیزی نگفت و اجازه داد الکساندر شروعِ به کارِ غلافِ‌کلیدها​ بازیابی را تماشا کند، هرچند از بیرون واقعاً چیزِ زیادی برای دیدن وجود نداشت. غلافِ بازیابی تواناییِ شفابخشیِ بدن را بالا می‌برد، بنابراین تمامِ کارهایی که انجام می‌شد درونی بود و مدتی طول می‌کشید.

سرانجام، وقتی الکساندر فهمید که تنها کاری که از دستش برمی‌آید صبر کردن است، از‌خوب​ غلافِ بازیابی فاصله گرفت و برای اولین بار نگاهِ دقیقی به اطرافش انداخت. غلافِ بازیابیِ‌دوستانش​ دیگر به‌سرعت توجهش را جلب کرد و با دیدنِ کسی که داخلش بود، جا خورد.

«اون مارلوئه؟ اون هم اینجاست؟»

لکس درحالی‌که به‌سمتِ مردی که حالا اندازهٔ طبیعی داشت قدم برمی‌داشت،‌احساسِ​ گفت: «اوه، می‌شناسیدش؟» به ذهنش رسید که مارلو با حالتِ عادی‌اش‌دستم​ خیلی فرق کرده است و عجیب بود که کسی او را بشناسد.

«بله، یه زمانی‌نمی‌خواستم​ معلمم بود. چه‌زندگی​ بلایی سرش اومده؟»

لکس لبخندی زد و گفت: «اگه مدتی اینجا بمونید،‌نمی‌دارم​ وقتی حالش خوب شد می‌تونید خودتون ازش بپرسید. بی‌ادبیه‌نمی‌ترسم​ اگه من مسائلِ مربوط به مهمان‌هامون رو فاش کنم.»

الکساندر سر تکان داد، انگار حرفِ لکس منطقی بود. او اصلاً‌ممکن​ متوجه نشد که لکس از همین حالا نقشه‌هایش را برای تبدیل‌عشقِ​ کردنِ الکساندر به یک مهمانِ بلندمدت در مهمان‌خانه شروع کرده است.